I FSK 29/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Joanna Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1021/09 w sprawie ze skargi K. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2009 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2. zasądza od K. K. na rzecz Ministra Finansów kwotę 280 zł (słownie: dwieście osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 21 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1021/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi K. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 27 stycznia 2009 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu i zasądził zwrot kosztów postępowania. 2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że skarżący we wniosku o wydanie interpretacji w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej podatkiem od towarów i usług wskazał, że w 1994 r. otrzymał w formie darowizny od rodziców działkę budowlaną oraz nieruchomość rolną bez zabudowań. W lutym 2006 r. nabył działkę gruntu ornego nr ... Dla terenu, na którym położona jest ta działka, nie ma planu zagospodarowania przestrzennego (brak również studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego). Decyzją Prezydenta Miasta z 14 marca 2007 r. działkę nr ... przeznaczono na zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku usługowo-mieszkalnego i mieszkalnego wraz z budową garażu wolnostojącego. Wnioskodawca podjął budowę budynku mieszkalno-usługowego, w którym zamierza prowadzić działalność. Następnie zainteresowany dokonał podziału tej działki (nr ... i nr ...), który został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z 15 września 2008 r. Żadne z wymienionych nieruchomości nie były i nie są wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca prowadzi bowiem działalność związaną z poprawą kondycji fizycznej i nie jest podatnikiem podatku VAT. Po dokonaniu odbiorów w części usługowej prowadzona będzie działalność gospodarcza. Działka nr ... została w posiadaniu wnioskodawcy, natomiast działkę nr ... zainteresowany zamierza sprzedać. Podziału działki nr ... dokonano celem dokończenia inwestycji. W listopadzie 2006 r. w celu pozyskania środków na wybudowanie budynku mieszkalno-usługowego i polepszenia własnych warunków mieszkaniowych wnioskodawca sprzedał inną nieruchomość nabytą umową przeniesienia użytkowania wieczystego w styczniu 1987 r. oraz działki otrzymane w formie darowizny. Wnioskodawca zadał pytania, czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym wskutek sprzedaży podzielonej działki nr ... stanie się on podatnikiem podatku VAT, na którym ciąży obowiązek zapłaty podatku z tytułu przeprowadzonej transakcji; czy z uwagi, iż jest to sprzedaż gruntu ornego (działka nr ...) jest to sprzedaż zwolniona od opodatkowania podatkiem od towarów i usług; czy będzie należny VAT, gdy nie ma decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania oraz czy będzie należny VAT, gdy zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Jego zdaniem opisane zdarzenie przyszłe nie będzie podlegało podatkowi od towarów i usług, gdyż dokonywane przez niego transakcje miały charakter incydentalny, nie miał on zamiaru wykonywania ich w sposób częstotliwy i nie były to czynności wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wszelkie transakcje obejmowały wyłącznie majątek osobisty nabyty w drodze darowizny od rodziców albo nabyty celem polepszenia własnych warunków mieszkaniowych, a nie z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej. W interpretacji z 27 stycznia 2009 r. Minister Finansów uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, bowiem wskutek sprzedaży podzielonej działki nr ... w opisanych okolicznościach stanie się on podatnikiem podatku VAT, na którym będzie ciążył obowiązek zapłaty tego podatku z tytułu przeprowadzonej transakcji. Dla działki tej była wydana decyzja o warunkach zabudowy, więc sprzedaż jej części nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej u.p.t.u.). Bez znaczenia pozostaje więc fakt, czy w momencie sprzedaży będzie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania czy też nie. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie. 3. W skardze na decyzję indywidualną skarżący zarzucił jej naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez przyjęcie, iż dokonując sprzedaży majątku osobistego, stał się on podatnikiem podatku od towarów i usług, oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. przez przyjęcie, iż sprzedawana nieruchomość nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT. 4. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem interpretacja Ministra Finansów narusza przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Sąd ten dokonał analizy porównawczej art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. z art. 4 ust. 1, 2 i 3 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L 145), a także art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 06.347.1 ze zm.), a także powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu Sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w którym wyrażono pogląd, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód i to niezależnie od tego, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. W przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony musi być już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Konieczne jest zatem każdorazowe ustalenie, że w odniesieniu do konkretnej czynności dany podmiot występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W ocenie Sądu pierwszej instancji z przedstawionego przez skarżącego zdarzenia przyszłego nie wynika w sposób jednoznaczny, że skarżący w momencie nabycia gruntów, jak i w czasie ich posiadania, miał zamiar wykorzystania zakupionych i otrzymanych w drodze darowizny nieruchomości w działalności gospodarczej, przez co sprzedaż części gruntu wydzielonego z jednej działki miałaby podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem WSA organ zobligowany był do ustalenia w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że skarżący nabył nieruchomość celem jej odsprzedaży, a nie na potrzeby osobiste. Dopiero takie ustalenie dawałoby podstawę do przyjęcia, że dokonując dostawy działek, działa w charakterze handlowca. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Opisana we wniosku transakcja nie podlega zatem podatkowi od towarów i usług, bowiem przedstawione transakcje miały charakter incydentalny, nie były przeprowadzane z góry powziętym zamiarem wykonywania ich w sposób częstotliwy, jak również nie były wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (obrót nieruchomościami). Transakcje te obejmowały wyłącznie majątek prywatny, nabyty w drodze darowizny od rodziców albo nabyty i odsprzedany celem polepszenia własnych warunków mieszkaniowych. WSA nie zgodził się również ze stanowiskiem organu, że sprzedaż działki nr ... nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., co miałoby oznaczać, że bez znaczenia pozostaje fakt, czy w momencie sprzedaży będzie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania czy też nie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ nie dokonał w pełni oceny przedstawionego stanu faktycznego i nie wziął pod uwagę, że działka nr ... figuruje w ewidencji jako rola, a częściowo jako Bi a, a działka nr ... jest sklasyfikowana jako RIVa. W ocenie WSA organ nie wykazał dostatecznie, na jakiej podstawie uznał, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Pojęcie "terenu" niezabudowanego, budowlanego czy też przeznaczonego pod zabudowę nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT, dlatego też należy odnieść je do przepisów ustawy z 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej u.p.z.p.), jak również do regulacji ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 nr 140, poz. 2027 ze zm.). WSA uznał zatem, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., a dokonując ponownej interpretacji przepisów prawa podatkowego Minister Finansów zobowiązany jest do uwzględnienia stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu wyroku. 6. Minister Finansów zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. przez przyjęcie, że nie będzie on miał zastosowania w stosunku do skarżącego w zdarzeniach przyszłych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego i w konsekwencji uznanie, że nie jest on podatnikiem podatku od towarów i usług oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. przez uznanie, że będzie on miał zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym przez podatnika. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 8. Ze sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu, jak i jego uzasadnienia wynika, że skarga kasacyjna nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że przedstawione we wniosku o interpretację zdarzenie przyszłe nie mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., jak również z przyjęciem, że zastosowanie w tej sprawie może mieć art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Wykładnia tych przepisów dokonana przez Sąd pierwszej instancji zasadniczo pokrywa się z ich wykładnią przedstawioną w skardze kasacyjnej i opiera się na wyroku składu siedmiu Sędziów NSA z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, opubl. ONSAiWSA 2008/1/8. W wyroku tym NSA - na kanwie sprawy dotyczącej sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych - wskazał, w jakich okolicznościach dany podmiot należy uznawać za podatnika VAT. Według tego Sądu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód, a ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu tego stanowiska NSA stwierdził, że stosownie do art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy podatnikiem jest "każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą, określoną w ust. 2, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności". Treść tego przepisu, co do zasady, odzwierciedla przepis krajowy, którym jest art. 15 ust. 1 u.p.t.u. stanowiący, że "podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności". Zdaniem NSA w składzie poszerzonym różnica pomiędzy regulacją unijną a krajową ujawnia się natomiast na tle samej definicji działalności gospodarczej. O ile bowiem zgodnie z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą, wykonywaniem wolnych zawodów, a także wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych, o tyle art. 15 ust. 2 u.p.t.u., definiując działalność gospodarczą jako wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, operuje zwrotem "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy". Zwrotu takiego w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy brak. W art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy zawarto jednak upoważnienie dla Państw Członkowskich do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą zdefiniowaną w art. 4 ust. 2, w szczególności dotyczące określonych dostaw budynków, części budynków wraz z gruntami oraz dostaw działek budowlanych, przez które to działki VI Dyrektywa rozumieć każe każdą działkę nieuzbrojoną lub uzbrojoną "uznaną za budowlaną przez Państwa Członkowskie". Oznacza to, że użyty w treści art. 15 ust. 2 u.p.t.u. zwrot "również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy", jest wyrazem swoistej realizacji przez polskiego ustawodawcę opcji zawartej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy. Realizacja tej opcji nie została przy tym ograniczona wyłącznie do dostaw budynków lub części budynków wraz z gruntem oraz działek budowlanych wymagających zdefiniowania, lecz do wszystkich czynności podlegających opodatkowaniu, które dokonywane sporadycznie w związku z działalnością handlową, usługową lub produkcyjną, są wykonywane przez dany podmiot. Zarówno z brzmienia art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. wynika bowiem wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Z wyroku tego wynika więc, że od okoliczności konkretnej sprawy zależy, czy osoba dokonująca danej czynności działa w charakterze podatnika VAT, czy też nie w odniesieniu do tej konkretnej czynności. 9. W sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego organy nie ustalają stanu faktycznego, gdyż związane są stanem faktycznym przedstawionym we wniosku przez wnioskodawcę. W myśl bowiem art. 14b § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, a organ stosownie do treści art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej w wydanej interpretacji indywidualnej dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. We wniosku o interpretację wnioskodawca wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie poprawy kondycji fizycznej, a po wybudowaniu budynku w jego części usługowej prowadzona będzie działalność gospodarcza. Organ uwzględniając fakt prowadzenia działalności gospodarczej i rozpoczęcia na działce inwestycji, która miała być wykorzystana w tej działalności, uznał, że zakup działki nr ... był związany z działalnością gospodarczą. Tymczasem Sąd pierwszej instancji okoliczność tę zupełnie pominął. Ocena działań skarżącego dokonana przez WSA nie ma więc odniesienia do przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego, co do którego wypowiadał się organ. Sąd pierwszej instancji rozważając kwestię prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego w zasadzie skupił się na działalności handlowej w takim znaczeniu, jakie zaprezentowano w wyroku I FPS 3/07, i uznał, że sporna transakcja nie spełni warunku z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W jego ocenie bowiem skarżący nie będzie działał jako handlowiec w ramach obrotu nieruchomościami, gdyż dokona sprzedaży majątku prywatnego. Skoro jednak w świetle tego przepisu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (...), a skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie poprawy kondycji fizycznej, to WSA winien był ocenić, czy nabycie tej działki było związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego. Z zaskarżonego wyroku nie wynika w zasadzie, jakie przesłanki zadecydowały o uznaniu przez Sąd pierwszej instancji, że sprzedawana działka nie ma związku z działalnością gospodarczą, a stanowi majątek prywatny strony, skoro skarżący ujawnił, że nieruchomość jest przeznaczona nie tylko na cele prywatne, ale i do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto jeszcze przed podziałem działki rozpoczął budowę budynku, który ma spełniać funkcję usługową. Co więcej, skarżący przyznał, że dokonana wcześniej sprzedaż pozostałych działek była wynikiem chęci uzyskania środków na sfinansowanie budowy budynku, w którym zamierza on prowadzić działalność gospodarczą. Cel jego działań został zatem wyraźnie określony. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według WSA sprzedaży nieruchomości można dokonać wyłącznie w ramach prowadzenia działalności gospodarczej w charakterze handlowca, czyli w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Sprzedaży nieruchomości podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług można jednak dokonać także w ramach prowadzenia działalności innej niż handlowa, tj. usługowej lub wytwórczej, jeżeli sprzedaż ta ma związek z tą działalnością. Skoro w świetle art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że co do danej czynności działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód, to nic nie stoi na przeszkodzie do przyjęcia, że podmiot ten może dokonywać czynności zgodnej z prawem w ramach którejkolwiek z wymienionych działalności. 10. Rację ma także organ wnoszący skargę kasacyjną, że nie będzie miał zastosowania w niniejszej sprawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., w myśl którego zwalnia się od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Co do zasady - jako że grunty są towarem - ich dostawa podlega opodatkowaniu, jednak ustawa wprowadza zwolnienie przedmiotowe w tym zakresie związane z charakterem terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. przysługuje wyłącznie w przypadku dostawy terenów niezabudowanych, gdy tereny te nie są terenami budowlanymi oraz przeznaczonymi pod zabudowę. Działka nr ... jest położona na terenie, dla którego wprawdzie nie został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, ale przeznaczenie tego terenu określone zostało decyzją o warunkach zabudowy wydaną 14 marca 2007 r. przez Prezydenta Miasta. Zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Na gruncie u.p.z.p. z 2003 r. decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana terminowo, jednak zgodnie z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Skarżący nie wskazywał we wniosku o interpretację, aby stwierdzono wygaśnięcie tej decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że o przeznaczeniu terenu decydują dane zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w jego braku przeznaczenie terenu określa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Gdy brak jest zarówno miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wówczas przeznaczenie terenu określa ewidencja gruntów (vide wyrok składu siedmiu Sędziów NSA z 17 stycznia 2011 r., sygn. akt I FPS 8/10). 11. Wobec powyższego należało na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a orzec jak w sentencji. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi winien uwzględnić przedstawione rozważania i dokonać oceny legalności interpretacji indywidualnej wydanej w tej sprawie w świetle okoliczności przedstawionych we wniosku o jej wydanie. 12. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.