II OSK 1869/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 222/09 w sprawie ze skargi B. B. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 222/09 oddalił skargę B. B. oraz J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2008 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowej Soli z dnia [...].09.1996 r. (znak: [...]), a nakazującej B. B. i J. B. rozebranie samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne z przyłączem na działce nr ewid. [...] w Lubogoszczy. Podstawą rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stały się następujące ustalenia: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2008 r. (znak: [...]) wskazał w uzasadnieniu, że podaniem z dnia [...].08.2007 r. B. B. i J. B. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r. Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazali art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. W piśmie z dnia 24.07.2008 r. skarżący podnieśli, iż opisana powyżej decyzja Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r. została wydana w oparciu o fałszywy dowód tj. "wyciąg z planu zagospodarowania przestrzennego (...)- Uchwała Rady Gminy i Miasta Sława Nr XXVIII/226/94 z dnia 26.05.1994 r.", a o przedmiotowej okoliczności, skarżący dowiedzieli się w dniu 01.07.2008 r. wraz z doręczeniem im decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2008 r., znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż B. i J. B. zachowali termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego. Odnośnie natomiast podnoszonej przez nich przesłanki wznowienia postępowania tj. "fałszu intelektualnego" polegającego na przyjęciu przez organ nieprawdziwej treści uchwały Rady Gminy i Miasta Sława Nr XXVIII/226/94 z dnia 26.05.1994 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na gruncie rozpatrywanej sprawy kluczową kwestią jest brak prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego okoliczność wystąpienia w postępowaniu administracyjnym "fałszywego dowodu". Sam zaś ten organ nie może wkraczać w kompetencje ustawowo zastrzeżone dla organów ścigania i we własnym zakresie rozstrzygać o fakcie sfałszowania w postępowaniu administracyjnym dowodu. Nadto organ ten wskazał, iż kwestionowana obecnie decyzja Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] była weryfikowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten wyrokiem z dnia 16.01.1998 r. sygn. akt. II SA/Po 662/97 oddalił skargę na przedmiotową decyzję. Skargę do sądu administracyjnego na opisaną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli B. B. i J. B. żądając jej uchylenia. Zarzucili naruszenie art. 7, 75,77 i 81 kpa oraz art. 145 §1 pkt. 1 k.p.a. Skarżący wskazali, że przesłanką zainicjowanego przez nich postępowania wznowieniowego było istnienie fałszywego dowodu, w oparciu o który ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Podnieśli, że otrzymali od Burmistrza Sławy, sporządzony na ich wniosek wypis z planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie wydania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowej Soli decyzji rozbiórkowej, dla terenu na którym położona jest ich działka letniskowa. Z wypisu tego jednoznacznie, zdaniem skarżących wynika, iż teren na którym skarżący zrealizowali swoją inwestycję przeznaczony był pod zabudowę letniskową. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r. (sygn. aklt VII SA/Wa 222/09) oddalił skargę B. B. i J. B.. Sąd wskazał, że sprawa samowoli budowlanej, na działce nr ewid. [...] w Lubogoszczy, polegającej na wybudowaniu bez zezwolenia domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne wraz przyłączem była wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Wszystkie skargi B. B. i J. B. były przez sąd oddalane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że ostatnim wyrokiem zapadłym w sprawie był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2008 r. (sygn. akt II OSK 955/07), którym oddalono skargę kasacyjną B. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2450/06). Ostatnio powołanym wyrokiem oddalono skargę w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. Sąd I instancji nadto podkreślił, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r., (sygn. akt VII SA/Wa 2450/06) wskazano, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), będącym materialnoprawną podstawą decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowej Soli z [...] września 1996 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Nadto w uzasadnieniu tym podkreślono, że B. B. i J. B. bez wymaganego pozwolenia na budowę wybudowali domek letniskowy i zbiornik na nieczystości na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był przeznaczony pod zabudowę, lecz przeznaczony był na uprawy polowe. W tej sytuacji Kierownik Urzędu Rejonowego w Nowej Soli, kierując się treścią powołanego wyżej przepisu art. 37 ust. 1 Prawo budowlane z 1974 r. nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż nakaz rozbiórki. Sąd I instancji wskazał, że w sprawie nie ma znaczenia prawnego zmiana miejscowego planu ogólnego zagospodarowania dokonana w dniu 26 maja 1994 r. uchwałą nr XXVII/226/94, ponieważ skarżący wybudowali sporne obiekty w okresie obowiązywania planu z 1989 r. W rezultacie powyższych ustaleń sąd I instancji uznał, że również pozostałe zarzuty podnoszone przez B. B. i J. B. dotyczące dokonywania przez organy administracji niezgodnych z prawem interpretacji miejscowego planu zagospodarowania terenu z dnia 26 maja 1994 r. w tym oparcie się przez Wojewodę Zielonogórskiego w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 kwietnia 1997 r. na piśmie wyjaśniającym Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w Zielonej Górze z dnia 2 stycznia 1996 r. - nie mają wpływu na ocenę legalności powołanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowej Soli oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Zielonogórskiego. Sąd I instancji zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe, dotyczące decyzji nakazujących rozbiórkę domku letniskowego oraz zbiornika na nieczystości zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 18 listopada 1999 r., sygn. akt II SA/Po 2111-2112/98, oddalającym skargi B. B. i J. B. na decyzję Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...] listopada 1998 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oraz na postanowienie tego organu z dnia [...] października 1998 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę. Sąd I instancji podkreślił, że w sprawie istotny jest fakt, iż decyzja Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...] kwietnia 1997 r. była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 1998 r. oddalił skargę uznając, iż powołana decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnioskowali skarżący, została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż na gruncie rozpatrywanej obecnie sprawy kluczową kwestią jest brak prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego okoliczność wystąpienia w postępowaniu administracyjnym fałszywego dowodu. Sąd I instancji podkreślił, że zgodność z prawem decyzji Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r., znak: [...] została potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.01.1998 r. (sygn. akt. II SA/Po 662/97) oddalającym skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Sąd I instancji podzielił pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że organy administracji nie mogą wkraczać w kompetencje ustawowo zastrzeżone dla organów ścigania i we własnym zakresie rozstrzygać o fakcie sfałszowania dowodu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli B. B. i J. B.. Skarga ta oparta została na obu podstawach kasacyjnych (art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej ustawa ta powoływana jest jako p.p.s.a.) i żądała uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane, poprzez błędną interpretację tego przepisu powołującą go jako podstawę prawną decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowej Soli z dnia [...].09.1996 r. nakazującej skarżącym rozebranie samowolnie wybudowanego domku letniskowego i zbiornika na nieczystości płynne na działce nr [...] w Lubogoszczy oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r., chociaż w dacie orzeczenia nakazu rozbiórki wiążące były ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wynikające z uchwały Rady Gminy i Miasta w Sławie Nr XXVII/226/94 z dnia 26.05.1994 r. obowiązujące od 1994 r., a przewidujące dla w.w. działki zabudowę letniskową. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna wskazała na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w następstwie nieodniesienia się do wszystkich zarzutów i okoliczności powołanych w skardze. Nadto, skarga kasacyjna wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 3 kpa. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wystąpienia w postępowaniu administracyjnym "fałszywego dowodu". Autor skargi kasacyjnej stwierdzał, że naruszenia te mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, że skarżący wznieśli w latach 1993-1994 domek letniskowy na działce nr [...] w Lubogoszczy. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy Sława nr VII/31/89 z dnia 28 września 1989 r. przedmiotowa działka była zakwalifikowana jako teren rolny. W dacie wydania decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowej Soli z dnia [...].09.1996 r. i wydania decyzji w II instancji przez Wojewodę Zielonogórskiego z dnia [...].04.1997 r. obowiązywał plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego z dnia 26.05.1994 r., w którym tereny rolne zostały przekwalifikowane na rekreacyjne, zaś zagospodarowanie ich było uzależnione tylko od ustalenia strefy ochronnej wody. Działka skarżących nr [...] w Lubogoszczy znalazła się w strefie ochronnej, gdzie zabroniona była budowa osiedli mieszkaniowych, jednak w dalszym ciągu działka ta miała charakter rekreacyjny. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w opisanej sytuacji przepis art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. nie miał zastosowania, bowiem nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji nakazującej w 1996 r. rozbiórkę obiektów budowlanych. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 kpa skarżący wskazał, że sąd zbyt lakonicznie odniósł się do tej kwestii odwołując się do rozstrzygnięcia powyższej materii w wyroku NSA z dnia 16.01.1998 r. (sygn. akt II SA/Po 662/97) – oddalającym wniesioną przez skarżących skargę kasacyjną. Skarżący wskazali, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie § 3 art. 145 kpa, który stanowi, że z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa, a argumenty na powyższą okoliczność zostały przedstawione w skardze i w postępowaniu administracyjnym. Nadto stwierdził, że negatywne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie wystąpienia w sprawie "fałszu intelektualnego" nie musiało być wiążące dla orzekającego obecnie sądu. Skarżący podkreślili bowiem, że art. 145 § 3 kpa nie wymaga orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu stwierdzającego "fałsz intelektualny". Dodatkowo autor skargi kasacyjnej podkreślił, że sąd I instancji nie wyjaśnił w sposób należyty podstawy swego rozstrzygnięcia i nie odniósł się do wszystkich zarzutów "odwoławczych", a nadto do zgłoszonego na rozprawie wniosku dowodowego skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.;) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu sąd bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności zająć należy stanowisko wobec podniesionych zarzutów dotyczących naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania. W tym zakresie skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów powołanych w skardze. Kwestia ta została uzupełniona o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 3 kpa. poprzez nieuwzględnienie wystąpienia w postępowaniu administracyjnym fałszywego dowodu. Nadto, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor wskazał, iż sąd I instancji nie odniósł się także do wniosku dowodowego skarżących, zgłoszonego na rozprawie, wskutek czego jego zdaniem naruszono art. 106 § 3 p.p.s.a. Oceniając ostatni z powołanych zarzutów należy podkreślić, że wniosek skarżących o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z dokumentu w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i treści wydanej decyzji w sprawie rozbiórki spornego obiektu budowlanego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie został złożony na rozprawie. Brak jest w powyższym zakresie jakiejkolwiek informacji w treści protokołu rozprawy. Natomiast wniosek taki zawarty był treści skargi kierowanej do sądu administracyjnego, jednak wniosek ten, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. mógł zostać oceniony jako zbędny i nieuzasadniony. Przepis ten uprawnia sąd administracyjny do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych dla sprawy wątpliwości. Tymczasem wnioskowane o dopuszczenie, w trybie powołanego przepisu dokumenty stanowią część akt administracyjnych niniejszej sprawy (vide: teczka oznaczona jako akta II Instancji; brak numeracji kart), przez co orzekający w sprawie sąd nie miał podstaw do podejmowania odrębnych i dodatkowych czynności mających na celu dopuszczenie i przeprowadzenia uzupełniających dowodów z tych dokumentów. Nadto należy podkreślić, że treść wydanych w sprawie decyzji, jak również i ustalenia planu miejscowego uchwalonego uchwałą Rady Gminy i Miasta Sława z dnia 26.05. 1994 r. (Nr XXVIII/226/94) w 1994 r. nie były okolicznością sporną w niniejszej sprawie. Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, że jest on także nietrafny. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane przez powołany przepis elementy konstrukcyjne. Sama skarga kasacyjna nie wskazała zaś precyzyjnie którego jej zdaniem elementu w uzasadnieniu sądu I instancji zabrakło i na czym konkretnie brak ten miał polegać. Lapidarne podanie w skardze kasacyjnej, że "sąd w zakresie naruszenia art. 145 § 1 kpa zbyt lakonicznie odniósł się do tej kwestii odwołując się do wyroku NSA z dnia 16.01.1998 r." nie jest wystarczające. Sąd I instancji powołując ten, jak również i inne wyroki zapadłe w sprawie skarżących wskazał, że organy administracji orzekając nie ustaliły istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które miałyby okazać się fałszywe. Sąd podkreślił, iż zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren inwestycji skarżących, dokonana w dniu 26 maja 1994 r. nie ma dla niniejszej sprawy znaczenia i okoliczność powyższą sąd uzasadnił. Nie można więc w powołanym w skardze kasacyjnej zakresie doszukać się uchybienia sądu I instancji dotyczącego konstrukcji uzasadnienia wyroku. Wskazać nadto należy, iż skarżący upatrują wystąpienia w sprawie niniejszej "fałszywego dowodu" w fakcie, iż orzekające organy administracji przy wydawaniu decyzji dotyczącej rozbiórki wzniesionego przez skarżących obiektu nie uwzględniły okoliczności, iż zmianie uległ w 1994 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który po tej zmianie dopuszczał już możliwość zabudowy działki skarżących nr [...] w Lubogoszczy. Podkreślenia wymaga, że artykuł 37 ust. 1 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) przewidywał przymusowe wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę tych obiektów budowlanych lub ich części, które wybudowane zostały niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy. Organy administracji orzekające rozbiórkę domku skarżących a następnie sąd administracyjny uznały, że miarodajny dla oceny sprawy był jedynie stan prawny obowiązujący w dacie wzniesienia spornego budynku. Wszelkie więc zmiany przeznaczenia terenu objętego inwestycją skarżących, które nastąpiły po wykonaniu przez nich prac objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - były dla sprawy bez znaczenia. Ustaliły wówczas organy administracji bezspornie, że budynek na działce nr [...] w Lubogoszczy wznieśli skarżący w okresie obowiązywania planu miejscowego, który wykluczał możliwość zabudowy tej nieruchomości i w związku z tym uznały, że późniejsza zmiana przeznaczenia tego terenu, nie ma znaczenia dla oceny budowy jako samowolnej. Mając powyższe rozważania na uwadze należy więc stwierdzić, że wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 37 ust. 1 prawa budowlanego z 1974 r. – jest także bezzasadny. W obecnej sprawie bowiem sąd I instancji, jak i wcześniej organy administracji w zaskarżonej do tego Sądu decyzji nie stosowały powołanego przepisu art. 37 ust. 1 – Prawa budowlanego z 1974 r. Uznały bowiem, że nie wystąpiła w sprawie przesłanka wznowienia postępowania, przewidziana art. 145 § 1 pkt 1 kpa i z tego właśnie powodu odmówiono, po wznowieniu postępowania, uchylenia bądź zmiany decyzji orzekającej rozbiórkę. Nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 37 ust. 1 – Prawa budowlanego z 1974 r. Sąd I instancji trafnie przy tym zaaprobował stanowisko organów administracji co do braku podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki skoro nie wykazano we właściwym trybie aby okazać się miał fałszywym wypis z planu zagospodarowania przestrzennego przedłożony w postępowaniu w przedmiocie nakazu rozbiórki i skoro nie wykazano aby ten właściwy tryb stwierdzenia sfałszowania dowodu (orzeczeniem sądu lub innego organu) był wyłączony w niniejszym przypadku. Mając powyższe na uwadze, skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw podlegała oddalaniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.