II OSK 1903/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 78/09 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną II OSK 1903 09 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie ze skargi M. M. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2008 r., którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż M. M. w dniu 28 sierpnia 2008 r. dokonała zgłoszenia zamiaru rozbiórki budynku gospodarczego posadowionego na nieruchomości w [...] (działka nr [...]) i jednocześnie zgłosiła zamiar rozpoczęcia z dniem 30 września 2008 r. budowy w [...] na działce nr [...] altany o pow. około 17m2. Do zgłoszenia załączyła kopię zawartej w dniu [...] sierpnia 2008 r. pomiędzy nią a Gminą Wronki umowy dzierżawy działki nr [...] położonej we wsi [...] oraz zgodę Burmistrza Gminy Wronki na posadowienie drewnianego domku o pow. 10 m2 na tej działce. W wykonaniu postanowienia Starosty Szamotulskiego z dnia [...] września 2008 r. zobowiązującego inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, M. M. w wyznaczonym przez organ terminie przesłała mapę sytuacyjną w skali 1:500 oraz szkic projektowanego budynku i pisemnie oświadczyła, że jako właściciel nieruchomości posiada ona prawo do dysponowania nieruchomością, dla której Sąd Rejonowy w Szamotułach prowadzi księgę wieczystą KW nr [...]. Strona wyjaśniła również, że właściciel nieruchomości, w skład której wchodzi działka [...] wyraził zgodę na budowę altany w piśmie z dnia 19 sierpnia 2008 r., a pismo to stanowi załącznik do zgłoszenia. Pismem z dnia 29 września 2008 r. Starosta Szamotulski poinformował skarżącą, iż w sprawie rozbiórki budynku na działce nr [...] oraz budowy altany na działce nr [...] należy złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wyjaśnił, że z treści pisma z dnia 19 sierpnia 2008 r. wynika, iż skarżąca może posadowić drewniany domek o powierzchni 10m2, w związku z czym, chcąc pobudować altanę o powierzchni 17m2, należy przedstawić stosowną zgodę właściciela działki. Skarżącej wyznaczono termin uzupełnienia zgłoszenia do dnia 8 października 2008 r. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Starosta Szamotulski na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) i art. 104 k.p.a. wniósł sprzeciw w sprawie rozbiórki budynku gospodarczego, na działce nr ewid. [...] oraz budowy altany na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. W. Uzasadniając swą decyzję organ wskazał, że skarżąca była wzywana do uzupełnienia zgłoszenia, przy czym pierwotnie wyznaczony termin do udzielenia odpowiedzi na to wezwanie został wydłużony do dnia 8 października 2008 r. Z uwagi jednak na to, że zgłaszająca nie zastosowała się w całości do wezwania, ziściły się przesłanki uzasadniające wniesienie sprzeciwu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. M., podnosząc, iż sprzeciw wniesiono z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, który upłynął w dniu 27 września 2008 r. Skarżąca wskazała również, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia, na które powołuje się osoba podpisana pod decyzją wydaną w imieniu Starosty Powiatowego w Szamotułach. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, iż istotne znaczenie w sprawie ma art. 30 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, w myśl którego pozwolenie na budowę może zostać wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wzór takiego oświadczenia został ustalony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r.). Złożone przez skarżącą oświadczenie, nie odpowiada wymogom określonym w tym rozporządzeniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wyjaśnił, że w wyniku wezwania do uzupełnienia zgłoszenia, termin do wniesienia sprzeciwu uległ przesunięciu, w związku z czym kwestionowana decyzja organu I instancji została wydana w terminie. Z kolei podpis złożony pod decyzją Starosty Szamotulskiego odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 1 k.p.a., a wskazanie jako organu wydającego decyzję Starostwa Powiatowego w Szamotułach zamiast Starosty Szamotulskiego stanowi wadę pozostającą bez wpływu na ważność decyzji. Skargę na powyższą decyzją złożyła M. M., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 30 ust. 5 i art. 31 ust. 2 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, ale z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione, a które Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Odnośnie budowy domu drewnianego o pow. 17 m2 (altany), Sąd wskazał, że jest to obiekt, którego budowa w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę. Prawidłowo, więc przyjęto, że jego realizacja wymaga dokonania uprzedniego zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z woli ustawodawcy, do zgłoszenia takiego inwestor jest zobowiązany dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy nie dokonał oceny znajdujących się w aktach sprawy dowodów na okoliczność posiadania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. W tych okolicznościach przeprowadzenie postępowania z pominięciem oceny znajdujących się w aktach sprawy materiałów, a także nie skorzystanie z przysługującej organowi odwoławczemu możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów stanowiło naruszenie przepisów postępowania, art. 15 i art. 7 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było również z naruszeniem art. 8 i art. 9 k.p.a., bowiem organ odwoławczy skoro uznał, że konieczne jest złożenie przez inwestora oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego to dla wyciągnięcia konsekwencji, o których mowa w motywach zaskarżonej decyzji konieczne było uprzednie wezwanie inwestora do złożenia stosownego oświadczenia, co najmniej ze wskazaniem nazwy i publikatora aktu, w którym określono wymogi przewidziane dla tego oświadczenia. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż w sytuacji, gdy do akt sprawy załączono kopię umowy dzierżawy nieruchomości rolnej (działki [...]) zawartej pomiędzy Gminą Wronki a skarżącą oraz oświadczenie Burmistrza stanowiące w istocie zgodę na budowę budynku o pow. 10 m2, a nadto skarżąca złożyła mapę zasadniczą działki nr [...], na której widnieje zapis, że jest jej właścicielem, a także numer księgi wieczystej, to rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę było dokonanie analizy i oceny tych materiałów. Za bezzasadny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut wniesienia sprzeciwu po terminie. Jakkolwiek Sąd podzielił opinię skarżącej, że w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ ma 30 dni, aby zająć stanowisko w formie sprzeciwu, to jednocześnie nie powinno budzić wątpliwości, że wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Skoro więc, w rozpoznawanej sprawie zakreślony postanowieniem termin do uzupełnienia zgłoszenia upływał z dniem 23 września 2008 r., którego to dnia skarżąca wykonując postanowienie z dnia [...] września 2008 r. nadesłała dokumenty, to przyjąć należało, że trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 23 października 2008 r. Kontrolowaną decyzję organ wydał [...] października 2008 r. i jak wynika z akt administracyjnych sprawy złożył ją w Urzędzie Pocztowym w Szamotułach w dniu 14 października 2008 r. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd uznał, że termin trzydziestodniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, sprzeciw wyrażony w formie decyzji został np. nadany w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Wobec powyższego, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, jakoby sprzeciw wniesiono po terminie. Za nieuprawniony uznał również Sąd zarzut dotyczący braku upoważnienia członka zarządu K. M. do wydania w dniu [...] października 2008 r. decyzji w imieniu Starosty Szamotulskiego. Możliwość udzielenia przez Starostę Szamotulskiego pisemnego upoważnienia wicestaroście, poszczególnym członkom zarządu, pracownikom starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierownikom jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji wynika z treści § 56 Statutu Starostwa Powiatowego w Szamotułach. Jakkolwiek, stosownego upoważnienia nie załączono do akt administracyjnych sprawy, to na zarządzenie Sądu w dniu 17 lipca 2009 r. do akt sprawy przesłano kopię pisemnego upoważnienia udzielonego w dniu 17 stycznia 2007 r. przez Starostę Szamotulskiego członkowi zarządu K. M. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego niemożności ustalenia, którego z dokonanych przez skarżącą zgłoszeń dotyczy wniesiony sprzeciw. Z sentencji decyzji organu I instancji, jak również z treści jej uzasadnienia jasno wynika, że organ rozpoznał sprawę zarówno w zakresie zgłoszenia rozbiórki budynku gospodarczego na działce nr [...], jak i budowy altany na działce nr [...]. Wskutek rozpatrzenia tego zgłoszenia organ wniósł sprzeciw dotyczący obu zamierzeń inwestycyjnych. W konkluzji przedstawionych wyżej uwag Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 9, art. 15, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu zaistniała konieczność wyeliminowania decyzji Wojewody z obrotu prawnego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawione wyżej uwagi, także co do konieczności oceny przez organ II instancji zgromadzonych już w sprawie dokumentów, w szczególności dowodów mających w ocenie skarżącej przemawiać za przyjęciem, że posiada ona prawo do dysponowania obiema działkami na cele budowlane, uwzględni rozważania co do dopuszczalności przeprowadzenia na etapie postępowania odwoławczego uzupełniającego postępowania dowodowego, a także konieczności precyzyjnego określenia z powołaniem się na odpowiednie przepisy formy i treści żądanych dokumentów od zgłaszającego zamiar przeprowadzenia robót. Orzeczenie odnośnie zwrotu kosztów oraz określenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oparto o treść art. 200 i art. 152 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. M., zaskarżając go w zakresie nie rozpoznania pkt 2 skargi t.j. żądania dotyczącego uchylenia decyzji Starosty Szamotulskiego z dnia [...] października 2008 r. w całości oraz w zakresie uzasadnienia, zarzucając mu w tym zakresie: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: a. naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a., b. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 oraz art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, M. M. wniosła o uchylenie decyzji Starosty Szamotulskiego z dnia [...] października 2008 r., uchylenie zaskarżonego wyroku w części zawierającej uzasadnienie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu kasacji skarżąca stwierdziła, iż wyrok narusza art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia w jakikolwiek sposób pkt 2 żądania skargi z dnia 7 stycznia 2009 r., dotyczącego wniosku o uchylenie decyzji Starosty Szamotulskiego z dnia [...] października 2008 r. w całości. Kwestia ta została pozostawiona bez rozpoznania zarówno w sentencji wyroku, jak również w jego uzasadnieniu, co stanowi z kolei naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się nie tylko do żądania dotyczącego uchylenia decyzji organu I instancji, ale również do wszystkich zarzutów w skardze podniesionych, przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto w ocenie skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnie uznano za nieuprawniony zarzut dotyczący braku upoważnienia do wydania w dniu [...] października 2008 r. decyzji w imieniu Starosty Szamotulskiego. Osoba podpisująca decyzję z dnia [...] października 2008 r. nie powołała się, bowiem ani nie dołączyła do tej decyzji udzielonego jej pełnomocnictwa do podejmowania jakichkolwiek czynności w imieniu uprawnionego podmiotu. Bez znaczenia pozostaje, więc fakt późniejszego przesłania do akt sprawy kopii pisemnego upoważnienia udzielonego przez Starostę Szamotulskiego. Odnosząc się z kolei do naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca wskazała, iż obiekt nazwany "altaną" nie jest trwale związany z gruntem, a więc ma przymiot tymczasowego obiektu budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej. Oceniając w powyżej wskazanych granicach skargę kasacyjną, za bezzasadny trzeba uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., które to uchybienie skarżąca odnosi do "nie rozstrzygnięcia w jakikolwiek sposób pkt 2 żądania skargi". Zauważyć przede wszystkim należy, iż taka argumentacja w istotny sposób rozmija się z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i zakresem kontroli wykonywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie, bowiem z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego służy na decyzję organu II instancji, chociaż nie stoi to na przeszkodzie temu, iż Sąd Administracyjny poddaje kontroli również i decyzję organu I instancji (art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności jednak, czego nie dostrzega autorka kasacji, taką kontrolą powinna być objęta zaskarżona decyzja, a więc decyzja organu II instancji. Znajduje to zarówno swoje umocowanie w konstytucyjnej zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 78 Konstytucji RP), jak i przełożenie na zakres orzecznicy organu odwoławczego (art. 138 k.p.a.), który w ramach swojej właściwości może uzupełnić, poprawić, wyjaśnić i ustalić to czego nie zrobił bądź źle zrobił organ I instancji i nie zawsze muszą mieć tu zastosowanie przepisy art. 138 § 1 pkt 2 lub 3, czy też § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może, bowiem korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1552/04, LEX nr 186587). Tak więc w warunkach przedmiotowej sprawy nie odniesienie się w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji do wniosku zawartego w skardze nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro Sąd ten rozpoznawał skargę nie będąc związanym jej zarzutami, wnioskami, czy powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Nie mogły znaleźć uzasadnienia również zarzuty naruszenia art. 145 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie skarżącej, jak wskazano w kasacji, w żadnym stadium postępowania możliwości udziału w nim. Podkreślić należy, iż stanowisko skarżącej jest o tyle błędne, że nie uwzględnia uproszczonego charakteru instytucji zgłoszenia w prawie budowlanym, stanowiącej odpowiednik pozwolenia na budowę i będącej wyrazem dążenia ustawodawcy do uproszczenia i odformalizowania procesu inwestycyjnego, mającego na celu przyspieszenie załatwienia spraw z nim związanych. Nie można też uznać, iż do tego postępowania znajdują w pełni zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem specyfika postępowania, prowadzonego w wyniku dokonania zgłoszenia jest tak znaczna, iż wymaga uwzględnienia jej szczególnego charakteru, który powoduje, że nie mają zastosowania do niej wszystkie regulacje kodeksowe, a część z nich ulega pewnej modyfikacji, co wynika z analizy całości instytucji zgłoszenia, ze szczególnym uwzględnieniem jej uproszczonego charakteru. Na takie ograniczenie wskazywać, bowiem będzie już sam sposób zakończenia takiego postępowania, gdzie ograniczeniu ulega zasada z art. 104 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ załatwia sprawę w formie decyzji administracyjnej, a która znajdzie zastosowanie jedynie w przypadku zgłoszenia przez organ sprzeciwu. Ograniczenia będzie także wymagała, ze względu na charakter instytucji zgłoszenia, zasada prawa czynnego udziału strony w postępowaniu. Zwrócić trzeba, bowiem uwagę na to, że skoro z punktu widzenia inwestora najistotniejszym elementem postępowania w sprawie dokonania zgłoszenia jest uzyskanie przez niego tzw. "milczącej zgody organu", polegającej na braku ujawnionej względem inwestora reakcji, a skutkującą uzyskaniem przez niego uprawnienia do podjęcia robót budowlanych, to niemożliwym byłoby czynienie założenia o racjonalności rozwiązania, w którym zakłada się aktywne uczestnictwo wnioskodawcy w czasie biegu terminu do wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Taka aktywność może zostać, co prawda wymuszona działaniami organu, który w wyniku wydania postanowienia przewidzianego w art. 30 ust. 2 zdanie trzecie Prawa budowlanego, nałoży na inwestora obowiązek, o którym mowa w tym przepisie, z zagrożeniem zgłoszenia sprzeciwu. Jednakże inny pozostaje cel tego postanowienia jest nim, bowiem uzupełnienie i to przez inwestora, brakujących dokumentów. Tak, więc brak zawiadomienia strony skarżącej o zebraniu materiału dowodowego, uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji pozostaje o tyle nieuzasadnione, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie zgłoszenia, organ administracyjny nie prowadzi żadnego postępowania, a jedynie ocenia zgodność przedstawionej przez samego inwestora dokumentacji z przepisami prawa, wzywając go ewentualnie do uzupełnienia tej dokumentacji. Należy, więc uznać, iż skarżąca, która dokonała zgłoszenia, to znała treść dokumentów, skoro sama je przedstawiła. Nie można było również podzielić zarzutów skarżącej dotyczącej błędnej oceny Sądu w zakresie oceny posiadanego upoważnienia do wydania w dniu [...] października 2008 r. decyzji w imieniu Starosty. Wskazać należy bowiem, iż pracownik działający z upoważnienia organu, pomimo iż ma obowiązek powołania się w decyzji na udzielone mu upoważnienia, to sam brak powołania się na taki dokument nie pociąga za sobą skutków nieważności czy konieczności uchylenia decyzji, o ile takie upoważnienie istniało w chwili wydania decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 1413/08, LEX nr 574414). W okolicznościach niniejszej sprawy pracownik wskazywał, iż decyzja została wydana z upoważnienia Starosty. Fakt istnienia tego pełnomocnictwa został wykazany przez Sąd pierwszej instancji. Podkreślić również należało, iż w orzecznictwie wielokrotnie wskazywano jedynie na obowiązek powołania się w decyzji na odpowiednie umocowanie pracownika do wydawania w imieniu organu rozstrzygnięć. Nie można jednak przyjmować, iż prawidłowo umocowany pracownik ma każdorazowo obowiązek załączenia odpisu takiego upoważnienia do każdej wydawanej przez niego decyzji. Chybiony, zatem pozostawał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. w zakresie zaprezentowanym we wniesionej kasacji. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 oraz art. 30 Prawa budowlanego odnoszący się do błędnego zdaniem skarżącej uznania, że przedmiotowy obiekt budowlany nazwany "altaną" nie jest trwale związany z gruntem, a jest obiektem tymczasowym. Wskazując na treść zgłoszenia skarżącej, w którym określiła ona obiekt jako "niezwiązany trwale z gruntem gotowy domek- altana powierzchni około 17 m2" uznać należało, iż nie było podstaw do odmiennego zakwalifikowania obiektu niż uczynił to Sąd pierwszej instancji, tj. obiektu z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, którego budowa zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy wymaga uprzedniego zgłoszenia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.