II SA/Wa 327/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, WSA Bronisław Szydło, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na otrzymany lokal mieszkalny 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 97 ust. 5, art. 94 ust. 1 i ust. 2 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), w związku z § 3 i § 14 ust. 1 pkt 3 lit. "b" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 i Dz. U. z 2007 r. Nr 123 poz. 856), w związku z § 1, § 2, § 3 ust 1 i ust. 2, § 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468 ze zm.), Komendant Stołeczny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na otrzymany lokal mieszkalny. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy podał, że D. K. pełni służbę w Policji od dnia 1 września 1994 r., a obecnie jest funkcjonariuszem Komendy Rejonowej Policji [...]. W służbie stałej został mianowany z dniem 1 września 1997 r. W dniu 2 grudnia 2008 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Rejonowego Policji [...] - o przyznanie pomocy finansowej na zajmowany lokal mieszkalny, objęty spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego, położony w [...] przy ulicy [...], o powierzchni użytkowej 45,42 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 29,89 m2. Do wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej D. K. załączył akt notarialny z dnia 22 marca 2001 r., Rep. A nr [...], tj. umowę darowizny spółdzielczego własnościowego prawa do ww. lokalu mieszkalnego, mocą której skarżący nabył prawo do tego lokalu od swoich rodziców. Po rozpatrzeniu wniosku Komendant Rejonowy Policji [...] w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej na otrzymany w drodze darowizny lokal mieszkalny. Według organu I instancji, prawo do pomocy finansowej posiada jedynie policjant, który posiada prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, o którym mowa w art. 88 ustawy o Policji. Zdaniem organu I instancji, skarżący nie posiada takiego uprawnienia, bowiem posiada lokal mieszkalny, który zaspokaja należne mu normy zaludnienia. W odwołaniu od powyższej decyzji D. K. podniósł, że ustawodawca nie wskazał, aby pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego wiązała się wyłącznie z jego zakupem. Wyraził pogląd, że gdyby intencją ustawodawcy było takie właśnie stanowisko, to zamieściłby stosowną regulację w przepisach ustawy o Policji. Skarżący podkreślił, że, w jego ocenie, aktualnie obowiązujące unormowanie należy rozumieć w ten sposób, że chodzi w nim o każdą formę uzyskania lokalu mieszkalnego (zarówno odpłatną, jak i nieodpłatną), w wyniku której policjant "wejdzie" w posiadanie lokalu mieszkalnego. Ponadto, skarżący stwierdził, że niewątpliwie spadek i darowizna są świadczeniami bezpłatnymi, ale nie oznacza to wcale, że obdarowany nie ponosi z tego tytułu jakichkolwiek kosztów, które nie byłyby nierozerwalnie związane z ich przedmiotem. Organ odwoławczy nie uznał argumentów podniesionych w odwołaniu. Przechodząc do uzasadnienia prawnego wydanej przez siebie decyzji, Komendant Stołeczny Policji przytoczył treść art. 88 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, zgodnie z którym policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Organ wyjaśnił, że z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane ustawą resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów m. in. przydział lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy), prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że treść przepisów powołanej wyżej ustawy o Policji daje podstawę do stwierdzenia, że prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest ściśle związane z faktem niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych uprawnionego funkcjonariusza, a zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy, jedynie w sytuacji, gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, może ubiegać się o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Zdaniem organu, w dalszej konsekwencji oznacza to, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, stanowi konsekwencję niezrealizowania uprawnienia policjanta do uzyskania lokalu mieszkalnego wymienionego w art. 90 ustawy. Organ odwołał się również do treści art. 89 ustawy o Policji, stosownie do którego członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: małżonek, dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia. Następnie Komendant Stołeczny Policji zwrócił uwagę, że uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego lub pomocy finansowej na cele mieszkaniowe nie mogą być interpretowane w oderwaniu od treści art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Organ podniósł, że z treści powołanego przepisu wynika, że policjant nie może uzyskać przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej (w tym także pomocy finansowej) w przypadku, gdy posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający, co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy oraz gdy jego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom opisany wyżej. W ocenie organu, podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku D.K. miały właśnie przepisy art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, ponieważ z ich treści wynika, że otrzymanie przez policjanta jednego z wymienionych wyżej świadczeń skutkuje utratą uprawnień do drugiego. W sytuacji zatem, gdy policjant, będący w służbie stałej, posiada w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, to takiemu policjantowi nie może być przydzielony lokal mieszkalny, a tym samym i pomoc finansowa. Jak stwierdził dalej organ, sam fakt posiadania lokalu mieszkalnego w miejscowości, o której mowa w powołanym przepisie prawa, wyłącza policjanta z kręgu podmiotów uprawnionych do przydziału lokalu mieszkalnego w formie decyzji administracyjnej. Organ odwołał się przy tym do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99, ONSA 3/99/77 oraz wyroku NSA z 27 października 1999 r., sygn. akt I SA 13/99, w których to orzeczeniach prawo policjanta do lokalu mieszkalnego wyraźnie powiązano z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych uprawnionego policjanta. Powyższe rozważania organ odniósł do ustalonego stanu faktycznego i podał, że D. K. na dzień złożenia wniosku w sprawie pomocy finansowej, tj. 2 grudnia 2008 r. legitymował się uprawnieniami do 4 norm zaludnienia (wnioskodawca, jego żona I., córka W. i syn K.). Natomiast lokal mieszkalny przy ulicy [...] w [...] posiada pow. użytkową 45,42 m2, w tym pow. mieszkalną wynoszącą 29,89 m2. Organ uznał zatem, że tak ustalone okoliczności mieszczą się w hipotezie normy wynikającej z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów. Przepis ten przewiduje dla policjanta posiadającego rodzinę - po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4. Komendant Stołeczny Policji podzielił stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym o przyznanie pomocy finansowej może ubiegać się jedynie policjant posiadający ustawowe prawo do lokalu (art. 88 ust. 1 ustawy o Policji), przy równoczesnym braku przesłanek negatywnych do jego otrzymania wymienionych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie organ II instancji, kierując się treścią § 3 przywołanego rozporządzenia, obliczył, że zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny zapewnia przysługujące mu 4 normy zaludnienia dla jego rodziny (4 normy x 7 m2 pow. mieszkalnej = 28,0 m2 pow. mieszkalnej). W rezultacie, zdaniem organu odwoławczego, w dacie złożenia wniosku skarżący posiadał lokal mieszkalny zgodny z normami zaludnienia w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby i z tej przyczyny nie może otrzymać pomocy finansowej, która to pomoc jest zastępczą formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego. Swoje stanowisko organ II instancji uzupełnił o stwierdzenie, iż ustawodawca w art. 94 ust. 1 użył pojęcia "uzyskanie lokalu" w rozumieniu uzyskania odpłatnego, a nie świadczenia bezpłatnego, a taki charakter ma świadczenie objęte umową darowizny, której skarżący był stroną. Organ odwoławczy nie zgodził się w tym zakresie z zarzutami odwołania, wedle których o odpłatnym charakterze darowizny miałyby świadczyć uiszczone koszty sporządzenia aktu notarialnego. Decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze D. K. zarzucił, że organ II instancji nie wziął pod uwagę, że przysługuje mu dodatkowa, jedna norma zaludnienia wynikająca z grupy zaszeregowania i wskutek tego nieprawidłowo uznał, że w odniesieniu do jego osoby zachodzi negatywna przesłanka dla przyznania pomocy finansowej określona w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Postawił także zarzut naruszenia art. 94 cyt. ustawy i wskazał, że organ w sposób nieuprawniony zawęził użyte w nim pojęcie "uzyskania lokalu" wyłącznie do sytuacji odpłatnego nabycia lokalu, podczas gdy w ustawie rozróżnienia takiego nie zamieszczono. W odpowiedzi na skargę, Komendant Stołeczny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno Komendant Rejonowy Policji [...], jak i Komendant Stołeczny Policji naruszyli przepisy prawa materialnego, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawowe znaczenie w zakresie prawa do lokalu mieszkalnego mają unormowania zawarte w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 89 tej ustawy, które przyznają policjantowi w służbie stałej prawo do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby określonych członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to bezspornie prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych – rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Natomiast uprawnienia do otrzymania pomocy finansowej przewidziane w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, należy oceniać biorąc pod uwagę regulację zawartą w rozdziale 8 ustawy: "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Podkreślić należy, że, poza pomocą finansową, z prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie inne formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, do których należą przydział lokalu (art. 90 ust.1 ustawy) oraz prawo do równoważnika za brak lokalu (art. 92 ust. 1 ustawy). Oznacza to, że prawo do lokalu mieszkalnego realizowane jest przede wszystkim i w pierwszej kolejności przez administracyjny przydział lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, a w dalszej kolejności przez pozostałe, powyższe świadczenia pieniężne. Funkcjonariuszowi nie przyznaje się zatem przedmiotowej pomocy finansowej, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust.1 ustawy. Taką negatywną przesłankę stanowi posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego, o czym stanowi art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 powołanej ustawy o Policji. W wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 998/08 Naczelny Sąd Administracyjny (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl) stwierdził, że w sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego mieszkanie nie zapewnia przysługujących mu norm zaludnienia. NSA podkreślił, że posiadanie lokalu nieodpowiadającego przysługującym policjantowi normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono już lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji. Wówczas policjantowi przysługuje jedynie prawo do zamiany posiadanego lokalu na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu, a nie prawo do równoważnika przewidzianego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, a co więcej zachowuje ono aktualność także w odniesieniu do kwestii pomocy finansowej, czyli świadczenia pieniężnego, które, tak jak równoważnik pieniężny, ma charakter zastępczy wobec administracyjnego przydziału lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w całości podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych orzeczeniach. W ocenie WSA Warszawie, stosowanie przepisu art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji nakłada w pierwszej kolejności na organ obowiązek ustalenia, czy lokal mieszkalny, na uzyskanie którego policjant ubiega się o przyznanie pomocy finansowej, spełnia normy zaludnienia. Stosownie bowiem do treści art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej nie przydziela się tylko w przypadku posiadania lokalu, który zapewnia przysługującą policjantowi i jego rodzinie powierzchnię mieszkalną. Zajmowanie natomiast mieszkania, ale niezgodnego z przysługującymi normami zaludnienia, nie wyklucza prawa policjanta do administracyjnego przydziału mieszkania z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, a w konsekwencji nie pozbawia też funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, przewidzianego w art. 92 ust. 1 powołanej ustawy. Bez znaczenia pozostaje przy tym sposób w jaki nastąpiło uzyskanie lokalu (odpłatne lub nieodpłatne), ponieważ, jak słusznie zauważył skarżący, ustawodawca w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji takiego rozróżnienia nie dokonał, a zakres przedmiotowy pojęcia "uzyskanie" obejmuje wszelkie zdarzenia prawne, z którymi łączy się skutek nabycia lokalu. Rozstrzygające zaś znaczenie dla kierunku rozpoznania sprawy o przyznanie pomocy finansowej będzie miało ustalenie, czy uzyskany lokal mieszkalny spełnia normy zaludnienia. W rozpatrywanej sprawie orzekające w sprawie organy uznały, że skarżącemu i jego rodzinie przysługują 4 normy zaludnienia, co po pomnożeniu przez przypadającą na normę powierzchnię mieszkalną (7 m2) daje powierzchnię 28 m2, a zatem mieści się w powierzchni mieszkalnej uzyskanego w drodze darowizny lokalu mieszkalnego. Ustalenia te są jednak błędne, a tym samym zarówno organ I, jak i II instancji dopuściły się naruszenia art. 95 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Jak wynika z decyzji Komendanta Stołecznego Policji, wobec skarżącego i jego rodziny przyjęto łącznie 4 normy zaludnienia w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., który stanowi, iż dla policjanta posiadającego rodzinę przyjmuje się po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4. Natomiast przepisy pkt 3 i 4 tego rozporządzenia wiążą liczbę przysługujących norm zaludnienia z grupą zaszeregowania przypisaną stanowisku służbowemu, na które policjant został mianowany. Organy powinny były zatem ustalić, czy skarżącemu przysługują dodatkowe normy zaludnienia: trzy - w sytuacji stanowiska służbowego zaszeregowanego w grupie od 18 do 16 oraz dwie – w sytuacji stanowiska służbowego zaszeregowanego w grupie od 15 do 11. Z kolei, zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im stopnie etatowe określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Ostatniej zmiany tego rozporządzenia dokonano rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. nr 24, poz. 149). Rozporządzenie zmieniające weszło w życie w dniu 14 lutego 2008 r., a zatem obowiązywało już w toku postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem D. K. § 6 rozporządzenia zmieniającego stanowi, iż zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania określone w rozporządzeniu wymienionym w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń od dnia 1 stycznia 2008 r. Jednocześnie w załączniku nr 4 do rozporządzenia zmieniającego zamieszczono tabelę równorzędnych grup zaszeregowania zawierającą zestawienie grup zaszeregowania zachowanych przed dniem 1 stycznia 2008 r. z równorzędnymi grupami zaszeregowania przysługującymi od dnia 1 stycznia 2008 r. Z okazanego Sądowi przez pełnomocnika organu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. (kopia rozkazu w aktach sprawy) wynika, że skarżący zajmuje stanowisko eksperta zaszeregowane w 9 grupie zaszeregowania zasadniczego. Toteż w świetle regulacji § 2 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. oznaczałoby to, że stanowisko skarżącego nie należy do grup zaszeregowania wymienionych w pkt 2 i 3, a wyliczenia norm zaludnienia przysługujących skarżącemu należałoby dokonać wyłącznie w oparciu o § 2 pkt 1 tego rozporządzania. Jednakże tego rodzaju wykładnia przepisów byłaby błędna. Należy bowiem zauważyć, że przepisy rozporządzania Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 maja 2005 r. zostały znowelizowane tylko raz (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2007 r., Dz. U. Nr 123, poz. 856) i to jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego z dnia 8 lutego 2008 r. W ocenie Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wywiązał się tym samym z obowiązku dostosowania przepisu § 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, do stanu prawnego powstałego wskutek wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, kluczowe znaczenie dla ustalenia grupy zaszeregowania ma wprowadzona rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. tabela równorzędnych grup zaszeregowania, wedle której przysługująca obecnie skarżącemu 9 grupa zaszeregowania odpowiada 11 grupie zaszeregowania, określonej w przepisach obowiązujących do dnia 14 lutego 2008 r. W konsekwencji, na podstawie § 2 pkt 4 cyt. rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. skarżącemu, z uwagi na zaszeregowanie do grupy 11, przysługują dwie normy zaludnienia, co daje łącznie 5 norm zaludnienia, a nie, jak przyjął organ odwoławczy, 4 normy zaludnienia. W takiej zaś sytuacji uzyskany przez skarżącego lokal mieszkalny nie odpowiadał przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, a w sprawie zakończonej decyzją Komendanta Stołecznego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. doszło do naruszenia przepisu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz § 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany będzie do zastosowania w sprawie § 2 pkt 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania kwater tymczasowych przeznaczonych dla policjantów oraz załącznika nr 4 do rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 145 § 1 lit. "a" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.