II SA/Po 263/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi E. Spółki z o. o. z siedzibą w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 23 lutego 2009r. Nr [...] w przedmiocie usunięcia drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia 27 listopada 2008 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Brychcy Decyzją z dnia 23 lutego 2009 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 27 listopada 2008 r. nr [...], którą wymierzono X Sp. z o.o. administracyjną karę pieniężną za usunięcie bez zezwolenia 10 sztuk drzew w miejscowości M . Pismem z dnia 29 grudnia 2006 r. A. W. zawiadomił Wójta Gminy K., że na dzierżawionym przez niego od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa gruncie w miejscowości M. usunięto drzewa bez wymaganego zezwolenia. Na skutek zgłoszenia, w dniu 30 grudnia 2006 r. organ przeprowadził oględziny nieruchomości oraz wystąpił o zajęcie stanowiska przez Spółkę Akcyjną X. Spółka wyjaśniła, że wycinki dokonano ze względu na bezpieczeństwo i prawidłową pracę linii napowietrznej SN-15 kV. W piśmie z dnia 21 lipca 2008 r. X Sp. z o.o. przyznała, iż dokonała usunięcia drzew w celu zapobieżenia awarii lub całkowitego zniszczenia urządzeń elektrycznych. Zdaniem spółki wycinka była konieczna z uwagi na zbliżenie krzewów i gałęzi do linii elektroenergetycznych. Kolejnych oględzin nieruchomości dokonano dnia 17 listopada 2008 r. Decyzją z dnia 27 listopada 2008 r. Wójt Gminy K., działając na podstawie art. 88 ust. 1 i 2 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r. Nr 92, poz. 880 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zad rzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. z 2004 r. Nr 219, poz. 2229) oraz obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 16 października 2007 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 (M. P. z 2008 r. Nr 77, poz. 828 ) wymierzył Spółce X karę pieniężną w wysokości 27666,78 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia 10 sztuk drzew gatunku olsza o obwodach pni drzew wyliczonych na podstawie najmniejszych promieni wynoszących - 84,8 cm, 33,9 cm, 39,6 cm, 45,2 cm, 39,6 cm, 45,2 cm, 45,2 cm, 56,5 cm, 33,9 cm oraz 22,6 cm. W uzasadnieniu decyzji Wójt stwierdził, iż z wyjaśnień kierownika X Rejon[...]K.K., a także A. W. (dzierżawcy) wynika, że X nie występowała o zezwolenie na usunięcie drzew. Również A. W. nie zezwolił Spółce na takie wystąpienie. Wójt wyjaśnił, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody w przypadku usuwania drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia wysokość kary stosownie do art. 89 ust. 1 ustala się w wysokości trzykrotnej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów oraz na podstawie stawek, o których mowa w art. 85, ust. 4 pkt. 1 i 2 oraz ust 5 i 6. Zdaniem organu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia było wyjaśnienie X, że usunięcia drzew dokonano w trybie awaryjnym ze względu na zagrożenie powstania pożaru lub porażenia osób i zwierząt przebywających w bezpośrednim sąsiedztwie oraz wystąpienie awarii urządzeń energetycznych. W odwołaniu X Sp. z o.o. uznała, iż Wójt niesłusznie obciążył ją karą pieniężną. Usuwając drzewa wrastające w przewody czynnej linii średniego napięcia i znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie tej linii czyniła to wyłącznie w celu zapobieżenia powstaniu bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia osób i zwierząt mogących znaleźć się w sąsiedztwie tychże urządzeń. W ocenie skarżącej pozostawienie drzew mogłoby mieć katastrofalne skutki, z zagrożeniem powstania pożaru włącznie. Potencjalna awaria urządzeń energetycznych miała w tym przypadku drugorzędne znaczenie. X Sp. z o.o. podniosła też, że w myśl art. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147 poz. 1229) oraz art. 47e ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. Dz. U. z 2004 r. Nr 92 poz. 880) obowiązek zabezpieczania i eliminowania zagrożeń pożarowych ciąży nie tylko na właścicielu urządzenia elektroenergetycznego, ale również na właścicielu nieruchomości, na których urządzenia te są posadowione. Fakt, że urządzenie energetyczne nie jest własnością właściciela gruntu, nie ma dla tego obowiązku żadnego znaczenia, ponieważ źródłem (przyczyną) zagrożenia nie są urządzenia, lecz wrośnięte w nią samosiejki i krzewy, które niewątpliwie stanowią własność (jako część składowa) właściciela nieruchomości. Skarżąca wyjaśniła też, że zasadniczo nie nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązku dokonywania wycinki, lecz wykonuje ją własnym staraniem i na swój koszt, przy pełnym respektowaniu prawa własności. W braku bezpośredniego zagrożenia mogącego spowodować awarię lub zniszczenie urządzeń lub zagrożenia dla życia, zdrowia lub mienia osób trzecich, X Sp. z o.o. występuje do właściciela nieruchomości o zgodę na podjęcie działań, a w przypadku braku jego zgody, do organów administracji samorządowej z wnioskiem o wydanie tytułu egzekucyjnego w postępowaniu administracyjnym nakazującym usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa pożarowego przez właściciela nieruchomości. Utrzymując decyzję mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: K.p.a.) oraz art. 83 ust. 1, art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Wójt wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia (art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zdaniem Kolegium ten fakt (brak zezwolenia) był decydujący w sprawie. Spółka X wycięła bowiem bez zezwolenia drzewa, na wycięcie których musiała uzyskać pozwolenie. Organ wyjaśnił też, że brak zgody właściciela na wycięcie drzew mógłby jedynie skutkować odmową zezwolenia na usunięcie drzew, jednakże Spółka, oprócz drogi administracyjnej na podstawie ustawy o ochronie przyrody, mogła także wystąpić na drogę cywilną i żądać od sądu powszechnego wydania postanowienia zastępującego oświadczenie woli właściciela nieruchomości o wyrażeniu zgody na wycięcie drzew. W skardze X Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji. Jej zdaniem niesłusznie nałożono karę pieniężną. Skarżąca swoim działaniem dążyła jedynie do zapobieżenia katastrofie do jakiej bezpośrednio przyczynić się mogły drzewa wrastające w urządzenia energetyczne. Ich usunięcie w trybie nagłym i awaryjnym było spowodowane wysokim prawdopodobieństwem narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia osób i zwierząt mogących znaleźć się w sąsiedztwie tychże urządzeń. Skarżąca zauważyła także, że zgodnie z art. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej obowiązek zabezpieczania i eliminowania zagrożeń pożarowych ciąży nie tylko na właścicielu urządzenia elektroenergetycznego, ale również na właścicielu nieruchomości, na których urządzenia te są posadowione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi uznając podniesione w niej zarzuty za bezzasadne. Organ podkreślił, że żaden przepis ustawy o ochronie przyrody ani ustawy o ochronie przeciwpożarowej nie wyłącza stosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Skoro drzewa zagrażały bezpieczeństwu osób i mienia to obowiązkiem skarżącej było zawiadomić organ o zaistniałej sytuacji i domagać się wydania zezwolenia na ich usunięcie. W toku rozprawy przedstawiciel Kolegium wyjaśnił, iż w ocenie organu skarżąca byłaby podmiotem uprawnionym do wystąpienia o uzyskanie zezwolenia na wycięcie drzew, gdyż jakkolwiek nie jest posiadaczem nieruchomości na której rosły drzewa, to jest zobowiązana z mocy ustawy o ochronie przeciwpożarowej do podejmowania wszelkich działań zabezpieczających urządzenia energetyczne przed ewentualnym pożarem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Zgodnie z. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm.) usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Z kolei za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz zniszczenie drzew lub krzewów spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych właściwy organ (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) wymierza administracyjną karę pieniężną (art. 88 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy). Kara wymierzana jest posiadaczowi nieruchomości obligatoryjnie, o ile stwierdzone zostanie usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia, czy zniszczenie spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych. W tej sprawie nie budziło wątpliwości organów ani też nie był kwestionowany przez skarżącą fakt, że dokonano wycinki bez wymaganego zezwolenia 10 sztuk drzew w miejscowości M., na działce dzierżawionej przez A. W. od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa. X Sp. z o.o. przyznała się do usunięcia drzew w piśmie z dnia 21 lipca 2008 r. ozn. nr [...] i konsekwentnie potwierdzała to w kolejnych pismach w sprawie. Nie kwestionowała też wysokości kary oraz sposobu jej naliczenia (Załącznik nr 1 do decyzji Wójta Gminy K.). Nakładając administracyjną karę pieniężną na przedsiębiorstwo energetyczne X Sp. z o.o., będącą skutkiem bezsprzecznie ustalonego usunięcia drzew (art. 88 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy), organy obu instancji nie rozważyły w ogóle czy skarżąca Spółka jest podmiotem mogącym ponosić tego rodzaju odpowiedzialność administracyjną. Cechą odpowiedzialności administracyjnej - odróżniającą ją od odpowiedzialności karnej - jest objęcie nią podmiotów pozostających w określonych relacjach administracyjno-prawnych (a nie każdego, kto dopuszcza się naruszeń porządku prawnego). Odpowiedzialność ta aktualizuje się, jeżeli podmioty te nie respektują skierowanych do nich nakazów i zakazów wynikających z tych relacji. Przepisy dotyczące ochrony terenów zieleni i zadrzewień określone w ustawie o ochronie przyrody - w zakresie, w jakim regulują kwestie ich usuwania - adresowane są do "posiadacza nieruchomości" (art. 83 ust. 1 zd. 1 ustawy). Stąd tylko posiadacz nieruchomości, jako osoba uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na usuniecie drzewa, ponosi odpowiedzialność, o jakiej mowa w art. 88 ust. 1 ustawy (tak: W. Radecki, Ustawa o ochronie przyrody, Komentarz, Warszawa 2008, s. 269; K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody, Komentarz, Kraków 2008, s. 365; wyrok z dnia 2 lutego 2000 r. sygn. akt SA/Rz 2248/99, publ. OSP 2001, z. 4, s. 60; wyrok z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 329/08 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Inaczej kształtuje się natomiast odpowiedzialność osoby trzeciej, która usunie drzewo z cudzej nieruchomości bez zgody właściciela, użytkownika wieczystego lub posiadacza. Musi się ona liczyć z konsekwencjami karnymi za występek lub wykroczenie i odpowiedzialnością cywilną z tytułu czynu niedozwolonego (zob. wyrok z dnia 13 stycznia 2005 r. sygn. akt OSK 1582/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz przywołany wyżej wyrok o sygn. akt SA/Rz 2248/99). W toku postępowania organy ustaliły, że właścicielem nieruchomości, na której znajdowały się usunięte drzewa, jest Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa, a jej dzierżawcą – A.W . Nie wyjaśniono natomiast, jakie uprawnienia w stosunku do nieruchomości (związane z konserwacją linii energetycznych) posiadała X Sp. z o.o. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zaprezentowanym na rozprawie), że uprawnienie skarżącej do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na usunięcie drzew wynika z przepisów nakładających na przedsiębiorstwo energetyczne obowiązek podejmowania wszelkich działań zabezpieczających urządzenia energetyczne przed ewentualnym pożarem. Z tego tytułu nie staje się ono bowiem "posiadaczem" nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy Krzykosy powinien wystąpić do X Sp. z o.o. o wyjaśnienie, na jakiej podstawie prawnej Spółka ta weszła na teren nieruchomości dzierżawionej przez A. W. w celu podjęcia czynności wycinki drzew. Należy też ustalić czy ewentualne uprawnienia X Sp. z o.o. wynikają ze stosunków cywilnoprawnych zawartych na etapie budowy linii energetycznej czy stosunków administracyjno-prawnych przewidujących ograniczenie korzystania z nieruchomości przez właściciela na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego (dotyczące znoszenia działań mających na celu utrzymanie sieci przesyłowej - art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Następnie organ powinien rozważyć czy X Sp. z o.o. miała - w dniu usunięcia drzew - status "posiadacza" nieruchomości w rozumieniu art. 83 ust. 1 zd. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W tym miejscu należy wskazać, że o posiadaniu nieruchomości przez przedsiębiorstwo energetyczne można mówić, gdy wiążące je stosunki obligacyjne lub stosunki prawno-rzeczowe (służebność) - przewidują prawo dostępu przedsiębiorstwa do linii energetycznej przebiegającej przez nieruchomość. Przedsiębiorstwo energetyczne może być uznane za "posiadacza" nieruchomości w rozumieniu art. 83 ust. 1 zd. 1 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody również wtedy, gdy starosta, w drodze decyzji, udzielił zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603). Sąd w tym składzie podziela stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 2 czerwca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1148/02, że ograniczenia dla właściciela nieruchomości wynikające z takiego zezwolenia (art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami), odpowiadają w istocie służebności gruntowej na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego, co - w konsekwencji - czyni je uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o zezwolenie na wycięcie drzew (np. w razie gdy zagrażają one bezpieczeństwu urządzeń) oraz podmiotem mogącym ponosić odpowiedzialność administracyjną za usunięcie drzew bez zezwolenia. Wymaga też zasygnalizowania, że przedsiębiorstwo energetyczne może korzystać z uprawnień określonych w art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wstępu, konserwacji i usuwania awarii ciągów i przewodów), także wtedy, gdy nieruchomość została legalnie zajęta w oparciu o inne, aniżeli ustawa o gospodarce nieruchomościami z 1997 r., akty prawne (to jest: art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, Dz. U. z 1958 r. Nr 17, poz. 70 ze zm.; art. 70 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.; zob. też: wyrok z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1702/08, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Istnieje prawdopodobieństwo, iż w tej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja (z wyjaśnień skarżącej wynika, że linię energetyczną wybudowano w latach sześćdziesiątych). Odnosząc się do zarzutów X Sp. z o.o. należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżąca konsekwentnie w toku postępowania powoływała fakt, iż działała w trybie nagłym, w celu zapobieżenia bezpośredniemu niebezpieczeństwu dla życia osób i zwierząt mogących znaleźć się w pobliżu urządzeń energetycznych. W tym miejscu wymaga wskazania, że ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody w tym zadrzewień (art. 2 ust. 1 pkt 9). Celem ochrony przyrody jest między innymi ochrona zadrzewień (art. 2 ust. 2 pkt 5). Dbałość o ochronę przyrody jest obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych (art. 4 ust. 1). Konsekwencję tej regulacji ogólnej stanowią przyjęte w Rozdziale 4 ustawy zasady ochrony terenów zieleni i zadrzewień. Ustawodawca chroni zadrzewienie poprzez nałożenie na posiadaczy nieruchomości obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Zezwolenie takie nie jest wymagane tylko w przypadkach określonych w art. 83 ust. 6 ustawy. W tym katalogu nie zostały ujęte drzewa zagrażające bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Oznacza to, że usunięcie drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych wymaga uzyskania zezwolenia. Za takim stanowiskiem przemawia również treść art. 83 ust. 4 pkt 6 ustawy, stanowiąca, iż wniosek o wydanie zezwolenia powinien zawierać przyczynę i termin zamierzonego usunięcia drzewa. Co więcej, zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Z przepisu tego wynika a contrario, że wycinka drzew zagrażających bezpieczeństwu ludzi i mienia wymaga zezwolenia, tyle tylko, że w takim przypadku wniosek nie podlega opłacie. To właściwy organ, kompetentny w zakresie ochrony przyrody, dokonuje oceny, czy wskazane we wniosku drzewo zagraża bezpieczeństwu. Posiadacz nieruchomości nie jest natomiast podmiotem uprawnionym do dokonywania tego typu ocen i decydowania o tym, czy i które drzewo należy usunąć. Dopuszczenie takiej możliwości byłoby sprzeczne z celem ustawy, którym jest ochrona przyrody (tak: wyrok z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1970/06, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz Lex nr 437687). Samowolne usunięcie drzewa przez osobę będącą posiadaczem nieruchomości skutkuje wymierzeniem kary administracyjnej, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy. Ustawa o ochronie przyrody nie dopuszcza bowiem w tym zakresie, poza ściśle regulowanymi przypadkami, żadnych form samowolnego działania posiadacza nieruchomości. Proponowana przez skarżącą wykładnia sprowadza się w gruncie rzeczy do usankcjonowania samowolnego usunięcia drzew, wymykającego się ustawowej reglamentacji. Sankcjonowanie takich, sprzecznych z wymogami ustawowymi, zachowań nie może zostać uznane za znajdujące opacie w celu ustawy. Omijania wymogów ustawy o ochronie przyrody nie uzasadnia również fakt, że zarówno przedsiębiorstwo energetyczne jak i właściciel nieruchomości obowiązani są do zabezpieczenia i eliminowania zagrożeń przeciwpożarowych. Obowiązek ten (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej; Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229) powinni oni realizować w ramach procedur określonych prawem. Na marginesie sprawy Sąd zwraca uwagę na konieczność poprzedzenia dalszego postępowania ustaleniem i udokumentowaniem, jaka spółka grupy X dokonała wycinki drzew w miejscowości M . Choć w piśmie z dnia 21 lipca 2008 r. do usunięcia drzew przyznała się skarżąca X Sp. z o.o., to z pisma datowanego na dzień 29 stycznia 2007 r. (a więc po dokonaniu wycinki, która miała miejsce w drugiej połowie grudnia 2006 r.), wynika, że jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa energetycznego w rejonie W. (w rozumieniu przedmiotowym - Zakład X W.) prowadzona była nadal przez X S.A. Powyższe wątpliwości pogłębia fakt, że Spółkę X zarejestrowano w rejestrze przedsiębiorców KRS dopiero 14 grudnia 2006 r. (k. 6 akt sądowych). Rozpoznając sprawę po raz kolejny organy powinny zawiadomić o toczącym się postępowaniu również właściciela nieruchomości, z której usunięto drzewa (Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa). Mając na względzie powyższe, Sąd - uznając za konieczne przeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji wyroku. O wykonalności decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy procesowej. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Brychcy BR