I OSK 1665/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. NSA Grażyna Radzicka Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 595/09 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od K. S. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 20 sierpnia 2009 r., I SA/Wa 595/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie "odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora". Orzeczenie to zapadło w następującym stanie faktycznym: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania K. S. od uchwały Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. odmawiającej poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora - utrzymała w mocy tę uchwałę. W uzasadnieniu tej decyzji Centralna Komisja stwierdziła, że Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Naukowej, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 0 głosów, przeciw - 23 głosy, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. o odmowie poparcia wniosku o nadanie K. S. tytułu naukowego profesora nauk matematycznych (wynik głosowania: za utrzymaniem uchwały - 11 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 marca 2008 r. (I SA/Wa 1920/07) poprzedniej decyzji Centralnej Komisji z [...] września 2007 r. przeprowadzono dodatkowe postępowanie opiniodawcze. Zasięgnięto opinii kolejno dwu recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie w kwestii zasadności nadania K. S. tytułu naukowego profesora nauk matematycznych. Z ich opinii wynika, że odmowa poparcia przez Radę Naukową kandydatury K. S. do tytułu naukowego profesora była uzasadniona. Centralna Komisja stwierdziła, że już w toku postępowania Rady Naukowej jeden z recenzentów, w sposób przekonujący wykazał, że prace naukowe kandydata zawierają błędy i nie mają znaczącego wpływu na rozwój wiedzy w zakresie nauk matematycznych, są w znacznej części jedynie niewielkimi modyfikacjami innych prac. Recenzenci powołani w Centralnej Komisji wykazali, że dorobek naukowy K. S. w niewielkim stopniu przekracza wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, nie spełnia więc wymagań art. 26 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w myśl których jednym z warunków uzyskania tytułu profesora jest uzyskanie osiągnięć naukowych znacznie przekraczających te wymagania. Zwrócono uwagę, iż aktywność badawcza kandydata po uzyskaniu habilitacji wyraźnie osłabła. W tym okresie bardzo mało jest prac samodzielnych, niemal wszystkie prace mają charakter współautorski i opublikowane są w czasopismach o niewielkim zasięgu oddziaływania. W matematycznej literaturze światowej nie jest znany wynik (metoda lub definicja) związany z nazwiskiem dr. hab. K. S. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. S., zarzucając nierozpoznanie istoty sprawy przez pominięcie badania materialnej (istotnej) podstawy skargi wskutek błędnego przyjęcia przesłanki niweczącej roszczenie, jak niewykonanie dyrektyw wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2008 r. I SA/Wa 1920/07, oraz nieustosunkowanie się do jakiegokolwiek argumentu skarżącego, czym rażąco naruszono art. 107 § 3 kpa - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu swego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje: Zaskarżoną decyzją Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. odmawiającą poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora. Decyzja ta została wydana przez Centralną Komisję po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2008 r., którym po rozpoznaniu skargi K. S. na decyzję Centralnej Komisji z [...] września 2007 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego - uchylono zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podał, że Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. odmawiającą wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora K. S. W sprawie tej skarżący wniósł do Centralnej Komisji odwołanie od uchwały Rady Naukowej IMiI, podjętej na posiedzeniu w [...] października 2006 r., odmawiającej poparcia jego wniosku o nadanie mu tytułu profesora nauk matematycznych. Tymczasem z treści zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji z [...] września 2007 r. wynika, że organ ten rozpoznał odwołanie od uchwały Rady Naukowej IMiI Politechniki Wrocławskiej odmawiającej wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora K. S. Taka uchwała w ogóle, odnośnie osoby skarżącego nie była podjęta w toku postępowania w sprawie o nadanie tytułu profesora, a tym bardziej nie mogło być wniesione odwołanie. Sąd stwierdził również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bardzo ogólne i nie można z niego wprost wywnioskować, jaka konkretnie uchwała rady była przedmiotem dyskusji na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji, a następnie głosowania. Wątpliwości tych nie usunęła analiza dokumentacji postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji. Z kserokopii wyciągu z protokołu nr [...] z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji, które odbyło się [...] września 2007 r. wynika, że przedmiotem oceny i głosowania była uchwała Rady Naukowej IMiI Politechniki Wrocławskiej o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nadania skarżącemu tytułu profesora nauk matematycznych, a taka uchwała w odniesieniu do skarżącego w ogóle nie była podjęta. Wprawdzie Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji powołuje, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest uchwała Rady Naukowej IMiI Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r., a z dokumentacji wynika, że w tej dacie została podjęta uchwała o odmowie poparcia wniosku K. S. o nadanie tytułu profesora to w zestawieniu z treścią powołanego wyżej protokołu z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji nie można uznać, że zaszła tylko pomyłka w decyzji co do oznaczenia uchwały. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7 i 8 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził również, że ponownie rozpoznając sprawę Centralna Komisja przeprowadzi postępowanie dotyczące odwołania K. S. od uchwały Rady Naukowej IMiI Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. odmawiającej poparcia jego wniosku o nadanie tytułu profesora. Przedmiot tego postępowania organ powinien wskazać w sposób nie budzący wątpliwości w dokumentacji odzwierciedlającej przebieg postępowania oraz w decyzji kończącej to postępowanie. Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten oznacza, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz do oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a., uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje jej uchylenie przez sąd administracyjny. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Centralna Komisja nie zastosowała się do wytycznych WSA w Warszawie z 12 marca 2008 r. I SA/Wa 1920/07, czym naruszyła art. 153 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, kiedy i jakiej treści uchwała była przedmiotem głosowania Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, nie wiadomo z czyim odwołaniem się Sekcja zapoznała, jakiej treści i kiedy była podjęta zaskarżona uchwała Rady Naukowej. Te istotne w sprawie okoliczności powinny zostać zarówno wyjaśnione, jak i omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólne, aby można było wyjaśnić istniejące w wskazane wyżej wątpliwości i dokonać kontroli prawidłowości podjęcia zaskarżonej decyzji, i nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 kpa. Zatem skargę należało uznać za zasadną, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wyżej przywołanych przepisów, zaś naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Centralna Komisja zaskarżyła w całości opierając skargę kasacyjną na: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. na przesłance z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a w szczególności: art. 27 ust. 3 i 5 w zw. z art. 20 ust. 1 i art. 21ust. 2, art. 35 ust. 3, art. 29 ust. 1 ustawy z o tytule naukowym (...) przez uznanie, że w niniejszej sprawie nie została prawidłowo podjęta decyzja o utrzymaniu w mocy uchwały Rady Naukowej o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora; 2. naruszeniu przepisów postępowania, a w szczególności przepisów art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 153 p.p.s.a w zw. z art. 107 Kpa, przez 1) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, 2) błędną ocenę, że nie zostały wykonane wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z 12 marca 2008r. I SA/Wa 1920/07, 3) niewłaściwe wskazanie, że zaskarżona decyzja nie rozstrzyga przedmiotu sporu i nie spełnia wymogów z art.107 kpa Wskazując powyższe przesłanki skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu tej skargi podniesiono, że wytyczne zawarte w wyroku z 12 marca 2008 r. I SA/Wa 1920/07 zostały wykonane zgodnie z jego treścią. W ten sposób został spełniony wymóg określony w art. 153 p.p.s.a. Odwołanie dra hab. K. S. od uchwały Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. o odmowie wysunięcia Go do tytułu naukowego profesora nauk matematycznych - Centralna Komisja rozpatrywała po raz drugi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w poprzednim postępowaniu wyrokiem z 12 marca 2008 r. uchylił decyzję Centralnej Komisji z powodu wątpliwości, która uchwała Rady Naukowej utrzymana została w mocy: o odmowie wszczęcia postępowania czy o odmowie poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora. Centralna Komisja podzieliła to stanowisko (nie składano wówczas skargi kasacyjnej). W tej sytuacji Centralna Komisja wszczęła postępowanie w sprawie omawianego odwołania ponownie - od początku. W odwołaniu z 15 grudnia 2006 r. Kandydat pisze: "(...) niniejszym składam odwołanie od decyzji podjętej w dniu [...] października 2006 r. przez Radę Naukową Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej odmawiającej poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk matematycznych dla mnie (...)". Odwołujący wyraźnie wskazuje, jaką uchwałę zaskarża. Taka jest treść uchwały Rady Naukowej (wyciąg z protokołu z posiedzenia z [...].10.2006 r.). Zatem Centralna Komisja mogła zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy z 14.03.2003 r. uchylić tę uchwałę lub utrzymać ją w mocy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy powołano kolejno dwóch recenzentów Centralnej Komisji (art. 35 ust. 3 ustawy), którzy odmówili poparcia odwołania Kandydata i uznali uchwałę Rady Naukowej o odmowie wysunięcia Go do tytułu naukowego profesora jako uzasadnioną. W czasie dyskusji członków Sekcji z udziałem recenzentów podkreślano m.in., że wkład dra hab. K. S. w rozwój nauk matematycznych jest skromny i nie przekracza znacznie wymagań stawianych w przewodzie habilitacyjnym. Sekcja nie stwierdziła uchybień formalnych w postępowania Rady Naukowej. W tej sytuacji członkowie Sekcji nie znaleźli podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. Prezydium Centralnej Komisjipodzieliło stanowisko zaprezentowane przez Sekcję i w tajnym głosowaniu podjęło jednomyślną decyzję (11 głosów) utrzymującą mocy uchwałę Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. o odmowie wysunięcia Skarżącego do tytułu naukowego profesora nauk matematycznych. Tak więc ponownie rozpoznając sprawę, Centralna Komisja przeprowadziła postępowanie dotyczące odwołania K. S. od uchwały Rady Naukowej IMiI Politechniki Wrocławskiej z [...].10.2006 r. odmawiającej poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Przedmiot tego postępowania Organ wskazał, w sposób nie budzący wątpliwości, w dokumentacji odzwierciedlającej przebieg postępowania oraz w decyzji kończącej to postępowanie - zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z 12 marca 2008 r. I SA/Wa 1920/07. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk sekcji. Jeżeli zatem został spełniony ten wymóg i uzyskano odpowiednią ilość recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia sekcja Centralnej Komisji zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę - to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji. Nie zgodzono się z zarzutem naruszenia art. 107 kpa. Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 kpa. Decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia (art. 29 ustawy o stopniach naukowych), nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że skarżący podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymogom, zaś zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest trafny. 2. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego są wiążące w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej, zarówno gdy dotyczą zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu, co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Zatem, sąd administracyjny, który ponownie orzeka w sprawie może uwzględnić skargę na decyzję, tylko jeżeli organ administracyjny nie zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu poprzednio zapadłego w tej sprawie wyroku. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając wyrok z 12 marca 2008 r., którym uchylił decyzję Centralnej Komisji z [...] września 2007 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego, zawarł w uzasadnieniu następującą ocenę prawną: "zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7 i 8 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji" (w oparciu o akta sprawy i treść zaskarżonej decyzji, nie można było ustalić, jaka decyzja Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej stała się przedmiotem rozstrzygnięcia Centralnej Komisji. W konsekwencji Sąd zalecił: "ponownie rozpoznając sprawę Centralna Komisja przeprowadzi postępowanie dotyczące odwołania K. S. od uchwały Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. odmawiającej poparcia jego wniosku o nadanie tytułu profesora. Przedmiot tego postępowania organ powinien wskazać w sposób nie budzący wątpliwości w dokumentacji odzwierciedlającej przebieg postępowania oraz w decyzji kończącej to postępowanie" (wskazania, co do dalszego postępowania). 4. Przeprowadzając powtórne postępowanie w sprawie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów dopełniła nałożonych na nią obowiązków w wyroku WSA w Warszawie z 12 marca 2008 r. Zarówno z treści decyzji Centralnej Komisji z [...] lutego 2009 r., nr [...], jak i z poprzedzających jej wydanie protokołów (protokoły z posiedzeń Sekcji Nauk Matematycznych Fizycznych Chemicznych i Nauk o Ziemi z 5-6 lutego 2009 r. oraz Prezydium z 23 lutego 2009 r.) wynika jednoznacznie, że przedmiotem postępowania odwoławczego było odwołanie K. S. od uchwały Rady Naukowej Instytutu Matematyki i Informatyki Politechniki Wrocławskiej z [...] października 2006 r. odmawiającej poparcia jego wniosku o nadanie tytułu profesora. Oznacza to, że organ administracji orzekając powtórnie, przeprowadził postępowanie zgodnie z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, którymi był związany. Tym samym uznać należało, że Sąd I instancji naruszył art. 153 p.p.s.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie. 5. Na marginesie tylko, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że w sentencji zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] lutego 2009 r., nr [...] została wydana w przedmiocie "odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora". Stwierdzenie to pozostaje w sprzeczności z określeniem przedmiotu orzekania w zaskarżonej decyzji, jak i z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku, w którym Sąd I instancji przyjmuje, że wobec niezastosowania się organu odwoławczego do art. 153 p.p.s.a. w dalszym ciągu nie można ustalić, co było przedmiotem orzekania Centralnej Komisji. ("Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, kiedy i jakiej treści uchwała była przedmiotem głosowania Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi, nie wiadomo z czyim odwołaniem się Sekcja zapoznała, jakiej treści i kiedy była podjęta zaskarżona uchwała Rady Naukowej"). 6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. 7. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.