I SA/Wr 581/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r. T. K. wystąpił, na podstawie art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2008r. z kwoty 512.272,00 zł do kwoty 24.813,00 zł. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w skutek jednorazowej, nietypowej dla prowadzonej działalności transakcji sprzedaży nieruchomości, ujętej jako towar w remanencie początkowym roku, zaliczka za miesiąc wrzesień 2008r. w wysokości wynikającej z zapisów zawartych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za 2008r., gdyż roczny dochód ostatecznie ulegnie zmniejszeniu w wyniku uwzględnienia na koniec roku podatkowego różnic remanentowych zgodnie z art. 24 ust. 2 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto podatnik stwierdził, że w sytuacji odmowy przez organ podatkowy ograniczenia poboru zaliczki, wpłacona zaliczka - jako niewspółmiernie wysoka w stosunku do całości zobowiązania za 2008r. - podlegać będzie zwrotowi jako nadpłata w uiszczonych zaliczkach. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-Ś. odmówił Panu T. K. ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc wrzesień 2008r. Organ pierwszej instancji uznał, że analiza akt sprawy oraz argumentów strony nie wskazuje na to, że zaliczka za wrzesień 2008r. byłaby niewspółmiernie wysoka w stosunku do podatku należnego za 2008r. Organ podatkowy wskazał, iż podatnik nie określił dochodów, które może osiągnąć do końca roku podatkowego, a także nie może przewidzieć, że nie wystąpią specyficzne okoliczności biznesowe. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-Ś. charakter prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej oraz nieperiodyczność dochodów nie daje możliwości przewidzenia, jaki będzie dochód na koniec roku podatkowego. Ponadto w ocenie organu pierwszej instancji jednorazowość transakcji nie stanowi wystarczającej przesłanki umożliwiającej zastosowanie instytucji ograniczenia poboru zaliczki. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Ponadto w odwołaniu wskazano na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 187, art. 191 w związku z art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na pominięciu przez organ pierwszej instancji przedstawionych we wniosku o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2008r. argumentów świadczących o tym, iż wysokość zaliczki na podatek dochodowy za ten miesiąc będzie niewspółmiernie wysoka w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za rok podatkowy 2008. Podatnik zakwestionował stanowisko organu pierwszej instancji przedstawione w decyzji stanowiącej przedmiot odwołania, zgodnie z którym podatnik powinien udowodnić, iż na pewno nie osiągnie znacznego przychodu ze sprzedaży towarów lub usług i dopiero na tej podstawie organ podatkowy mógłby stwierdzić przesłanki do ograniczenia poboru zaliczki. Zdaniem strony odwołującej się nie ma ona obowiązku udowodnić niewspółmierności zaliczki, a jedynie uprawdopodobnić jej niewspółmierność. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją, wydaną w dniu [...] uchylił decyzje organu I instancji i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, że w chwili orzekania sprawa ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy za miesiąc wrzesień 2008r. stała się już bezprzedmiotowa. Wywodził, że zaliczka na poczet podatku ma prawne uzasadnienie do upływu roku podatkowego, którego dotyczy. Po tym momencie powstaje już zobowiązanie w podatku dochodowym, którego wysokość konkretyzuje się w złożonym przez podatnika zeznaniu podatkowym. Powstanie zobowiązania podatkowego oznacza zatem, że z tą chwilą zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek traci swój byt prawny. Utrata bytu prawnego powoduje zaś, że nie można już orzekać o zaliczce w roku następnym. W tej sytuacji żądanie zawarte we wniosku podatnika nie może zostać rozstrzygnięte merytorycznie, tj. poprzez wydanie decyzji ograniczającej poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc wrzesień 2008r. lub odmawiającej takiego ograniczenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił:: - rażące naruszenie art. 125 Ordynacji podatkowej mające wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu zasady szybkości prowadzenia postępowania podatkowego, - w związku z tym zarzutem naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej polegające na nieprawidłowym zastosowaniu przepisu, co skutkowało wydaniem decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzeniem postępowania, podczas gdy organ winien był uchylić decyzję organu I instancji i rozstrzygnąć sprawę co do istoty, - nieuwzględnieniu regulacji z art. 53a Ordynacji podatkowej, - naruszenie prawa materialnego z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej polegające na niezastosowaniu tego przepisu przez organ I i II instancji, w sytuacji kiedy zostały spełnione wszystkie przesłanki uprawniające podatnika do skorzystania z ograniczonego poboru zaliczki. Zdaniem strony skarżącej wyrażona w przepisie art. 125 Ordynacji podatkowej zasada szybkości prowadzenia postępowania podatkowego miała dla strony szczególne znaczenie ze względu na upływ terminów materialnych zawartych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, które zobowiązywały stronę do zapłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2008r. do 20 października 2008r. Wskazano, iż z zasady tej wypływa dla organów administracji publicznej obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, iż nie można zarzucić im zbędnej zwłoki, opieszałości w podejmowanych czynnościach postępowania, jak również obowiązek niezwłocznego załatwiania spraw, co do których nie zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie strony skarżącej w przedmiotowej sprawie organ I instancji bez wątpienia dysponował wszelkimi dokumentami, na podstawie których mógł bezsprzecznie stwierdzić niewspółmierność zaliczki, jaką strona musiałaby zapłacić za wrzesień 2008r. w stosunku do przewidywanego zobowiązania rocznego. Opieszałość organu I instancji dodatkowo polegała na nieuzasadnionym przedłużaniu postępowania poprzez bezprawną próbę nałożenia na stronę dodatkowych obowiązków. Z kolei opieszałość organu II instancji polegała na nieuzasadnionym przedłużaniu postępowania odwoławczego, gdyż sprawa miała charakter wyłącznie interpretacyjny prawa i nie wymagała prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Zdaniem składającego skargę naruszenie zasady szybkości postępowania skutkowało także naruszeniem zasady postępowania wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie nie podjął się niezwłocznego rozpatrzenia odwołania, mimo iż powinien mieć na względzie upływ terminów wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ II instancji powinien załatwić sprawę jak najszybciej i przy użyciu jak najprostszych środków, ponieważ niezwłocznemu załatwieniu, a zatem w terminach krótszych niż wymienione w art. 139 Ordynacji podatkowej, podlegają sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień. Strona skarżąca zwróciła uwagę, iż organ odwoławczy nie wydał rozstrzygnięcia na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, lecz w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) część druga Ordynacji podatkowej, co wskazuje na to, iż organ II instancji, co do meritum sprawy, zgodził się z argumentami strony, dlatego też uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, jednakże z powodu upływu roku podatkowego nie rozstrzygnął sprawy co do istoty i umorzył postępowanie. Zdaniem strony skarżącej gdyby w przedmiotowej sprawie nie została naruszona zasada szybkości postępowania, organ II instancji wydałby decyzję na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) część pierwsza przepisu Ordynacji podatkowej, czyli uchyliłby decyzję organu I instancji i orzekłby co do istoty sprawy, zezwalając na ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy. Ponadto, zdaniem strony organ II instancji pominął w zupełności przepis art. 53a Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca wywodzi, iż skoro organ podatkowy ma uprawnienie do wydania decyzji w zakresie zaliczek na podatek dochodowy już po upływie roku podatkowego, to organ II instancji nie może zasłaniać się niemożnością orzekania co do istoty sprawy ze względu na fakt, iż przedmiotem postępowania jest ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy, a decyzja wydana została z upływem roku podatkowego, którego zaliczka dotyczy. Zdaniem strony skarżącej w przedmiotowym postępowaniu doszło także do naruszenia prawa materialnego, gdyż organy podatkowe obu instancji nie zastosowały przepisów art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, pomimo uprawdopodobnienia przez podatnika niewspółmierności zaliczki za miesiąc wrzesień 2008r. w stosunku do podatku należnego za 2008r., czym w konsekwencji rażąco naruszyły prawo i pozbawiły stronę pełnoprawnego korzystania z ulg przewidzianych w prawie przez ustawodawcę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane zostały z zachowaniem terminów określonych w Ordynacji podatkowej. W konsekwencji zarzut naruszenia przez organy podatkowe obu instancji art. 125 w związku z art. 121 Ordynacji podatkowej uznać należy za nie znajdujący odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Podkreślił, że nie wydał w przedmiotowej sprawie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego z tego względu, iż konsekwencją takiej decyzji byłoby pozostanie w obrocie prawnym decyzji wydanej przez organ I instancji. W sprawie stanowiącej przedmiot skargi brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w momencie podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. sprawa ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy za miesiąc wrzesień 2008r. stała się już bezprzedmiotowa a zatem w konsekwencji postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, stąd organ odwoławczy decyzją kasacyjną wyeliminował decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Skoro decyzja organu odwoławczego dotyczyła umorzenia postępowania, to brak było podstaw do zajmowania się w tym postępowaniu argumentacją odnoszącą się do meritum sprawy. Umorzenie samego tylko postępowania odwoławczego miałoby zaś miejsce tylko wówczas, gdyby sprawa będąca przedmiotem postępowania nie stała się bezprzedmiotowa, a bezprzedmiotowe stało się tylko postępowanie odwoławcze. Odnosząc się do treści art.53 a Ordynacji podatkowej wskazał, że na jego podstawie, po stwierdzeniu niezapłacenia zaliczek albo płacenia ich w kwotach zaniżonych, organ ma obowiązek wydania decyzji, w której określi wysokość odsetek od niezapłaconych zgodnie z prawem kwot zaliczek na podatek, a nie wysokość zaliczek na podatek. Jak bowiem wskazano powyżej z końcem roku zaliczki wygasają z mocy prawa, ponieważ powstaje zobowiązanie zapłacenia podatku za cały rok podatkowy, które do końca roku opłacane było zaliczkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja uchylająca orzeczenie organu I instancji i umarzająca postępowanie w sprawie z powodu bezprzedmiotowości. Organ podatkowy uznał bowiem , że po upływie roku podatkowego nie można orzekać co do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W ocenie Sądu stanowisko Organu II instancji jest w tym zakresie prawidłowe. W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że w razie gdy decyzja dotycząca zaliczki na podatek dochodowy nie uprawomocniła się przed końcem roku podatkowego, postępowanie administracyjne w tej sprawie powinno zostać umorzone, bowiem po zakończeniu roku przedmiotem postępowania podatkowego może być tylko określenie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy (zob. wyrok NSA z dnia 11 września 1998 r., I SA/Gd 766/96; wyrok NSA z dnia 9 lutego 1999 r., I SA/Łd 261/97; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2004 r., FSK 176/2004, Monitor Podatkowy 2005, nr 1, s. 42). Należy bowiem podkreślić, że zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczki po zakończeniu roku podatkowego staje się częścią zobowiązania podatkowego za rok podatkowy (art. 45 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Co więcej, powstanie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy oznacza, że z tą chwilą zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek traci swój byt prawny, a więc sytuację, w której organ podatkowy nie tylko, że nie może ustalić innej wysokości zaliczek niż zadeklarowana, ale i nie może nawet tych zaliczek egzekwować, gdyż utraciły one swój byt prawny. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2005 r., II FSK 41/2005 (ONSAiWSA 2007, nr 1, poz. 22). W dalszej części tego orzeczenia sąd wskazał, iż wprawdzie nie istnieje przepis prawa, z którego wprost wynikałoby, że powstanie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy powoduje wygaśnięcie zobowiązań podatkowych z tytułu zaliczek, normę prawną jednak o takim brzmieniu można wywieść z przepisów art. 21 § 3 w związku z art. 3 pkt 3, art. 53a w związku z art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Pierwszy z nich uprawnia organ podatkowy do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu odsetek, nie precyzując jednak terminu, do którego decyzja taka mogłaby zostać wydana. Z kolei przepis art. 53a Ordynacji podatkowej wyraźnie stwierdza, że prawidłowa wysokość zaliczek nie jest rozstrzygnięciem, lecz tylko przesłanką do obliczenia wysokości odsetek od nieuiszczonych zaliczek na podatek. Z kolei z faktu, że niezapłacona w terminie zaliczka jest zaległością podatkową, nie wynika również dopuszczalność określania prawidłowej wysokości zaliczek na podatek po zakończeniu roku podatkowego. Co więcej, skoro z upływem roku podatkowego (art. 45 ust. 1 i 4 pkt 1) podatnicy są obowiązani w terminie do 30 kwietnia następnego roku uiścić różnicę między podatkiem należnym za rok podatkowy a sumą należnych zaliczek, w tym również sumą zaliczek pobranych przez płatników, to oznacza to, że każda wpłata podatnika po zakończeniu roku podatkowego, nawet przed złożeniem zeznania podatkowego, będzie wpłatą nie na poczet zaliczek, lecz na poczet zobowiązania podatkowego za rok podatkowy. Zobowiązanie z tytułu zaliczek utraciło z tą datą swoją odrębność prawną, a tym samym byt prawny. Zasady powyższe dotyczą również orzekania w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek. Skoro bowiem po upływie roku zaliczka nie może być egzekwowana ( pobierana) to bezprzedmiotowym staje się orzekanie o wysokości pobieranej kwoty. W niniejszej sprawie na skutek złożonego odwołania decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w tym przedmiocie nie stała się ostateczna. Statuowana w art. 127 Ordynacji podatkowej dwuinstancyjność postępowania oznacza zaś, że złożenie przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji powoduje, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie przez organ odwoławczy. Organ ten rozpoznaje zatem sprawę, a nie odwołanie. Nie może więc ograniczyć się do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów postawionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Skoro zatem decyzja organu I instancji w sprawie ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy nie zyskała waloru ostateczności przed końcem roku podatkowego, postępowanie podatkowe w tej sprawie powinno zostać umorzone. W myśl bowiem art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Stosownie zaś do art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu I instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka, co do istoty sprawy lub uchylając tą decyzję - umarza postępowanie w sprawie. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczki na podatek dochodowy za wrzesień 2008 r., choć wydana jeszcze w tym roku podatkowym, nie stałą się ostateczna przed jego zakończeniem. W tej sytuacji zatem organ odwoławczy, z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w sprawie zaliczek po zakończeniu roku podatkowego, którego zaliczki te dotyczą, słusznie uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Rozstrzygnięcie to odpowiada więc normie prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, w szczególności do zarzutu naruszenia zasady szybkości postępowania na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;" "Analiza art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. (...)" (wyrok wsa w Warszawie z 13.12.2006 sygn. akt III SA/Wa 3300/06 LEX nr 278564) W niniejszej sprawie wpływu określenia zakresu postępowania w sposób nie odpowiadający literalnemu brzmieniu przepisu na wynik sprawy Strona nie wskazała. Strona w istocie w skardze nie kwestionuje poglądu organów o bezprzedmiotowości postępowania, co skutkuje konieczności jego umorzenia. Wyraża jedynie pogląd, że organy mogły wydać rozstrzygnięcie przed upływem roku podatkowego i że winno to być rozstrzygnięcie korzystne dla strony. Z akt sprawy jednak wniosku takiego nie da się wyprowadzić. Wniosek o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2008r. (wraz m.in. z wydrukiem podatkowej księgi przychodów i rozchodów firmy "A" za IX 2008r.) złożony został osobiście w Urzędzie Skarbowym W.-Ś. w dniu 20.10.2008r., a więc w dniu, do którego podatnik zobowiązany był, do wpłacenia zaliczki na podatek za miesiąc wrzesień 2008r., We wniosku o ograniczenie poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2008r. podatnik wskazał należną zaliczkę za ten miesiąc w kwocie 512.272 zł (z akt sprawy wynika, iż w dniu 20.10.2008r. zaliczka została wpłacona przez podatnika w wysokości 24.813,00 zł). Z kolei w dniu 30.10.2008r. wniosek, na żądanie organu podatkowego, został uzupełniony o wydruki podatkowej księgi przychodów i rozchodów firmy "A" oraz rejestry sprzedaży VAT za miesiące od I - VIII 2008r., a w dniu 07.11.2008r. została wydana przez organ pierwszej instancji decyzja w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczki. Niewątpliwie więc został dochowany miesięczny termin do załatwienia sprawy wynikający z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej. Odwołanie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] 12.2008r. W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] 12.2008r. wezwał podatnika do dostarczenia wydruków z podatkowej księgi przychodów i rozchodów firmy "A" za miesiące X - XII 2008r., które zostały przedłożone w dniu [...]12.2008r. (bez XII 2008r.).W tym też dniu podatnikowi doręczono postanowienie o wyznaczeniu stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu [...] 12.2009. Decyzja Organu II instancji wydana została w dniu [...] , a więc przed upływem dwu miesięcznego terminu do jej wydania wynikającego z art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej . Nie zostały więc w tym zakresie naruszone przepisy o postępowaniu. Co więcej , z akt sprawy wynika, ze organy podejmowały działania w celu przyspieszenia załatwienia sprawy, rezygnując z korespondencji za pośrednictwem poczty i kontaktując się z podatnikiem telefonicznie. Nie można natomiast czynić organom zarzutu, iż uznały, że do rozstrzygnięcia spawy niezbędne są dalsze dokumenty. Zasada szybkości postępowania nie może być bowiem rozumiana jako zmierzająca do uchylenia równorzędnej, wynikającej z art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej. W świetle powyższych faktów nie można twierdzić, iż niezgodna z przepisami zwłoka w działaniu organów uniemożliwiła wydanie decyzji ostatecznej przed końcem roku podatkowego. Zaś – jak wyżej wskazano- po upływie roku podatkowego jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem był uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Umorzenie zaś postępowania wyklucza merytoryczną ocenę przesłanek do zastosowania wnioskowanej przez podatnika ulgi. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.