II GSK 511/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 945/09 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę B. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej jako: u.t.d.) oraz l.p. 1.2 załącznika do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] listopada 2008 r. o nałożeniu na B. G. kary pieniężnej w kwocie 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli drogowej ciągnika marki IVECO o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki KOEGEL o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] października 2008 r. ustalono wykonywanie przez skarżącą transportu drogowego rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Kontrolowany pojazd został wzięty w leasing w dniu 6 października 2008 r. natomiast do licencji zgłoszono go w dniu 17 października 2008 r., a zatem już po dniu kontroli. Organ II instancji powołując się na treść art. 14 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, stwierdził, że w trakcie biegu wskazanego 14-dniowego terminu, przedsiębiorca nie może używać pojazdu niezgłoszonego do licencji. Mając na uwadze ustalenia faktyczne organ uznał, iż zachodziły przesłanki do uznania, że w czasie kontroli B. G. wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. Wskazując podstawę wymierzonej kary organ powołał art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz I.p. 1.2 załącznika do u.t.d. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. złożyła B. G. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie powyższej skargi, stwierdził, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję (art. 11 ust. 3 u.t.d.), w celu zapewnienia, że transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Dalej Sąd przyjął, że transport drogowy powinien być wykonywany przy użyciu tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę do licencji. Odmienna wykładnia art. 14 u.t.d. prowadziłaby bowiem do niespójności z treścią art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d. Potwierdzeniem zaś przedstawionego toku rozumowania jest wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Uznając prawidłowość stanowiska organów obydwu instancji, iż w dacie kontroli samochodem skarżącej był wykonywany transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji, tj. z naruszeniem art. 14 ust. 1 u.t.d., WSA w W. stwierdził prawidłowość nałożenia na B. G. kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł na podstawie l.p. 1.2 załącznika do u.t.d. oraz orzekł powołując w podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła B. G., zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, które nie zostało przez skarżącą uiszczone w części ani w całości. Wyrokowi zarzucono: I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 8 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 92 w zw. z art. 93 u.t.d., poprzez bezzasadne uznanie, że prowadzenie przez przedsiębiorcę w otwartym przewidzianym w ww. przepisie art. 14 ust. 1 ustawowym 14-dniowym terminie działalności licencjonowanej pojazdem, którego numer rejestracyjny nie został jeszcze na dzień kontroli zgłoszony do wypisu do licencji przez posiadacza pojazdu (por. ww. art. 8 u.t.d.), należy utożsamiać z wykonywaniem tej działalności pojazdem niezgłoszonym do licencji, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że stan faktyczny w sprawie upoważniał inspektora transportu drogowego do wymierzenia w trybie ww. art. 92 i 93 kary pieniężnej 8.000 zł. za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji na podstawie l.p. 1.1.2. zał. do u.t.d.; b) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 11 ust. 3 w zw. z art. 87 ust. 1 u.t.d. poprzez uznanie, że przepisy art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 11 ust. 3 w zw. z art. 87 ust. 1 de facto doprecyzowują niewskazany w art. 14 ust. 1 u.t.d. obowiązek powstrzymania się przez przedsiębiorcę – przewoźnika od poruszania się pojazdem w otwartym 14-dniowym terminie do zgłoszenia tegoż pojazdu do wypisu do licencji – pomimo że: • takowa wykładnia nie wynika z żadnego z powołanych przepisów oraz • obowiązek zgłoszenia ma jedynie charakter czynności materialno-technicznej w celu uaktualnienia akt sprawy znajdujących się u organu udzielającego licencję. II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: a) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niezbadanie zgodności z prawem wydanych decyzji przez organy administracyjne, co Sąd winien uczynić także z urzędu, a mianowicie niezwrócenie się do Starostwa Powiatowego w K., ul. S. 2, [...] K., celem uzyskania informacji, czy ciągnik marki IVECO o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki KOGEL o numerze rejestracyjnym [...] były zgłoszone w dacie kontroli drogowej w dniu [...] października 2008 r. do wypisu licencji przez poprzedniego posiadacza tychże pojazdów, tj. T. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "G.", ul. Z. 74, [...] K., a nadto niezwrócenie się o zażądanie tychże danych od leasingodawcy, z którym skarżąca miała zawartą umowę, tj. do G. SA, ul. P. 2-4, [...] W.; b) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez nieuchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2009 r. pomimo jej sprzeczności z prawem materialnym oraz nieprzeprowadzenia w całości postępowania dowodowego. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego B. G. podała, że niezgłoszenie numeru rejestracyjnego pojazdu aktualnie używanego do prowadzenia licencjonowanej działalności przed upływem tego terminu nie można utożsamiać z wykonywaniem tej działalności pojazdem niezgłoszonym do licencji, gdyż brak ten nie wpływa na istnienie licencji i jej treść, tylko dotyczy danych dołączanych do wniosku o udzielenie licencji. Zaniechanie przedsiębiorcy w tym względzie można łączyć ewentualnie z rygorem cofnięcia licencji w trybie ustawy, a nie z wymierzeniem kary za wykonywanie transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji. Nadto zdaniem kasatora Sąd miał obowiązek zbadać z urzędu, czy poprzedni posiadacz pojazdu zgłosił sporny pojazd do licencji. Gdyby bowiem poprzedni posiadacz pojazdu, a następnie skarżąca mieli w ustawowych terminach pojazd zgłoszony do licencji – brak jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia naruszeń powołanych przepisów. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji spór w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji art. 14 ust. 1 u.t.d., w myśl którego przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 18, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. W związku z powyższym należy zauważyć, że w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, m.in. jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany (art. 5 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który winien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 u.t.d.). Ponadto wnioskodawca obowiązany jest dołączyć do wniosku między innymi wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Organ udzielający licencji określa w niej dane wymienione w art. 11 ust. 1 u.t.d. oraz wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 3 u.t.d.). Na przewoźniku drogowym spoczywa obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania (art. 14 ust. 1 u.t.d.). Jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). Z kolei z treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wykonując transport drogowy, m.in. wypis z licencji. Stosownie do art. 92 ust. 1 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych wymienionych przepisów, podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p.1.2. naruszenie obowiązków, określone jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, za które została przewidziana kara 8.000 zł. Z przytoczonych wyżej przepisów ustawowych wynika, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wypisy licencji są wydawane w takiej samej liczbie, jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licencję. Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Treść wypisu z licencji nie zawiera co prawda oznaczenia pojazdu samochodowego (poprzez wskazanie numeru rejestracyjnego lub numeru VIN pojazdu), co oznacza tylko tyle, że nie ma znaczenia, który wypis z licencji przypisany jest do określonego pojazdu. Istotne jest natomiast, aby przewoźnik wykonywał transport drogowy tylko tymi pojazdami samochodowymi, które znajdują się w wykazie pojazdów zgłaszanych do licencji. Wypisy z licencji służą sprawdzeniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 156/08, zbiór LEX nr 495560) należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Przytoczone regulacje prowadzą do wniosku, że realizacja uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnych pojazdów, wymienionych we wniosku o udzielenie licencji. Dopiero po otrzymaniu wypisu bądź wypisów w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy danym pojazdem. Za taką wykładnią przepisu art. 14 ust. 1 u.t.d. przemawiają regulacje zawarte w art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d. Obowiązek zgłaszania pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 16.09.2010 r., sygn. akt II GSK 780/09). Za taką wykładnią zakwestionowanego przepisu przemawia także wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Wykonywanie bowiem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na wykonywanie transportu drogowego stanowi naruszenie określone w l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym zagrożone karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Z powyższych rozważań wynika, iż błędny jest pogląd prezentowany w skardze kasacyjnej co do wykładni art. 14 ust. 1 u.t.d., stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego w 14-dniowym terminie do zgłoszenia tegoż pojazdu do wypisu do licencji. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. zaprezentowana w skardze kasacyjnej prowadziłaby do niespójności tegoż przepisu z treścią przepisów art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d. Wobec zarzutów sformułowanych w pkt I ppkt b/ tiret drugie petitum skargi kasacyjnej dodać należy, że wprowadzona w art. 14 ust. 1 u.t.d. możliwość pisemnego zgłaszania organowi, który udzielił licencji, zmian danych nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, dotyczy innych danych wymienionych w art. 8 ustawy, co do których nie jest przewidziany, pod groźbą kary pieniężnej, obowiązek ich uprzedniego zgłaszania (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08, zbiór Lex nr 495560). Z przyczyn wyżej wskazanych za chybiony należało uznać zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym powołanych w pkt I ppkt a/ i b/ petitum skargi kasacyjnej, a w konsekwencji także zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. zawarty w pkt II ppkt b/ petitum skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie w ramach zgłoszonych zarzutów w skardze kasacyjnej, nie był kwestionowany fakt, iż strona skarżąca w dniu kontroli drogowej [...] października 2008 r. wykonywała transport drogowy pojazdem samochodowym, który w tej dacie nie był zgłoszony do posiadanej przez nią licencji. Zatem za bezzasadne należało uznać zarzuty zawarte w pkt I ppkt a/ i b/ petitum skargi kasacyjnej dotyczące niewłaściwego zastosowania wskazanych w nich przepisów ustawy o transporcie drogowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca bowiem naruszyła, określony w art. 14 ust. 1 u.t.d., obowiązek zgłoszenia zmian danych pojazdu, którym wykonywany był przewóz. Skutkiem tego zasadnie przewóz ten został potraktowany jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. W związku z tym organ przeprowadzający kontrolę, który stwierdził naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 1.2. załącznika do tej ustawy. Zatem nieusprawiedliwiony jest zarzut, iż Sąd I instancji naruszył prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 8 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 92 w zw. z art. 93 oraz art. 14 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 11 ust. 3 w zw. z art. 87 ust. 1 u.t.d. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż prawidłowa wykładnia prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego i określa co należy w tym postępowaniu ustalić w świetle prawidłowo rozumianych przepisów prawa materialnego. Przeprowadzona na wstępie przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena prawidłowości wykładni prawa materialnego zastosowanej przez Sąd I instancji czyni bezzasadnymi zarzuty sformułowane w pkt II petitum skargi kasacyjnej. Istotne bowiem dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności mające znaczenie dla zastosowanych przepisów prawa materialnego zostały wyjaśnione i nie były skutecznie podważone. Zatem wyjaśnianie, czy poprzedzeni posiadacz pojazdu samochodowego objętego kontrolą drogową w dniu [...] października 2008 r., w sytuacji gdy umowa leasingu przez skarżącą została zawarta w dniu 6 października 2008 r., posiadał licencję na wykonywanie transportu drogowego nie miało istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodatkowo należy zauważyć, że art. 13 ust. 1 u.t.d. formułuje zasadę nieprzenaszalności uprawnień z licencji. Zasada ta dotyczy zakazu przenoszenia uprawnień na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu. Ani z okoliczności sprawy, ani też w ramach zgłoszonych zarzutów czy to dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też procesowego, nie wynikało, aby w sprawie mógł mieć zastosowanie art. 13 ust. 2 u.t.d. Przepis ten zresztą nie został powołany w ramach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Zatem brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że w sprawie nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności, w szczególności że należy badać czy poprzedni posiadacz pojazdu zgłosił tenże pojazd do licencji. W tej sytuacji jako bezzasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i lit. c/ p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej ani w ramach sformułowanych zarzutów, ani też w ich uzasadnieniu nie sprecyzował jakim konkretnie przepisom postępowania dotyczącym przeprowadzenia postępowania dowodowego naruszył Sąd I instancji. Wskazanie bowiem jako naruszonego przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. bez bliższego sprecyzowania o jakie normy postępowania chodzi, wymyka się spod kontroli kasacyjnej. Nie jest przy tym trafny zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika, iż Sąd nie będąc związany granicami skargi, zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Formułując w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., jej autor zobowiązany jest wskazać jakich konkretnie naruszeń prawa przez orzekające w sprawie organy administracji publicznej nie dostrzegł ten Sąd w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Autor skargi kasacyjnej w ramach tak sformułowanego zarzutu podniósł, że Sąd I instancji uchybił art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż z urzędu nie zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. celem uzyskania informacji czy przedmiotowy pojazd był zgłoszony w dacie kontroli drogowej do wypisu z licencji przez poprzedniego posiadacza, a nadto o niezwrócenie się przez Sąd o zażądanie tychże danych do leasingodawcy. Przede wszystkim należy ponownie zauważyć, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organy transportu drogowego w zakresie sformułowanym w ocenianym zarzucie jest bezprzedmiotowe z uwagi na dokonaną w tej sprawie ocenę wykładni przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Zatem gdyby zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. dotyczył tego, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż we wskazanym zakresie postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia, to z przyczyn wyżej wskazanych zarzut ten byłby bezzasadny. Jednakże treść zarzutu sformułowanego w pkt II ppkt a/ petitum skargi kasacyjnej wyraźnie wskazuje, że jej autor przyjmuje, iż to Sąd I instancji zobowiązany był prowadzić postępowanie dowodowe w powyższym zakresie. Stanowisko to jest całkowicie błędne. Z treści art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wynika, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Z istoty tej kontroli wynika, że podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest w zasadzie cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd administracyjny może dopuścić przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli w jego ocenie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, że Sąd I instancji zobligowany był prowadzić postępowanie dowodowe w zakresie sformułowanym w skardze kasacyjnej. Z przyczyn wyżej podniesionych zarzuty dotyczące naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać za całkowicie chybione. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 258 § 1 pkt 8 p.p.s.a. o wniosku zawartym w skardze kasacyjnej dotyczącym zasądzenia wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu rozstrzygnie referendarz sądowy.