III SA/Gl 530/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. nr [...] określającą Spółce z o.o. "A" z siedzibą w M. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r. w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60, ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną. W dniu [...] r. Spółka złożyła deklarację dla podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r., w której wykazała kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu w wysokości [...] zł, a następnie [...] r. korektę deklaracji VAT-7 za ten miesiąc, w której kwota zobowiązania do wpłaty na konto urzędu wynosiła [...] zł. W dniu [...] r. Spółka złożyła do organu podatkowego wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT wraz z kolejną korektą deklaracji za wrzesień 2003 r. zgodnie, z którą kwota zobowiązania wynosiła [...] zł czyli kwotę pierwotnie zadeklarowaną. Ponadto w korekcie deklaracji wykazano: - kwotę podatku należnego – [...] zł, w tym - z tytułu sprzedaży opodatkowanej stawką 7 % - [...] zł, - z tytułu sprzedaży opodatkowanej stawką 22 % w wysokości [...] zł, - kwotę podatku naliczonego do odliczenia: - w wysokości [...] zł z tytułu zakupów i usług pozostałych, związanych wyłącznie ze sprzedażą opodatkowaną. Po przeprowadzeniu w [...] r. w Spółce kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku VAT za wrzesień 2003 r. zostało wszczęte, postanowieniem z [...] r. nr [...], postępowanie podatkowe w zakresie podatku VAT za ten miesiąc. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, że w rejestrze zakupów, jak i w korekcie deklaracji VAT-7 Spółka ujęła po stronie podatku naliczonego fakturę zakupu nr [...] z [...] r. wystawioną przez "B" z siedziba w M. na kwotę netto [...] zł, podatek VAT 22% - [...] zł. Sprzedaż obejmowała min. [...] kpl rur z tworzywa PP-H, [...] szt. Złączek M14x1,5 mm, [...] kpl konstrukcji stalowej. Należność za tę fakturę została uregulowana gotówką, a na dowodzie wypłaty brak podpisu odbiorcy- T.K., Jako wystawiający i wypłacający powyższą kwotę widnieje J.G. Dalej wskazano, że T.K. nie prowadził działalności gospodarczej w ramach firmy "B", a tym samym nie dokonał sprzedaży na rzecz podatnika towarów wyszczególnionych w spornej fakturze, gdyż nie był ich właścicielem. Wystawione przez K. K. faktury VAT nie odzwierciedlają czynności, które zostały pomiędzy firmami "B" i "A" Sp. z o.o dokonane i pomimo wystawienia faktury transakcja sprzedaży nie zaistniała. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczył możliwość wykonania skomplikowanej usługi np. remont pompy hydraulicznej, montaż instalacji do produkcji spoiw cementowych, budowa urządzenia do planowanie składowisk odpadów, produkcja elementów zaworów hydraulicznych, wymagających użycia maszyn cyfrowych i wiedzy specjalistycznej przez jednoosobowa firmę, której właściciel nie zatrudniał pracowników ani podwykonawców i nie posiadał siedziby. Nadto ustalono, że firma "B" nie figuruje w ewidencji podatników podatku od towarów i usług, a numer NIP [...] nadany T. K. [...] r. został unieważniony decyzją Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...]. Ustalono również, że firma ta nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem M. ul. [...], widniejącym w fakturze. Ponadto z informacji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., Naczelnika Urzędu Skarbowego J. Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. wynika, że T. K. aktualnie jest zarejestrowany jako prowadzący działalność pod firmą "C" w S. przy ul. [...], ale nie składał deklaracji podatku VAT ani podatku dochodowego, natomiast firma "B" w M. nie figuruje w bazie POLTAX właściwego miejscowo urzędu i nie składała deklaracji VAT-7. Przesłuchany zaś T. K. zeznał, że firma "B" nigdy nie rozpoczęła działalności gospodarczej i nie dokonywał żadnych transakcji ze Spółką "A". Podpisywał jednak "puste faktury" dla tej Spółki za co otrzymywał wynagrodzenie od [...] do [...] zł. Na konto jego firmy wpływały również pieniądze, które natychmiast przekazywał J. G. Zeznań tych nie potwierdził J. G. ale organ nie dał im wiary ze względu na treść zeznań A. B. dyrektora firmy "D" na rzecz, której były wykonywane usługi z wykorzystaniem towarów objętych zakwestionowanymi fakturami. Firma ta nigdy nie współpracowała z firmą "B" ale współpracowała z firmą "A". Powyższe było konsekwencją zarzucenia podatnikowi naruszenia § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268) i określenia decyzją z [...]r. zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r. w kwocie [...] zł. W odwołaniu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Organowi podatkowemu zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem - art. 10 ust. 2 i art. 19 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług w związku z § 48 ust. 4 pkt 1 lit a) i pkt 5 rozporządzenia wykonawczego z 22 marca 2002 r. i pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach wystawionych przez firmą "B", - art.. 120, art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 123, art. 180, art. 190, art. 191, art. 195, art. 197 § 3 w zw. z art. 130 § 1 i 2, art. 274c Ordynacji podatkowej. W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uznał zasadności wniesionych zarzutów i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Z kolei § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz.268) wyklucza możliwość obniżenia podatku należnego, w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane. Ponieważ w przedmiotowej sprawie faktury wystawiał podmiot, który w rzeczywistości nie wykonywał usługi, a jedynie ją firmował, to nieskutkuje ten fakt powstania u wystawcy faktury obowiązku podatkowego w podatku VAT, a tym samym nie daje odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę. Organ podatkowy odwołał się w tej części do licznego orzecznictwa sądów administracyjnych prezentujących powyższą wykładnię. Nie zgodził się również z zarzutami dotyczącymi prawa procesowego wykazując obszernie ich bezzasadność. Podniesiono, iż zasady określające reguły postępowania podatkowego wynikające z tych przepisów, a dotyczące min. zasady legalizmu, zaufania informowania stron postępowania, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czynnego udziału stron w postępowaniu zostały zachowane. Wskazano, iż nie było potrzeby przesłuchania wskazanych przez podatnika świadków na okoliczności, które zostały wykazane innymi dowodami, podobnie jak powołanie biegłego celem zbadania poczytalności świadka K. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów procesowych polegających na wybiórczej ocenie zgromadzonych dowodów, uzyskanych dodatkowo od świadka cierpiącego (wg jego oświadczenia) na chorobą [...] i pominięciu tej okoliczności przy ocenie materiału i zaniechaniu wszczęcia przeciwko tej osobie postępowania podatkowego organ podatkowy wyjaśnił, że oparł się na tej części materiału dowodowego, która odnosiła się do istoty sporu, a ta sprowadzała się do stwierdzenia, że podatnik nie nabył towarów, których dotyczyć miała zakwestionowana faktura. Jeżeli nie nabył to nie mógł sprzedać. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i umorzenie postępowania w sprawie, a także zasądzenie kosztów sądowych na rzecz skarżącej wg norm przepisanych. Ponowił zarzuty sformułowane w odwołaniu podnosząc ich aktualność. Dalej pełnomocnik twierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego lub materiału dowodowego zebranego poza postępowaniem podatkowym, który nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ocena materiału dowodowego została dokonana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, oceny wyrywkowej, dowolnej i przy założeniu skrajnego fiskalizmu i ściągnięciu nienależnego państwu świadczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości argumentację faktyczną i prawną wyrażoną w spornej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Stanowisko swoje podtrzymał na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. Pełnomocnik skarżącej Spółki nie stawił się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Ocena legalności decyzji ostatecznych jakiej Sąd dokonuje z mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) polega na udzieleniu odpowiedzi czy prawidłowym jest rozstrzygnięcie organów w zakresie określenia kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r. w wysokości [...] zł, czy też skarżąca zasadnie wnioskowała o zwrot nadpłaty. Innymi słowy czy zasadne było zakwestionowanie przez organ podatkowy prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury zakupu nr [...] z [...] r. wystawionej przez "B" z siedzibą w M. W ocenie Sądu ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny oraz jego analiza, w świetle regulacji ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) odpowiadają prawu. W rozpoznawanej sprawie organy zakwestionował prawidłowość korekty deklaracji podatkowej za miesiąc wrzesień 2003 r. złożonej [...]r. wraz z wnioskiem o zwrot nadpłaty. Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy w pełni uzasadnia ustalenie, że zakwestionowana deklaracja była nieprawidłowa ([...] zł kwota zobowiązania do zapłaty), a zobowiązanie prawidłowo zostało określone już w korekcie deklaracji złożonej [...] r. (do wpłaty kwota [...] zł), która to kwota została uiszczona w ratach- [...] i [...]r. i [...] i [...]r., co spowodowało, że zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc wrzesień 2003 r. zostało zapłacone w całości [...]r. i wygasło przez jego zapłatę. Określone natomiast decyzją z [...]r. zobowiązanie w podatku VAT za miesiąc wrzesień 2003 r. w kwocie [...] zł odpowiada kwocie zobowiązania wynikającej z poprzedniej korekty deklaracji i zapłaconej, co powoduje, że żądanie stwierdzenia nadpłaty nie znajduje uzasadnienia. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy upoważniał organy podatkowe do weryfikacji podatku naliczonego i w sposób prawidłowy zastosowano do ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy przepisy prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT z 1993 r. i § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego z dnia 22 marca 2002 r. Za trafny należy uznać pogląd, że zgodnie z zapisami ustawy o VAT z 1993 r. prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury nie może powstać u jej odbiorcy, jeżeli u jej wystawcy nie powstaje obowiązek podatkowy w tym podatku w odniesieniu do podatku podlegającego odliczeniu. Podatnik, zgodnie z artykułem 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi sam w sobie uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Dla nabycia prawa do odliczenia podatku z danej faktury niewystarczające jest jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy lub określona usługa została faktycznie wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy (usługodawcy) powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru lub wykonania usługi. Bezspornym jest, że przepis art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. W przedmiotowej sprawie wystawca faktury nigdy nie nabył towarów ujętych w fakturze sprzedaży, a tym samym nie mógł dokonać ich sprzedaży. Względy obiektywne powodują, że nie można odliczyć podatku, który nie powstał w ogóle na uprzednim etapie obrotu. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającej odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. W omawianym przypadku kwota wykazana na fakturze jako podatek, nie jest natomiast faktycznym podatkiem należnym Skarbowi Państwa, lecz kwotą "podszywającą" się pod ten podatek (zobacz wyrok NSA sygn. akt I FSK 317/08 z 27 maja 2009 r., orzecznictwo.nsa). Art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. stanowi, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a nie o kwotę wykazaną jedynie jako ten podatek, nie będąc nim faktycznie, a więc nie będąc świadczeniem należnym Skarbowi Państwa. Odróżnić należy kwestię możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktury niedokumentującej faktycznej sprzedaży pomiędzy podmiotami wskazanymi na tej fakturze, z uwagi na fakt, że wystawca faktury jedynie firmuje przekazanie nabywcy towaru z niewiadomego źródła (a więc nie dysponuje uprawnieniem do przeniesienia własności towaru na nabywcę), od problemu nabycia własności tego towaru w sensie cywilistycznym przez otrzymującego go podatnika. Zaś oceny skutków cywilistycznych nabycia towarów z nieujawnionego źródła, nie mają znaczenia dla oceny - w sferze prawa podatkowego - uprawnienia do odliczenia podatku z faktury dokumentującej nielegalny obrót towarowy. Na gruncie bowiem ustawy o podatku od towarów i usług prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury - jak wskazano powyżej - nie może powstać u jej dysponenta, jeżeli u jej wystawcy - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - nie powstaje obowiązek podatkowy w tym podatku w odniesieniu do podatku podlegającego odliczeniu. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów obu instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy sporna faktura nie dają skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego. Ustalenia dotyczące firmy "B" są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Z zeznań T. K. wynika, że nie dokonywał on zakupu, ani też sprzedaży przedmiotowych towarów, a w tym zakresie jedynie firmował działalność gospodarczą innych osób – J.G., a zatem sporna faktura nie dokumentuje czynności rzeczywistych. Sam zajmował się sprzedażą bułek drożdżowych. Należy podkreślić, że trafnie wskazał organ, że nie wystarczy wykazanie, że doszło do sprzedaży, należy także wykazać, iż czynność miała miejsce między określonymi podmiotami. W ocenie Sądu organy podatkowe zastosowały prawidłową podstawę prawną decyzji (art. 19 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r. oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r.). Bezspornym jest, że organy podatkowe są obowiązane do badania walorów formalnych faktury oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług. Na podatniku zaś ciąży obowiązek udowodnienia, że stwierdzona fakturą czynność gospodarcza została dokonana, gdy organy podatkowe zasadnie kwestionują materialną prawidłowość faktury. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił przekonywujących dowodów na to, iż sporne faktury dokumentują zdarzenie gospodarcze, które zaistniało między wskazanymi w nich podmiotami. Zdaniem Sądu zeznania złożone przez T. K. są jednoznaczne i spójne z innymi dowodami zebranymi w sprawie (brak faktur zakupu, brak kwalifikacji, brak siedziby, brak pracowników, brak sprzętu), a zeznania J. G. są bardzo mało precyzyjne i nie przekonują o tym, że czynności, których dotyczą sporne faktury rzeczywiście miały miejsce między Spółką "A" a "B". Nie potwierdził tej okoliczności również A. B. czy H. K. - pracownicy Spółki "D", która miała być ostatecznym odbiorcą towarów objętych sporną fakturą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczną z zasadą ciężaru dowodzenia ocenę i stwierdzenie, że skarżący nie udowodnił, iż sporne faktury dokumentują zdarzenia gospodarcze zaistniałe między wskazanymi w nich podmiotami, należy zwrócić uwagę, jak słusznie zauważył organ podatkowy, że faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika bowiem z samego faktu posiadania faktury. Nadto przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe wykazało, że wymienione w zakwestionowanych fakturach czynności w rzeczywistości nie miały miejsca między podmiotami wymienionymi w tychże fakturach. Skarżący nie przedstawił innych dowodów niż te zgromadzone w trakcie postępowania podatkowego, które obalałyby wyniki ustaleń organów podatkowych. Organy podatkowe dowiodły zatem okoliczności będących postawą do pozbawienia skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze spornych faktur; stąd też nieskuteczny jest zarzut sprzecznego z prawem rozłożenia ciężaru dowodzenia w rozpatrywanej sprawie. Organy podatkowe nie naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodna jest z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Ocena, że faktury te nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a wykazana w nich sprzedaż nie została wykonana przez podmiot wskazany w tych fakturach jako sprzedawca była uzasadniona. Prawidłowo też uznano, że dowody, na które wskazywał skarżący wcale nie potwierdzały, że sprzedawcą towarów była firma "B" wymieniona jako sprzedawca na spornych fakturach. W zestawieniu z innymi dowodami, fakt złożonego oświadczenia przez T. K., iż cierpi na chorobę [...] nie ma znaczenia dla oceny prawdziwości jego zeznań w postępowaniu podatkowym, może mieć znaczenia dla oceny jego winy w toku postępowania karnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).