I OSK 147/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędzia WSA del. Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt IV SAB/Po 9/08 w sprawie ze skargi O. K. na bezczynność Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie orzeczenia Sądu w sprawie IV SAB/Po 31/06 postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę, 2. zasądzić od O. K. na rzecz Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu kwotę 237 (dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt IV SAB/Po 9/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę O. K. na niewykonanie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt IV SAB/Po 31/06, i wymierzył Dyrektorowi Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu grzywnę w kwocie 1000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r., IV SAB/Po 31/06 zobowiązał Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu do udzielenia O. K. pisemnej informacji o powodach unieważnienia pisemnego egzaminu maturalnego z języka angielskiego na poziomie podstawowym, ze wskazaniem na naruszenie przepisów dotyczących przeprowadzania egzaminów bądź anulowania unieważnienia ww. egzaminu i wystawienia skarżącej oceny. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż co prawda unieważnienie egzaminu nie musi nastąpić w formie decyzji administracyjnej, to jednak brak jest kontrargumentów, by takie organy, jak OKE i jej dyrektor, wykonując zadania administracji publicznej, wpływające na status prawny obywatela, postępowały zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, unormowanymi w k.p.a., które stanowią przecież pewien wzorzec w nawiązaniu do zasad państwa prawa. Ponadto, zdaniem Sądu, rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 199, poz. 2046), wydane na podstawie delegacji ustawowej, chociaż nie zapewnia maturzystom ochrony ich praw w postępowaniu w dostateczny sposób, to z jego treści wynikają jednoznacznie pewne reguły postępowania przy unieważnianiu prac. Mowa w nim bowiem o "niesamodzielnym rozwiązywaniu zadań egzaminacyjnych przez zdającego" i "unieważnieniu egzaminu maturalnego z danego przedmiotu tego zdającego". W ocenie Sądu, nawet z tak lakonicznej regulacji rozporządzenia wynika obowiązek umotywowania unieważnienia egzaminu. Z kolei, to "umotywowanie", w świetle przepisów ustawy (art. 22 ustawy o systemie oświaty), musi polegać na wskazaniu naruszenia przepisów prawnych przez zdającego, któremu unieważniono pracę egzaminacyjną. W wyroku tym Sąd wskazał, iż w rozpatrzonej sprawie organy nie wzięły pod uwagę standardów ustawowych w postaci prawa ucznia do jawnej i umotywowanej oceny oraz informacji o wymaganiach edukacyjnych, a uczyniły tak, odstępując od udzielenia skarżącej pisemnej informacji o powodach unieważnienia pisemnego egzaminu maturalnego bez wskazania na naruszenie przez skarżącą przepisów dotyczących przeprowadzania egzaminów, których miała się dopuścić. Według Sądu, takie działanie organu władzy publicznej, choć podjęte w ramach określonych prawem kompetencji, poprzez swą arbitralność i wyłączenie spod kontroli i nadzoru, nie może być uznane za zgodne z prawem. WSA w Poznaniu podkreślił, że wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania ich rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu, organy w żaden sposób nie umotywowały swoich rozstrzygnięć, co wpłynęło na realne pozbawienie skarżącej wpływu na toczące się postępowanie i mogło mieć wpływ na jego skutek, a argumentacja przekazanych stronie pism ograniczona jest do wyjaśnienia, iż skutkiem braku samodzielności pracy na egzaminie jest jego unieważnienie. Następnie Sąd I instancji podał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 838/07, oddalił skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku. Pismem z dnia 16 kwietnia 2008 r. Okręgowa Komisja Egzaminacyjna w Poznaniu poinformowała O. K., iż podstawę unieważnienia egzaminu stanowił § 96 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. Organ wskazał, iż w trakcie sprawdzania pracy egzaminacyjnej ustalono, iż zachodzi podejrzenie niesamodzielnego rozwiązywania zadań egzaminacyjnych przez skarżącą oraz że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego jednoznacznie stwierdzono, iż praca skarżącej pisana była niesamodzielnie. Organ w piśmie tym wyjaśnił również, iż podnoszone przez skarżącą kwestie dotyczące poziomu znajomości języka angielskiego czy zamiaru studiowania tego kierunku są w niniejszej sprawie bez znaczenia, albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do ustalenia, iż praca pisana była niesamodzielnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu O. K. wskazała, iż Okręgowa Komisja Egzaminacyjna nie wykonała wyroku WSA, albowiem nie udzieliła pisemnej informacji o powodach unieważnienia pisemnego egzaminu maturalnego z języka angielskiego na poziomie podstawowym ze wskazaniem na naruszenie przepisów dotyczących przeprowadzenia egzaminu, ani nie anulowała unieważnienia egzaminu i nie wystawiła oceny. Zdaniem skarżącej, pismo organu z dnia [...] kwietnia 2008 r. w żaden sposób nie wyjaśnia powodów unieważnienia egzaminu maturalnego. Skarżąca wskazała również, iż organ do tej pory nie wyjaśnił w jakiej części praca była niesamodzielna. Ponadto, skarżąca podniosła, iż błędem jest twierdzenie organu, że nie powołała dowodów, które mogłyby obalić ustalenia dokonane w trakcie postępowania wyjaśniającego, iż praca była pisana niesamodzielnie, ponieważ ciężar udowodnienia spoczywa na organie, a nie na skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, organ stwierdził, że wniesiona skarga jest skargą nieprzewidzianą prawem, a zatem niedopuszczalną. Dodatkowo wyjaśnił, iż skarga jest również bezzasadna merytorycznie. W tej części wskazał, iż skarżącej udzielono wyczerpującego wyjaśnienia na temat podstawy faktycznej i prawnej unieważnienia egzaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji odniósł się do sformułowanego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi. Sąd I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że skarga jest nieprzewidziana prawem. Sąd I instancji odwołał się w tym zakresie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny, zaś w myśl § 6 tegoż przepisu grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Tym samym, jak stwierdził Sąd I instancji, z cytowanego przepisu art. 154 P.p.s.a., wbrew twierdzeniom organu, w sposób jednoznaczny wynika, iż taki środek prawny zwalczania bezczynności organu po wydaniu wyroku jest prawem przewidziany. WSA w Poznaniu wyjaśnił także, że powyższy przepis określa również przesłankę dopuszczalności wniesienia tego rodzaju skargi, którą jest obowiązek uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. Odnosząc powyższe unormowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy, Sąd I instancji uznał, że skarżąca dochowała ustawowego warunku dopuszczalności złożenia skargi, poprzedzając ją – zawartym w piśmie z dnia 24 kwietnia 2008 r. – wezwaniem organu administracji do wykonania wyroku Sądu z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt IV SAB/Po 31/06. Jednocześnie Sąd I instancji wyjaśnił, iż przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem, a w związku z tym w rozpatrywanej sprawie należało ustalić na czym miało polegać wykonanie przez organ wyroku Sądu. Następnie Sąd przytoczył sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lutego 2007 r. , sygn. akt IV SAB/Po 31/06, mocą którego zobowiązano Dyrektora Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu do udzielenia O. K. pisemnej informacji o powodach unieważnienia pisemnego egzaminu maturalnego z języka angielskiego na poziomie podstawowym, ze wskazaniem na naruszenie przepisów dotyczących przeprowadzania egzaminów bądź anulowania unieważnienia ww. egzaminu i wystawienia skarżącej oceny. Sąd podniósł, że w uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że nawet z lakonicznej regulacji rozporządzenia wypływa obowiązek umotywowania unieważnienia egzaminu, które to "umotywowanie", w świetle przepisów ustawy (art. 22 ustawy o systemie oświaty), musi polegać na wskazaniu naruszenia przepisów prawnych przez zdającego, któremu unieważniono pracę egzaminacyjną. Dalej WSA w Poznaniu zaznaczył, że z uzasadnienia wyroku z dnia 1 lutego 2007 r. jednoznacznie wynika, iż obowiązkiem organu było udzielenie skarżącej pisemnej informacji o powodach unieważnienia pisemnego egzaminu maturalnego, ze wskazaniem na naruszenie przez nią przepisów dotyczących przeprowadzania egzaminów. Przechodząc do analizy wykonania wyroku przez organ, Sąd uznał, że o ile organ udzielił skarżącej pisemnej informacji na temat powodów unieważnienia egzaminu maturalnego, to jednak, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2008 r., nie wskazał naruszonych przez skarżącą przepisów. Według Sądu I instancji, nie stanowi bowiem wykonania nałożonego wyrokiem obowiązku samo wskazanie § 96 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z powyższym przepisem, w przypadku stwierdzenia podczas sprawdzania arkusza egzaminacyjnego niesamodzielnego rozwiązywania zadań egzaminacyjnych przez zdającego, dyrektor komisji okręgowej, w porozumieniu z dyrektorem Komisji Centralnej, unieważnia część pisemną egzaminu maturalnego z danego przedmiotu tego zdającego. Zdaniem Sądu, powyższy przepis jest wyłącznie przepisem kompetencyjnym, upoważniającym dyrektora komisji okręgowej do unieważnienia w porozumieniu z dyrektorem Komisji Centralnej egzaminu maturalnego. Z powyższego przepisu, jak podkreślił WSA w Poznaniu, nie wynikają żadne prawa czy obowiązki dla osoby przystępującej do egzaminu maturalnego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, wskazany przez organ w piśmie z dnia 16 kwietnia 2008 r. przepis mógłby stanowić podstawę do orzekania w rozpatrzonej przez organ sprawie, ale nie można go uznać za przepis, który naruszyła skarżąca, a które to naruszenie uzasadniało unieważnienie egzaminu. W tej sytuacji WSA w Poznaniu wymierzył Dyrektorowi Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu grzywnę w wysokości 1.000 zł, uznając, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej w Poznaniu reprezentowany przez radcę prawnego A. J. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie – rozpoznanie sprawy, zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi O. K. Jednocześnie w skardze kasacyjnej zamieścił wniosek o obciążenie kosztami postępowania, w tym zwrotem kosztów zastępstwa procesowego, O. K.. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, przewidzianej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., pełnomocnik sformułowała zarzut błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, poprzez uznanie, że organ nie wskazał, a powinien był wskazać konkretny przepis, który naruszyła, jego zdaniem, O. K. pisząc niesamodzielnie egzamin maturalny. W tym zakresie pełnomocnik zarzuciła, że Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, iż jedyny przepis, który reguluje tą kwestię, to przytoczony przez organ przepis § 96 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 września 2004 r., a inny przepis, którym wyraźnie wprowadzono zakaz niesamodzielnego pisania egzaminu, nie istnieje. Natomiast w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych, wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., kasator zarzucił naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 154 § 1 P.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że pismo O. K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. jest wezwaniem do wykonania wyroku Sądu z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt IV SAB/PO 31/06. Uzasadniając postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego, autorka skargi kasacyjnej podała, że żaden przepis rozporządzenia nie wprowadza w sposób wyraźny, zakazu ściągania na egzaminie. Jednak, jak podkreśliła, niesamodzielne pisanie pracy powoduje, iż naruszony zostaje cel egzaminu, którym, zgodnie z § 53 ust. 1 rozporządzenia, jest sprawdzenie wiedzy i umiejętności absolwenta. Następnie wywiodła, że skoro zatem absolwent pisze pracę niesamodzielnie, niemożliwe jest sprawdzenie jego wiadomości i umiejętności, a jedyną możliwą w tej sytuacji decyzją organu egzaminującego jest unieważnienie egzaminu. Toteż, w jej ocenie, słusznym było powołanie się przez organ na § 96 ust. 2 rozporządzenia jako jedynej możliwej podstawy prawnej unieważnienia egzaminu. Ponadto, dodała, że całe obecne postępowanie jest bezprzedmiotowe, ponieważ O. K. ponownie przystąpiła do egzaminu maturalnego z języka angielskiego i zdała go. Odnosząc się z kolei do sformułowanego zarzutu naruszenia art. 154 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik stwierdziła, że O. K. wysłała do organu wezwanie do wykonania wyroku jedynie w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania. Natomiast Sąd I instancji ww. pismo skarżącej, datowane na [...] kwietnia 2008 r., błędnie uznał za wezwanie do wykonania wyroku, czyli za pismo spełniające przesłanki określone w art. 154 § 1 P.p.s.a. Pełnomocnik zauważyła, że z pisma skarżącej jednoznacznie wynika, że skarżąca domagała się wyłącznie zwrotu zasądzonych na jej rzecz kosztów postępowania, a nie uzupełnienia otrzymanego wcześniej od organu pisma wyjaśniającego przyczyny unieważnienia egzaminu. Według autorki skargi kasacyjnej, ograniczenie przez skarżącą wezwania do wykonania wyroku jedynie do rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oznacza zatem, że otrzymane pisemne wyjaśnienie od Dyrektora OKE skarżąca uznała za wyczerpujące. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 154 § 1 P.p.s.a. jest zasadny. Rację ma bowiem autorka skargi kasacyjnej twierdząc, że wezwanie do wykonania wyroku (pismo skarżącej z dnia 24 kwietnia 2008 r.) dotyczyło tylko i wyłącznie pkt 2 sentencji wyroku z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt IV SAB/Po 31/06, tj. zasądzenia od Dyrektora OKE w Poznaniu na rzecz skarżącej kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Świadczy o tym przede wszystkim sama treść pisma skarżącej z dnia [...] kwietnia 2008 r. (k.58 akt sądowych o sygn. IV SAB/Po 9/08). Pismem tym skarżąca wystąpiła do organu z żądaniem zwrotu kwoty 100 zł wraz z należnymi odsetkami naliczonymi od dnia 6 grudnia 2007 r. na podane przez siebie konto. Jednocześnie zakreśliła organowi termin 7 dni na dokonanie wpłaty wskazując, że po tym terminie wyrok zostanie skierowany do egzekucji komorniczej. Ponadto z pisma tego nie wynika, by skarżąca domagała się uzupełnienia informacji zawartej w piśmie z dnia 16 kwietnia 2008 r. Należy podnieść, że jedynym warunkiem, który obowiązana jest spełnić strona wnosząca skargę na niewykonanie wyroku, jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jest to warunek decydujący o dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku, a jego niespełnienie stanowi inną przyczynę niedopuszczalności tego rodzaju skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt II OSK 564/05, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trzeba także podkreślić, że treści tego wezwania nie może zastąpić późniejsze sformułowanie zarzutu niewykonania wyroku w skierowanej w tym przedmiocie do Sądu skardze. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezspornym zatem jest, że skarżąca nie wezwała organu do wykonania wyroku WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2007 r. w zakresie pkt 1 jego sentencji, czyli zobowiązania organu do udzielenia skarżącej pisemnej informacji o powodach unieważnienia pisemnego egzaminu maturalnego z języka angielskiego na poziomie podstawowym, ze wskazaniem na naruszenie przepisów dotyczących przeprowadzenia egzaminów, bądź anulowania unieważnienia ww. egzaminu i wystawienia skarżącej oceny. Analiza treści pisma skarżącej prowadzi zresztą do wniosku, że także i sama skarżąca świadomie ograniczyła treść wezwania do wypłaty orzeczonych na jej rzecz kosztów, prawidłowo łącząc brak dobrowolnego wykonania wyroku w tej części z egzekucją komorniczą. W konsekwencji, Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżąca dopełniła obowiązku wezwania organu do wykonania wyroku w części zobowiązującej organ do dokonania określonej czynności. Oznacza to, że skarga O. K. na niewykonanie wyroku poprzez nieudzielenie pisemnej informacji o powodach unieważnienia egzaminu bądź anulowanie unieważnienia egzaminu została wniesiona bez wymaganego, uprzedniego pisemnego wezwania do wykonania wyroku, a tym samym skarga ta winna ulec odrzuceniu, a nie, jak to uczynił WSA w Poznaniu, rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, wszczętej nią sprawy, wyrokiem. W związku ze stwierdzoną niedopuszczalnością skargi wniesionej do Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny nie badał sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Z tych względów, na mocy art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 oraz w zw. z art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu, reprezentowanego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 i art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).