II SA/Gl 633/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Wojciech Organiściak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi T. K. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 602/04 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 602/04, 2) uchyla decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego kwotę 1090 (tysiąc dziewięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej PINB) decyzją z dnia [...] nr [...] nakazał T.K. dokonanie rozbiórki - likwidacji stawu hodowlanego położonego w miejscowości M. na działce nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż staw został wybudowany bez wymaganego przepisem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm, zwana dalej Prawo budowlane) pozwolenia na budowę i w związku z nie wykonaniem obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane orzeczono rozbiórkę w trybie art. 48 cytowanej wyżej ustawy. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej [...]WINB) po rozpoznaniu odwołania T.K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że nakaz rozbiórki - likwidacji stawu hodowlanego został wydany z uwagi na to, że odwołujący się T.K. nie wywiązał się z nałożonego postanowienie PINB w M. obowiązku przedłożenia pozwolenia wodno - prawnego oraz dokumentacji budowlanej stawu hodowlanego. Na decyzję [...]WINB w K. skargę do sądu administracyjnego złożył T.K.. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 602/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że poza sporem pozostaje okoliczność, iż skarżący zrealizował inwestycję - staw hodowlany bez pozwolenia na budowę podczas gdy zgodnie z art. 29 Prawa budowlanego wykonanie tego obiektu budowlanego nie podlegało zwolnieniu z uzyskania takiego pozwolenia. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykonał także nałożonych na niego w trybie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązków, co umożliwiało ewentualną legalizację dokonanej samowoli budowlanej. Tym samym rozstrzygniecie organów obu instancji oparte na normie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nakazujące skarżącemu dokonać rozbiórki - likwidacji stawu hodowlanego, Sąd uznał za zgodne z prawem. Pismem z dnia [...] T.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu z dnia 21 grudnia 2005 r., domagając się jego zmiany i uchylenia decyzji obydwóch organów nadzoru budowlanego. Jako podstawę skargi wskazał art. 272 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) oraz fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia z dnia 18 października 2006 r. sygn. akt P 27/05. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, iż Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucją art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo Budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888). Zważywszy na treść orzeczenia Trybunału w stosunku do obiektu budowlanego wybudowanego w latach [...] koniecznym było, zdaniem skarżącego, stosowanie przepisów obowiązujących przed dniem 10 lipca 2003 r. Oparcie zaskarżonych decyzji organów administracji na przepisach Prawa budowlanego obowiązujących po dniu 10 lipca 2003 r. było więc bezpodstawne. Skarżący podkreślił, że Sąd w zaskarżonym wyroku z 21 grudnia 2005 r. oddalającym skargę także oparł się na przepisach w brzmieniu obowiązującym po 10 lipca 2003 r. co powoduje, że wznowienie postępowania sądowego w celu zmiany przedmiotowego wyroku jest zasadne i konieczne. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w K. wskazał, iż jego zdaniem wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy. Dotyczy on bowiem obiektów wybudowanych samowolnie przed 11 lipca 2003 r., które w trybie art. 49 Prawa budowlanego (w brzmieniu do dnia 11 lipca 2003 r.), mogły zostać zalegalizowane o ile istnienie obiektu nie naruszało przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak jednak wynika z akt sprawy, teren na którym wybudowany został staw, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony był wówczas pod uprawy polowe i ogrodnicze, łąki i pastwiska, a tym samym budowy stawu nie można uznać za zgodną ze wskazaniami planu. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 933/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T.K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 602/04 w sprawie ze skargi na decyzję [...]WINB w K. z dnia [...]. Sąd wskazał, że powołana przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego przewidziana w art. 272 § 1 p.p.s.a. i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. nie mogła odnieść skutku, z uwagi na to że sądy administracyjne prowadzą postępowanie w oparciu o ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na jej podstawie wydają orzeczenia, a zatem to tylko przepisy tej ustawy, w przypadku uznania ich przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją, mogą stanowić ewentualną podstawę do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Natomiast przepisy prawa materialnego, które stosował organ administracji publicznej rozstrzygający sprawę, nie stanowią podstawy orzeczenia sądu administracyjnego, Sąd dokonywał bowiem jedynie ich wykładni na potrzeby kontroli działalności administracji publicznej. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności wymienionych przepisów prawa materialnego nie może być zatem uznane za przyczynę wznowienia postępowania sądowego przewidzianą w art. 272 p.p.s.a., może natomiast stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem administracji publicznej. Sąd zaznaczył także, iż zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny przepisy w żadnej mierze nie stanowiły przedmiotu rozważań Sądu prowadzących do wydania wyroku z dnia 21 grudnia 2005 r. Wyrok ten, podobnie jak poprzedzające go decyzje administracyjne, odnosił się bowiem nie do problematyki objętej regulacją art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lecz do nakazu rozbiórki stawu z uwagi na niewykonanie przez skarżącego nałożonych na niego uprzednio wydanym postanowieniem obowiązków pozwalających na ewentualną legalizację obiektu. Tym samym wyrok z dnia 21 grudnia 2005 r. oparty był jedynie na art. 48 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, którego to przepisu mocy obowiązującej Trybunał Konstytucyjny we wskazanym orzeczeniu ani nie rozważał ani nie kwestionował. W skardze kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę o wznowienie postępowania sądowego T.K. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a polegające na uznaniu, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. Z tych przyczyn skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 272 p.p.s.a. ma swoje oparcie bezpośrednio w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i żaden z tych przepisów nie zawiera ograniczeń przedmiotowych i podmiotowych w przypadku skargi o wznowienie postępowania opartej na orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. Uznanie więc za niezgodny z Konstytucją jakiegokolwiek przepisu prawa niezależnie od tego czy jest to przepis materialny czy proceduralny daje podstawę do wznowienia postępowania. W skardze kasacyjnej za błędny uznano pogląd Sądu wyrażony w wyroku z 8 stycznia 2008 r. stwierdzający, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów prawa materialnego i nie stanowią one podstawy orzeczeń sądów administracyjnych. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną regulacja art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r. ma ścisły związek z niniejszą sprawą. Przepis ten pozwalał bowiem na legalizację samowoli budowlanej jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 5 lat. W myśl nowej regulacji art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego taka możliwość już nie istniała. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 756/08 uchylił zaskarżony wyrok z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn akt II SA/Gl 933/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skargi kasacyjnej, że przepis art. 272 p.p.s.a ma swoje oparcie bezpośrednio w art. 190 Konstytucji RP i że z żadnego z wymienionych przepisów nie wynikają ograniczenia w podstawie do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jedynie ze względu na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności aktu normatywnego dotyczącego przepisów postępowania pomijając w tym zakresie orzeczenia o niezgodności przepisów prawa materialnego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, iż sąd administracyjny stosuje prawo materialne w swoisty sposób poprzez kontrolę zgodności działania organów administracji i podejmowanych przez nie czynności z prawem. Orzeczenie sądu w ten sposób wiąże organ administracji przesądzając w konsekwencji o prawach i obowiązkach adresatów normy prawa materialnego (treści stosunku administracyjno-prawnego). W tym celu sąd dokonuje wykładni przepisów, leżących u podstaw rozstrzygnięć administracyjnych, a także ich subsumcji. Bez tych czynności nie byłaby możliwa kontrola legalności działań administracji publicznej. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także na to, iż wprawdzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. jak i poprzedzające go decyzje organów administracji odnosił się do art. 48 ustawy Prawo budowlane (nakaz rozbiórki stawu z uwagi na niewykonanie nałożonych obowiązków umożliwiających legalizację obiektu), to jednak pozostają w związku z zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny art. 7 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. ustawy Prawo budowlane, o tyle że na podstawie tego przepisu zastosowano w sprawie znowelizowane przepisy ustawy Prawo budowlane wyłączające możliwość ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu na podstawie art. 49 ust. 1 w brzmieniu sprzed nowelizacji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sad Administracyjny orzekając o uchyleniu zaskarżonego wyroku z dnia 8 stycznia 2008 r. i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, nakazał ustalenie tego czy w rozpatrywanej sprawie upłynęło pięć lat od zakończenia przez T.K. budowy stawu hodowlanego licząc do dnia 10 lipca 2003 r., a jego istnienie nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem znajduje swoją podstawę w art. 272 § 1 i § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Z cytowanego przepisu wynika, że przesłankami do wznowienia postępowania są: - wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, - na podstawie tego zakwestionowanego aktu normatywnego sąd administracyjny wydał orzeczenie, - wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Należy zatem w pierwszej kolejności wskazać, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 października 2006r. sygn. akt P 27/05 stwierdził niekonstytucyjność intertemporalnych przepisów art. 7 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. w zakresie, w jakim wyłączyły one stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. W przedmiotowej sprawie prowadzi to do sytuacji, w której dopuszczalna jest ewentualnie legalizacja samowoli budowlanej w stosunku do podmiotu, który przed 11 lipca 2003 r. (data wejścia w życie przepisów zmieniających ustawę Prawo budowlane) spełniał warunki określone w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu tj. od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części do dnia wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r. (10 lipca 2003 r.) upłynęło pięć lat, a istnienie obiektu nie naruszało przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku gdyby zachodziły wymienione wyżej przesłanki odpadała konieczność nakładania obowiązków wynikających z art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji, a w konsekwencji odpadał obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki wobec niewykonania tych obowiązków. Przepisy art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, jak również art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane regulują kwestie intertemporalne w stosunku do spraw będących w toku w dacie wejścia w życie niniejszych ustaw. Ustawodawca określił zakres czasowy stosowania nowych regulacji, co nie oznacza automatycznie, że bez znaczenia stała się sytuacja prawna podmiotów, które spełniły przesłanki określone w dotychczas obowiązujących przepisach, tj. przed wejściem z życie kolejnych zmian ustawowych. Spełnienie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. przesłanek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, określonych w art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed tym dniem, winno skutkować możliwością legalizacji samowoli budowlanej w oparciu o dotychczasową regulację, bez względu na datę wszczęcia postępowania administracyjnego. Jeżeli bowiem podmiot, który samowolnie wzniósł obiekt budowlany, spełnił przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu, to wejście w życie kolejnych zmian ustawy - Prawo budowlane nie może być traktowane jako uchylenie skutków prawnych, które ziściły się przed wejściem w życie tych zmian. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do różnicowania podmiotów znajdujących się, w chwili wejścia w życie zmian Prawa budowlanego, w takiej samej sytuacji prawnej tylko z uwagi na datę wszczęcia postępowania administracyjnego. Należy wskazać, że na gruncie Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego, w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej, zawsze były zobowiązane do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia daty powstania samowoli, gdyż od tego ustalenia zależało zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego, a także ewentualne odniesienie się do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. W tym miejscu należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu niniejszego wyroku stwierdził, iż spełnienie przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 marca 2003 r. przesłanek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu stanowi wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie przez organy władzy publicznej przy legalizacji samowoli budowlanej. Wszystkie podmioty, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy, to jest przed 11 lipca 2003 r., spełniały przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, powinny być traktowane według jednakowej miary w zakresie możliwości legalizacji samowoli budowlanej. (Por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1477/06). Mając powyższe na względzie należało uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 602/04. Konsekwencją wyroku Trybunału z dnia 18 października 2006 r. jest to, iż nie można utrzymać w obrocie prawnym wyroku akceptującego stanowisko organów administracji nakazujących przedwczesną rozbiórkę. Przystępując do rozpatrywania skargi na decyzję [...]WINB w K. utrzymującej w mocy decyzję PINB w M., Sąd stwierdza, iż z uwagi na wyrok Trybunału, a także z uwagi na brak dokładnego ustalenia przez organy administracji nadzoru budowlanego obu instancji, staniu faktycznego, w tym jednoznacznego zbadania czy od ukończenia budowy stawu hodowlanego upłynęło 5 lat licząc do dnia 10 lipca 2003 r. oraz tego czy jego istnienie nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia skargę T.K. i uchyla decyzję [...]WINB w K. z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję PNB w M. z dnia [...]. Brak powyższych ustaleń nie pozwala na rozstrzygnięcie, czy możliwa jest legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej w oparciu o art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 11 lipca 2003 r. Koniecznym jest zatem jednoznaczne ustalenie kiedy zakończono budowę przedmiotowego stawu hodowlanego. Sam skarżący T.K. raz twierdzi, że miało to miejsce w [...], a innym razem, że budowa trwała w latach [...] i że staw napełniono wodą w [...]. Dokładniejsze od twierdzeń samego skarżącego są złożone na rozprawie w dniu 4 stycznia 2008 r. przez pełnomocnika skarżącego oświadczenia okolicznych mieszkańców datowane na dzień [...], którzy twierdzą, że budowę stawu zakończono [...], a staw napełniono wodą [...]. Niejasności w tym zakresie pogłębia fakt, iż w operacie wodnoprawnym wykonanym w [...] przez R.W. posiadającego uprawnienia wodno-melioracyjne na zlecenie samego skarżącego T.K. wskazano, iż przedmiotowy staw wykonany został [...]. W związku z powyższym organ administracji winien ponad wszelką wątpliwość wyjaśnić i wskazać jednoznacznie datę zakończenia budowy stawu hodowlanego. W toku tych ustaleń, w ocenie sądu należałoby także zbadać, czy późniejsze starania skarżącego o pozwolenie wodnoprawne i dokonywane jak wynika z pism uczestników postępowania dalsze prace nie świadczą o tym, że roboty budowlane kontynuowano, a co w świetle zaleceń wynikających z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ma istotne znaczenie dla sprawy. Z uwagi na to, że na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. pełnomocnik skarżącego wnioskował o przeprowadzenie dowodu z pisma z dnia [...], a skierowanego przez Urząd Gminy i Miasta K. do PINB w M. organ administracji winien przy ocenie materiału dowodowego uwzględnić powyższe pismo, jak i drugie z wniesionych, tj. pismo Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] skierowane do [...]WINB w K., informujące o obecnym przeznaczeniu terenu na którym położona jest działka nr [...]. Sąd stwierdza w tym miejscu, iż sądy administracyjne dokonują kontroli legalności decyzji administracyjnych z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonych decyzji jak też ewentualne zgłoszenie przez stronę nowych wniosków są okolicznościami, które nie mogą wpłynąć na wynik sądowej kontroli decyzji. Sąd podkreśla także, iż w swoim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nakazał ustalenie tego czy istnienie wybudowanego przez T.K. stawu hodowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną przez T.K. decyzję [...]WINB w K. oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w M. W konsekwencji powyższego koniecznym będzie w rozpoznawanej sprawie ustalenie przez organ administracji, czy upłynęło pięć lat od dnia zakończenia przez T.K. budowy stawu hodowlanego licząc do dnia 10 lipca 2003 r., a jego istnienie nie naruszało obowiązujących wówczas przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji przedstawionych wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 282 § 2 i art. 272 § 1 i 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie, że zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyły się koszty związane z uiszczonym wpisem od skargi na decyzję [...]WINB – 500 zł., opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia uchylonego wyroku Sądu – 100 zł., kosztów postępowania w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu pełnomocnika, będącego adwokatem obliczone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) tj. 240 zł oraz uiszczony wpis od skargi o wznowienie postępowania - 250 zł.