VII SA/Wa 981/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2009 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 614/07, odwołania A. i Z. T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004r., znak: [...], stwierdzającej w części dotyczącej budynku mieszkalnego nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i ogrodzenia trwałego na nieruchomości nr [...] w S., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995r. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r., , po rozpoznaniu wniosku T. S., stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego i ogrodzenia trwałego na nieruchomości nr [...] w S., w części dotyczącej budynku mieszkalnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania A. i Z. T., uchylił w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1337/04, po rozpoznaniu skargi T. S., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, w tej części, w której stwierdził on, że w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę "zbliżenie do działek sąsiednich na warunkach określonych w § 12 ust. 6 rozporządzenia było możliwe tak ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi jak i bez otworów". Sąd wskazał, iż § 12 ust. 6 obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z dnia 8 lutego 1995r, Nr 10, poz. 46 ), dopuszczał, "zbliżenie budynku mieszkalnego państwa T. do granicy działki skarżącego na odległość nie mniejszą, niż 1,5m zarówno ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi jak i ścianą bez otworów pod warunkiem wykazania w projekcie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskania pisemnej zgody jej właściciela". W odniesieniu do pozostałej argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, Sąd uznał ją za błędną i niezrozumiałą w tej części, w której wskazywano, że "z projektu zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) można wysnuć wniosek, iż zachowano określone w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami działek sąsiednich, gdyż zaprojektowany obiekt przewiduje m.in. zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków". W szczególności w ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego "nie wyjaśnił, co oznacza "zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków" i z czego wynika, że wpływa ono na zachowanie odległości określonych w § 12 ust 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Tym bardziej, że jak wskazał Sąd zbrojenie muru oporowego dotyczyło ściany projektowanego budynku od strony działki Nr [...] należącej do Z. [...]. Jednocześnie za słuszny uznał Sąd zarzut skargi dotyczący braku w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki Nr [...] stanowiącej własność małżonków T., analizy w zakresie istniejącej zabudowy działki sąsiedniej Nr [...] będącej obecnie własnością skarżącego. Wskazał przy tym, że "brak tej analizy dostrzegły oba organy administracji architektoniczno-budowlanej z tym, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji uznał, iż pomimo braku analizy odległości między projektowaną zabudową, a zabudową działki skarżącego są zachowane z uwagi na zbrojenie muru oporowego właściwe dla tego typu budynków". W konkluzji uzasadnienia wyroku Sąd nakazał aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy wyjaśnił kwestię zbrojenia muru oporowego i jego usytuowania, a nadto aby dokonał oceny braku wymaganej analizy możliwości zabudowy działki skarżącego w świetle przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. i Z. T., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, uznając, iż wniosek o stwierdzenia nieważności złożyła osoba nie posiadająca przymiotu strony. W związku ze skargą T. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 614/07, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd wskazał, iż kontrolując poprzednio decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia prawa w postaci braku legitymacji procesowej T. S. Tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego był zobowiązany rozpatrzyć odwołanie strony stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 lipca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1137/04, z której wynikało, że "przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien wyjaśnić kwestię muru oporowego i jego usytuowania, a nadto dokonać oceny braku wymaganej analizy zabudowy działki skarżącego w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa". W dniu [...] kwietnia 2009 r. zapadła zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...], mocą której organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż w przedmiotowej sprawie sporny budynek mieszkalny został zaprojektowany w odległości 2 m od granicy z działką nr [...], obecnie stanowiącą własność T. S. oraz w granicy z działką nr [...], będącą własnością Z. [...]. Organ odwoławczy wskazał na uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2005r., w którym Sąd podzielił stanowisko organu, w zakresie, że § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995r., dopuszczał zbliżenie budynku mieszkalnego małżonków T. do granicy działki nr [...] na odległość nie mniejszą niż 1,5 m zarówno ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi jak i ściany bez otworów, pod warunkiem wykazania w projekcie zabudowy i zagospodarowania możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskania pisemnej zgody jej właściciela. Organ zauważył, że jakkolwiek na takie usytuowanie spornego budynku mieszkalnego inwestor uzyskał pisemną zgodę ówczesnego właściciela działki nr [...], tj. małżonków W., to jednak brak jest w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...], analizy w zakresie istniejącej zabudowy działki nr [...]. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ analizował pojęcie rażącego naruszenie prawa. Wskazał między innymi, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do przyjęcia, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru naruszonego przepisu, jako kryterium rażącego naruszenia prawa, winny być również brane pod uwagę społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Na tle tej analizy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w jego ocenie, charakter wykazanego wyżej naruszenia nie prowadzi do powstania skutku prawnego i społecznego niemożliwego do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Stwierdził, że w dniu wydania A. i Z. T. pozwolenia na budowę, na sąsiedniej działce o nr ew. [...], stanowiącej obecnie własność T. S, znajdował się budynek mieszkalny usytuowany od granicy z działką o nr ewid. [...] w odległości 0,98m. Z akt sprawy nie wynika, czy w ścianie przedmiotowego budynku zwróconej w stronę granicy z działką inwestora, znajdowały się otwory okienne lub drzwiowe. Budynek inwestora ścianą najbliżej usytuowaną względem działki nr [...] zaprojektowany został w odległości 2 m od granicy, natomiast dwie następne ściany z otworami okiennymi, znalazły się w odległości ok. 3 m od działki o nr ew. [...]. Jakkolwiek, zdaniem organu, taka odległość między budynkami nie spełnia wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, to jednak z uwagi na brak stanowiska rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych odnośnie zachowania przepisów przeciwpożarowych, jak również brak analizy zagospodarowania działki o nr ewid. [...], nie można stwierdzić w sposób bezsporny, że takie usytuowanie projektowanego budynku względem budynku T. S. naruszało przepisy w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w sposób rażący. Odnośnie kwestii zbrojenia muru oporowego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż w decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., błędnie wskazał, że mur oporowy znajduje się w granicy z działką nr [...]. Zbrojenie muru oporowego dotyczy bowiem jedynie ściany projektowanego budynku od strony działki nr [...], należącej do Z. [...], a nie T. S.. Tym samym, istnienie zbrojenia muru oporowego pozostawało bez wpływu dla oceny naruszenia określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych odległości między projektowaną zabudową a istniejącym budynkiem na działce T. S., usytuowanym w odległości 0,98 m od granicy z terenem inwestycji. Wobec powyższego, organ uznał, iż weryfikowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995 r., nie jest obarczona żadną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. S., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący nie godził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Wskazał, iż w toku postępowania nie dokonano oceny zachowania odległości od istniejącej zabudowy, brak jest w projekcie zagospodarowania działki pomiarów tej odległości, a projektant nie odniósł się do zachowania obowiązujących przepisów. Skarżący podniósł, iż ówcześnie udzielona zgoda właściciela sąsiedniej działki nie obejmowała zgody na wykonanie okien, a jedynie zgodę na zbliżenie budynku do granicy. W związku z powyższym, w jego ocenie, organ nie miał prawa zastosować przepisu § 12 ust. 6 Rozporządzenia Ministra gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r., w szczególności wydać zgody na wykonanie okien. T. S. stwierdził ponadto, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, analizował skutki społeczno-gospodarcze jedynie w odniesieniu do jego sąsiadów, natomiast pominął milczeniem fakt, iż przesłanką wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego pozwolenia na budowę było nałożenie na niego obowiązku wykonania kosztownej analizy, mającej na celu wykazanie, czy rozbudowa jego budynku nie ograniczy ilości naturalnego oświetlenia budynku T. ze spornymi oknami. Skarżący poddał również w wątpliwość ustalenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wskazujące na to, że jego budynek zlokalizowany jest w odległości 0,98 m od granicy, wskazując, że odległość ta wynosi 1,5 m. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.- p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Słusznie organ II instancji akcentował fakt, iż przedmiotowe postępowanie administracyjne toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności. W postępowaniu tym, odmiennie niż w zwykłym postępowaniu administracyjnym tylko niektóre-szczególne rodzaje wad kwestionowanej decyzji, skutkują stwierdzeniem, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa i to w takim stopniu aby spowodowało to konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Zasadnie również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na art. 153 p.p.s.a. i związanie poglądem prawnym wyrażanym w wyroku Sądu z dnia 5 lipca 2005r., w którym wskazano, że § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995r., dopuszczał zbliżenie budynku mieszkalnego małżonków T. do granicy działki nr [...] na odległość nie mniejszą niż 1,5 m zarówno ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi jak i ściany bez otworów, pod warunkiem wykazania w projekcie zabudowy i zagospodarowania możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskania pisemnej zgody jej właściciela. Co więcej także Sąd aktualnie rozpoznający skargę tym poglądem prawnym jest związany. Stosownie bowiem do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia. W tym stanie rzeczy organowi II instancji powtórnie rozpoznającemu sprawę w związku z wniesionym odwołaniem T. S., pozostała do wyjaśnienia kwestia zbrojenia muru oporowego i jego usytuowania, a nade wszystko zagadnienie oceny braku wymaganej analizy możliwości zabudowy działki skarżącego o której mowa w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. - w świetle przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Te bowiem kwestie były przez Sąd wskazane jako konieczne do zbadania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W odniesieniu do pierwszego zagadnienia, związanego ze zbrojeniem muru oporowego potwierdzenie w materiale dowodowym znajduje stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż w decyzji z dnia [...] lipca 2004 r., błędnie wskazał, że mur oporowy znajduje się w granicy z działką nr [...]. Zbrojenie muru oporowego odnosiło się bowiem do ściany projektowanego budynku od strony działki nr [...], należącej do Z. [...], a nie T. S. Dlatego kwestia muru oporowego pozostawała bez wpływu na ocenę naruszenia określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych odległości między projektowaną zabudową a istniejącym budynkiem na działce T. S. Natomiast istotne znaczenie miało zagadnienie oceny braku wymaganej analizy możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i wpływu tego braku na wadliwość decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1995 r. o pozwoleniu na budowę - w świetle przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mimo, że zagadnienie to nie zostało zdaniem Sądu poddane wyczerpującej analizie a nadto nie wszystkie argumenty organu sformułowane w tym względzie zasługują na akceptację, to jednak nie stanowi to wady rozstrzygnięcia, która zadecydowałaby o konieczności jego uchylenia. W zakresie stanu faktycznego zasadnie organ stwierdził, że w dniu wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę, na sąsiedniej działce o nr ew. [...], stanowiącej obecnie własność T. S., znajdował się budynek mieszkalny usytuowany od granicy z działką o nr ew. [...] w odległości ok. 1 m. Z akt sprawy nie wynikało, czy w ścianie przedmiotowego budynku zwróconej w stronę granicy z działką inwestora, znajdowały się otwory okienne lub drzwiowe. Budynek inwestora ścianą najbliżej usytuowaną względem działki nr [...] zaprojektowany został w odległości 2 m od granicy, natomiast dwie następne ściany z otworami okiennymi, przewidziano w odległości ok. 3 m od działki o nr ew. [...]. Jakkolwiek, argumentacja organu wskazująca, że mimo, iż odległość między budynkami inwestora i sąsiada nie spełniała wymogów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, to wobec braku stanowiska rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych co do zachowania przepisów przeciwpożarowych, jak również wobec braku analizy zagospodarowania działki nr ew. [...], nie można było stwierdzić w sposób bezsporny, że takie usytuowanie projektowanego budynku naruszało przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w sposób rażący – zdaniem Sądu nie jest przekonująca, to jednak wnioski końcowe organu były prawidłowe. Pomimo wskazanego wyżej braku, w ocenie Sądu należy uznać, że skoro budynek skarżącego został nadmiernie zbliżony do granicy działki inwestora na odległość ok. 1 m, co wynikało z planu realizacyjnego zagospodarowania działki będącego załącznikiem do kwestionowanej decyzji, to w ramach postępowania nieważnościowego nie można stwierdzić, iż zaakceptowane kwestionowaną decyzją zbliżenie projektowanego budynku na odległość ok. 2 m do granicy skarżącego, (dopuszczone co do zasady przez przepisy obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), stanowiło rażące naruszenia prawa. W tych okolicznościach brak wykazania w projekcie zabudowy i zagospodarowania możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej jawi się jako brak jednego z elementów pozwalających organowi na wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji - jako uchybienie o charakterze procesowym, ale nie przesadzające o jej wadliwości ze skutkiem nieważności. Poza tym należy mieć na uwadze, że inwestor uzyskał pisemną zgody ówczesnego właściciela działki - małżonków W., co jest w sprawie bezsporne. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja (m.in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005r. OSK 1134\04 Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W okolicznościach sprawy, mając także na uwadze kontekst rozbudowy budynku T. S., Sąd nie dopatrzył się aby w związku z wydaniem kwestionowanej decyzji zaistniały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skoro - jak zostało wskazane - postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.