II OSK 292/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz /spr./ sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. D. i J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1163/09 w sprawie ze skargi J. D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odmawia uczestniczce postępowania K. P. przyznania zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1163/09 po rozpoznaniu skargi J. D. i J. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m. K. z dnia z [...] sierpnia 2000 r. udzielającej K. P. pozwolenia na użytkowanie obiektu handlowego wraz z przyłączem elektrycznym, położonego w K., przy ul. M. na działce nr [...], gdyż skierowano ją do osoby nie będącej stroną w sprawie. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie K. P. nie była bowiem właścicielem, ani nawet dzierżawcą ww. działki, nie posiadała zatem legitymacji do wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie ww. obiektu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania K. P., uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji wskazując, że organ wojewódzki błędnie wszczął postępowanie na wniosek J. i J. D., gdyż nie służy im przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. (VII SA/Wa 1248/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – uchylił decyzję z dnia [...] maja 2007 r., stwierdzając, że w ww. postępowaniu stroną nie jest wyłącznie inwestor. W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. K. z dnia z [...] sierpnia 2000 r. Organ powołał się na pismo Wydziału Skarbu m. K. z dnia [...] lutego 2000 r. wyjaśniając, że K. P. z działki o nr ew. [...] korzystała bezumownie od 19 10 1999 r. do 31 01 2000 r. oraz wskazał, że kwestie własnościowe nie mają znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 59 Prawa budowlanego z 1994 r. Skoro K. P., jako inwestor i właściciel ww. obiektu dołączyła do wniosku o pozwolenie na użytkowanie wymienione w art. 57 Prawa budowlanego z 1994 r. dokumenty, to organ zobligowany był do udzielenia jej pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu budowlanego. Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2007 r., jako wadliwa podlegała zatem uchyleniu w całości. Jednocześnie należało odmówić stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. K. z dnia [...] sierpnia 2000 r., gdyż nie jest ona obarczona żadną z wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyli J. i J. D., wnosząc o jej uchylenie, jako naruszającej prawo lub uchylenie i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. i zarzucili naruszenie: 1) art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań wyrażonych ww. wyroku; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane (obowiązującej 18 sierpnia 2000 r.) poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydenta m. K. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na pozbawienie skarżących oraz Gminy K. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie statusu strony; 3) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja z [...] sierpnia 2000 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, 28, 77 k.p.a. oraz art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego; 4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 Prawa budowlanego z 1994 r. poprzez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2000 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na przyznanie K. P. statusu strony; 5) art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i pozostawienie w mocy decyzji na korzyść osoby naruszającej prawo, wbrew interesowi społecznemu oraz słusznemu interesowi skarżących jako obywateli; 7) art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że K. P. dołączyła do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację geodezyjną powykonawczą wraz z opinią techniczną oraz pominięcie, że przedmiotem pozwolenia na użytkowanie był obiekt handlowy wraz z przyłączem elektrycznym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z nieuwzględnieniem przez organ odwoławczy oceny prawnej i wskazań co dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2007 r., bowiem ocena Sądu sprowadzała się do wskazania, że organ odwoławczy, w postępowaniu nieważnościowym, winien rozważyć szeroko rozumiany interes strony w oparciu o art. 28 k.p.a., a nie w oparciu o art. 59 Prawa budowlanego. Wprawdzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy nie przedstawił rozważań w tym zakresie, co niewątpliwie narusza art. 107 § 3 k.p.a., to jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, skoro organ wydał decyzję co do meritum, uznając skarżących za strony w niniejszej sprawie. Ponadto kwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja została wydana pod rządami ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (Dz.U Nr 89, poz. 414), na podstawie art. 59 w zw. z art. 55 ust. 2 pkt 1 i była wynikiem legalizacji samowoli budowlanej dotyczącej ww. obiektu budowlanego, którego inwestorem i właścicielem jest K. P., co niezasadnym czyni zarzut skargi o skierowaniu ww. decyzji do osoby nie będącej stroną, w związku z brakiem legitymacji K. P. do wszczęcia postępowania o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a zatem wtedy, gdy obiekt już jest wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje jedynie kwestia możliwości jego użytkowania. Wykorzystanie dla celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądami powszechnymi. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania weryfikowanej decyzji art. 55 ust. 2 pkt 1 uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wymagane było, jeżeli zachodziły okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1 ww. ustawy. W art. 49 ust. 1 wskazano natomiast, że nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W związku z powyższym, Sąd Wojewódzki ocenił jako prawidłową zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylającą decyzję organu I instancji i odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. D. i J. D. zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zbyt ogólnikowe uzasadnienie wyroku i nie odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 10 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z powodu niepodjęcia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez pominięcie całkowicie kwestii przyłącza elektrycznego oraz jego położenia na nieruchomości skarżących; 3) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie obowiązku dokonania oceny zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w grę w danej sprawie, poprzez brak wnikliwego i pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów skargi, a także brak rozważenia stanowiącego część obiektu budowlanego położenia przyłącza elektrycznego na działkach 958 i 953/10, w kontekście ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracyjny oraz przedmiot pozwolenia na użytkowanie; 4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c/ p.p.s.a w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie polegające na przyjęciu, że K. P. dołączyła do swojego wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację geodezyjną powykonawczą wraz z opinią techniczną oraz pominięciu faktu, że przedmiotem pozwolenia na użytkowanie był obiekt budowlany: obiekt handlowy wraz z przyłączem elektrycznym. II. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, a to: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania wskazywanej decyzji Prezydenta Miasta K., tj. [...] sierpnia 2000 r.) poprzez przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie przyjął, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. znak [...] jest zgodna z prawem i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na pozbawienie skarżących oraz Gminy K. w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie statusu strony; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 28 i art. 77 k.p.a. oraz art.49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie przyjął, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. znak [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na rażące naruszenie art. 7, art. 28 i art. 77 k.p.a. oraz rażące naruszenie art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane; 3) art. 49 ustawy Prawo budowlane oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania wskazywanej decyzji Prezydenta Miasta K., tj. [...] sierpnia 2000 r.) poprzez przyjęcie, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie przyjął, że decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. znak [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na przyznanie K. P. statusu strony; 4) art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i faktyczne pozostawienie w mocy decyzji rażąco naruszającej prawo na korzyść osoby naruszającej prawo i wbrew interesowi społecznemu oraz słusznego interesu skarżących jako obywateli. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do części zarzutów skarżących lub zawarł w uzasadnieniu wyroku lakoniczne sformułowania, które nie pozwalają na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co w konsekwencji nie daje podstaw do stwierdzenia, że wszystkie zarzuty skargi zostały przez Sąd dostatecznie przeanalizowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi, będąc związany jej zarzutami. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w aspekcie przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a., której w niniejszym postępowaniu nie stwierdzono. Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r., wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, wskutek wcześniejszego uchylenia przez Sąd pierwszej instancji decyzji tegoż organu wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. (VII SA/Wa 1248/07). Skarga kasacyjna wniesiona ponownie od wyroku Sądu odmawiającego stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. K. z dnia [...] sierpnia 2000 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego (handlowego) oparta została na obu podstawach art. 174 ust. 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. zapadła w trybie postępowania nieważnościowego. Ma ono charakter nadzwyczajny, samodzielny i uregulowany odrębnymi przepisami niż postępowanie zwykłe. Celem tego postępowania jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Podstawy prawne uzasadniające stwierdzenie nieważności zakwestionowanego aktu stanowi art. 156 § 1 k.p.a., który zawiera enumeratywnie wyliczone przesłanki nieważności i rozszerzająca ich interpretacja jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe reguły Sąd kasacyjny uznał przede wszystkim bezzasadność zarzutu z pkt 1 o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej sporządzone uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiada wymogom przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., która to norma nakazuje zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zaskarżony wyrok wszystkie te elementy posiada. Uzasadnienie jest wyczerpujące, zawiera ocenę całego materiału dowodowego sprawy, co dowodzi o przeprowadzonej wnikliwej kontroli przez Sąd pierwszoinstancyjny i ocenie sprawy w aspekcie wskazanych wyżej przesłanek nieważnościowych. Nieuprawnione są w ocenie Sądu kasacyjnego zarzuty o nieodniesieniu się sądu do wszystkich zarzutów skargi. Również za chybiony Sąd kasacyjny uznał zarzuty strony skarżącej o naruszeniu przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo niepodjęcia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie kwestii przyłącza elektrycznego oraz jego położenia na nieruchomości skarżących małż. D. Jak zaznaczono wyżej postępowanie nieważnościowe, w którym to zapadła decyzja zaskarżana, jest nadzwyczajnym trybem i w takim postępowaniu organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej sporną decyzją lecz orzeka jako organ kasacyjny. Dokonuje kontroli decyzji i materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji w aspekcie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. – nie prowadzi postępowania dowodowego ani nie dokonuje nowych ustaleń faktycznych. W tym postępowaniu dopuszczalne jest tylko orzekanie w granicach wyznaczonych przepisami art. 156 k.p.a. w uwzględnieniu stanu prawnego na dzień wydania decyzji badanej. Te okoliczności w sposób prawidłowy zostały skontrolowane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego a skutkiem wniesionej skargi wnikliwie skontrolowane przez Sąd pierwszej instancji. Należy podzielić stanowisko ocenne Sądu pierwszej instancji, oparte na całokształcie materiału dowodowego sprawy, że nie jest dotknięta wadą nieważności decyzja Prezydenta m. K. z dnia [...] sierpnia 2000 r. udzielająca K. P. pozwolenia na użytkowanie obiektu handlowego z przyłączem elektrycznym na działce nr [...] w K. Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji organ uznał przymiot strony skarżących J.J. małż. D. i rozpoznał ich wniosek o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji. Decyzja wydana przez Prezydenta m. K. z dnia [...] sierpnia 2000 r. stanowiła legalizację samowoli budowlanej popełnionej przez K. P. w 1995 r. – na podstawie art. 59 w zw. z art. 55 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Wynika to z akt administracyjnych i pisma Urzędu Miejskiego w K. Skoro więc K. P. była inwestorską budynku handlowego, do którego doprowadzono przyłącze elektryczne – to decyzja o legalizacji samowoli budowlanej czyli o pozwoleniu na użytkowanie skierowana na nazwisko K. P. – nie może być traktowana jako skierowana do niewłaściwego adresata. Taki zaś był zarzut skarżących D., uzasadniający wg nich konieczność stwierdzenia nieważności tej decyzji. Nie można uznać słuszności zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż rozpoznający skargę Sąd pierwszej instancji nie jest związany jej zarzutami i wnioskami ani wskazaną podstawą prawną. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd ten skontrolował w granicach art. 156 § 1 k.p.a. zgodność decyzji podważanej z prawem, na podstawie którego była wydana i odniósł tę ocenę do przesłanek nieważnościowych – słusznie wykluczając ich zaistnienie. Prawidłowe jest stanowisko w świetle przepisów budowlanych i utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, że przy samowoli budowlanej kwestie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie mają znaczenia przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ta okoliczność ma znaczenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę (vide wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 r., Lex nr 46652). Legalizacja budynku handlowego K. P. wynikała z obowiązującej wówczas normy prawnej art. 49 ust. 1 prawa budowlanego, która stanowiła, że nie można nakazać rozbiórki obiektu, jeżeli upłynęło 5 lat od zakończenia budowy, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Wówczas na właścicielu obiektu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Z oceny Sądu pierwszej instancji wynika, że inwestorka dopełniła wszystkich powinności, o których stanowił art. 58 prawa budowlanego, przedstawiła inwentaryzację powykonawczą, która także dotyczy instalacji elektrycznej w budynku wykonanej na podstawie umowy z Gminą Miejską K. na "przeprowadzenie infrastruktury przechodzącej przez nieruchomość stanowiącą własność Gminy Miejskiej K.". W świetle powyższych okoliczności Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, podzielając w pełni stanowisko organu, iż Prezydent m. K. zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spornego obiektu K. P. – a wydana decyzja nie narusza w żadnym stopniu prawa, tym bardziej brak podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W świetle powyższej oceny zasługującej na aprobatę zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej w pkt 1-4 podnoszące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 49 ust. 1 prawa budowlanego w brzmieniu z daty wydania decyzji Prezydenta m. K., tj. z dnia [...] sierpnia 2000 r. W rozważaniach cennych organu nadzorczego podzielanych zasadnie przez Sąd pierwszej instancji przeprowadzano analizę przepisów mających zastosowanie przy wydawaniu spornej decyzji, wykluczając by była ona dotknięta wadą nieważności. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie stanowi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko polemikę z zasadnym stanowiskiem Sądu i jego oceną o prawidłowym zastosowaniu art. 49 ust. 1 prawa budowlanego w brzmieniu z 2000 r., art. 59 prawa budowlanego i braku rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy podzielić ocenę tę, że wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie K. P. obiektu handlowego – nie wywołuje skutków, które nie mają być zaakceptowane w państwie prawa. Tylko takie skutki mogą uzasadniać ocenę rażącego naruszenia prawa i powodować nieważność zaskarżonej decyzji. Tych przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie stwierdzono i jest to ocena prawidłowa. Wykazana niezasadność zarzutów skargi kasacyjnej stanowi o jej oddaleniu. Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.