III SA/Wa 516/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę (ilekroć w niniejszym uzasadnieniu przepis prawa powołany zostanie bez wskazania aktu prawnego, z jakiego pochodzi, będzie to przepis ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania interpretacji, tj. w 2009 r.) Skarżąca – J. S.A. w W. złożyła wniosek z 11 sierpnia 2008 r. (wpływ – 18 listopada 2008 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedstawiła następujący stan faktyczny: osoba fizyczna będąca rezydentem Monako świadczy na rzecz Skarżącej usługi o charakterze doradczym w zakresie marketingu strategicznego oraz prognozowania trendów rynkowych w dziedzinie bezpieczeństwa i IT, a także nawiązywania kontaktów handlowych z klientami zainteresowanych produktami i usługami oferowanymi przez firmy Grupy J. SA. Zgodnie z umową oraz faktycznie, usługi te wykonywane są poza terytorium Polski, tj. na terytorium państw Unii Europejskiej, a za pisemną zgodą Skarżącej – również poza tym terytorium. Usługodawca nie prowadzi na terytorium Polski działalności gospodarczej. Umowa przewiduje roczne okresy rozliczeniowe i zryczałtowane wynagrodzenie za każdy rok jej obowiązywania. Wynagrodzenie za rok pierwszy (od 17 marca 2008 r. do 16 marca 2009 r.) zostało usługodawcy wypłacone. Skarżąca zadała pytanie, czy jest zobowiązana do obliczenia i pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego rezydentowi Monako z tytułu świadczenia na jej rzecz usług doradczych? Zdaniem Skarżącej nie ciąży na niej taki obowiązek, aczkolwiek art. 29 ust. 1 pkt 5 nakazuje pobrać podatek m.in. od dochodów "z tytułu świadczeń doradczych", uzyskanych na terytorium Polski przez osoby niemające na nim miejsca zamieszkania. Jednak zgodnie z art. 3 ust. 2a podstawową przesłanką opodatkowania dochodów nierezydentów w Polsce jest ich osiągnięcie na jej terytorium. Przepis ten, którego treść Skarżąca przytoczyła, definiuje "dochody (przychody) uzyskiwane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" dla celów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Definicja ta nie jest wyczerpująca ("w szczególności") i dotyczy jedynie niektórych ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10. W opinii Skarżącej oznacza to, że przepis ten nie przesądza, w jakich przypadkach dochody ze źródeł niewymienionych w art. 3 ust. 2b pkt 1-4 uzyskiwane są na terytorium RP, a w jakich nie. Przepis ten jednakże w sposób wyczerpujący określa przypadki, w których przychód pochodzący ze źródeł przychodów wprost w nim wymienionych, kwalifikowany jest jako uzyskiwany na terytorium RP. Innymi słowy, przychody ze źródeł wskazanych w art. 3 ust. 2b pkt 1 - 4, jeśli nie spełniają przesłanek określonych w tym przepisie, nie mogą być uznane za przychody osiągnięte na terytorium Polski. Zdaniem Skarżącej usługodawca z tytułu świadczenia usług doradczych na jej rzecz nie uzyskuje przychodów na terytorium Polski. Niezależnie bowiem od tego, czy należałoby je zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, czy też do przychodów z działalności gospodarczej, nie są spełnione przesłanki określone w art. 3 ust. 2b. Usługodawca ani w sensie formalnym, ani faktycznym, nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Polski, a wiec nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 3 ust. 2b pkt 3. Brak jest też podstaw do zastosowania art. 3 ust. 2b pkt 1, wg. którego kryterium decydującym jest rzeczywiste (faktyczne) wykonywanie czynności na terytorium RP. Tymczasem w przedstawionym stanie faktycznym czynności składające się na usługi doradcze są wykonywane wyłącznie poza terytorium Polski. Skarżąca wywiodła, że przychody nierezydenta z tytułu usług doradczych nie są objęte zakresem art. 29 ust. 1, ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 2b brak jest podstaw do uznania ich za uzyskiwane na terytorium Polski. W konsekwencji Skarżąca uważała, iż nie jest zobowiązana do pobrania z wynagrodzenia wypłacanego usługodawcy zryczałtowanego 20% podatku dochodowego ani na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1, ani na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5. W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2008 r. (doręczonej 18 listopada 2008 r.) Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Przytoczył treść art. 3 ust. 1 (nieograniczony obowiązek podatkowy), ust. 1a (osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium Polski), ust. 2a (ograniczony obowiązek podatkowy) i ust. 3b (dochody/przychody osiągane na terytorium RP). Podkreślił, iż katalog dochodów (przychodów) z art. 3 ust. 3b nie jest katalogiem zamkniętym, a zatem ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. Minister Finansów wyjaśnił, że przepisy powyższe stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska (art. 4a). Z Puerto Rico [zdaniem Sądu – oczywista pomyłka, winno być Monako] umowa taka nie została zawarta. Minister Finansów wskazał, że zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje art. 29 u.p.d.o.f., w ust.1 pkt 5 przewidujący podatek z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze. Zdaniem Organu, polski płatnik wypłacający należności z tytułu tych świadczeń podmiotowi zagranicznemu mającemu miejsce zamieszkania w kraju, z którym Polski nie łączy umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ma obowiązek potrącić podatek. Minister Finansów uznał zatem, że dochody osiągnięte przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Monako z tytułu usług świadczonych za granicą, ale na rzecz polskiego podmiotu podlegają opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 29 u.p.d.o.f. Skarżąca jest więc obowiązana od wypłacanego wynagrodzenia pobrać 20% podatku (art. 41 ust. 1 i 4) i w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w jakim go pobrano przekazać na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy wg jej siedziby (art. 42 ust. 1). W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z 25 listopada 2008 r. Skarżąca wniosła o zmianę interpretacji jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2a i 2b, art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 41 ust. 4 oraz art. 42 ust. 1, a także przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Z treści art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej Skarżąca wywiodła, że zarówno negatywna ocena stanowiska wnioskodawcy, jak i stanowisko zajęte przez organ podatkowy, powinny być poparte uzasadnieniem prawnym, przez co należy rozumieć co najmniej wskazanie podstawy prawnej (przepisu lub przepisów prawa) przesądzającej o nieprawidłowości stanowiska wnioskodawcy oraz o zasadności stanowiska przyjętego przez organ podatkowy. W ocenie Skarżącej zaskarżona interpretacja wymogu tego nie spełnia. Odnosząc się do argumentów wniosku opartych na literalnym brzmieniu art. 3 ust. 2b, organ podatkowy nie wyjaśnił bowiem, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu przychodu jako osiągniętego na terytorium RP, gdy przychód nie mieści się w katalogu zawartym w tym przepisie. Nie wskazał też przepisu prawa podatkowego pozwalającego zakwalifikować jako osiągnięte na terytorium RP, dochody osoby mającej miejsce zamieszkania w Monako, z tytułu usług świadczonych za granicą, ale na rzecz polskiego podmiotu. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego Skarżąca dosłownie powtórzyła argumentację wniosku. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 21 stycznia 2009 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. Wyjaśnił, że w interpretacji przedstawiono uzasadnienie prawne i powtórzył jego treść. Dodatkowo wskazał, iż podstawową zasadą podatku dochodowego od osób fizycznych jest powszechność opodatkowania. Zgodnie z art. 9 ust. 1 opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W konsekwencji, dany dochód podlega opodatkowaniu, jeżeli nie mieści się w zakresie ww. zwolnień bądź nie zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia Ministra Finansów. Zgodnie z art. 3 ust. 2a opodatkowaniu podlega dochód (przychód) osiągnięty na terytorium Polski. Jest to generalna zasada, według której ustala się, jaki dochód podlega tu opodatkowaniu. Decyduje o tym miejsce osiągania dochodów, a nie zaś miejsce świadczenia usług. Zdaniem Organu o źródle dochodów położonych w Polsce można mówić wtedy, gdy jest ono trwale związane z terytorium Polski lub, gdy źródłem dochodu są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów. Minister Finansów podniósł, że stan faktyczny i stanowisko Skarżącej zostały dokładnie przeanalizowane. Precyzyjnie wskazano przepisy prawa dotyczące opisanego stanu faktycznego i w sposób przystępny dla podatnika przedstawiono uzasadnienie. W skardze złożonej na interpretację Skarżąca wniosła o jej uchylenie. Ponowiła zarzut naruszenia art. 3 ust. 2a i 2b, art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5, art. 41 ust. 4 oraz art. 42 ust. 1. Powtórzyła argumentację podnoszoną we wniosku i następnie w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zaznaczyła, że przychody ze źródeł wskazanych w art. 3 ust. 2b, jeśli nie spełniają przesłanek określonych w tym przepisie, nie mogą być uznane za przychody osiągnięte na terytorium RP. Jej zdaniem wniosek przeciwny prowadziłby do pozbawienia tego przepisu jakiegokolwiek praktycznego znaczenia i dlatego, jako niemożliwy do pogodzenia z założeniem racjonalności ustawodawcy, powinien być odrzucony. Funkcją ww. przepisu jest przynajmniej częściowe doprecyzowanie niedookreślonego pojęcia "przychodu osiągniętego na terytorium RP", z którego to określenia nie wynika, że o źródle dochodów położonych w Polsce można mówić, gdy jest ono trwale związane z terytorium Polski lub gdy źródłem dochodu są polscy rezydenci eksploatujący rzeczy lub dobra niematerialne należące do innych podmiotów. Wbrew twierdzeniom organu podatkowego, brak jest przepisu pozwalającego na jednoznaczne zdefiniowanie "źródła przychodów położonego w Polsce". Dlatego też pojęcie to należy interpretować z uwzględnieniem art. 3 ust. 2b, tzn. przyjąć, że przepis ten w stosunku do wymienionych w nim źródeł przychodów w sposób wyczerpujący określa warunki uznania ich za osiągnięte na terytorium Polski. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna, udzielona Skarżącej, która wystąpiła o jej wydanie jako ewentualny płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń wypłacanych tytułem usług doradczych świadczonych na jej rzecz przez osobę będącą rezydentem Monako. Spór stron koncentrował się na kwestii, czy przychód uzyskany przez rezydenta Monako w okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji, osiągnięty został na terytorium Polski. Odpowiedź twierdząca oznaczałaby – wobec braku umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania łączącej Polskę i Monako, że przychód ten podlegałby opodatkowaniu w Polsce, a rzeczą Skarżącej byłoby pobieranie z wypłacanego wynagrodzenia zryczałtowanego podatku dochodowego. W takim bowiem przypadku rezydent Monako objęty byłby w Polsce ograniczonym obowiązkiem podatkowym art. 3 ust. 2a). Skarżąca podkreślała, że ani formalnie, ani faktycznie usługi doradcze świadczone przez rezydenta Monako nie są wykonywane na terytorium Polski. W opinii Organu, miejsce świadczenia usług nie ma w tym względzie znaczenia. Istotne jest miejsce osiągania przychodu. Zgodnie z art. 3 ust. 2a osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości stanowiska stron miało zatem ustalenie, czy dochody uzyskane przez rezydenta Monako, świadczącego usługi doradcze na rzecz Skarżącej, są dochodami osiągniętymi na terytorium Polski. Z treści wniosku nie wynikało przy tym, aby wynagrodzenie za te usługi pochodziło ze środków innych niż należące do Skarżącej. Skład orzekający w rozpatrywanej sprawie podzielił pogląd Ministra Finansów wskazujący na konieczność rozróżnienia "miejsca wykonywania usług" oraz "miejsca osiągnięcia dochodu (przychodu)". W art. 3 ust. 2a u.p.d.o.f. ustawodawca postanowił bowiem o dochodach osiągniętych na terytorium Polski, podając ich niewyczerpujący katalog w ust. 2b tego artykułu. W katalogu tym w istocie ujęte zostały cztery rodzaje źródeł przychodów, tj. praca, działalność wykonywana osobiście, działalność gospodarcza i nieruchomości. Każde z tych źródeł winno znajdować się na terytorium Polski. Zdaniem Sądu jednakże wykonywanie na terytorium Polski pracy, działalności wykonywanej osobiście i działalności gospodarczej nie może być rozumiane wyłącznie jako stricte przebywanie na tym terytorium. Wysłanie pracownika (rezydenta innego kraju) w podróż służbową poza Polskę nie oznacza, iż przesłał on wykonywać pracę na terytorium Polski w rozumieniu powyższego przepisu. Tak samo osoba wykonująca osobiście (bądź w ramach działalności gospodarczej) usługę np. polegającą na zaprojektowaniu budynku w Warszawie nie przestanie wykonywać tej usługi w Polsce mimo, że faktycznie projekt sporządzi w pracowni znajdującej się w Paryżu. Zważyć przy tym należało, że usługi doradcze rezydenta Monako są usługami o charakterze niematerialnym. Ustalenie miejsce realnego wykonania tego rodzaju usług zwykle jest utrudnione. Specyfika usług doradczych opisanych przez Skarżącą jako "usługi o charakterze doradczym w zakresie marketingu strategicznego oraz prognozowania trendów rynkowych w dziedzinie bezpieczeństwa i IT, a także nawiązywania kontaktów handlowych z klientami zainteresowanych produktami i usługami oferowanymi przez firmy Grupy J. SA" wyraża się między innymi w tym, że nie zawsze wymagają one fizycznej obecności (bytności) w miejscu, gdzie znajduje się usługobiorca. Usługa doradcza – chociaż jest to pewne uproszczenie – może być bowiem świadczona z dowolnego miejsca, a jej rezultat przekazany przez telefon, przesłany pocztą, kurierem, mailem itp. Okoliczność, że do świadczenia tego rodzaju usługi nie jest niezbędna fizyczna bytność usługodawcy na terenie Polski jest wynikiem rozwoju techniki. Świadczenie usług doradczych z istoty swej łączy się z ich zleceniobiorcą, ponieważ to on z nich korzysta, bez względu na faktyczne miejsce pobytu usługodawcy i miejsce, z którego porada (usługa) jest kierowana do usługobiorcy (Skarżącej). Okoliczność zatem, że usługodawca w momencie świadczenia takiej usługi przebywa za granicą (poza terytorium Polski) i tamże wykonuje określone czynności nie ma znaczenia z punktu widzenia ustalenia miejsca osiągania dochodów (przychodów). Stanowisko odmienne prowadziłoby do wniosku, że miejsce opodatkowania usługi doradczej mogłoby w istocie zależeć od tego, czy i gdzie ma miejsce bezpośredni kontakt usługodawcy i usługobiorcy. Nie jest zatem zasadne utożsamianie świadczenia usług na terytorium Polski z faktycznym wykonywaniem czynności na tym terytorium, czy też koniecznością stworzenia tutaj formalnych ram działalności gospodarczej lub wykonywanej osobiście. Zaznaczyć należy, że dla powstania ograniczonego obowiązku podatkowego nie mają znaczenia powody, dla których jako usługodawca wybrany został podmiot będący rezydentem kraju innego niż Polska, w szczególności zaś dotyczy to oceny ekonomicznej racjonalności tego wyboru. W świetle powyższego stwierdzić należy, że ustalenie miejsca, w jakim osiągnięty został dochód z tytułu usług niematerialnych wymaga uwzględnienia również tego, kto jest beneficjentem usługi świadczonej przez osobę nie mającą na terytorium Polski miejsca zamieszkania, oraz czy i gdzie usługa ta wywoła skutek w postaci powstania lub powiększenia przychodów u jej odbiorcy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1484/08 dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych). Zdaniem Sądu w przypadku świadczenia usług niematerialnych przez podmiot zagraniczny na rzecz podmiotu polskiego o tym, czy dochód z wykonania usługi został osiągnięty na terytorium Polski przesądzać będzie więc okoliczność, czy efekt usługi będzie wykorzystany w Polsce. Okoliczność, że działania faktyczne związane z umową nie odbywają się na terytorium kraju nie zmienia faktu, że podmiot, na rzecz którego usługi są świadczone i który wykorzystuje rezultat tych usług w swojej działalności gospodarczej, ma siedzibę w Polsce i tu znajduje się źródło wynagrodzenia jakie otrzymuje rezydent Monako. Z opisu stanu faktycznego zamieszczonego we wniosku o wydanie interpretacji nie wynikało, aby efekt usług świadczonych przez rezydenta Monako wykorzystywany był przez podmiot inny niż Skarżąca, na rzecz której usługi te są świadczone. To Skarżąca, skorzysta z rezultatu usług przy podejmowaniu własnych decyzji związanych z jej działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje okoliczności faktycznej wskazanej przez Skarżącą, tj. że faktyczne wykonywanie usług (rozumiane przez Sąd jako podejmowania w ramach tych usług określonych czynności) miało miejsce poza terytorium Polski. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie jest natomiast równoznaczna z osiąganiem przychodów poza terytorium Polski. Faktyczne miejsce wykonania usługi nie powinno być utożsamiane z miejscem położenia źródła przychodów oferującego opodatkowany ryczałtowanym podatkiem dochodowym przychód. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Usługi świadczone na rzecz Skarżącej przez rezydenta Monako mieszczą się wśród przychodów wymienionych w tym przepisie, który nie określa przy tym żadnej formy świadczenia usług przynoszących ten przychód. Oznacza to, że bez względu na fakt, czy są to świadczenia realizowane w ramach działalności wykonywanej osobiście, czy też w ramach działalności gospodarczej, będą ona podlegać opodatkowaniu w oparciu o ten właśnie przepis. Treść przepisu wskazuje, iż formułując go ustawodawca decydującym kryterium uczynił rodzaj usług, a nie formę, w jakiej są świadczone. Z powyższych względów do usług rezydenta Monako nie będzie miał zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 1 przewidujący opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem przychodu z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how). Sąd podziela pogląd Skarżącej, że przychody wymienione w art. 29 ust. 1, aby podlegały opodatkowaniu w Polsce muszą odpowiadać warunkom określonym w art. 3 ust. 2b. Wynika to jednoznacznie z zastosowanego w art. 29 ust. 1 odesłania do art. 3 ust. 2a, określającego ograniczony obowiązek podatkowy. Sąd inaczej niż Skarżąca rozumie natomiast znaczenie pojęcia "dochody (przychody) osiągnięte na terytorium Polski", nie utożsamiając miejsca osiągnięcia dochodów (przychodów) z miejscem świadczenia usług. Powody takiego rozróżnienia wskazano wyżej. Składowi orzekającemu znany jest wyrok tutejszego Sądu z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 586/08, w którym na tle stanu faktycznego dotyczącego usług pośrednictwa, wyrażony został pogląd, że gdyby ustawodawca rzeczywiście chciał pojęcie "dochód osiągnięty na terytorium Polski" rozszerzyć w istocie na wszystkie sytuacje, w których podmiot zagraniczny wykonujący pracę za granicą, otrzymuje wynagrodzenie w Polsce, mógłby bez wskazywania przykładów zapisać, że chodzi o takie dochody, które otrzymywane są od podmiotów mających siedzibę na terytorium Polski lub pochodzą z nieruchomości położonych na terytorium Polski. Tego jednak ustawodawca nie uczynił. W omawianym wyroku Sąd wskazał również, że nie można pojęcia "dochody osiągane" utożsamiać z pojęciem "dochody wypłacane, pochodzące, otrzymywane z terytorium Polski". Pod pojęciem "terytorium z którym wiąże się osiąganie dochodów" należy rozumieć miejsce, gdzie dokonują się czynności lub położone są nieruchomości (źródło), które generują dochód i są jego przyczyną sprawczą. Czynnością, taką nie jest wypłata pieniędzy, będąca elementem finalnym całego procesu osiągania dochodu. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że o miejscu osiągania dochodu nie może decydować wyłącznie okoliczność, że podmiot dokonujący wypłaty jest podmiotem polskim, oraz że pojęcia "dochody osiągane" nie należy utożsamiać z pojęciem "dochody wypłacane, pochodzące, otrzymywane z terytorium Polski". Nie ulega przy tym wątpliwości, że podmiotem dokonującym wypłaty świadczenia na rzecz rezydenta Monako jest Skarżąca – spółka, której siedziba znajduje się na terytorium Polski. Jednakże w niniejszej sprawie Skład orzekający doszedł do przekonania, że o osiąganiu przez rezydenta Monako przychodów na terytorium Polski decydują też inne okoliczności. Tak jak o miejscu osiągania przychodów nie decyduje samo miejsce wypłaty wynagrodzenia, tak też o miejscu tym nie przesądza samo tylko faktyczne miejsce wykonywania czynności związanych z usługą doradczą. Zdaniem Sądu zasadnie zatem Minister Finansów nie poprzestał na prostej konstatacji, iż w opisie stanu faktycznego przedstawionym we wniosku o interpretację Skarżąca wskazała, że zgodnie z umową oraz faktycznie, przedmiotowe usługi wykonywane są poza terytorium Polski. Tym samym istotę sporu – czy rezydenta Monako obciąża w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy – Minister Finansów rozstrzygnął w postępowaniu interpretacyjnym, nie pozostawiając tej kwestii ocenom dokonywanym w ewentualnym postępowaniu wymiarowym. Sąd stwierdza, że również zasadnie Minister Finansów zakwestionował prawidłowość stanowiska Skarżącej, iż nie jest ona obowiązana do obliczenia i pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłacanego rezydentowi Monako z tytułu świadczenia na jej rzecz usług doradczych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), Sąd oddalił skargę.