II SA/Kr 946/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 6 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania; I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. W. kwotę 200 zł ( dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta B. decyzją z dnia [...] września 2007r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, 145 § 1 pkt 1 i 4 w związku z art. 146 § 2 oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. W. działającej w imieniu A. W., o wznowienie postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. znak: [...] z dnia [...] lipca 1997r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego [...] na działce "1" w miejscowości D., którego inwestorem była M. P., ponieważ w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu Starosta podał, że wnioskiem z dnia 19 listopada 2006r. M. W. działająca w imieniu A. W., złożyła żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy B. znak: [...] z dnia [...] lipca 1997r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego [...] na działce "1" oraz budynku mieszkalnego zlokalizowanych w miejscowości D., którego inwestorem była M. P.. Po analizie przedłożonych przez wnioskodawcę akt Starosta postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007r. wznowił postępowanie, ponieważ we wstępnej fazie stwierdzono, że podanie o wznowienie zostało wniesione w ustawowym terminie i pochodziło od osoby, która w świetle art. 28 kpa była stroną, oraz że wskazana została przesłanka stanowiąca podstawę do wszczęcia postępowania w trybie wznowienia zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa. Starosta wskazał, że dnia 13 czerwca 1997r. M. P. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę budynku inwentarskiego na działce nr "1" we wsi D., przedkładając projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami (wyłączenie gruntu z produkcji rolnej), oryginał mapy do celów projektowych, dowód dysponowania nieruchomością oraz ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania z dnia 28 marca 1997r., z której wynika, że inwestycja nie była sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., z wymogami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami prawa budowlanego, a budowa budynku inwentarskiego stanowić będzie poszerzenie istniejącej zagrody rolniczej. Starosta uznał, że inwestycja była zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś projekt budowlany był zgodny z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletny i posiadał wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także został zaadaptowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Starosta ustalił też, że działka nr "1", na której został zlokalizowany budynek inwentarski, posiadała dostęp do drogi publicznej bezpośrednio z drogi gminnej. Ponadto po zbadaniu decyzji pod kątem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego Starosta ustalił, że na dzień jej wydania M. W. nie byłaby stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku inwentarskiego, ponieważ jej działka znajduje poza obszarem oddziaływania tego budynku, natomiast działka nr "2" stanowiąca własność A. W. i znajdujące się na tej działce budynki zlokalizowane są w znacznej odległości od budynku inwentarskiego. Starosta ustalił również, że S. i M. W. nabyli nieruchomość 28 czerwca 2000r., a więc 3 lata po uzyskaniu przez M. P. pozwolenia na budowę. Dlatego też Starosta uznał, że zarówno w świetle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, jak również w świetle art. 28 kpa M. W. działająca w imieniu A. W. nie byłaby stroną w sprawie. W toku postępowania ustalono również, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy Wójta Gminy B. z dnia [...] marca 1997r. zostało zakończone decyzją SKO w [...] z dnia 15 maja 2007r. sygn. akt. [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Zdaniem Starosty w prowadzonym przez Wójta Gminy B. postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego poprawnie ustalono strony biorące udział w postępowaniu w myśl obowiązującego wówczas art. 28 kpa i za stronę uznano ówczesnego właściciela działki Nr "2-, czyli T. M.. W ocenie Starosty podważanie wiarygodności dokumentów przez A. W. nie zostało wystarczająco udowodnione, gdyż wnioskodawczyni nie wykazała fałszywości dokumentów, nie przedłożyła stosownych dowodów na tę okoliczność, a same wyjaśnienia złożone przez stronę nie mogą stanowić wystarczającego dowodu. W związku z tym Starosta stwierdził brak przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa oraz wyjaśnił, że zarzuty wnioskodawczyni w kwestii dotyczącej badania legalności budowy nie należą do jego kompetencji, bowiem właściwym organem w tej sprawie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Starosta podkreślił, że budowa budynku inwentarskiego nie jest samowolą budowlaną, ponieważ na inwestycję tę inwestor posiadał pozwolenie na budowę. Starosta uznał zatem, że należy odmówić uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 1997r. na podstawie art. 146 § 2 kpa, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniosła A. W. reprezentowana przez M. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucono, że przedmiotowe inwestycje, tj. budowa budynku mieszkalnego i inwentarskiego, wykonane są jako samowole budowlane naruszające interes prawny odwołującej się. Zdaniem odwołującej się w toku postępowania wyszło na jaw, że budowa nie posiadała projektu i zezwolenia na rozpoczęcie prac, kierownika budowy, dziennika budowy, a pozwolenie na budowę dotyczy terenu o innym przeznaczeniu, co wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1986 i 1996r., który obowiązywał w okresie wznoszenia samowoli budowlanej. Odwołująca się podniosła, że Starosta oparł decyzję na Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B. nr [...] z 2006r. ogłoszonym w dzienniku Woj. z 2007r. nr [...], poz. [...]. Uchwała ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto odwołująca się wskazała, że projekt budowlany narusza prawa autorskie, a dojazd do działki nie odbywa się drogą nr "3", bowiem to, że w rejestrze gruntów działka nr "3" jest wpisana jako droga nie przesądza o jej charakterze. Odwołująca się podała również, że w obecnym stanie prowadzone są dwa postępowania prokuratorskie, bowiem doszło do nielegalnego posiadania działki "3" przez Gminę poprzez zatwierdzenie operatu podziałowego decyzją Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2000r. Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2007r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1, pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości, stwierdził, że decyzja Wójta Gminy B. z dnia 7 lipca 1997r. M. P. na budowę budynku inwentarskiego wydana została z naruszeniem prawa oraz umorzył postępowanie w sprawie uchylenia w/w decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa. Wojewoda uznał, że zaskarżona decyzja była nieprawidłowa pomimo istniejącej podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie. Wojewoda stwierdził, że strona zachowała termin wymagany do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz, że potwierdził się zarzut dotyczący nie brania udziału w postępowaniu przed wydaniem pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego bez własnej winy, określony w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Natomiast w ocenie Wojewody nie potwierdzono przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, jakoby dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Wojewoda wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzję doręczono inwestorowi M. P. w dniu 14 lipca 1997r., a pozostałym stronom w dniach 10 i 18 lipca 1997r. Od tego czasu upłynęło ponad 10 lat, więc nie można uchylić decyzji z przyczyny określonej zarówno w art. 145 § 1 pkt 1 jak i 4 kpa. Powyższa decyzja Wojewody została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez M. P., która zarzuciła jej rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 28 Prawa budowlanego, poprzez przyznanie przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę A. W., podczas gdy w chwili wydania decyzji Wójta Gminy B. o pozwoleniu na budowę znak: [...] z dnia 7 lipca 1997r. nie była ona stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr "2" obręb D. została przez nią nabyta już po uprawomocnieniu się decyzji Wójta Gminy B., a to w dniu 28 czerwca 2000r. na podstawie umowy sprzedaży i darowizny. M. P. podniosła też, że nieruchomość ta, jako położona w znacznej odległości od budynku inwentarskiego, nie znajdowała się w obszarze oddziaływania budynku inwentarskiego, więc brak było podstaw do orzeczenia, że decyzja Wójta Gminy B. wydana została z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącej powinno to skutkować nieważnością zaskarżonej decyzji Wojewody. Wojewoda decyzją z dnia 3 stycznia 2008r. znak:[...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej orzeczenia, że decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 1997r. znak: [...] zezwalająca M. P. na budowę budynku inwentarskiego, została wydana z naruszeniem prawa. Wojewoda uznał, że A. W. nie była stroną postępowania w dniu wydania pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, gdyż ówczesnym sąsiadem i właścicielem nieruchomości nr "2" był T. M., który uczestniczył w postępowaniu przed wydaniem pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego na działce nr "1" w D., stanowiącej własność M. P.. Wojewoda wskazał, że A. W. nabyła nieruchomość oznaczoną jako działka nr "2" w dniu 28 czerwca 2000r, tj. kilka lat później niż wydano pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku inwentarskiego. Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2008r., M. W. i A. W. domagały się jej uchylenia w całości i utrzymania w mocy decyzji Wojewody z dnia 26 listopada 2007r.. Skarżące zrelacjonowały przebieg postępowania, wskazując też, że powiadomiły Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. o samowolnym wzniesieniu przedmiotowego budynku inwentarskiego. Zarzucały, że Wójt Gminy B., chcąc bronić inwestora przed skutkami prawnymi samowoli budowlanej, wydał decyzję z datą wsteczną lub przerobionym numerem działki. Skarżące wskazały, że teren inwestycji, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy B. z dnia 10 kwietnia 1992r., posiada inne przeznaczenie, a ma nim być strefa ochronna obok terenów leśnych oraz zalesianie lub rolnictwo, co potwierdza postanowienie Wójta Gminy B. z [...] maja 2000r. Zgodnie z ustaleniami organu nadzoru budowlanego inwestycja była realizowana bez powiadomienia właściwych organów o zamiarze budowy, bez powołania kierownika budowy, inspektora nadzoru i bez prowadzenia dziennika budowy. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana niezgodnie z przepisami miała na celu obronę samowoli budowlanej. Słusznie zatem Wojewoda w decyzji z dnia [...] listopada 2007r. stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa. W ocenie skarżących argumentacja M. P., która doprowadziła do jej uchylenia, była błędna i pozbawiona znaczenia, bowiem okoliczności podniesione przez inwestora były znane organowi w chwili wydawania decyzji z dnia [...] listopada 2007r, a żadne nowe nie zaistniały. Skarżące wskazywały, że udowodniły oddziaływanie budynku na ich interes prawny, a także, że nie brały bez swojej winy udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, co potwierdził Wojewoda w decyzji z dnia [...] listopada 2007r. Zaznaczyły, że na podstawie art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jeśli zatem Starosta nie uznał skarżących za strony, mógł wznowić postępowanie z urzędu, co skutkowałoby stwierdzeniem, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa - niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżące wskazywały nadto, że w sprawie niniejszej Wojewoda wydał dwie decyzje całkowicie ze sobą sprzeczne. Pierwsza z nich była zasadna, zaś druga skutkuje pozbawieniem skarżących możliwości obrony praw, pomimo że nie zaistniały nowe okoliczności lub zdarzenia, przemawiające za zajęciem innego stanowiska w sprawie. Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2008r. sygn. akt II SA/Kr 219/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2008r., uznając, że Wojewoda, wydając zaskarżoną decyzję, w rzeczywistości nie uwzględnił w całości skargi, a tym samym naruszył art. 54 § 3 ppsa. Sąd stwierdził, że w tej sytuacji nie była dopuszczalna ocena zarzutów podnoszonych przez A. W. w skardze, ponieważ mają one bezpośredni związek z kontrolą rozstrzygnięć wydanych uprzednio w toku postępowania administracyjnego, które mogą zostać poddane ocenie w ramach rozpoznania skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007r. Formułując wskazania dla organów administracji co do dalszego postępowania, Sąd stwierdził, że "skargę M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007 roku znak [...] należy przedstawić w trybie art. 54 § 1 - 2 ppsa po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku." Wojewoda decyzją z dnia 6 kwietnia 2009r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ppsa, po otrzymaniu prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2008r. sygn. akt II SA/Kr 219/08, uchylił w całości decyzję własną z dnia 26 listopada 2007r. oraz decyzję Starosty B. z dnia [...] września 2007r. W uzasadnieniu Wojewoda podał, że decyzja organu II instancji z dnia 26 listopada 2007r. oraz decyzja Starosty B. z dnia [...] września 2007r. wydane zostały z naruszeniem prawa z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa i dlatego skarga M. P. zasługuje w całości na uwzględnienie. W ocenie Wojewody w przedmiotowej sprawie organy obu instancji przeoczyły fakt, iż od daty doręczenia decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 1997r. znak: [...] zezwalającej M. P. na budowę budynku inwentarskiego minęło ponad pięć lat. Wynika to bowiem ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Przepis art. 146 kpa wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Oznacza to zakaz merytorycznego orzekania w sprawie, który to przepis został naruszony przez organ l i II instancji. Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych przez M. P. w skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007r., organ stwierdził, że A. W. nie była stroną postępowania w dniu wydania pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, gdyż nabyła nieruchomość oznaczoną jako działka nr "2" w dniu 28 czerwca 2000r. Ponadto zdaniem Wojewody w toku postępowania administracyjnego organ II instancji podjął działania naruszające przepisy art. 77 i art. 107 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 6 kwietnia 2009r. do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Krakowie wniosła A. W., domagając się uchylenia jej w całości, utrzymania decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2007r. oraz zwrotu poniesionych kosztów sądowych. Skarżąca wskazała, że w dniu 26 listopada 2007r. Wojewoda uchylił decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 1997r., a następnie, bazując na tym samym materiale dowodowym, decyzją z dnia 6 kwietnia 2009r. uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2007 tylko dlatego, że była ona niekorzystna dla M. P.. Zatem w sprawie są wydane dwie sprzeczne decyzje Wojewody bez należytego zbadania i uzasadnienia podnoszonych przez skarżącą argumentów. Skarżąca podtrzymała wszystkie wyjaśnienia składane w toku instancyjnym, a przede wszystkim złożone w skardze z dnia 7 lutego 2008r. znajdujące się w aktach sprawy. Podkreśliła, że decyzja Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 1997r. zezwalająca M. P. na budowę budynku inwentarskiego została wydana z naruszeniem prawa, gdyż teren, na którym powstała inwestycja jako samowola był i jest strefą ochronną leśną bez możliwości żadnej zabudowy zgodnie z obowiązującym wówczas planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto działka nr "3" o wątpliwym w ocenie skarżącej statusie prawnym nie była i nie jest drogą dojazdową. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie miało miejsce przekształcanie terenów chronionych leśnych na budowlane metodą faktów dokonanych z naruszaniem jej praw oraz bez pozwoleń uzyskanych od organów takich jak Minister Rolnictwa i Minister Ochrony Środowiska. Skarżąca podniosła, że Wojewoda, uchylając decyzje z dnia [...] listopada 2007r. i umarzając postępowanie pozostawił poza rozważaniem istotne zarzuty, jakie były podane w uzasadnieniu skargi z dnia 7 lutego 2008r. i ograniczył się jedynie do stwierdzenia wynikającego z treści art. 145 kpa, wyjaśniając, że A. W. weszła w prawa strony nabywając nieruchomość w roku 2000r., czyli trzy lata po uzyskaniu pozwolenia na budowę Zdaniem skarżącej nie ma to znaczenia w sprawie. Skarżąca zarzuciła, że Wojewoda nie udowodnił, że w okresie ważności decyzji budynek był realizowany. Wskazała też, że inwestor nie przystąpił do budowy w ciągu dwóch lat od wydania decyzji, na co dowodem są ustalenia PINB w B., który w decyzji z dnia [...] października 2004r. znak [...] stwierdził, że budynek był realizowany bez powiadomienia właściwych organów o zamiarze budowy, bez powołania kierownika budowy inspektora nadzoru, bez prowadzenia dziennika budowy oraz bez uzgodnień projektowych, o czym świadczą mapy geodezyjne. W skardze zarzucono też przewlekłość postępowania administracyjnego przed Wojewodą i wniesiono o zasądzenie odszkodowania, o którym mowa w art. 12 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U Nr 179, poz. 1843). W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. "Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się-w kwestii związania organu administracji publicznej oceną prawną, wyrażoną w orzeczeniu wskazał, że "Związanie oceną prawną zawartą w wyroku powoduje, iż pogląd prawny wiąże nie tylko organ administracji, ale i sąd wojewódzki przy ponownym rozpoznawaniu sprawy" (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008r., sygn. akt II OSK 139/07, LEX Omega nr 485015). W uzasadnieniu wyroku z dnia 6 września 2007r. sygn. akt II FSK 209/07 NSA wyjaśnił, że "Stosownie do przepisu art. 153 ppsa, "wskazania co do dalszego postępowania" zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia." (LEX Omega nr 377585). Należy również podkreślić, że "naruszenie prawa, polegające na niezastosowaniu się przez organy do oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszym wyroku w tej sprawie, stanowi wadę, którą sąd orzekający powinien wziąć pod uwagę z urzędu, niezależnie od tego, czy została ona podniesiona w skardze", zaś "związanie samego Sądu "oceną prawną" w rozumieniu przepisu art. 153 ppsa oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych -sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się takiemu wyrokowi w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen" (tak NSA w wyroku z dnia 8 maja 2008r. sygn. akt II FSK 297/07, LEX Omega nr 488566). Jak wskazano wyżej, w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2008r.. sygn. akt II SA/Kr 219/08 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2008r. wydaną w trybie art. 54 § 3 ppsa, a w uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraźnie nakazał przedstawienie skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007r. znak [...] w trybie art. 54 § 1 - 2 ppsa po uprawomocnieniu się tego wyroku." Tym samym Sąd wyraził pogląd, zaprezentowany też przez NSA w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2004r. sygn. akt OPP 98/04 (LEX Omega nr 164159), zgodnie z którym uchylenie decyzji wydanej w trybie autokontroli powoduje, że odżywa zarówno zaskarżona decyzja organu jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie Wojewoda, pomimo wyraźnych wytycznych Sądu nakazujących przedstawienie skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007r. Sądowi w trybie art. 54 § 2 ppsa, ocenę tę i wskazanie pominął, wydając po raz drugi decyzję w na podstawie art. 54 § 3 ppsa. Takie postępowanie organu w świetle wyrażonego uprzednio przez Sąd w tej samej sprawie stanowiska było niedopuszczalne i niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowało, iż decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2007r. nie została poddana kontroli ze strony Sądu, lecz została zastąpiona zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 2009r. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził też, że zawarte wyroku z dnia 24 listopada 2008r. ocena prawna oraz wskazania Sądu nie utraciły mocy wiążącej, gdyż zmianie nie uległ ani stan prawny ani istotne okoliczności faktyczne. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organ zobowiązany będzie do zrealizowania przedstawionych wyżej wytycznych zawartych w wyroku z dnia 24 listopada 2008r. i przedstawienia Sądowi skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007r. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w punkcie l sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz skarżącej kwotę odpowiadającą wysokości uiszczonego przez nią wpisu sądowego.