I SA/Po 762/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący WSA Katarzyna Nikodem WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie WSA Małgorzata Bejgerowska(spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009r. sprawy ze skargi R. R C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację w części uznającej stanowisko podatnika za nieprawidłowe; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/ M.Bejgerowska /-/ K.Nikodem /-/ K.Wolna-Kubicka Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ upoważniony do wydania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p.") stwierdził, w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., nr [...], że stanowisko R. R. C. przedstawione we wniosku z dnia [...] r. jest: - prawidłowe - w zakresie ustalenia nieograniczonego obowiązku podatkowego; - nieprawidłowe - w zakresie zwolnienia z opodatkowania otrzymywanej emerytury z zagranicy wypłacanej z pracowniczego programu emerytalnego. W uzasadnieniu powyższej interpretacji wskazano, że w dniu [...] r. do organu wpłynął wniosek R. R. C., działającego przez radcę prawnego, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia nieograniczonego obowiązku podatkowego oraz możliwości skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania emerytury otrzymanej z zagranicy wypłacanej z pracowniczego programu emerytalnego. W powyższym wniosku podatnik wskazał, że jest obywatelem brytyjskim i w 1996 r. zawarł związek małżeński z obywatelką polską. Wnioskodawca wraz z żoną przebywa okresowo w Polsce, jednak jego łączny czas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie przekracza 183 dni w roku podatkowym. W ciągu każdego roku wnioskodawca spędza część roku w Wielkiej Brytanii, część roku w Hiszpanii oraz część roku w Polsce. W chwili obecnej rozważa on możliwość zamieszkania w Polsce (stworzenia w Polsce ośrodka interesów życiowych). Zainteresowany sprzedał cały posiadany majątek nieruchomy w Wielkiej Brytanii i nie posiada za granicą innego majątku, z wyjątkiem pozostałości po sprzedanym domu (wyposażenie). Posiada natomiast za granicą jeden rachunek bankowy, na który przelewana jest emerytura, wypłacana przez towarzystwo ubezpieczeń. Zainteresowany nie jest zatrudniony za granicą, nie prowadzi tam działalności gospodarczej, nie należy do żadnych organizacji społecznych ani kulturalnych, nie pełni jakichkolwiek funkcji społecznych lub publicznych. W Polsce majątek nieruchomy posiada żona wnioskodawcy. Podatnik kończy sprowadzać do domu żony całe wyposażenie o znacznej wartości materialnej ze sprzedanego domu w Wielkiej Brytanii (meble, obrazy i inne ruchomości). Wnioskodawca posiada w Polsce rachunek bankowy wraz ze zdeponowaną znaczną kwotą pieniężną (w złotówkach i w funtach). Zamierza obecnie spędzać w każdym kolejnym roku podatkowym jeden miesiąc w Niemczech, dwa tygodnie w Belgii, dwa tygodnie we Francji, dwa miesiące w Wielkiej Brytanii, od czterech do pięciu miesięcy w Hiszpanii oraz pozostałą część roku (trzy do czterech miesięcy) w Polsce. Co do kolejnej kwestii zwolnienia z opodatkowania emerytury wnioskodawca wskazał, że pobiera emeryturę, która jest wypłacana przez zakład ubezpieczeń w Wielkiej Brytanii. Z uwagi na uwarunkowania prawa brytyjskiego, wypłata emerytury przez zakład ubezpieczeń dokonywana jest wyłącznie na rachunki bankowe w Anglii. Wypłacana emerytura pochodzi z czterech polis emerytalnych, z czego dwie polisy stanowią część planu emerytalnego, który jest pracowniczym planem emerytalnym, odpowiadającym regulacjom wynikającym z Dyrektywy Nr 2003/41 W/E Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz. Urz. UE L 235 z dnia 23 września 2003 r.). W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny podatnik zwrócił się z następującymi pytaniami: czy opisane powyżej jego działania mogą być uznane za prowadzące do stworzenia w Polsce ośrodka interesów życiowych oraz czy w przypadku uznania, że posiada on w Polsce centrum interesów życiowych podlegać będzie w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, przy uwzględnieniu, iż nadal większą część każdego roku podatkowego (osiem do dziewięciu miesięcy) zamierza spędzać za granicą (Niemcy, Belgia, Francja, Wielka Brytania oraz Hiszpania), przy czym w żadnym z tych krajów nie będzie przebywał dłużej niż 183 dni w roku podatkowym i nigdzie za granicą nie posiada ośrodka interesów życiowych, a nadto czy w przypadku uznania, że zainteresowany podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, otrzymywana przez niego w Wielkiej Brytanii emerytura (wypłata wyłącznie na rachunek bankowy w Wielkiej Brytanii), stanowiąca środki wypłacane z pracowniczego programu emerytalnego, podlegać będzie w Polsce zwolnieniu podatkowemu, przewidzianemu w treści art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.d.o.f.")? Podatnik przedstawił stanowisko, zgodnie z którym w przypadku zamieszkania przez niego w Polsce (stworzenia w Polsce ośrodka interesów życiowych), podlegać będzie w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, nawet przy uwzględnieniu, iż nadal większą część każdego roku podatkowego zamierza spędzać za granicą. Zdaniem wnioskodawcy, biorąc pod uwagę związki osobiste (np. więzi rodzinne i towarzyskie w Polsce) oraz związki ekonomiczne z państwem polskim (nieruchomości żony położone w Polsce, lokaty bankowe w bankach polskich, brak innego majątku za granicą) pozwalają przyjąć, że w przypadku regularnych pobytów w Polsce (kilka miesięcy w ciągu każdego roku podatkowego), tutaj właśnie zlokalizowany jest jego ośrodek interesów życiowych. Dzieci zainteresowanego są już dorosłe i żyją we własnych rodzinach. Podatnik i jego żona nie dysponują innym miejscem za granicą, do którego mogliby w każdym, dowolnie wybranym czasie powrócić i przebywać w nim bez jakichkolwiek ograniczeń czasowych, a w trakcie podróży zagranicznych zatrzymują się bądź w hotelach, bądź u znajomych lub członków rodziny. W żadnym z tych krajów wnioskodawca nie będzie przebywał dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W konsekwencji, w ocenie wnioskodawcy, w przypadku uznania, że podlega on w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, emerytura otrzymywana przez niego w Wielkiej Brytanii (wypłacana wyłącznie na rachunek bankowy w Wielkiej Brytanii), stanowiąca środki wypłacane z pracowniczego programu emerytalnego, podlegać będzie w Polsce zwolnieniu podatkowemu przewidzianemu w treści art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. źródłem przychodów jest m. in. emerytura. Art. 17 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, podpisanej w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. nr 250, poz. 1840) stanowi, że z zastrzeżeniem postanowień artykułu 18 ust. 2 Konwencji, emerytury, renty i inne podobne wynagrodzenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie. Emerytura pobierana przez wnioskodawcę nie posiada charakteru emerytury za funkcje publiczne (art. 18 ust. 2 Konwencji), w związku z czym, w razie posiadania przez niego miejsca zamieszkania (ośrodka interesów życiowych) w Polsce, środki z tytułu emerytur wypłacanych w Wielkiej Brytanii podlegałyby opodatkowaniu w Polsce. Według podatnika, skoro część pobieranej przez niego emerytury pochodzi z planu emerytalnego, będącego pracowniczym programem emerytalnym to korzysta ona ze zwolnienia podatkowego zawartego w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f., które dotyczy wypłat środków zgromadzonych zarówno w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i działającym na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. nr 116, poz. 1207 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.p.e."), jak i w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i prowadzonym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów właściwych tym państwom. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe stanowisko podatnika w zakresie ustalenia nieograniczonego obowiązku podatkowego. Natomiast w kwestii zwolnienia z opodatkowania otrzymywanej emerytury z zagranicy wypłacanej z pracowniczego programu emerytalnego organ podniósł, że dyspozycją powołanego wyżej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. jest zwolnienie z opodatkowania wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym, a nie emerytury, którą ustawodawca w u.p.d.o.f. zalicza do odrębnego źródła przychodów. Według organu podatkowego możliwość zwolnienia pewnych świadczeń emerytalnych przyznana została wyłącznie wypłatom tych świadczeń związanych z polskim systemem emerytalnym, uregulowanym w u.p.p.e. Literalne brzmienie przepisów u.p.d.o.f., zdaniem organu, uniemożliwia ich zastosowanie do dochodów otrzymywanych z zagranicy. Wobec przedstawionej powyżej interpretacji R. R. C. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymując dotychczasową argumentację. W odpowiedzi z dnia [...] r. na powyższe wezwanie organ podatkowy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w wydanej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. R. C., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższą interpretację indywidualną i wniósł o jej uchylenie w części uznającej jego stanowisko za nieprawidłowe oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji skarżący zarzucił obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie postanowień art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. w zw. z art. 14b § 1 i art. 14c § 2 O.p. poprzez niewłaściwą jego interpretację. W motywach skargi podniesiono, że art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f., traktując o środkach zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym, w jakikolwiek sposób nie zawęża tego określenia wyłącznie do pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu u.p.p.e. Gdyby wolą ustawodawcy rzeczywiście było takie zawężenie zwolnienia, jakie w interpretacji indywidualnej przedstawia organ podatkowy, to istotne dla sprawy wyrażenie "pracowniczy program emerytalny" zostałoby albo wprost zdefiniowane w treści u.p.d.o.f. (tzw. słowniczek ustawowy - art. 5a ustawy), albo też dookreślone za pomocą wyrażenia "w rozumieniu ustawy o pracowniczych programach emerytalnych" bądź innej, równorzędnej formuły. Zdaniem skarżącego, skoro ustawodawca nie wskazuje w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. na związanie pojęcia "pracowniczy program emerytalny" wyłącznie z u.p.p.e., to w drodze wykładni (w szczególności językowej) nie można takiego wymogu wprowadzać do treści przepisu jako kolejnego elementu. W opinii strony skarżącej pogląd przedstawiony przez organ podatkowy stanowi wyraz niedopuszczalnej nadinterpretacji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na stanowisko i argumenty podnoszone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest w pełni zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."), zbadanie prawidłowości interpretacji lub zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania, Sąd uwzględnia skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydawaną w indywidualnej sprawie i uchyla taką interpretację na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 P.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tak rozumiejąc swoją rolę, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie spór prawny dotyczy interpretacji normy prawnej regulującej kwestie zwolnień podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 58 u.p.d.o.f. wolne od podatku dochodowego są wypłaty: a) transferowe środków zgromadzonych w ramach pracowniczego programu emerytalnego do innego pracowniczego programu emerytalnego lub na indywidualne konto emerytalne w rozumieniu przepisów o indywidualnych kontach emerytalnych, b) środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika, c) środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym lub w innej formie grupowego gromadzenia środków na cele emerytalne dla pracowników - do pracowniczego programu emerytalnego, zgodnie z przepisami o pracowniczych programach emerytalnych. Dokonując wykładni przytoczonego przepisu prawa materialnego organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji uznał, że skarżący nie może, w opisanym stanie faktycznym, skorzystać ze zwolnienia podatkowego, ponieważ w jego przypadku chodzi o wypłatę emerytury, a co istotniejsze wypłacane świadczenie nie pochodzi z pracowniczego programu emerytalnego, uregulowanego w u.p.p.e. W pierwszej kolejności nie sposób podzielić stanowiska organu podatkowego, że użycie przez podatnika we wniosku pojęcia emerytura uniemożliwia mu skorzystanie ze zwolnienia podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. Z treści wniosku wynika jednoznacznie, że chodzi o wypłatę świadczenia z dwóch polis emerytalnych, które stanowią część planu emerytalnego, który jest pracowniczym programem emerytalnym. Skoro nie zażądano dodatkowych wyjaśnień od wnioskodawcy (w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p.), aby sprecyzować czy chodzi w istocie o świadczenie emerytalne w rozumieniu prawa polskiego, czy też o środki zgromadzone w pracowniczym programie emerytalnym, a następnie organ podatkowy dokonał wykładni przepisu stanowiącego o tych ostatnich środkach, to twierdzenia w tej kwestii są nielogiczne. Wprawdzie zasadą jest, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe, jako wyjątek od powszechnego obowiązku podatkowego, winny być interpretowane w sposób ścisły. Interpretacja taka nie może być jednak niezgodna, choćby z literalnym brzmieniem przepisu, który zwolnienie takie reguluje, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Uważna lektura zacytowanego powyżej przepisu u.p.d.o.f. wskazuje jednoznacznie, że jedynie w jednostkach redakcyjnych oznaczonych lit. a) i c) punktu 58 ustawodawca wprowadził wymogi dotyczące przedmiotu zwolnień. I tak w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. a) u.p.d.o.f. chodzi o wypłaty transferowe określonych środków na indywidualne konto emerytalne, w rozumieniu przepisów o indywidualnych kontach emerytalnych, natomiast w lit. c) – wypłaty określonych środków do pracowniczego programu emerytalnego, są zwolnione jeśli są zgodne przepisami o pracowniczych programach emerytalnych. W przypadku analizowanego przepisu będącego przedmiotem sporu prawnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. ustawodawca w ogóle nie wymaga, aby przedmiotem zwolnienia była wypłata środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym, tylko zgodnie z u.p.p.e. Zdaniem Sądu, art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. mówiąc o środkach zgromadzonych w "pracowniczym programie emerytalnym" w żaden sposób nie zawęża tego określenia tylko do pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu u.p.p.e., jak twierdzi organ podatkowy. Oczywistym jest zatem, że skoro ustawodawca nie wskazuje w tym przepisie na takie związanie, to w drodze wykładni nie można go "dodawać" do zacytowanej treści normy prawnej, jako kolejnego jej elementu. W tej sytuacji jako trafny należy uznać zarzut strony skarżącej, że organ podatkowy dokonał niedopuszczalnej nadinterpretacji normy prawa materialnego. Wbrew wywodom Dyrektora Izby Skarbowej przepis art. 9 u.p.p.e. nie stanowi definicji na użytek ustawy podatkowej. W ramach wykładni systemowej zewnętrznej istotne jest natomiast to, że u.p.p.e. implementuje w zakresie swojej regulacji między innymi Dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (Dz. Urz. UE L 235 z dnia 23 września 2003 r.). Takie odniesienie zawarto w tytule tej ustawy, realizując dyspozycję art. 22 ust. 1 zdanie drugie powołanej Dyrektywy. Każde przy tym z Państw Członkowskich zapewnić ma w odpowiedni sposób jednolite stosowanie tej dyrektywy (art. 21 ust. 1). Jak wskazane zostało w preambule Dyrektywy uzupełnieniem systemu zabezpieczenia społecznego w przyszłości będą w coraz większym stopniu pracownicze emerytury (motyw 5), zaś przyjęta Dyrektywa stanowi pierwszy krok w kierunku rynku wewnętrznego pracowniczych programów emerytalnych zorganizowanych na skalę europejską (motyw 6). Ponieważ cel proponowanych działań, a mianowicie ustalenie wspólnotowych ram prawnych, obejmujących instytucje pracowniczych programów emerytalnych, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez Państwa Członkowskie i działając w ten sposób może, ze względu na zakres i wyniki działań, zostać lepiej osiągnięty na poziomie wspólnotowym, Wspólnota, działając na zasadzie pomocniczości przyjęła Dyrektywę (motyw 40). Uwzględnianie więc w procesie wykładni prawa przepisów Dyrektywy 2003/41/WE, które jest niezbędne w uwagi na członkowstwo Polski w Unii Europejskiej, prowadzi do wniosku, że pojęcie "pracowniczego programu emerytalnego" ma swoje normatywne umocowanie w prawie wspólnotowym. Reasumując przyjąć należy, że pojęcie to obejmuje także pracownicze programy emerytalne prowadzone w innych Państwach Członkowskich Unii Europejskiej na podstawie przepisów tych Państw. Powyższy pogląd jest zgodny z linią orzecznictwa sądów administracyjnych, który został wyrażony m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1961/07. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. dotyczy wypłat środków zgromadzonych zarówno w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i działającym w oparciu o przepisy powołanej wcześniej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych, jak i w pracowniczym programie emerytalnym utworzonym i prowadzonym w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej w oparciu o przepisy właściwe tym Państwom. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja w części dotyczącej zwolnienia podatkowego została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organu podatkowego przy ponownym rozstrzyganiu wniosku o wydanie interpretacji w niniejszej sprawie będzie uwzględnienie wykładni normy prawnej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 58 lit. b) u.p.d.o.f. dokonanej przez Sąd w niniejszym składzie orzekającym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że interpretacja w zaskarżonej części nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi i kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego oraz niezbędnych wydatków w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. M. Bejgerowska K. Nikodem K. Wolna-Kubicka