I SA/Op 256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2009r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 17 marca 2009r., nr PP-I/44070-0186/08/AD w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2005r. oddala skargę. W wyniku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego przeprowadzonego w Spółce z o.o. "A" w Głuchołazach zakresie zwrotu podatku od towarów i usług, Naczelnik Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu w dniu [...] wydał decyzję (nr [...]) w podatku od towarów i usług za grudzień 2005r. określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości 51.823 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.459 zł. Organ podatkowy ustalił, że Spółka utrzymywała kontakty handlowe z kontrahentem zagranicznym o nr identyfikacyjnym [...] w okresie od 01.10.2005r. do 31.12.2005r. Skarżąca w deklaracji VAT-7 za grudzień 2005r. wykazała wartość wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów opodatkowanych stawką podatku w wysokości 0% w kwocie 315.308 zł. Kwota to wynikała m. in. z faktury z dnia 01.12.2005r. o nr [...] o wartości 3.825 GPB (22.101,62 zł) i dokumentowała dostawę zestawów wypoczynkowych "Diana". Jako nabywcę towaru wskazano na fakturze F , Anglia, NIP [...]. Do faktury dołączono kontrakt z dnia 02.11.2005r. na produkcję i sprzedaż zestawów wypoczynkowych, zawarty w Nottingham pomiędzy "A" a F . Na kontrakcie widnieją podpisy: w rubryce nabywca (Purchaser) ręczny podpis A.B., w rubryce sprzedawca (Seller) pieczęć T. H. PREZES i podpis T. H.. Ponadto Spółka posiadała międzynarodowy list przewozowy, na którym w rubryce 24 "Przesyłkę otrzymano" widnieje podpis A.B. Ten sam podpis widnieje na fakturze z dnia 01.12.2005r. oraz dokumencie mającym potwierdzać dokonanie zapłaty za towar (RECEIPT) z dnia 03.12.2005 r. Organ podatkowy zwrócił się w dniu 14.10.2007 r. oraz 30.05.2008 r. na formularzu SCAC 2004 do władz skarbowych Wielkiej Brytanii z prośbą o weryfikację wskazanych wyżej transakcji. W odpowiedzi podano, że przeprowadzona została inspekcja w F w wyniku, której ustalono, iż podatnik ten nigdy nie utrzymywał kontaktów handlowych ze Spółką "A". Księgi podatnika brytyjskiego wskazywały, iż dokonywał on zakupów jedynie na terytorium Wielkiej Brytanii oraz Irlandii, a towary z Polski zaczęto sprowadzać dopiero od maja 2007r. Ponadto poinformowano, iż F dokonywała nabyć jedynie od polskiego podatnika E o innym niż "A" nr NIP[...], oraz że brytyjski podmiot nie zatrudniał pracownika o nazwisku A.B. W oparciu o te ustalenia organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż skarżąca nie miała prawa zastosować do powyższej dostawy towarów stawki podatku 0%, ponieważ warunki, o których jest mowa w przepisach art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 42 ust. 3 pkt 1 do 4 ustawy o podatku od towarów i usług nie zostały spełnione. Skarżąca wprawdzie posiada szereg dokumentów dotyczących badanej transakcji, jednakże zostały one podpisane przez niezidentyfikowaną osobę , zaś innych wiarygodnych dowodów Spółka nie przedstawiła. Dostawa ta, zatem winna zostać opodatkowana stawką podstawową, tj. 22%, w sposób określony w decyzji. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie. Zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 181, art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i naruszenie zasady prawdy materialnej, a także art. 210 § 1 pkt 4 przez nieuwzględnienie dowodu z innych dokumentów przedstawionych przez podatnika. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Według skarżącej, dokonała ona wewnątrzwspólnotowej dostawy mebli tapicerowanych na rzecz kontrahenta z Wielkiej Brytanii, a przedstawione przez nią dokumenty potwierdzają, że towary zostały dostarczone do nabywcy w Wielkiej Brytanii i została dokonana za nie zapłata. Skarżąca posiada niezbędną dokumentację dostaw, a ewentualna nierzetelność kontrahenta wobec dobrej wiary skarżącej nie powinna wpływać na prawo do zastosowania stawki 0%. Zwróciła uwagę, że kontakt handlowy z A. B. został nawiązany telefonicznie. Przedstawiał się on jako dyrektor brytyjskiej firmy. Strony spotkały się osobiście w Nottingham gdzie podpisały kontrakt handlowy na dostawy mebli. Dane podatkowe kontrahent przesłał faxem. W ocenie skarżącej zostały one potwierdzone przez polską administrację skarbową na dzień 10.11.2005r. tj. dzień pierwszej dostawy mebli. Dostawy były realizowane do siedziby firmy w Wielkiej Brytanii. Płatność następowała do rąk kierowcy gotówką. Zdaniem skarżącej spełniła ona wszystkie wymogi do zastosowania do tych dostaw stawki 0% podatku od towarów i usług. Zarzuciła, że nie można od niej wymagać aby przedłożyła dowody tożsamości osób, z którymi się kontaktowała. Również dokumenty przesłane faxem zachowują swoją wiarygodność. Organ podatkowy nie obalił dowodów przedłożonych przez skarżącą i nie wykazał, że dostawa towaru nie została zrealizowana. Skarżącej nie można również obciążać ewentualną nierzetelnością jej kontrahenta. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu uchylił decyzję organu pierwszej instancji w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i umorzył postępowania, w pozostałym zaś zakresie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Opolskiego Urzędu Skarbowego w Opolu. Organ odwoławczy podał, że władze brytyjskie przekazały informacje, z których wynikało, że kontrahent skarżącej nie zatrudnia osoby A.B., zaś firma brytyjska zakupów z Polski dokonywała dopiero od maja 2007r. Zdaniem organu podatnik zobowiązany był dochować staranności i zweryfikować umocowanie osób, z którymi zawiera kontrakt. Potwierdzenie uzyskane w Ministerstwie Finansów dotyczy jedynie tego, że firma brytyjska istnieje i ma aktywny numer VAT. Okoliczność ta jest jednak bezsporna. Również obrót gotówkowy pomiędzy firmami powoduje, że brak jest dowodów, że należność tytułem ceny została wypłacona i otrzymana. Dowód kupna waluty – funta brytyjskiego jest w tym zakresie niewystarczający gdyż obrazuje jedynie, że skarżąca dysponowała środkami. Sprzeczne są informacje, w jaki sposób został nawiązany kontakt z brytyjskim kontrahentem. Materiał dowodowy nie dostarcza zatem informacji, że dostawa została zrealizowana na rzecz firmy o nr NIP GB 790066131. Księgi podatkowe brytyjskiego podatnika okoliczności tej nie potwierdzają. Natomiast uchylenie decyzji w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego uzasadnione było zmianą stanu prawnego w tym zakresie. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie: - art. 181 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez niewłaściwą ocenę, a także poprzez nieuwzględnienie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, - art. 121 §1 Ordynacji podatkowej - poprzez przerzucenie na podatnika odpowiedzialności za niewłaściwe funkcjonowanie systemu podatkowego Wspólnoty Europejskiej, a także poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości w sprawie na korzyść Skarbu Państwa, - art. 122 Ordynacji podatkowej - poprzez błędne ustalenia w zakresie analizy stanu faktycznego, - art. 120, art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i naruszenie prawdy materialnej, - art. 210 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuwzględnienie dowodu z innych dokumentów przedstawionych przez podatnika, - art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi Skarżące utrzymuje, że dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy mebli tapicerowanych na rzecz kontrahenta z Wielkiej Brytanii - firmy F ( Wielka Brytania), który podał skarżącej numer, pod którym został zarejestrowany dla celów podatku od wartości dodanej ([...]). Zaznacza, iż prawidłowość danych kontrahenta została potwierdzona przez polską administrację skarbową na dzień 10 listopada 2005r. tj. na dzień wysyłki pierwszej dostawy mebli. Następne zamówienie zostało przesłane faksem w dniu 22 listopada 2005r. z datą realizacji w dniu 03.12.2005r. Oryginały faksów zostały okazane kontrolującym w trakcie kontroli podatkowej. Z dokumentów tych, w opinii skarżącej wynikało, iż firma F posiada oddziały w miejscowościach S., W., N.. Skarżąca zaznacza, iż dostawa z dnia 3 grudnia 2005r. była dokonana przez wynajętego, zewnętrznego przewoźnika, na podany przez A.B. adres magazynu w N.. Pracownik firmy transportowej dostarczył zarówno towar, jak i dokumenty pod wskazany adres, a odbiór towaru i dokumentów potwierdził właśnie A. B., co w opinii skarżącej stoi w sprzeczności z informacjami uzyskanymi przez brytyjskie służby podatkowe. Płatność za dostarczone towary nastąpiła gotówką do rąk kierowcy. Skarżąca posiada zatem wszelkie niezbędne dokumenty wymagane do zastosowania "0" stawki VAT, zgodnie z art. 42 ust. 3 pkt 1 do pkt 4, to jest kopię faktury dostawy, specyfikację dostawy, list przewozowy CMR oraz oświadczenie o odbiorze towaru, na których widnieje podpis przedstawiciela nabywcy. Dokumenty te, w opinii Skarżącej, zostały jednak zignorowane przez organy podatkowe, a za pewnik przyjęto zapewnienia angielskiej firmy, iż nie dokonywała zakupów od Spółki A. Skarżąca podnosi także, iż nie polega na prawdzie twierdzenie organu II instancji, iż brak jest informacji, kto i w jakiej wysokości odebrał zapłatę. Kwota zapłaty wynika z faktury sprzedażowej i faktury za usługę transportową przewoźnika, a odbiorcą gotówki był zawsze kierowca wożący meble. Zdaniem skarżącej, nie może ona odpowiadać za to, że kontrahent angielski zaprzecza dokonywaniu nabycia wewnątrzwspólnotowego polskich mebli i nie może również odpowiadać za realizację zobowiązań podatkowych kontrahenta angielskiego, gdyż do egzekwowania tychże są odpowiednie służby w jego kraju. W opinii skarżącej, nie jest prawdą twierdzenie organu odwoławczego, iż Spółka nie dołożyła należytej staranności, zwłaszcza że firma angielska posiadająca tyle oddziałów nie posługuje się pieczęciami z nazwą i adresem firmy. W załączeniu Spółka przedstawia dwa dokumenty z kontroli przeprowadzanych podczas innego transportu przez angielskie służby kontrolne, które również nie zawierają żadnych pieczęci urzędowych. Skarżąca, opierając się na orzeczeniach WSA w Warszawie (z dnia 27.09.2007r, III SA/Wa 1210/07 oraz z dnia 11.04.2008r., III SA/Wa 155/08) stwierdziła, iż podstawowe znaczenie dla określenia jakie dokumenty obowiązany jest posiadać dostawca w celu potwierdzenia, że towary w ramach danej dostawy zostały dostarczone nabywcy ma fakt, kto dokonuje transportu towarów. Jeżeli transport jest zlecany podmiotowi trzeciemu, dostawca powinien posiadać: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, kopie faktury oraz specyfikację poszczególnych sztuk ładunku. Z kolei w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT przewidziano również dowody uzupełniające, a nie ma podstaw do odmawiania mocy dowodowej dokumentowi przesłanemu faksem, co uczynił organ podatkowy. Odnośnie spełnienia warunków do zastosowania stawki 0% podkreślono, że na dzień złożenia deklaracji podatkowej Spółka posiadała wymagane przez ustawę dokumenty potwierdzające wywóz towaru i dostarczenie go nabywcy na terytorium Wielkiej Brytanii. Organy podatkowe nie wykazały, że towary nie zostały dostarczone do nabywcy. W ocenie Skarżącej stanowi to rażące naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Miejsce dostawy było zgodne z adresem siedziby firmy, a płatność odbywała się gotówką, do rąk pracownika firmy transportowej odpowiedzialnej za transport. Obowiązek przechowywania pokwitowania spełnienia świadczenia spoczywa i leży w interesie dłużnika (kontrahenta z Wielkiej Brytanii), a nie wierzyciela, czyli skarżącej. Z faktu realizowania płatności w formie gotówkowej, za pośrednictwem pracowników firm spedycyjnych, nie można wywodzić, że nie dostarczono towarów do właściwego nabywcy w Wielkiej Brytanii. Takie działanie organu podatkowego stanowi naruszenie art. 120, 121 i 122 w związku z art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i naruszenie zasady prawdy materialnej. Przedstawione dokumenty potwierdzają, że towary zostały dostarczone do nabywcy w Wielkiej Brytanii i została dokonana za nie zapłata. Organ podatkowy przyjął natomiast, że żaden z dostarczonych dokumentów nie potwierdza tego jednoznacznie. Zdaniem skarżącej, stanowi to, niedopuszczalne na gruncie prawa wspólnotowego, obciążenie podatnika skutkami ewentualnej nierzetelności kontrahenta. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów podał, że w pełnym zakresie podtrzymuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej jako: [p.p.s.a.], lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Rozpatrzenie zarzutów skargi należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem właściwie ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi dają dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie z przepisami zawartymi w dziale IV Ordynacji podatkowej organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). W ramach realizacji tego obowiązku organy podatkowe są zobowiązane w myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie zgodnie z art. 191 dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ jako dowód może dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1). Mając na uwadze powyższe Sąd zauważa, że stan faktyczny sprawy został ustalony jednoznacznie i sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, uzupełniony następnie w trakcie postępowania odwoławczego. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie dowodowe jednoznacznie potwierdziło brak przesłanek do opodatkowania dostaw towarów stawką 0% przewidzianą dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WNT). Ta stawka może mieć zastosowanie tylko w przypadku, gdy dostawa dokonywana przez polskiego podatnika VAT spełnia między innymi ogólne warunki przewidziane w ustawie do uznania jej za WNT, tj.: 1) dostawa została dokonana na rzecz podmiotu, posiadającego status podatnika VAT w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, 2) podatnik posiada na fakturze prawidłowe numery identyfikacyjne VAT (swoje i kontrahenta) wraz z dwuliterowym kodem państwa, 3) towary zostaną wysłane lub wywiezione z terytorium Polski do miejsca przeznaczenia w innym państwie członkowskim, 4) podatnik posiada dowód, określony przepisami ustawy o VAT, potwierdzający wywiezienie towarów z Polski. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków wyżej podanych powoduje obowiązek naliczenia i rozliczenia podatku na terenie Polski według stawek obowiązujących na te towary w Polsce. Dokumenty przedstawione przez skarżącą oraz zgromadzone przez organy podatkowe w postaci informacji uzyskanych od administracji skarbowej Wielkiej Brytanii zaprzeczają tezie podatnika o dokonywaniu dostaw na rzecz podmiotu posiadającego status podatnika VAT. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że brytyjski podmiot nie posiada w swojej dokumentacji księgowej, żadnych dowodów wskazujących, iż kiedykolwiek nawiązał współpracę ze skarżącą. Ponadto podmiot ten zaprzeczył, jakoby zatrudniał osobę o nazwisku A. B.. Podpis tej osoby (zgodnie z twierdzeniem skarżącej- Dyrektora F) widniał na większości dokumentów, w tym na umowie z dnia 02.11.2005r., na fakturze, oraz na dokumencie CMR. Tym samym podważona została wartość dokumentów posiadanych przez Skarżącą jako potwierdzających dokonanie rzeczywistej transakcji z podatnikiem wskazanym na fakturze dokumentującej dostawę. W konsekwencji nie można uznać, że posiadane przez Skarżącą dokumenty w postaci: umowy (kontraktu) z dnia 02.11.2005r., rachunku za hotel i biletów promowych, potwierdzających odbycie podróży służbowej przez prezesa skarżącej T. H., zamówienia, specyfikacji wysyłkowej, dokumentu przewozowego CMR, potwierdzenia zidentyfikowania podmiotu z kraju członkowskiego z dnia 10.11.2005r. - wskazują w sposób jednoznaczny, iż przedmiotowa dostawa została rzeczywiście zrealizowana na rzecz brytyjskiej firmy F . Powyższe oznacza, iż skarżąca, nie spełniła warunków wynikających z art. 42 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Posiadane przez nią dokumenty, opatrzone podpisem niezidentyfikowanej osoby, nie mogą stanowić podstawy do zastosowania dla przedmiotowej transakcji preferencyjnej stawki podatku 0%. Sam fakt posiadania dokumentu przewozowego, kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku, w sytuacji, gdy dokumenty te nie odzwierciedlają rzeczywistej transakcji - nie jest, wbrew twierdzeniom Skarżącej - wystarczające dla udowodnienia dokonania dostawy na rzecz F. Prawidłowo Organ podniósł, że o ile rację ma Skarżąca twierdząc, iż żaden z przepisów prawa nie nakazuje uzyskania od nabywcy dowodów tożsamości i umów o pracę, to jednak oczywistym jest, iż każdy podmiot chcąc racjonalnie prowadzić działalność gospodarczą, winien, dla własnego bezpieczeństwa, a przede wszystkim interesu firmy, stosować w kontaktach handlowych zasadę ograniczonego zaufania. Wszelkie działania podatnika mające na celu zweryfikowanie rzetelności kontrahenta, mogą zapobiec, lub przynajmniej ograniczyć skutki związane z nierzetelnością drugiej strony transakcji. Również dowody stanowiące załącznik do skargi, w postaci dokumentów z kontroli przeprowadzonych przez podmiot brytyjski ( S ), nie wpływają na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Jak sama Skarżąca wskazuje, dokumenty te nie dotyczą przedmiotowego transportu, a brak pieczęci urzędowych na tych dokumentach nie wyjaśnia wątpliwości dotyczących braku pieczątki imiennej, czy pieczęci firmowej, np. na umowie z dnia 02.11.2005r. Także miejsce dokonania dostawy nie zostało jednoznacznie określone przez Skarżącą. Z dokumentu CMR wynika bowiem, iż miejscem dostawy mebli jest N. w Anglii. Natomiast w skardze strona raz podaje jako miejsce dostawy magazyn wskazany przez pana A.B. miejscowości N. natomiast w innym miejscu wskazuje, iż "miejsce dostawy zgodne było z adresem siedziby firmy". Z kolei miejscowość N., w której mało dojść do spotkania z A.B. i podpisania kontraktu z dnia 02.11.2005r., skarżąca raz określa jako siedzibę jednego z oddziałów F innym zaś razem skarżąca twierdzi, iż jest to miejsce siedziby firmy. Nieścisłości powyższe, wynikające z wyjaśnień składanych przez samą skarżącą, wraz z pozostałym materiałem dowodowym, poddają w wątpliwość fakt dokonania dostawy mebli do kontrahenta. W ocenie Sądu w sprawie jednoznacznie wykazano, iż towary określone na fakturze z dnia 01.12.2005r., nr 312/2005 nie zostały dostarczone do nabywcy, tj. do F . Osoba, która dokonała odbioru towarów (A. B.) nie jest w żaden sposób związana z omawianą firmą. Informacje te udostępniła brytyjska administracja skarbowa i brak jest podstaw do kwestionowania ich prawdziwości i rzetelności. Twierdzenie Skarżącej, iż została ona obciążana skutkami nierzetelności kontrahenta należy uznać za bezpodstawne. F nie był bowiem zobowiązany do zapłaty podatku z tytułu tej transakcji, a brak prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku jest jedynie konsekwencją braku u Skarżącej dokumentów potwierdzających wywiezienie z kraju towarów i dostarczenia ich do nabywcy wykazanego na fakturze. Uzyskanie przez Skarżącą potwierdzenia zgodności danych identyfikacyjnych i aktywności numeru VAT firmy F wskazuje, że firma ta jest firmą istniejącą i działającą na rynku brytyjskim , zatem Skarżąca w tej materii nie mogła uzyskać innej informacji. Okoliczności sprawy prowadzą jednak do wniosku, że firma ta nie była faktycznym odbiorcą dostawy dokonanej przez Skarżącą. Skarżąca już wcześniej podejmowała współpracę z innymi podmiotami mającymi siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii. Z uwagi na brak stosownych dowodów, organy podatkowe odmawiały skarżącej zastosowania dla tych transakcji stawki podatku w wysokości 0 %, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawach o sygn. akt I SA/Op 61/07 i 62/07, sygn. akt. I SA/Op 16/09 i 17/09), sygn. akt I SA/Op 31/09 i 32/09 oddalał skargi. Okoliczność ta winna spowodować szczególnie ostrożne postępowanie Skarżącej przy doborze i weryfikacji kontrahentów, tymczasem mechanizm przebiegu przedmiotowej transakcji jest podobny do poprzednich, co ewidentnie przemawia za brakiem należytej staranności w doborze kontrahentów. Skoro z przedstawionych powyżej powodów zarzuty skargi okazały się bezzasadne, jak również kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie doprowadziła do stwierdzenia, by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne lub procesowe w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy cyt. wyżej z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.