III SA/Wa 891/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi R. (następca prawny H. GmbH [...]) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2005 r. 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2008 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. (następca prawny H. GmbH [...]) kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. H. (następnie: R.) z siedzibą w N. (dalej: Strona lub Skarżąca) wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. złożonym do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.(dalej: Naczelnik US) wystąpiła o zwrot podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za okres od stycznia do grudnia 2005 r. w wysokości 274.461,82 zł., zapłaconego z tytułu nabycia towarów i usług na terytorium Polski. Strona do wniosku załączyła między innymi zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2006 r. wystawione w języku niemieckim przez F. 2. Naczelnik US pismem z dnia [...] listopada 2006 r. wezwał Stronę w trybie art. 169 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) do uzupełnienia ww. wniosku o tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2006 r., pouczając, że nieuzupełnienie braku formalnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Wyjaśnił, że zaświadczenie, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89, poz. 851 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2004 r., wskazujące, iż podmiot uprawniony do zwrotu podatku VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo prowadzenia działalności gospodarczej, dołączone do wniosku nie zostało wystawione w języku polskim, co uniemożliwia zweryfikowanie jego treści. Nadto, zwrócił uwagę, że językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski i z tej przyczyny wszelka korespondencja kierowana do polskich organów podatkowych powinna być w tym języku. 3. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Naczelnik US pozostawił bez rozpatrzenia ww. wniosek. Stwierdził, że mimo prawidłowego wezwania Strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego złożonego wniosku. Okoliczność ta skutkowała zatem wydaniem rzeczonego postanowienia. Organ podatkowy podniósł również, że obcojęzyczny dokument, bez jego urzędowego przetłumaczenia na język polski, nie może być uznany za dowód w rozumieniu art. 180 § 1 O.p. Należało zatem złożyć oryginał obcojęzycznego dokumentu i oryginał jego urzędowego tłumaczenia. 4. Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. Strona wniosła zażalenie zarzucając naruszenie: § 5 rozporządzenia z 2004 r. oraz regulacji zawartych w art. 6 VIII Dyrektywy Rady UE z 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (dalej: VIII Dyrektywa) - zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nie posiadającym siedziby na terytorium kraju, przez nałożenie na Spółkę zobowiązań nie wynikających z przepisów powyższych aktów; § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. przez niewydanie decyzji o wysokości zwrotu podatku w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku oraz niewydanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT; art. 180 O.p. przez nieuznanie za dowód w sprawie nieprzetłumaczonego zaświadczenia; art. 125 O.p. przez przewlekłe prowadzenie postępowania; art. 140 O.p. przez uchybienie obowiązkowi zawiadomienia Spółki o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie i wskazania nowego terminu dla załatwienia sprawy. Na wstępie podkreśliła, że przepisy krajowe i przepisy unijne nie przewidują konieczności tłumaczenia na język polski zaświadczenia o rezydencji, a normy unijne jednoznacznie ograniczają możliwość rozszerzania katalogu zobowiązań dokumentowych wnioskodawcy. Zarzuciła, że w prawodawstwie polskim przyjęto zasady zwrotu podatku VAT dla podmiotów z Unii Europejskiej mniej korzystne niż stosowane w stosunku do podmiotów polskich dokonujących zakupów towarów i usług w krajach Unii Europejskiej, co stanowi ewidentne naruszenie zobowiązań podjętych przez Polskę wraz z podpisaniem Układu Europejskiego. Zdaniem Strony nie doszło do powstania braku formalnego wniosku o zwrot podatku VAT, gdyż załączono oryginał zaświadczenia wydany przez niemiecki organ podatkowy. Żądanie zaś tłumaczenia zaświadczenia nie znajduje podstawy w § 5 rozporządzenia z 2004 r. Ponadto, nałożenie na mocy VIII Dyrektywy tego typu zobowiązania stało w sprzeczności z prawodawstwem unijnym i europejskimi standardami, do których respektowania polskie organy podatkowe są zobowiązane. Na potwierdzenie swojego stanowiska Strona powołała się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz sądów administracyjnych. Podniosła również, że wniosek o zwrot podatku jest podaniem, musi więc spełniać wymogi formalne określone przepisami Ordynacji podatkowej. Powołując art. 168 § 2 O.p. wskazała, iż złożony przez nią wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne, które pozwalają na jego rozpatrzenie. Stwierdziła, że żądanie tłumaczenia zaświadczenia nie powinno obligować jej do złożenia zaświadczenia w ciągu 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Na podstawie art. 169 § 1 O.p. organ ma prawo wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni tylko wówczas, gdy podanie nie spełnia wymogów formalnych, w przeciwnym razie nie może być mowy o brakach formalnych i bezzasadne jest stosowanie instrumentu jakim jest wniosek o ich usunięcie w trybie art. 169 § 1 O.p. Ponadto, powołując § 6 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. i art. 125 O.p. Strona zarzuciła, iż organ pierwszej instancji nie dochował terminu rozpatrzenia sprawy ponieważ od dnia złożenia wniosku o zwrot podatku VAT do dnia otrzymania przez Stronę wezwania minęło ponad 6 miesięcy. Strona nie została również zawiadomiona o przedłużeniu terminu załatwienie sprawy w trybie art. 140 O.p. Wraz z zażaleniem złożone zostało tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2006 r. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS) postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 31 października 2008 r. Uznał, iż działania organu pierwszej instancji były prawidłowe, dokonano właściwych ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej. Zdaniem organu odwoławczego z § 5 ust. 4 rozporządzenia z 2004 r. nie wynika wprawdzie obowiązek przedłożenia tłumaczenia zaświadczenia, niemniej bez tłumaczenia załącznik w postaci oryginału zaświadczenia w ogóle nie może posiadać waloru dowodu. Posługiwanie się nim w postępowaniu prowadzonym przez organ administracji publicznej jest sprzeczne z prawem, tj. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.) oraz art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. Rozstrzygnięcia organów administracji publicznej oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów. Według organu odwoławczego wezwanie Strony na podstawie art. 169 § 1 O.p. celem przetłumaczenia złożonego dokumentu stanowiło czynność właściwą dla fazy wstępnej postępowania, w czasie której organ sprawdza, czy złożony wniosek spełnia wymagania formalne. Dyrektor IS wyjaśnił, że Strona nadesłała tłumaczenie zaświadczenia wraz z zażaleniem i wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Jednocześnie nie wniosła jednak o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku, o którym mowa w wezwaniu z dnia [...] listopada 2006 r. Nie dochowała należytej staranności, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Dyrektor IS za zasadne uznał zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania i niezałatwienia sprawy w terminie określonym przez ustawodawcę, jednak uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] marca 2009 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie: § 5 rozporządzenia z 2004 r. oraz regulacji zawartych w art. 6 VIII Dyrektywy; § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z 2004 r.; art. 180 O.p., uzasadniając je w sposób analogiczny jak w zażaleniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika US z dnia [...] października 2008 r. i zasądzenie kosztów postępowania. Podkreśliła, że brak tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia nie można uznać za brak formalny, który stanowi podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 8. W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2009 r. Skarżąca wskazała, iż dowodem jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Wywodziła, że zgodnie z przepisami prawa spełniła wszystkie wymogi niezbędne dla dokonania rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora IS oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US. I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. II. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] marca 2009 r. utrzymująca w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia [...] października 2008 r. dotyczące pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r. z powołaniem się na istnienie braku formalnego tegoż wniosku w postaci niezłożenia tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2006 r. W takim stanie rzeczy istota problemu w niniejszym postępowaniu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy nie przedłożenie tłumaczenia zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 rozporządzenia z 2004 r., stanowi brak formalny do usunięcia którego organ podatkowy może wezwać w trybie art. 169 § 1 O.p. pod rygorem wynikającym z art. 169 § 4 tej ustawy. Należy zatem zauważyć, iż zgodnie z art. 168 § 1 O.p. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone na piśmie, telegraficznie lub za pomocą dalekopisu, telefaksu, środków komunikacji elektronicznej albo za pomocą formularza umieszczonego na stronie internetowej właściwego organu podatkowego lub jednostki informatycznej obsługi administracji podatkowej, umożliwiającego wprowadzenie danych do systemu teleinformatycznego tego organu lub jednostki, a także ustnie do protokołu. Z kolei § 2 ww. artykułu wskazuje, iż podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych (podkreślenie Sądu). Ordynacja podatkowa przewiduje więc możliwe formy wniosku, jak również jego minimalne elementy. Wskazuje także, że mogą istnieć inne jeszcze przepisy określające dodatkowe wymogi wniosku (przepisy szczególne). W przypadku, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, czyli zarówno wynikających z Ordynacji podatkowej, jak i z przepisów szczególnych normujących dany rodzaj wniosku, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. (art. 169. § 1 O.p.). Podkreślić należy, że w zakresie zwrotu podatku VAT takim przepisami szczególnymi są przepisy zawarte w rozporządzeniu z 2004 r. Zgodnie z przepisami § 5 ww. rozporządzenia zwrot podatku VAT następuje na wniosek, którego wzór określony został w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia (ust. 1 i 3). Z kolei w ust. 4 § 5 rozporządzenia z 2004 r. przewidziano, iż do wniosku dołącza się: 1) oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku; 2) oryginał zaświadczenia, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia, wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności; 3) dokument potwierdzający identyfikację na potrzeby podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, jeżeli zwrot podatku dotyczy przypadku, o którym mowa w § 2 ust. 3, i podmiot zagraniczny jest zidentyfikowany dla świadczenia usług elektronicznych poza terytorium kraju. Cytowany przepis zawiera pełny katalog dokumentów, których dołączenie do wniosku o zwrot podatku jest niezbędne dla formalnej poprawności tego wniosku. Słusznie zatem Skarżąca podnosi, iż przepis ten nie nakłada obowiązku dołączenia do wniosku tłumaczenia ww. zaświadczenia. Prawodawca w sposób jednoznaczny określił, że wniosek składa się wraz załącznikami, wśród których musi się znaleźć między innymi "oryginał zaświadczenia (...)". Co więcej, prawodawca wskazał jednocześnie w ust. 6 § 5 ww. rozporządzenia, że zaświadczenie powyższe "wydaje organ podatkowy w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności podmiotu uprawnionego". Pod pojęciem "podmiotu uprawnionego" mieści się zaś osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która nie posiada siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju (tj. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), o czym stanowi § 2 ust. 1 ab initio rozporządzenia z 2004 r. W tej sytuacji skoro zaświadczenie wystawia organ podatkowy z innego kraju niż Polska, a jednocześnie język polski nie jest językiem urzędowym tych innych państw, to tym samym oczywiste powinno być, że będzie ono wypełnione w obcym języku. Wymóg zatem złożenia oryginału zaświadczenia oznacza nie mniej ni więcej, że zaświadczenia będzie miało postać dokumentu obcojęzycznego. Taki zatem dokument wolą polskiego prawodawcy powinien zostać załączony do wniosku o zwrot podatku VAT. Powyższe pośrednio wynika także z objaśnień do wzoru wniosku o zwrot podatku VAT, zawartego w załączniku nr 1 do rozporządzenia z 2004 r. Wniosek o zwrot podatku należy bowiem sporządzać w języku polskim. Reasumując, Sąd jest zdania, że brak w przywołanych wyżej przepisach szczególnych wymogu dołączenia do wniosku o zwrot podatku VAT także tłumaczenia zaświadczenia wystawianego przez władze podatkowe innych państw, uniemożliwiał organom podatkowym żądania od Skarżącego złożenia takiego tłumaczenia w ramach instytucji usuwania braków formalnych podania, przewidzianej w art. 169 O.p. W konsekwencji nie było podstaw do wydania postanowienia przewidzianego w art. 169 § 4 O.p., czyli pozostawienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku VAT. Doszło zatem do naruszenia art. 169 § 1 i § 4 O.p. przez nieuprawnione ich zastosowanie, co nie tylko mogło ale i miało wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe mylnie zatem zidentyfikowały brak formalny złożonego wniosku. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w powołanym przez Skarżącą wyroku z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3331/06 (takie samo stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt I FSK 1166/07 oddalającym skargę kasacyjną Dyrektora IS od tego wyroku WSA), iż konsekwencji wynikających z przepisu art. 169 § 1 O.p. nie można zastosować do każdej zwłoki strony w zakresie dopełnienia czynności istotnych dla postępowania wyjaśniającego. Jeżeli przepisy prawa nie określają ich jako wymogi formalne wniosku, konieczność współdziałania strony w postępowaniu nie może być egzekwowana z uwzględnieniem sankcji przewidzianej w art. 169 § 4 O.p. Tak szerokie pojmowanie pojęcia braków formalnych wniosku, jak przyjęte w niniejszej sprawie dawałoby możliwość uznania za tego rodzaju brak każdą niekompletność materiałów w sprawie, a każde żądanie organu złożenia dodatkowych dowodów, dokumentów lub oświadczeń potrzebnych do wyjaśnienia sprawy w konsekwencji mogłoby prowadzić do pozbawienia strony możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. III. Reasumując, Sąd stwierdził, iż w sytuacji, gdy przepisy prawa nie stawiają wymogu przedłożenia przysięgłego tłumaczenia dokumentu, który zgodnie z przepisami strona ma obowiązek przedłożyć organowi, brak tłumaczenia nie może być traktowany jako brak formalny. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie dowodem jest treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Zgodzić się należy z Dyrektorem IS, że dokonywanie ustaleń dowodowych o kluczowym dla sprawy znaczeniu w oparciu o obcojęzyczny materiał dowodowy, stoi w sprzeczności z art. 180 § 1 O.p. Jednakże z tego faktu nie można wywodzić, iż brak tłumaczenia w sytuacji takiej, jaka występuje w rozpoznanej sprawie, daje podstawę do wezwania strony do przedłożenia tłumaczenia dokumentu w trybie art. 169 § 1 O.p. pod rygorem wynikającym z § 4 tego artykułu. Dodać trzeba, że powołane w zaskarżonym postanowieniu przepisy art. 27 Konstytucji RP i art. 4 ustawy o języku polskim są normami na tyle ogólnymi, że nie mogą być uznane za przepisy określające wymogi formalne wniosku o zwrot podatku VAT. Z przepisów tych wynika obowiązek prowadzenia wszelkich czynności w języku polskim. Czynności te obejmują między innymi prowadzenie w tym języku pełnej dokumentacji postępowania, zwłaszcza posługiwania się w postępowaniu tłumaczeniami dokumentów oraz wydawania w tym języku rozstrzygnięć organów administracji publicznej. IV. W ocenie Sądu z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące nieuprawnionego zastosowania trybu z art. 169 O.p. należało uznać za zasadne. Nie zachodziła natomiast potrzeba dokonywania wykładni przepisów prawa polskiego w sprawie zwrotu podatku VAT, naliczonego przy nabyciu towarów i usług, podmiotom niemającym siedziby, miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, niezarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług na terytorium kraju, w oparciu o przepisy wspólnotowe. Spór w niniejszej sprawie nie powstał bowiem w związku z przyjęciem przez Polskę rozwiązań prawnych sprzecznych z tymi przepisami, lecz u jego podstaw legło niewłaściwe zastosowanie przez organ podatkowy przepisu proceduralnego. Powstały w niniejszej sprawie spór dał się rozstrzygnąć w oparciu o obowiązujące w kraju przepisy, oczywiście przy uwzględnieniu ich właściwej wykładni i zastosowania. Z uwagi na granice sprawy (pozostawienie wniosku o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia) zarzuty skargi odnoszące się do kwestii niedochowania terminu przewidzianego do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu podatku VAT i dokonania jego zwrotu, a więc kwestii merytorycznych były chybione. Zaskarżone postanowienie o tym nie rozstrzygało, a tym samym nie mogło naruszać § 6 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. V. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Naczelnik US rozpatrzy wniosek z dnia [...] czerwca 2006 r. zgodnie z powyższymi wskazaniami Sądu, tj. uwzględni oceny prawne wyrażone przez Sąd w niniejszej sprawie, a także okoliczność, iż już dysponuje tłumaczeniem przysięgłym złożonego zaświadczenia. VI. Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a. Biorąc jednocześnie pod uwagę dyspozycję art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, ze względu na wskazane wyżej naruszenia prawa uchyleniu musiało podlegać także postanowienie organu podatkowego wydane w pierwszej instancji. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie wskazanych przepisów orzekł jak w sentencji. VII. Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także koszty zastępstwa procesowego, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 oraz art. 212 § 1 P.p.s.a. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 340 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego (100 zł) i wynagrodzenia ustanowionego w sprawie doradcy podatkowego (240 zł).