II FSK 139/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 517/09 w sprawie ze skargi V. P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 28 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od V. P. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego w imieniu Ministra Finansów kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 517/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. interpretację indywidualną Ministra Finansów (organ upoważniony: Dyrektor Izby Skarbowej w W.) z dnia 28 października 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że w dniu 28 lipca 2008 r. V. Sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie uznania zapłaconych odsetek od pożyczek i kredytów oraz zrealizowanych różnic kursowych za koszty uzyskania przychodów. We wniosku Spółka wskazała, że prowadzi działalność deweloperską polegającą na realizacji projektu budownictwa mieszkaniowego. Celem projektu jest wybudowanie przez Skarżącą budynku mieszkalnego, a następnie sprzedaż lokali mieszkalnych na rzecz klientów. Skarżąca finansuje realizację projektu ze środków własnych (kapitał zakładowy), kredytów bankowych oraz pożyczek uzyskanych od udziałowców. Spółka podała, że koszty budowy lokali traktuje się jako koszty produkcji budowlano - montażowej. Za koszty te uważa się rzeczywiste poniesione nakłady, które w myśl art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 Nr 76, poz. 694, ze zm.; zwanej dalej: "ustawa o rachunkowości") uznaje się za koszty wytworzenia. W procesie budowy aktywuje się więc koszty wytworzenia na robotach w toku. Zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy o rachunkowości koszt wytworzenia produktów można zwiększać o koszty obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu finansowania zapasu towarów lub produktów w okresie ich przygotowania do sprzedaży bądź wytworzenia. W myśl przytoczonego art. 28 ust. 4 ustawy o rachunkowości Skarżąca zalicza do kosztów wytworzenia (robót w toku) odsetki i różnice kursowe od zaciągniętych kredytów i pożyczek w okresie trwania budowy. Po oddaniu obiektów do użytkowania kompletne lokale stanowią wyroby gotowe w postaci mieszkań, garaży i komórek lokatorskich czy lokali użytkowych. Koszt wytworzenia wyrobów gotowych jest odnoszony w koszty jako koszt własny sprzedaży lokali w momencie przeniesienia prawa własności lokali na nabywców. W związku z powyższym Spółka zadała pytanie, czy w momencie zapłaty odsetek oraz zrealizowanych różnic kursowych od pożyczek i kredytów powinny być one ujęte w księgach podatkowych jako bieżące koszty finansowe, czy można przyjąć zasadę rachunkową i ująć je w robotach w toku. W opinii Skarżącej, naliczone i zapłacone odsetki oraz zrealizowane różnice kursowe od pożyczek i kredytów powinny zwiększać wartość robót w toku – w myśl art. 28 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Do robót w toku Spółka zalicza wartość robót i kosztów związanych z budową lokali. Zapłacone odsetki od pożyczek i kredytów oraz zrealizowane różnice kursowe powinny zwiększać wartość robót w toku w okresie budowy i będą odniesione jako koszt uzyskania przychodu w momencie sprzedaży lokali poprzez ujęcie ich w koszcie własnym sprzedaży wyrobów gotowych. Koszty te, zarówno podatkowo jak i rachunkowo, będą wtedy rozliczone współmiernie do przychodów ze sprzedaży. W uzupełnieniu swojego wniosku Spółka podała, że naliczone i zapłacone lub skapitalizowane odsetki od kredytów i pożyczek zaciągniętych w celu sfinansowania projektu deweloperskiego, a także zrealizowane różnice kursowe w przypadku zobowiązań finansowych (pożyczek i kredytów) w walucie obcej, nie powinny być rozliczane na bieżąco jako koszty uzyskania przychodów (tzn. w momencie zapłaty odsetek i realizacji różnic kursowych), lecz powinny zwiększać wartość inwestycji budowlanej. Zdaniem Skarżącej, moment zaliczenia odsetek i zrealizowanych różnic kursowych do kosztów uzyskania przychodów powinien zatem zostać odroczony do czasu uzyskania przychodów ze sprzedaży lokali mieszkalnych. Za poprawnością powyższego stanowiska przemawiają, w opinii Skarżącej, poniższe argumenty oraz przepisy podatkowe. Spółka wskazała, że na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej "u.p.d.o.p."), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie zachodzi taka właśnie zależność pomiędzy kosztami finansowania projektu budowlanego, a przychodami ze sprzedaży lokali. Przepis art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. (w kształcie obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r.) wprowadza de facto podział kosztów na bezpośrednie i pośrednie pod kątem momentu rozpoznania kosztu dla celów podatkowych. Ustawodawca nie przewidział w u.p.d.o.p. definicji "kosztów bezpośrednio związanych z przychodami". W ocenie Skarżącej, koszty finansowania inwestycji budowlanej, w tym naliczone i zapłacone lub skapitalizowane odsetki od kredytów i pożyczek, oraz zrealizowane różnice kursowe z tytułu zaciągnięcia i spłaty pożyczek (kredytów), stanowią koszty bezpośrednio związane z przychodem w rozumieniu art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotowe kredyty i pożyczki zostały zaciągnięte wyłącznie dla potrzeb finansowania projektu budowlanego, przy czym zrealizowanie projektu bez pozyskania finansowania nie byłoby możliwe. Spółka została bowiem utworzona jako tzw. spółka celowa - dla konkretnej inwestycji. Spółka generuje jedyny strumień przychodów, tj. przychód ze sprzedaży mieszkań, a jej działalność dotyczy realizacji konkretnego projektu developerskiego, do wybudowania którego została ona powołana. Spółka wywiodła także, że ogół kosztów, w tym koszty zapłaconych i skapitalizowanych odsetek oraz zrealizowanych różnic kursowych stanowiących koszt finansowania kredytu zaciągniętego przez Skarżącą na realizację projektu budowlanego powinien zostać uznany za koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym następuje sprzedaż wynikająca z tego projektu. W konsekwencji praktyka Skarżącej polegająca na aktywowaniu tych kosztów jako "kosztów wytworzenia produktu" i tym samym odroczenie uznania ich za koszt uzyskania przychodu aż do momentu uzyskania przychodu ze sprzedaży produktu znajduje uzasadnienie w świetle art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Wskazane w art. 15 ust 4 u.p.d.o.p. wyjątki od tej zasady (tzn. zarówno ust. 4b i 4c art. 15 u.p.d.o.p.) dotyczą kosztów poniesionych po upływie roku podatkowego, w którym zostały osiągnięte odpowiadające im przychody, i tym samym nie mają zastosowania w sprawie. Skarżąca podniosła również, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów) z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Natomiast na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p. nie stanowią kosztów uzyskania przychodu naliczone, lecz niezapłacone odsetki od pożyczek (kredytów). Zdaniem Skarżącej ww. zasada kasowa (oznaczająca, że odsetki, dopóki nie zostaną zapłacone lub skapitalizowane, nie mogą być kosztem uzyskania przychodów w ogóle) odnosi się do kwestii klasyfikacji odsetek jako kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., lecz nie przesądza momentu, w którym zapłacone już odsetki powinny zostać potraktowane jako koszt uzyskania przychodu. Zasada kasowa nie może mieć zastosowania w oderwaniu od zasady współmierności przychodów i kosztów, wyrażonej w art. 15 ust. 4 ustawy. Skarżąca dodała, że nie stosuje wynikającej z art. 9b ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. możliwości ustalania różnic kursowych według przepisów o rachunkowości. Zasady ustalania różnic kursowych dla celów podatkowych wynikają z art. 15a u.p.d.o.p. W ocenie Skarżącej, przepis ten nie stanowi wyczerpującej regulacji w odniesieniu do momentu rozpoznania różnic kursowych jako kosztów podatkowych. Statuuje on jedynie zasadę, że tylko różnice kursowe zrealizowane stanowią koszt podatkowy, lecz nie daje wskazówek co do momentu ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu. W ocenie Skarżącej, w zakresie ustalenia momentu rozliczenia różnic kursowych dla potrzeb podatkowych (tj. potraktowania ich jako koszt podatkowy) decydujący jest fakt zaliczenia finansowania projektu budowlanego (kredytu /pożyczki) jako kosztu bezpośrednio, stosownie do generalnej zasady wyrażonej w art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. Skarżąca stanęła na stanowisku, że koszty finansowe w postaci zrealizowanych różnic kursowych od zaciągniętych pożyczek i kredytów stanowią podatkowe koszty bezpośrednie, gdyż - podobnie jak koszt odsetkowy - są ściśle związane ze źródłem przychodu ze sprzedaży projektu budowlanego (lokale mieszkalne). Zrealizowane różnice kursowe powinny być ujmowane w wyniku podatkowym Skarżącej w latach podatkowych, w których wystąpi przychód ze sprzedaży lokali mieszkalnych. Organ interpretacyjny wydał w dniu 28 października 2008 r. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w której uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Organ zastrzegł, po pierwsze, że ustawa o rachunkowości nie może być zaliczona do przepisów prawa podatkowego, toteż nie podlega interpretacji w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działający w imieniu Ministra Finansów, wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Oznacza to, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Przy czym zwrot "w celu" oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów, albo zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Interpretacyjny organ podatkowy wskazał, że możliwość zaliczenia zapłaconych odsetek od kredytów i pożyczek do kosztów podatkowych wynika z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.p., natomiast przepisy art. 15 ust. 4d oraz 15 ust. 4e tej ustawy przesądzają o dacie, w której wydatki pośrednio związane z przychodami - a do takich należy zaliczyć wydatki na spłatę odsetek oraz zrealizowanych różnic kursowych od kredytu i pożyczek - mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust. 4e ustawy). Organ stwierdził, że zaciągnięcie kredytu związane jest z działalnością podatnika, a wydatki ponoszone w związku z takim kredytem ponoszone są w celu uzyskania przychodów i stanowią wydatki inne niż bezpośrednio związane z przychodami. Zgodnie z art. 15a ust.1 u.p.d.o.p. ustawy różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3 ustawy. W przypadku odsetek i różnic kursowych nie zachodzi bezpośrednia relacja tych kosztów z przychodami, nie istnieje uchwytny związek kosztów z konkretnymi przychodami. Stąd też datę, w której takie wydatki (pośrednio związane z przychodami) mogą być zaliczone do kosztów, wyznacza art. 15 ust. 4d i art. 15 ust. 4e ustawy. W związku z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ interpretacyjny stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Skarżąca złożyła skargę do Sądu administracyjnego. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez nieprawidłową interpretację art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p. i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., skutkujące odmową uznania, że koszty finansowe (tzn. naliczone i zapłacone lub skapitalizowane odsetki oraz zrealizowane różnice kursowe) od kredytu zaciągniętego wyłącznie na konkretną inwestycję budowlaną nie stanowią w przypadku Skarżącej kosztów bezpośrednich. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz uznał, że interpretacja została wydana w ustawowym terminie. Uchylając, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), zaskarżoną interpretację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu "bezpośredniego" oraz kosztu "pośredniego" – brak takiej definicji legalnej wytłumaczyć należy nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie ten sam koszt może być w danych warunkach bezpośrednim, zaś w innych jedynie pośrednim kosztem uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana in concreto, w każdym indywidualnym przypadku. W ocenie Sądu, koszty bezpośrednie są to wydatki, których poniesienie przyczynia się wprost do osiągnięcia konkretnych przychodów składających się na całość przychodów osiąganych przez podatnika w roku podatkowym. Należą do nich koszty określonego rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika także koszty związane z konkretnymi transakcjami składającymi się na tą działalność. Przepisy u.p.d.o.p. nie zawierają kryteriów jakimi należy kierować się przy zaliczaniu konkretnych wydatków do kosztów bezpośrednich lub pośrednich. Klasyfikowanie ich do wyżej wymienionych rodzajów kosztów uzyskania przychodu powinno odbywać się za każdym razem na indywidualnych cechach działalności podatnika, w ramach której wydatki te są ponoszone. Mając na uwadze powyższe konstatacje Sąd nie podzielił stanowiska organu, że wydatki związane z zaciągnięciem kredytu (odsetki i różnice kursowe) stanowią wydatki inne niż bezpośrednio związane z przychodami. Jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji, a następnie z pisma uzupełniającego ten wniosek, jedynym źródłem przychodu Spółki jest sprzedaż mieszkań w wybudowanym budynku. Źródłem finansowania ich budowy są pożyczki i kredyty. Obsługa tych kredytów jest immanentnie i bezpośrednio związana z kosztem całej inwestycji. Skarżąca jest przy tym - jak sama to określiła – spółką celową, powołaną dla realizacji konkretnego celu inwestycyjnego. Dla realizacji działalności Spółki konieczne było zaciągnięcie kredytu/pożyczki, co pozwala uznać, że z punktu widzenia ekonomicznego sensu realizowanego przedsięwzięcia odsetki od zaciągniętych zobowiązań oraz ujemne różnice kursowe muszą być potraktowane jako koszty bezpośrednie. W opinii Sądu, słusznie podnosi Skarżąca, iż organ rozpatrując sprawę całkowicie pominął te okoliczności i przyjął, iż w sprawie brak "uchwytnego" związku pomiędzy przedmiotowymi kosztami, a przychodami. Stwierdzenie, że związek pomiędzy kosztami jest inny, niż pośredni, gdyż poniesienie tych kosztów ma pośredni związek z uzyskaniem przychodów jest pozorne i nieprzekonywające. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działający w imieniu Ministra Finansów zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., polegającym na błędnej wykładni przepisów art. 15 ust. 4 i 15 ust. 4 d u.p.d.o.p., poprzez uznanie, że poniesione koszty finansowe stanowią koszty bezpośrednie. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie ww. wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy; ewentualne uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wyraził pogląd, że odsetki oraz zrealizowane różnice kursowe od kredytu/pożyczki na realizację przedsięwzięcia deweloperskiego stanowią koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami ponieważ ich poniesienie ma pośredni związek z uzyskaniem przychodów przez Spółkę – w omawianym przypadku, przychodów z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych. W przypadku tego rodzaju kosztów nie zachodzi bezpośrednia relacja z przychodami. Przepisy art. 15 ust. 4 d oraz 15 ust. 4 e u.p.d.o.p. przesądzają o dacie, w której wydatki pośrednio związane z przychodami, mogą być zaliczone do kosztów podatkowych, to jest: w dniu ujęcia wydatków z tego tytułu w księgach rachunkowych na podstawie dowodu księgowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej odrzucenie; alternatywnie o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie podnieść należy, że zarzut skargi kasacyjnej dostatecznie precyzyjnie wskazuje sporne w ocenie możliwości (za)stosowania i połączonej z nią wykładni operatywnej przepisy materialnego prawa podatkowego, które stanowiły przedmiot analizy prawnej zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie skargi kasacyjnej, aczkolwiek stosunkowo krótkie, odnosi się do przedstawionego zarzutu i pozwala na jego prawną ocenę. Brak było więc postaw do odrzucenia skargi kasacyjnej. Skarga ta natomiast jest zasadna. Na podstawie art. 15 ust. 1 (in initio) u.p.d.o.p.: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Zgodnie z art. 15 ust. 4 u.p.d.o.p., natomiast: koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowy, w którym zostały osiągnięte odpowiadające im przychody (...). Stosownie zaś do (zdania pierwszego) art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p.: koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Odsetki od pożyczek (kredytów), w tym również skapitalizowane odsetki od tych pożyczek (kredytów) – o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a u.p.d.o.p., zasadniczo są wydatkami na uzyskanie pożyczek (kredytów), które, co niewątpliwe, nie stanowią przychodów, a ich spłaty nie uważa się za koszt uzyskania przychodów. Jeżeli więc pożyczki (kredyty) zaciągnięte zostały na działalność mającą na celu osiągnięcie przychodów, na przykład: budowanie mieszkań itp., jako towarów do sprzedaży, to tylko z woli ustawodawcy, w uwzględnieniu pośredniego związku z działalnością w celu osiągnięcia przychodów, a nie z racji bezpośredniego związku z uzyskaniem pożyczek (kredytów), chociażby działalności przychodowej środki z tych zobowiązań służyć miały, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a u.p.d.o.p., skapitalizowane odsetki są kosztami uzyskania przychodów. Skapitalizowane odsetki od pożyczek (kredytów), tak samo jak różnice kursowe, nie stanowią wydatków, z których i na podstawie których wytwarzane są towary; pozostają bowiem w bezpośrednim związku tylko z określonymi operacjami pieniężnymi w obszarze kredytowania, nie są natomiast bezpośrednim źródłem finansowania przychodowej działalności wytwórczej. Mając powyższe na uwadze - Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie niniejszej ocenił, że: wartość skapitalizowanych odsetek oraz ujemnych różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zaciągniętych w celu wytworzenia towarów do sprzedaży, stanowi inny niż bezpośredni koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Z tych powodów, uznając zasadność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia materialnego prawa podatkowego oraz zasadniczą trafność skontrolowanej w sprawie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił wniesioną do Sądu pierwszej instancji skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.