II SA/Kr 1245/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Wojciech Jakimowicz (spr) Sędziowie NSA Joanna Tuszyńska WSA Aldona Gąsecka- Duda Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 maja 2009r ., nr [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., znak: [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał J. K. i A. K. rozbiórkę na własny koszt [...] samowolnie wybudowanych budynków letniskowych wraz z instalacjami energetyczną, wodociągową oraz kanalizacyjną, zlokalizowanych na działkach nr "1" i "2" w W.. Odwołanie od powyższej decyzji do organu wyższego stopnia złożył w ustawowym terminie J. K.. W wyniku rozpoznania odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 19 maja 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz uznał za trafne rozstrzygnięcie organu I instancji. Organy ustaliły następujący stan faktyczny. W dniu 18 sierpnia 2008 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynęło zgłoszenie J. K., dotyczące budowy [...] altan o wymiarach 7 x 3,5 m w miejscowości W. na działce nr "3". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] Starosta [...] wniósł sprzeciw "w sprawie przyjęcia zgłoszenia Pana J. K. zam. W. ul. [...] dotyczącego budowy [...] altan o wymiarach 7 x 3,5 m w miejscowości W. na działce nr "3". Postanowienie to zostało uchylone, a postępowanie umorzone decyzją Wojewody z dnia [...] października 2008 r., znak: [...]. Przyczyną powzięcia takiej decyzji był fakt zakończenia robót budowlanych związanych z budową przedmiotowych altan. W związku pismem Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie "w sprawie wybudowania [...] altan zlokalizowanych na działkach nr "3" przy ul. [...] w W. stanowiącej własność J. K.". W trakcie oględzin w dniu [...] grudnia 2008 r. ustalono, iż na działce nr "3" znajdują się [...] budynki "drewniane, na fundamencie z kostek betonowych. Konstrukcja drewniana, dach pokryty blachodachówką w kolorze [...]. Budynki usytuowane są bezpośrednio pod linią energetyczną (...). Ponadto w każdym budynku znajdują się [...] pokoje umeblowane w łóżka i [...] łazienki wyposażone w umywalkę i WC". Organ odwoławczy podał, iż podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, budowa przedmiotowego obiektu wymaga zgłoszenia, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Organ podniósł, iż w przepisach prawa budowlanego nie została zawarta definicja "altany". Brak wiążącej definicji powoduje, że kwalifikacji obiektu zwanego altaną należy dokonać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów budowli. Przedmiotowe obiekty są obiektami wolnostojącymi, drewnianymi, "na fundamencie z kostek betonowych. Konstrukcja drewniana, dach pokryty blachodachówką w kolorze [...]". Z akt wynika, że przedmiotowe budynki mają charakter obiektów kubaturowych, ze względu na wydzielenie ich z przestrzeni przegrodami budowlanymi w postaci drewnianych ścian. Organ wskazał, iż zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w W. (centrum i śródmieście), zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. działka nr "3" (obecnie "1" i "2") znajduje się na terenie oznaczonym na rysunkach planu symbolem 1/ZE z podstawowym przeznaczeniem dla zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym. Jak wynika z § 35 ust. 3 pkt 1 w/w planu na terenie tym "wyklucza się lokalizację obiektów kubaturowych za wyjątkiem obiektów i urządzeń wymienionych w § 5 ust. 2" tj. "wymianę substancji oraz realizację obiektów uzupełniających (budynki gospodarcze, składowe, garaże) w granicach zabudowanej działki". Budowa przedmiotowych obiektów, zdaniem organu, nie miała charakteru wymiany substancji. Biorąc pod uwagę ich wyposażenie, stwierdzone w toku oględzin z dnia [...] grudnia 2008 r. organ stwierdził, iż nie są to budynki gospodarcze. Ponadto przedmiotowe budynki zostały wybudowane bezpośrednio pod napowietrzną linią średniego napięcia 15 kV., co jest niedopuszczalne w związku z niezachowaniem odległości wymaganej przepisami przywoływanego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 16 odległość ta, dla linii elektroenergetycznych o napięciu 15 kV, wynosi 8 m. Niniejsze budynki wybudowane zostały z naruszeniem w/w odległości, co zostało udokumentowane na szkicu sytuacyjnym i fotografiach będących załącznikami do protokołu oględzin. Organ odwoławczy podniósł, iż w przepisach Prawa budowlanego nie została zawarta definicja legalna "altany" oraz "domku letniskowego". Brak wiążącej definicji powoduje, że znaczeń tych pojęć należy szukać w języku potocznym. Według definicji zawartej w Internetowym Słowniku Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) altana to "niewielka budowla ogrodowa, zwykle drewniana o ażurowych ścianach". Podobnie definiuje altanę Encyklopedia Internetowa wikipedia.pl: "Altana (chłodnik, ciennik) - lekka budowla, często ażurowa, stawiana w ogrodzie, często ozdobna, również niewielki plac zacieniony przez krąg drzew. Ma za zadanie chronić przed deszczem i słońcem. Miejsce spotkań i odpoczynku". (definicja ta pochodzi z książki Historia Ogrodów. T. 2 od XVIII wieku do współczesności, Longin Majdecki, PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15416-5). Organ stwierdził, iż zrealizowane obiekty budowlane, pełniące funkcję rekreacji indywidualnej to w istocie domki letniskowe. Ich rozmiary nie pozwalają na zaliczenie ich do obiektów niewielkich, bowiem definicja obiektów użytkowych służących rekreacji codziennej wskazuje jako przykłady obiekty o znacznie niniejszych gabarytach (piaskownice, huśtawki, drabinki). Wyliczenie to wskazuje ponadto na cel, jakiemu ma służyć użytkowanie tego typu obiektów, jakim jest rekreacja codzienna. Celem tego typu obiektów nie jest natomiast użytkowanie polegające na sezonowym użytkowaniu obiektu przystosowanego do zamieszkiwania ludzi (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2009 r., II SA/Gd 184/08). Wynika to z treści art. art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił zarzut strony wyrażony w odwołaniu, iż organ I instancji popełnił błąd, wliczając do powierzchni zabudowy powierzchnię tarasu. Zgodnie z normą PN-ISO 9836:1997 "do powierzchni zabudowy nie wlicza się powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego" oraz powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu". Należy zatem przyjąć, iż powierzchnia zabudowy każdego z przedmiotowych budynków wynosi 24,5 m2. Ustalenie to nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na zarzut strony dotyczący zasadności zastosowania trybu art. 48, mając na uwadze art. 103 ustawy Prawo budowlane stwierdzono, iż przedstawiona argumentacja nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Przedmiotowe obiekty zostały wzniesione po dniu 1 stycznia 1995 r., zatem przy ich legalizacji ma zastosowanie obecnie obowiązująca ustawa Prawo budowlane. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 maja 2009 r. wniósł J. K.. Skarżący zarzucił zakwestionowanej decyzji brak jakichkolwiek podstaw prawnych do wszczęcia postępowania o rzekome naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz wydanie decyzji nie mających oparcia w żadnym przepisie Prawa budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej. Skarżący w uzasadnieniu skargi wywodził, iż wzniesione przez niego obiekty są altanami w rozumieniu Prawa budowlanego, a ich budowa nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego przedmiotowe altany należy zaliczyć do obiektów małej architektury ogrodowej, bowiem służą do rekreacji ludzi. Skarżący podniósł, iż Prawo budowlane nie wspomina o wyposażeniu altan, która mogą być wyposażone w urządzenia do rekreacji ludzi, jak łóżka czy toaletę. Skarżący podniósł, iż zarzut, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. nie dopuszcza budowy altan na działce nr "3" obecnie Nr "1" i "2" jest nieprawdziwy i stanowi fałszywe oskarżenie. Skarżący wskazał, iż linia energetyczna biegnąca obok postawionych altan nie ma żadnego szkodliwego wpływu i oddziaływania na organizm ludzki. Linie niskiego i średniego napięcia w miastach są podwieszane na słupach biegnących wzdłuż ulic bezpośrednio obok budynków mieszkalnych, a często na samych budynkach. Skarżący podniósł, iż organ nadzoru budowlanego nie miał podstaw do wszczęcia postępowania o samowolę budowlaną, gdyż skarżący wzniósł altany będące obiektami małej architektury, których budowa nie podlega nawet zgłoszeniu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga w ocenie Sądu nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz.U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118), zgodnie z którym "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę". Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe obiekty zostały zrealizowane we wrześniu 2008 r. (oświadczenie skarżącego w odwołaniu z dnia 12 września 2008 r. dołączonego do pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] września 2009 r. – k. 3 akt administracyjnych) bez pozwolenia na budowę. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest zatem ustalenie, czy obiekty zrealizowane przez inwestora mają charakter obiektów budowlanych, których realizacja wymagała wcześniejszego pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącego obiekty te mają charakter altan nie wymagających pozwolenia na budowę lub nawet zgłoszenia, w ocenie organu nadzoru są to domki letniskowe wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Do obiektów budowlanych ustawodawca zalicza w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego: a) budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekty małej architektury. Przy tym pozwolenia na budowę nie wymaga m.in.: budowa obiektów małej architektury (art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego), wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich (art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Zestawienie powyższych przepisów wskazuje, że z całą pewnością w pojęciu obiektów małej architektury nie mieści się pojęcie altan, skoro ustawodawca oddzielnie w stosunku do każdego z tych pojęć stanowi o braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę. Gdyby altany mieściły się w zakresie obiektów małej architektury nie znajdowałaby uzasadnienia regulacja art. 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 w części dotyczącej altan. Stwierdzić zatem należy, że w świetle przepisów Prawa budowlanego altana nie jest obiektem małej architektury. W orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że "bezpodstawne jest zakwalifikowanie altany do obiektów małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), niepodlegających ocenie organów nadzoru budowlanego" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ.: ZNSA z 2007 r., nr 4, s. 105). Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, który twierdzi, iż wybudowane przez niego [...] budynki drewniane, na fundamencie z kostek betonowych o konstrukcji drewnianej, z dachem pokrytym blachodachówką w kolorze [...], o wymiarach 7m x 3,5m, wyposażone w [...] pokoje umeblowane w łóżka i [...] łazienki z umywalką i WC, są altanami i obiektami małej architektury ogrodowej. Skarżący podnosi również, iż przedmiotowe obiekty służą codziennej rekreacji jego i jego rodziny. Nadto ich budowa jest możliwa zarówno z punktu widzenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i nie podlega zgłoszeniu. Również tego stanowiska skarżącego nie można podzielić. W świetle przepisów Prawa budowlanego nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowe budynki nie są obiektami małej architektury ogrodowej. Zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego z 1994 r. przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Wymienione obiekty to obiekty małe, w porównywalnej wielkości do posągów, wodotrysków, kapliczek, krzyży, etc. Nie sposób więc zrealizowanych przez skarżącego obiektów o powierzchni 24,5 m2 i wymiarach 7m x 3,5m uznać za obiekty zbliżone gabarytami do wymienionych powyżej. Jedną z okoliczności uzasadniających zaliczenie danego obiektu do obiektów małej architektury jest bowiem rozmiar obiektu. Zwrócono już na to uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie podniesiono, że jako "wiatę wymagającą stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dokonania zgłoszenia zamiaru jej realizacji należy zakwalifikować obiekt wolnostojący, którego rozmiary wynoszą: wysokość ok. 3 m w najwyższym punkcie dachu oraz powierzchnia zabudowy 25 m (5m x 5m). Obiekt o takich gabarytach nie mógł być uznany za obiekt małej architektury, przewidziany w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego. Powołany przepis, definiuje obiekty małej architektury, jako niewielkie obiekty, których przykłady wymienia. Niezależnie zatem od funkcji, jaką miała pełnić wiata, jej rozmiary wyłączały możliwość zaliczenia jej do kategorii "niewielkich" obiektów" (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 kwietnia 2008 r. sygn. II SA/Po 523/07). Zasadnie zatem organ stwierdził, iż zrealizowane obiekty budowlane, pełniące funkcję rekreacji indywidualnej to w istocie domki letniskowe. Ich rozmiary nie pozwalają na zaliczenie ich do obiektów niewielkich, bowiem definicja obiektów użytkowych służących rekreacji codziennej wskazuje jako przykłady obiekty o znacznie mniejszych gabarytach (piaskownice, huśtawki, drabinki). Wyliczenie to wskazuje ponadto na cel, jakiemu ma służyć użytkowanie tego typu obiektów, jakim jest rekreacja codzienna. Celem tego typu obiektów nie jest natomiast użytkowanie polegające na sezonowym użytkowaniu obiektu przystosowanego do zamieszkiwania ludzi (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2009 r., II SA/Gd 184/08). W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak było zatem podstaw do zakwalifikowania opisanych wyżej budowli do obiektów użytkowych służących rekreacji codziennej, gdyż przykładowo wymienione w art. 3 pkt 4 lit. c Prawa budowlanego obiekty: piaskownice, huśtawki, drabinki wskazują, że przepis ten może być wprawdzie podstawą zagospodarowania działki - bez pozwolenia na budowę - niewielkimi obiektami, podobnymi funkcjonalnie i użytkowo do wymienionych w tym przepisie, ale nie może być podstawą budowy bez pozwolenia budowli odpowiadającej cechom budynku przeznaczonego na rekreację. Nie ma również podstaw, aby kwalifikować przedmiotowe obiekty jako altany. Zasadnie organy administracyjne w procesie wykładni niezdefiniowanego przez ustawodawcę pojęcia "altana" odwołały się do rozumienia tego pojęcia przyjętego w języku codziennym z uwzględnieniem funkcji, z jaką wiązane jest to pojęcie. Prawidłowe jest zatem w ocenie Sądu stanowisko, zgodnie z którym altana jest lekką budowlą ogrodową (w ogrodzie mogą być realizowane nie tylko obiekty małej architektury), często ażurową i ozdobną, która ma spełniać funkcję rekreacyjną, zwłaszcza chronić przed deszczem i słońcem. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym "altana, ze względu na podobieństwo konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne z wiatą i ogrodem zimowym, powinna być potraktowana jako obiekt objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego" (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ.: ZNSA z 2007 r., nr 4, s. 105). Altana jest więc obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 Prawa budowlanego, co oznacza, że budowa tego rodzaju obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 października 2004 r., IV SA 1538/03, LEX nr 160807). Pogląd ten znajduje poparcie również w orzecznictwie NSA, gdzie podnosi się, że "dla określenia obiektu budowlanego, w stosunku do którego wymagane jest udzielenie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia okoliczność, że trwałe połączenie takiego obiektu z gruntem następuje bez fundamentów, a jedynie za pośrednictwem innych wsporników, jak słupy, czy bloczki betonowe albo podobne elementy. Obiekt budowlany posiadający wszystkie cechy budynku opisane w definicji zawartej w art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie posiadający fundamentów należy zaliczyć do budowli, a nie budynków. Zarówno jednak budynki, jak i budowle zdefiniowane w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego zaliczają się do obiektów budowlanych i są z mocy art. 28 tej ustawy objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę przed ich wzniesieniem, chyba że na podstawie art. 29 Prawa budowlanego zostały wyłączone z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wyróżnienie konkretnego obiektu budowlanego z grupy obiektów wymagających pozwolenia na budowę i zakwalifikowanie go do obiektów małej architektury musi się opierać, ze względu na brak definicji takich obiektów, odrębnie w odniesieniu do warunków każdej sprawy z zachowaniem reguły, iż wyjątki od zasady interpretować należy zawężająco. W obowiązującym stanie prawnym nie sposób uznać za obiekt małej architektury obiektu budowlanego odpowiadającego cechom budynku, nawet jeśli nie jest on trwale połączony z gruntem, skoro jego cechy techniczne w połączeniu z funkcją, kwalifikują ten obiekt jako budowlę" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt: IIOSK 1337/06). Przedmiotowe obiekty zrealizowane na fundamencie z kostek betonowych o konstrukcji drewnianej, z dachem pokrytym blachodachówką w kolorze [...], o wymiarach 7m x 3,5m, wyposażone w [...] pokoje umeblowane w łóżka i [...] łazienki z umywalką i WC, mają z wyżej przedstawionego punktu widzenia charakter budowli, których realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż zasadnie organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie rozbiórkowe. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organy rozważyły kwestię legalizacji dokonanej przez skarżącego samowoli budowlanej. Jak jednak ustaliły organy, obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w W. (centrum i śródmieście), zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w W. nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. sytuuje działkę nr "3" (obecnie "1" i "2") na terenie oznaczonym na rysunkach planu symbolem 1/ZE z podstawowym przeznaczeniem dla zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym. Jak wynika z § 35 ust. 3 pkt 1 w/w planu na terenie tym "wyklucza się lokalizację obiektów kubaturowych za wyjątkiem obiektów i urządzeń wymienionych w § 5 ust. 2", tj. dopuszcza się "wymianę substancji oraz realizację obiektów uzupełniających (budynki gospodarcze, składowe, garaże) w granicach zabudowanej działki". Budowa przedmiotowych obiektów z całą pewnością nie miała charakteru wymiany substancji bądź realizacji obiektów uzupełniających. Zatem posadowienie przedmiotowych budowli należy uznać za sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wyklucza możliwość ich legalizacji. W konsekwencji zasadne jest stanowisko, że organy prawidłowo zastosowały art. 48 Prawa budowlanego, który nakazuje właściwemu organowi rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z powyższych powodów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.