II FSK 484/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA (del.) Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1204/09 w sprawie ze skargi V. S.A. w W. (obecnie: V. Sp. z o.o spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 9 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od października do grudnia 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od V. Sp. z o.o spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. kwotę 235 (słownie: dwieście trzydzieści pieć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie sygn. akt I SA/Wr 1204/09 ze skargi V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo - akcyjnej z siedzibą w W. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 9 kwietnia 2009 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od października do grudnia 2006 roku. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym: Zaskarżoną decyzją z dnia 9 kwietnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 29 grudnia 2008 r. określającą podatniczce – V., zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od października do grudnia 2006 r. w kwocie 1.180 zł. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że spółka w złożonej deklaracji dla podatku od nieruchomości za 2006 r. wykazała budowle o wartości 76.800 zł oraz podatek od nieruchomości 384 zł. Spółka wyjaśniła, że w dniu 28 września 2006 r. przejęła aportem sieć telewizji kablowej w L., a także, że sieć ta nie jest obiektem trwale połączonym z gruntem, a jej elementy zlokalizowane są w przestrzeni innych obiektów budowlanych, to jest budynków i kanalizacji kablowej, co powoduje, że nie stanowi przedmiotu podatku (nie jest budowlą). Budowlą jest natomiast kanalizacja kablowa, która dla celu opodatkowania została przez spółkę wyceniona, zaś kwota podatku rozliczona w deklaracji. Postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. Prezydent Miasta L. wszczął z urzędu względem spółki postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości za 2006r. Następnie decyzją z dnia 29 grudnia 2008 r., określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w wysokości 1.180 zł. Według organu, na podstawie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) – dalej "u.p.o.l", budowlami są nie tylko obiekty budowlane (inne niż budynki bądź obiekty małej architektury), ale także urządzenia związane z obiektem budowlanym, które zapewniają użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Przedmiot opodatkowania stanową więc poszczególne budowle i urządzenia wzajemnie ze sobą powiązane, służące określonej działalności. W efekcie tego linie telekomunikacyjne kablowe ułożone w kanalizacji traktować trzeba jako kable sieci technicznych, przebiegające przez kanalizację techniczną, które stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Na podstawie danych, uzyskanych od spółki, a potrzebnych do wymiaru podatku, określono wartość budowli - 235.906 zł, od której wymierzono podatek według stawki 2%. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta L. spółka podniosła, że organ podatkowy nie poczynił jakichkolwiek ustaleń odnośnie podstawy obliczenia podatku, bazując jedynie na ogólnej informacji uzyskanej od spółki odnośnie wartości początkowej środka trwałego, zakwalifikowanego zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych, do grupy 6 -"Urządzenia techniczne". Nie odniesiono się także do argumentacji strony, która w toku sprawy szeroko uzasadniała zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie kanalizacji kablowej. Poza tym strona nie zgodziła się ze stwierdzeniem Prezydenta Miasta L., że kable ułożone w kanalizacji stanowią urządzenie budowlane, albowiem nie są urządzeniem technicznym, które zapewniałoby możliwość użytkowania kanalizacji, gdyż to kanalizacja zapewnia użytkowanie kabli. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 9 kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczyła tego, czy linie kablowe (telekomunikacyjne) ułożone w kanalizacji kablowej stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Powołując się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 o.p.o.l. i przepisy art. 3 pkt 1 lit. b) oraz pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) organ wskazał, że budowlą są także sieci techniczne, stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć jest budowlą, to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne aby sieć ta mogła funkcjonować. Z tego względu pojęcie "budowli" obejmuje nie tylko kanalizację, ale i kable w niej ułożone, stanowiąc całość techniczno-użytkową. Kolegium stwierdziło, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie wartości sieci telekomunikacyjnej, albowiem wskazał ją sam podatnik (w piśmie z dnia 13 listopada 2008 r.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz U. 2005 r. Nr 8, poz 60 zez zm.)- daje "O.p." poprzez błędne ustalenie, że na wartość środka trwałego w postaci sieci telewizji kablowej składa się jedynie wartość kanalizacji oraz umiejscowionych tam kabli. Podniosła, że w toku postępowania zwracała uwagę, iż głównym elementem sieci są stacje czołowe, będące zespołami urządzeń pomiędzy antenami odbiorczymi a siecią rozprowadzającą. Organ nie przeprowadził żadnego dowodu pozwalającego ustalić wartość budowli, wadliwie utożsamiając pojęcie "budowli" w rozumieniu stawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz środka trwałego. W ocenie spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło też art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania linii kablowych kanalizacji za "budowlę". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Uwzględniając skargę spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l oraz art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego WSA stwierdził, że dla celu opodatkowania podatkiem od nieruchomości konieczne jest poczynienie takich ustaleń, z których wynikać będzie, że określony składnik majątku, bądź zespół składników majątkowych, odpowiada pojęciu budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dopiero wtedy, przy jednoczesnym ustaleniu, że ten sam składnik majątku (bądź zespół składników) stanowi jednocześnie środek trwały, możliwe jest uwzględnienie wartości majątku, od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, a to w związku z koniecznością określenia podstawy obliczenia podatku od nieruchomości (według tej wartości lub wartości rynkowej). W ocenie sądu I instancji w niniejszej sprawie organ podatkowy nie wyjaśnił, jakie składniki majątkowe zaliczone zostały przez skarżącą spółkę do środków trwałych i czy mogą być uznane za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z góry założyło, że podana przez spółkę wartość środka trwałego w postaci urządzeń technicznych i innych składników, odpowiada wartości budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a przy tym w istocie nie uzasadniło swojego stanowiska, czym dodatkowo naruszono art. 210 § 4 O.p.. Jak bowiem zasadnie podniesiono w skardze, podatkowy organ odwoławczy odniósł się jedynie do kwestii, czy kable ułożone w kanalizacji kablowej stanowią element budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tymczasem z pism spółki składanych w toku postępowania podatkowego wynikało, że wartość środka trwałego obejmuje inne jeszcze składniki aniżeli kable w kanalizacji technicznej. Nietrafnie również oceniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że spółka kwestionowała jedynie objęcie opodatkowaniem linii kablowych, skoro w złożonej deklaracji dla podatku od nieruchomości ujawniono tylko wartość kanalizacji kablowej (z wyłączeniem wszystkich innych składników majątkowych związanych z siecią). W ocenie sądu pierwszej instancji powyższe niedomagania postępowania podatkowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro ustalenia dotyczące zakresu przedmiotowego budowli podlegającej opodatkowaniu, determinują wysokość zobowiązania podatkowego. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy ustalić jakie składniki majątkowe składają się na sieć telewizji kablowej, od której spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych oraz ocenić, czy i ewentualnie które z nich odpowiadają pojęciu budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a stosownie do tego określić podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wobec stwierdzonych uchybień natury proceduralnej, WSA za przedwczesne uznał odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego. W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciło na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p,s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zarzuceniu organowi podatkowemu naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art 210 § 4 O.p. z uwagi na nie dokonanie pełnego ustalenia stanu faktycznego w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli będących w posiadaniu spółki, podczas gdy materiał dowodowy wskazywał jaką wartość mają budowlo należące do spółki, służące do prowadzenia działalności gospodarczej (sieć techniczna – T.): zaś zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie zarówno prawne jak i faktyczne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzja Kolegium zawierała uzasadnienie zarówno prawne jak i faktyczne. Kolegium szczegółowo analizując przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane doszło do wniosku, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in, "sieci techniczne". Organ odwoławczy przyjął, że budowla (a tym samym sieć techniczna) według ustawy Prawo budowlane stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Skoro sieć techniczna jest budowlą, to wchodzące w jej skład elementy są niezbędne aby sieć mogła funkcjonować. Z tych wzglądów organ odwoławczy przyjął że budowlą jest sieć T. jako całość techniczno - użytkowa wraz z instalacjami i urządzeniami. Odrębnego rozważenia wymagało natomiast odniesienie się do kanalizacji kablowej, jako że według spółki tylko ona powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie Kolegium wyjaśniło, że podstawową funkcją kanalizacji jest jej ochronne działanie w stosunku do kabla, a zatem została wybudowana jako niezbędny element sieci technicznej, stanowiącej większą całość. Z tak ustalonym stanem prawnym w pełni korespondował zgromadzony materiał dowodowy. Wartość sieci technicznej została bowiem ustalona na podstawie danych wskazanych przez samego podatnika. W toku postępowania spółka, na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji, zawierającego precyzyjne żądanie wskazania wartości wszystkich budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej podała, że wartość należącej do niej sieci telewizyjnej wynosiła 235.906 zł. Skoro sieć techniczna jest budowlą w rozumienia Prawa budowlanego to stanowi ona, jako całość techniczno - użytkowa, przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W związku z tym nie można podzielić poglądu WSA, który zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p, nakazał badanie, jakie konkretnie składniki wchodzą, w skład sieci T. należącej do spółki wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej oraz sklasyfikowanej jako środek trwały. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik podatniczki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i jako taka zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowany został zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zarzucenie organowi podatkowemu naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 O. p. polegającego na niepełnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli będących w posiadaniu podatniczki w postaci sieci T.. Powyższy zarzut należy uznać za uzasadniony. Uchylając zaskarżoną decyzję sąd I instancji wskazał na konieczność poczynienia ustaleń co do tego, które ze składników majątkowy zaliczony przez spółkę do środka trwałego w postaci sieci telewizji kablowej odpowiadają pojęciu budowli w rozumieniu u.p.o.l. w celu prawidłowego określenia podstawy opodatkowania przedmiotowej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe wskazania pod adresem organu podatkowego świadczą o nieuchwyceniu przez WSA zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości sieci telekomunikacyjnych, które wydaje się być konsekwencją uchylenia się przez sąd I instancji od ceny przepisów materialnego prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w sprawie. W sprawie niniejszej o tym co jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do sieci telekomunikacyjnych decyduje w zasadniczej mierze prawidłowa subsumcja i wykładnia przepisów materialnego prawa podatkowego. Rozstrzygniecie sporu w sprawie niniejszej uzależnione jest od odpowiedzi na pytanie, czy jak przyjęły organy podatkowe sieć telewizji kablowej jako całość stanowi budowlę w rozumieniu u.p.o.l. podlegającą opodatkowaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., czy też jak uznał sąd I instancji w sprawie należało ustalić jakie składniki majątkowe zaliczone zostały przez skarżącą spółkę do środka trwałego opisanego jako sieć T. i konsekwentnie, które z nich mogą być uznane za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości został określony w art. 2 ust. 1 u.p.o.l.. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie obiekty budowlane w postaci budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę stanowi – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego – przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową. Definicja i wyliczenie budowli zawarte w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego mają charakter otwarty i przykładowy. Dla łatwiejszego zidentyfikowania cech budowli ustawodawca wymienia pewne ich typowe przykłady, zastrzegając dodatkowo łączącą je negatywną przesłankę, a mianowicie, że budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wśród wymienionych w tym katalogu desygnatów budowli znalazły się m.in. sieci techniczne. Z kolei załącznik do ustawy prawo budowlane do obiektów budowlanych kategorii XXVI zalicza m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI) Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Zgodnie jednak z definicją tego pojęcia zawartą w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (DZ. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) sieć telekomunikacyjna oznacza systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Sieć telekomunikacyjna to zatem obiekt budowlany będący zbiorem węzłów oraz linii telekomunikacyjnych i łączy pomiędzy węzłami. Zadaniem sieci telekomunikacyjnej jest więc przekazywanie danych, informacji lub wiadomości w celu komunikacji pomiędzy dwoma lub wieloma określonymi punktami. Zatem sieć telekomunikacyjna składa się z szeregu elementów tworzących całość techniczno-użytkową, których połączenie w odpowiedni sposób - zgodnie z wymogami technicznymi - umożliwia ich wykorzystanie w celu transmisji danych. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2010 roku w sprawie sygn. akt II FSK 2049/09 nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej kable oraz pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot podatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004 r., nr 12, s. 26, L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009 r., nr 4, s 34). Całość ta zatem razem stanowi budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, że utrwalony w orzecznictwie NSA jest pogląd zgodnie z którym przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno – użytkową podlegającą opodatkowaniu jako jeden obiekt budowlany podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (por.: FSK 2316/04, II FSK 156/ 08 i II FSK 564/08, II FSK 1951/09 dostępne w Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http:// nsa.gov.pl). Skoro na podstawie art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest "budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami", to należy więc przyjąć, że sieć T. stanowiąca całość techniczno - użytkową stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe organy podatkowe prawidłowo uznały, że linie kablowe T. wraz kanalizacją kablową oraz całą szeroko rozumianą infrastrukturą powinny być traktowane nie jako jednorodny obiekt, lecz jako budowla składająca się z poszczególnych obiektów, urządzeń funkcjonalnie ze sobą powiązanych służących wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej. Zaliczenie zaś sieci telewizji kablowej do budowli powoduje, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest jej wartość, o której mowa art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., która w rozstrzyganej sprawie w prawidłowy sposób, w oparciu o informacje pochodzące od spółki została ustalona przez organy podatkowe. Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe w sprawie wynikało, że spornym przedmiotem opodatkowania jest sieć telewizji kablowej, która nie jest obiektem trwale połączonym z gruntem, bowiem jej elementy zlokalizowane są w przestrzeni innych obiektów budowlanych - budynków i kanalizacji kablowej. Powyższa sieć telewizyjna stanowi środek trwały skarżącej spółki przejęty aportem we wrześniu 2006 roku, którego wartość początkowa wynosiła 235.906 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak ustalony stan fatyczny był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia przez organy podatkowe. W rozstrzyganej sprawie dla prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości niezbędna i wystarczająca była prawidłowa wykładnia i ocena możliwości zastosowania prawa materialnego. Wobec powyższego całkowicie niezasadnym było uchylenie się przez sąd I instancji od oceny prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe przepisów u.p.o.l.. Konsekwencją braku prawidłowej analizy przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie było także nietrafne wskazanie na konieczność ustalenia jakie składniki majątkowe składają się na sieć telewizji kablowej, od której spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych i ustalenie które z nich odpowiadają pojęciu budowli w rozumieniu u.p.o.l. Zarzuty natury procesowej wysunięte w stosunku do zaskarżonej decyzji przez sąd I instancji stanowią próbę zastąpienia merytorycznej oceny poddanej kontroli sądu administracyjnego decyzji formułowanymi bezpodstawnie zarzutami dotyczącymi nieistniejących uchybień procesowych. Z przedstawionych wyżej względów zarzut kasacyjny naruszenia przez sąd I instancji prawa procesowego w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p. jest zasadny. Kwestia zakwalifikowanie sieci telewizji kablowej do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak zostało wywiedzione powyżej stanowi rezultat prawidłowej subsumcji i wykładni przepisów prawa materialnego i nie dotyczy sfery ustaleń faktycznych. Rację należy przyznać więc pełnomocnikowi organu wskazującemu, że uczynione pod adresem kontrolowanej decyzji przez sąd I instancji zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego uznać należało za chybione. Powyższe naruszenie prawa procesowego uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji na podstawie art. 185 § p.p.s.a.. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 Nr 163, poz. 1349 ze zm.).