I SA/Ke 341/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Asystent sędziego Magdalena Stępniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2009r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "R." w K. na indywidualną interpretację M. F. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od M. F. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej "R." w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...]. nr [...]., wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko Wspólnoty Mieszkaniowej R. w K. przedstawione we wniosku z dnia 5 lutego 2009r., uzupełnionym pismem z dnia 26 marca 2009r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności dokonywanych przez wspólnotę mieszkaniową na rzecz właścicieli lokali biurowych (członków wspólnoty) jest nieprawidłowe. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: wspólnota mieszkaniowa obejmująca właścicieli lokali wyłącznie niemieszkalnych otrzymuje od współwłaścicieli budynku w formie zaliczek wpłaty na utrzymanie zarówno części wspólnych budynku, jak i pokrycie kosztów zużycia mediów zarówno opomiarowanych, jak i nieopomiarowanych, ale dostarczanych bezpośrednio do lokali. Wspólnota mieszkaniowa nabywa potrzebne do funkcjonowania budynku i poszczególnych lokali towary i usługi, których wartość następnie rozlicza, zgodnie z przyjętymi regulaminami pomiędzy współwłaścicieli budynku - stosownie do dostaw zrealizowanych przez wspólnotę na rzecz tych współwłaścicieli. Wspólnotę tworzą właściciele będący czynnymi podatnikami VAT. Właścicielami są osoby fizyczne i podmioty prawa handlowego, które dokonały zakupu lokali biurowych (handlowych i usługowych) znajdujących się w budynku niemieszkalnym od dewelopera. Osoby fizyczne zakupiły lokale na własne nazwisko, po czym wniosły je do swoich firm jako środki trwałe. Każdy z członków wspólnoty upoważnił zarządcę do wystawiania faktur VAT na firmę, w której właściciel jest reprezentantem. Wspólnota, jako czynny podatnik VAT, zakupuje media na własny rachunek i obciąża nimi właścicieli wystawiając faktury VAT w proporcji wynikającej ze zużycia bądź udziału w nieruchomości. Ponadto wspólnota osiąga dochody z reklam, na które wystawia również faktury VAT. Wspólnota składa miesięczne deklaracje VAT-7 oraz płaci zobowiązania podatkowe wynikające z tych deklaracji. W przedstawionym powyżej stanie faktycznym wnioskodawczyni skierowała następujące pytanie: czy podlegają opodatkowaniu VAT czynności dokonywane przez Wspólnotę na rzecz właścicieli lokali biurowych. Zgodnie ze stanowiskiem wnioskodawcy, w zakresie w jakim wspólnota realizuje dostawy (czy też pośredniczy w dostawach) towarów i usług związanych z eksploatacją budynku i lokali jest ona podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług (art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej) i w tym zakresie jej działalność podlega opodatkowaniu tym podatkiem, z zastosowaniem stawek podatkowych właściwych dla przedmiotu dostawy. Na tle powyższego stanu faktycznego organ ustalił co następuje: w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W myśl art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Organ wskazał, iż w myśl art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Przepis ten nie daje wspólnocie mieszkaniowej przymiotu osoby prawnej, lecz przymiot jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. Jednostka, która powstała w oparciu o powyższy przepis art. 6 ustawy o własności lokali, posiada określoną strukturę organizacyjną, w skład której wchodzą (tworzą ją) właściciele lokali, zobowiązani do określonych zachowań i czynności wynikających z ustawy. Za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej wspólnota odpowiada bez ograniczenia, a każdy właściciel lokalu w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości. W celu reprezentacji interesów Wspólnoty, zobowiązana jest ona ustanowić zarząd, który może być sprawowany bezpośrednio przez członków wspólnoty lub pośrednio przez podmiot z zewnątrz. Ponadto ustawa o własności lokali rozróżnia pojęcia zarządu i zarządcy. O zarządzie mówi się w przypadku, gdy chodzi o organ wspólnoty (art. 20 ustawy), a o zarządcy w przypadku gdy zarządzanie (administrowanie) nieruchomością wspólną zostało powierzone osobie fizycznej lub prawnej na zasadzie umowy zlecenia (art. 18 ust. 1 ustawy). Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że wspólnota stanowi wspólnotę interesów właścicieli lokali, zorganizowanych w formie i na zasadach określonych w powołanej wyżej ustawie o własności lokali. W celu należytego utrzymania lokali, ich właściciele zobowiązani są do ponoszenia wydatków na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością. Koszty te można podzielić na koszty zarządu częściami wspólnymi nieruchomości i koszty związane z utrzymaniem poszczególnych wyodrębnionych lokali. Z powyższych tytułów na rzecz Wspólnoty właściciele zobowiązani są do uiszczania zaliczek w celu pokrycia kosztów utrzymania poszczególnych lokali i części wspólnych. Organ wyjaśnił, że zaliczki (kwoty) wpłacane przez członków wspólnoty na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, jak i poszczególnych wyodrębnionych lokali, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29 ustawy o VAT. Zaliczki te stanowią jedynie partycypację w kosztach jednostki organizacyjnej -wspólnoty lokali użytkowych - przez jej członków. Wspólnota, a więc jej członkowie, nie dokonują sprzedaży, w rozumieniu ustawy o VAT, na rzecz samych siebie (również, jeżeli dotyczy to wyodrębnionych lokali a nie części wspólnej), poprzez zapłatę zaliczek (kwot) z tytułu kosztów związanych z utrzymaniem własnych lokali, np. z tytułu opłat za ciepłą wodę, ogrzewanie lub wywóz nieczystości. Tym samym Wspólnota nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie pobierania opłat od członków wspólnoty z tytułu dostaw mediów do poszczególnych lokali (tzw. refaktury) oraz pobierania zaliczek na pokrycie kosztów zarządu i na fundusz remontowy. Organ podkreślił jednocześnie, iż w odniesieniu do czynności wykonywanych przez wspólnotę na rzecz osób trzecich (tj. nie wchodzących w skład wspólnoty), dotyczących w przedmiotowej sprawie np. usług reklamy wspólnota jest podatnikiem VAT, a czynności te podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. W związku z powyższym stanowiskiem organu Wspólnota Mieszkaniowa R., na mocy art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa P.p.s.a., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zmianę interpretacji indywidualnej. Zarzuciła organowi niezasadne uznanie wspólnoty mieszkaniowej, której wszyscy członkami są podmiotami prowadzącymi działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, wyłącznie za wspólnotę interesów jej członków, której nie przysługuje status podmiotu podatkowego na gruncie ustawy o VAT. Zdaniem wzywającej wprowadzenie wobec takiego podmiotu zakazu odliczania i naliczania VAT prowadzić będzie do naruszenia zasady neutralności tego podatku, której celem jest takie kształtowanie systemu podatkowego aby uniknąć kumulowania podatku i naliczania podatku od podatku. Powołała się przy tym na art. 9 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej definiujący pojęcia "podatnika" i "działalności gospodarczej". Wspólnota wskazała, iż biorąc pod uwagę zadania i cele wspólnoty mieszkaniowej zdefiniowane w art. 20 i nast. ustawy o własności lokali, jej aktywność należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Wskazują na to m. in. szczególne uprawnienia windykacyjne wynikające z art. 16 ustawy o własności lokali. Ponadto Wspólnota dokonała sprostowania opisu stanu faktycznego przedstawionego w interpretacji. Sprecyzowała, że "podmioty prawa handlowego" to w większości spółki handlowe, prawie wszystkie posiadające osobowość prawną, natomiast osoby fizyczne to przedsiębiorcy, którzy nabywając lokale w ramach działalności gospodarczej nie mogły ich "następnie wnieść do swoich przedsiębiorstw" lecz następowało to z chwilą nabycia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał stanowisko zawarte w interpretacji indywidualnej. Dodatkowo powołał się na art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zgodnie z którym podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zatem wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu przez podmiot nie występujący w tym przypadku w charakterze podatnika – nawet jeśli jest on podatnikiem z innego tytułu – pozostaje poza zakresem opodatkowania. Tak samo wykonanie czynności niepodlegajacej opodatkowaniu przez podatnika jest neutralne z punktu widzenia podatku od towarów i usług. Organ wskazał ponadto, że z art. 6 zd. drugie ustawy o własności lokali nie wynika aby wspólnota mieszkaniowa mogła nabywać prawa i zaciągać zobowiązania "we własnym imieniu". Czynności te podejmuje na rzecz ogółu właścicieli lokali. W tym zatem znaczeniu wspólnota mieszkaniowa jest ułomną osobą prawną w rozumieniu art. 33¹ Kodeksu cywilnego. Ze zdanie pierwszego art. 6 w/w wynika natomiast, że pojęcia wspólnoty mieszkaniowej i ogółu właścicieli są synonimami. Zatem prawa i obowiązki nabywane przez wspólnotę mieszkaniową przysługują ogółowi właścicieli lokali. Odnosząc się do sprostowania przez Wspólnotę stanu faktycznego opisanego w interpretacji, organ wskazał, że zgodnie z art. 14b § 1-3 Ordynacji podatkowej wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej winien wyczerpująco przedstawić zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe oraz przedstawić własne stanowisko w kwestii oceny prawnej. Organ nie może zatem toczyć sporów o stan faktyczny sprawy. Zakres i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie, nie zaś późniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Na wyżej przedstawioną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego Wspólnota Mieszkaniowa R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie tej interpretacji powtórzyła argumentację zawartą w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo podniosła, że potraktowanie przez organ pojęć "wspólnota mieszkaniowa" i "ogół właścicieli" jako synonimów narusza językowe reguły wykładni. Jej zdaniem z cechy wspólnoty wynika posiadanie zdolności prawnej, tj. również możliwości nabywania praw i zaciągania obowiązków we własnym imieniu. Jako przepis regulujący tę kwestię skarżąca wskazała art. 33¹ k.c. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Dodatkowo, powołując się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2006r. sygn. III CZP 97/06, wyjaśnił, że wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa majątkowe wyłącznie do majątku wspólnego właścicieli lokali. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się np. do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Sąd wskazuje także, iż orzeczenie w sprawie zostało oparte wyłącznie na zaprezentowanym w sprawie stanie faktycznym, w którym uwzględniono m.in. treść wniosku. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja tylko w części jest prawidłowa. Po pierwsze, należy wskazać, że przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz.903 ze zm.) wskazuje na dwa rodzaje obowiązków członków wspólnoty mieszkaniowej: te związane z nieruchomością wspólną i te związane z odrębną własnością lokalu. Przy czym w zakresie obciążeń finansowych właściciela lokalu będącego członkiem wspólnoty wyróżnia się dwie kategorie wydatków, tj. koszty zarządu związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej oraz wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu. Składniki pierwszej kategorii wydatków zostały przykładowo wymienione w art. 14 ustawy o własności lokali jako zasadnicze koszty obciążające właścicieli lokali w ramach wspólnoty. Są to przede wszystkim: 1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację, 2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę, 3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, 4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości, 5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. To wyłącznie na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną właściciele, zgodnie z art. 15 ust. 1 tej ustawy uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, których wysokość ustalana jest w drodze uchwały wspólnoty (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy). W przypadku wydatków ponoszonych przez właściciela - związanych z utrzymaniem jego lokalu - najczęściej chodzić będzie o tzw. media (np. energia cieplna, woda). Zarząd Wspólnoty, w zakresie dostawy mediów do poszczególnych lokali występuje w odmiennej roli, praktycznie jedynie jako pośrednik między dostawcami a odbiorcami - właścicielami lokali. Środki uiszczone z tytułu wpłat dokonanych przez właścicieli poszczególnych lokali na utrzymanie tych lokali (zapłata za media) nie są zaliczkami w rozumieniu art. 15 ust.1 ustawy o własności lokali. W tym znaczeniu wydatki ponoszone przez właścicieli lokali na zakup mediów do ich lokali nie są "partycypacją w kosztach -jednostki organizacyjnej – wspólnoty lokali użytkowych", jak przyjął organ w interpretacji udzielonej skarżącej. Powstające bowiem tą drogą stosunki nie mają charakteru rozliczeń wewnątrz Wspólnoty, tj. np. zakup mediów do poszczególnych lokali (rozliczany według rzeczywistych kosztów) nie może być traktowany jako czynność niepodlegająca regulacjom ustawy o podatku od towarów i usług (art. 5 ust. 1 ustawy o VAT). Zgodzić się można z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie (zob. S. Brzeszczańska, Rozliczanie mediów we wspólnocie mieszkaniowej, Monitor Podatkowy 1/2007, s.17 i n.), że ustawowego obowiązku ponoszenia kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie można rozciągać także na lokale, a w konsekwencji przyjmować, że m.in. w przypadku zakupu mediów wspólnota w całości kupuje je dla siebie i sama ze sobą rozlicza. Z tego powodu, że ze względów technicznych niemożliwe jest kupowanie mediów do poszczególnych lokali oddzielnie, wspólnota dokonuje tego zakupu "całościowo" i z tego tytułu od właścicieli - niezależnie od zaliczek na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną, z których ponoszone są opłaty za dostawę mediów w części dotyczącej nieruchomości wspólnej - pobierane są stosowne należności. Wspólnota w tym zakresie działa jako pośrednik, nie kupuje tych mediów dla siebie, lecz działa w istocie w imieniu właścicieli; nawet jeżeli zawiera umowę we własnym imieniu, to w odpowiedniej części jest ona zawarta na rzecz właścicieli. Wspólnota tylko pośredniczy w zakupie mediów i rozliczając ten zakup na poszczególne lokale w rzeczywistości dokonuje odsprzedaży. Taka odsprzedaż mediów właścicielom lokali stanowić będzie przedmiot opodatkowania VAT jako świadczenie usług. W tym też zakresie wystawiane mogą być przez Wspólnotę faktury VAT, dokumentujące świadczenie usług na rzecz właścicieli (refakturowanie zakupionych przez Wspólnotę mediów na właściciela). W taki oto sposób właściciel ponosić będzie wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, do czego jest zobowiązany na mocy art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali. Mamy tu więc do czynienia z sytuacją, w jakiej wspólnota mieszkaniowa, od której jako od podatnika VAT dokonującego zakupu towarów i usług od podmiotu zewnętrznego (innego podatnika), każdy jej członek jako konsument, nabywa towar i usługę. Zatem zakup przez wspólnotę usług odprowadzania nieczystości, wywozu śmieci czy dostarczania wody i służących zaspokajaniu indywidualnych potrzeb każdego z członków wspólnoty powinien być refakturowany na członków wspólnoty ze wszystkimi konsekwencjami wynikającymi z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżona interpretacja jest prawidłowa merytorycznie we wskazaniu, że uiszczanie przez członków Wspólnoty bieżących opłat (zaliczek) na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną nie jest objęte przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, nie ma zatem podstaw, żeby Wspólnota Mieszkaniowa wystawiała faktury VAT dokumentujące wpłatę zaliczek, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o własności lokali. Nie ma też sporu pomiędzy stronami, co do czynności wykonywanych przez wspólnotę na rzecz osób trzecich (tu: usługi reklamy). Natomiast w odniesieniu do wydatków, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o własności lokali, związanych z utrzymaniem poszczególnych lokali, ponoszonych m.in. z tytułu zakupu mediów do tych lokali, stwierdzić należy, że interpretacja dokonana w niniejszej sprawie narusza prawo, w szczególności przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 29, art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. Jak wyżej bowiem wskazano do tego rodzaju transakcji znajdują zastosowanie przepisy o podatku od towarów i usług. Wobec łącznego ujęcia w dokonanej interpretacji podatkowej zaliczek na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zakupu mediów, uwzględniając skargę Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości, mimo że przyjął merytoryczną poprawność interpretacji odnośnie zaliczek. Powyżej wyrażony pogląd znajduje też aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2009r., III SA/Wa 2597/08; WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2009r., III SA/Gl 1369/08; WSA w Gdańsku z 10 września 2009r., I SA/Gd 488/09; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 2 października 2007r., I SA/Go 68/07 (dostępne na www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Jego prawidłowość potwierdził również NSA w wyroku z 20 marca 2009r. I FSK 88/08 (dostępny na www. orzeczenia.nsa.gov.pl), dodatkowo wskazując, że do 1 grudnia 2008r. ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulowały zagadnienia refakturowania kosztu usług obcych. Stąd też do dnia 1 stycznia 2007r. należało posiłkować się przepisem art. 6 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG), a od 1 stycznia 2007r. art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej, które stanowią, że: "w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi". Od 1 grudnie 2008r. kwestię tę normuje art. 30 ust. 3 ustawy o VAT, gdyż odnośnie lokali wyodrębnionych Wspólnota działa we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej (właściciela lokalu). W zakresie natomiast części wspólnych zasada powyższa nie powinna obowiązywać, gdyż działa w imieniu własnym, na rzecz swoją jako Wspólnoty. Wbrew natomiast stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę powyższe wnioski nie pozostaje w sprzeczności z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2007r. sygn. akt III CZP 65/07. Należy bowiem zauważyć, że uznanie danej czynności za podlegającą opodatkowaniu czy też nieopodatkowaną jest niezależne od kwalifikacji tej czynności na gruncie prawa cywilnego. Prawo bowiem podatkowe, jako prawo daninowe korzysta z autonomii samodzielnie regulując zdarzenia gospodarcze. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni przedstawioną wyżej przez Sąd interpretację przepisów. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 146 § 1 ustawy P.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. 1sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu w całości. Z kolei orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało na treści przepisu art. 200 ustawy P.p.s.a.