II OSK 457/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 330/09 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej, gazowej, sportowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od K. Z. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 330/09, po rozpoznaniu skargi K. Z. , uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2008 r., wydane w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej, gazowej, sportowej oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Komendant Główny Policji (dalej KGP) utrzymał w całości w mocy decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej Komendant Wojewódzki Policji) z dnia [...] października 2008 r., którą cofnięto K. Z. (dalej skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej: bojowej, myśliwskiej, gazowej oraz sportowej. Komendant Wojewódzki Policji cofnął pozwolenie na ww. broń z uwagi na to, że skarżący został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie (sygn. akt II Ks 12/04) winnym popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 9 § 1 w zw. z art. 63 § 1 i § 3 k.k.s. i skazany na karę grzywny oraz dlatego, że skarżący uznany został wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie (sygn. akt II K 780/07) winnym popełnienia przestępstw z: art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; art. 297 § 1 k.k.; art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.; art. 219 k.k.; art. 271 § 1 k.k.; art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i skazany na karę trzech lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem na okres sześciu lat tytułem próby oraz karę grzywny. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił obrazę art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez przyjęcie, iż samo skazanie za popełnienie ww. przestępstw rodzi i uzasadnia obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas, gdy w jego ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy takiej obawy nie dowodzi. Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie stwierdził, że zarzuty i argumenty w nim zawarte nie dawały podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organy Policji mają obligatoryjny - wynikający z ustawy, obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie, należącej do kręgu podmiotów wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Wobec tego, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynikało, że skarżący został wyrokiem o sygn. akt II K 780/07 uznany winnym popełnienia ww. przestępstw to organy obu instancji musiały wydać decyzje cofające pozwolenie na broń. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie oraz art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. przez nie wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem skarżącego, a wydanym wyrokiem skazującym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dawał wystarczającą podstawę do zaliczenia skarżącego do kręgu osób objętych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 u.b.a. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, mają w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej mimo, że należą, co do zasady, do rozstrzygnięć związanych. W powołanym przepisie przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego cofnięcie pozwolenia na broń ustawodawca posługuje się bowiem zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 u.b.a. nie oznacza jednak dowolności w działaniu organów policji i zobowiązuje sąd do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech owej dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych niesprecyzowanych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. W ocenie Sądu na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Zasadne są, zatem zdaniem Sądu, poglądy według których - w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną, podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego - organy policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta jednak musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Niesporne w sprawie jest, że skarżący został skazany ww. wyrokiem Sądu Rejonowego za przestępstwa z: art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; art. 297 § 1 k.k.; art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.; art. 219 k.k.; art. 271 § 1 k.k.; art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W ocenie Sądu fakt tego skazania nie wystarcza do uznania, iż obawa, o jakiej mowa w powyższym przepisie jest uzasadniona. Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenia na broń palną w każdym przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu osoby uprawnionej, to zapewne taki zapis znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. Zatem, zdaniem Sądu, organy nie mogą stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Skazanie nie może bowiem świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów u.b.a. Istotne jest bowiem w jaki sposób skarżący posługiwał i posługuje się bronią, czy zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W tym zakresie organy obu instancji nie poczyniły żadnych ustaleń. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy, oprócz uwzględnienia faktu, iż skarżący jest skazany za ww. przestępstwa, dokonać analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, w tym opinii o skarżącym z miejsca zamieszkania i Koła Łowieckiego. Dopiero analiza i ocena dowodów zebranych w sprawie pozwoli organowi na podjęcie decyzji realizującej przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Jednocześnie Sąd zauważył, że uznanie, iż każdy skazany traci wiarygodność i stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym, nie jest uprawnione w świetle treści przepisów u.b.a., dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń i prowadzi do znacznego ich zaostrzenia. Gdyby ustawodawca chciał cofnąć pozwolenie na broń wszystkim skazanym, to przyjąłby wprost taką regulację. Tymczasem z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., jak już wskazano wynika wyraźnie, że kwestią najistotniejszą przy cofnięciu pozwolenia na broń jest stwarzanie przez uprawnionego zagrożenia dla porządku publicznego w związku z posiadaną bronią. Nie chodzi więc ustawodawcy o jakiekolwiek skazanie, jakiekolwiek naruszenie porządku prawnego, ani jakiekolwiek zagrożenie dla tego porządku ze strony uprawnionego, a tylko o zagrożenie, że użyje broni sprzecznie z porządkiem publicznym. Wyciągnięcie wniosku o istnieniu zagrożenia sprzecznego z prawem użycia broni z samego tylko faktu skazania jest zdaniem Sądu za daleko idące. Konieczne jest bowiem wykazanie, że zachowanie uprawnionego, będące powodem jego skazania, pozwala żywić obawę co do dalszego zgodnego z prawem używania broni. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że tylko istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, a nie samo skazanie, może być przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń. Organ musi więc wykazać dowodami, a nie tylko bardzo swobodnymi zabiegami logicznymi, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 863/06 (niepubl.) i wyjaśnił, że uzasadniona obawa dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, a może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby: nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych, ujemne cechy charakteru: nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie. W ocenie Sądu, organ z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie rozważył całokształtu materiału dowodowego i nie wziął pod uwagę pozytywnej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania oraz w Kole Łowieckim. Pominął także milczeniem dotychczasowy nienaganny tryb życia uprawnionego oraz fakt, że w czasie posiadania pozwolenia na broń, nie stwarzał żadnych zagrożeń dla porządku publicznego. Zgodnie ze znajdującym się w sprawie wyrokiem ww. Sądu Rejonowego (sygn. akt W 396/06) skarżący został uniewinniony od zarzutu wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, cytowana dalej jako u.b.a.), tj. w sprawie niewłaściwego przechowywania amunicji myśliwskiej. Organ pominął też zupełnie okoliczność, że czyn, za który skazano uprawnionego, jakkolwiek oczywiście naganny, nie wiązał się z żadną agresją, brutalnością ani atakiem na kogokolwiek. Stąd, w ocenie Sądu, zbyt pochopnie i sprzecznie z art. 80 k.p.a. ustalono, że samo skazanie podważa wszelką wiarygodność skarżącego i powoduje, że jako niewiarygodny stwarza on zagrożenie użycia broni sprzecznie z porządkiem prawnym. Pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ww. okoliczności - korzystnych dla skarżącego, narusza art. 107 § 3 k.p.a. Wobec tego Sąd stwierdziwszy, że Komendant Główny Policji nie rozważył należycie wszystkich okoliczności sprawy, nie zbadał wszechstronnie sylwetki skarżącego, biorąc pod uwagę z jednej strony pozytywne opinie, nienaganny dotychczasowy sposób życia i zachowania, a z drugiej strony rodzaj naruszenia prawa jakiego dopuścił się skarżący, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. Przy braku takich rozważań nie wiadomo bowiem, dlaczego organ uznał, że skarżący, który nienagannie korzystał z broni, po skazaniu za przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu zaczął stwarzać obawę niezgodnego z prawem użycia broni. Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., a także prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77, 80 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstw z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 63 § 1 i § 3 kks oraz z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 12 fck, art. 297 § 1 kk, art. 297 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk, art. 219 kk, art. 271 § 1 kk oraz z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk - nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem popełnienie przez stronę wymienionych czynów wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń choćby za jedno z przestępstw wymienionych w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i obliguje organy Policji do cofnięcia wydanego jej pozwolenia. Dokonując natomiast dalszej analizy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy uznać także trzeba, że przepis ten jedynie przykładowo wymienia jako okoliczności budzące uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z powyższego wynika zatem, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. Bezspornym jest w przedmiotowej sprawie, iż K. Z. został uznany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie (sygn. akt II Ks 12/04) winnym popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 63 § 1 i § 3 kks oraz uznany wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie (sygn. akt II K 780/07) winnym popełnienia przestępstw z: art. 297 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, art. 297 § 1 kk, art. 297 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk, art. 219 kk, art. 271 § 1 kk oraz z art. 300 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Wskazane czyny zarzucane stronie ujęte zostały w kodeksie karnym w rozdziałach grupujących przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową oraz przeciwko wiarygodności dokumentów. Jednakże dobra prawne, które strona naruszyła swoim działaniem, jak również okoliczności popełnienia tych czynów i ich wysoka społeczna szkodliwość, której odzwierciedleniem jest grożąca sprawcy kara, w ocenie organów Policji bezsprzecznie wskazują na zaistnienie uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Strona dopuszczając się przestępstwa m.in. przeciwko obrotowi gospodarczemu, swoim czynem zagroziła pośrednio również mieniu, które to dobro prawne wprost jest przewidziane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i którego zagrożenie lub naruszenie czynem karalnym skutkuje wówczas obligatoryjnym cofnięciem pozwolenia na broń. W ocenie organów Policji popełnienie przez Stronę ww. czynów wskazuje na zaistnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust, 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W związku z powyższym, pomimo tego, iż przestępstwa, których dopuścił się wymieniony nie zostały wyraźnie wskazane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to stwierdzić należy, że ich sprawca działał świadomie, a zatem godził się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania. Komendant Główny Policji zauważył, że organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub choćby podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Posiadacz pozwolenia na broń musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby mające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu, taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. Podkreślić należy, iż "nie ma bardziej realnej obawy użycia broni z naruszeniem porządku i bezpieczeństwa publicznego, niż potwierdzona skazującym wyrokiem sądu karnego. Od posiadacza broni wymaga się nieskazitelnej postawy, broń jest towarem szczególnie reglamentowanymi jej posiadanie nie należy do dóbr konstytucyjnie zagwarantowanych "- tak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 25 czerwca 2008 r.( sygn. akt II OSK 698/07, niepubl), a także w wyroku z dnia 3 lipca 2008 r.( sygn. akt II OSK 764/07, niepubl.). Skarżący kasacyjnie organ zauważył, że nie można także zgodzić się z oceną Sądu uznającą za ważne w sprawie opinie o skarżącym: z miejsca zamieszkania oraz z Koła Łowieckiego, wskazujące na nienaganny tryb życia skarżącego. Organ zaznaczył, że 99% sprawców czynów zabronionych ma dobrą opinię w środowisku, co nie oznacza, iż należy traktować ich ulgowo, tym bardziej, że ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje ku zaostrzeniu wymogów stawianych osobom posiadającym pozwolenia na broń, lub ubiegającym się o pozwolenie na jej posiadanie. Ponadto, w ocenie organu, to przede wszystkim wymienione wyroki spraw karnych za popełnione czyny zabronione - są wyznacznikiem opinii skarżącego oraz jego "nienagannego trybu życia". W ocenie organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodatkowo naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że Komendant Główny Policji zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa), lecz w świetle przytoczonej powyżej argumentacji dokonał jedynie ich zgoła odmiennej oceny przy rozstrzyganiu o istocie sprawy. Organ administracji nie dopuścił się jednak przy tym obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się bowiem na wszystkich dowodach zgromadzonych w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną K. Z. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Rozpoznając sprawę w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. i wobec przedstawienia w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. za skuteczny można uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Komendant Główny Policji w skardze kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jednakże nie wykazuje, aby uchybienie tym przepisom miało istotny, a więc decydujący o rozstrzygnięciu, wpływ na wynik sprawy. Istota skargi kasacyjnej opiera się natomiast na argumentacji dotyczącej rozumienia i zastosowania w rozpoznawanej sprawie przepisów prawa materialnego. Taka też jest istota rozpoznawanej sprawy, gdyż jej rozstrzygnięcie zależy od oceny zastosowania w ustalonym stanie faktycznym przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też Sąd pierwszej instancji zarzucając organom Policji, poza naruszeniem przepisów prawa materialnego, naruszenie przepisów postępowania nie dopuścił się takiego uchybienia tym ostatnim, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O wyniku sprawy zadecydowała ocena zastosowania przepisów prawa materialnego. Wobec tego nie zachodzą podstawy usprawiedliwiające zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 cytowanej ustawy. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jako przykład tzw. związania administracyjnego, nakłada na organ Policji obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 niniejszej ustawy. Analiza treści powyższej normy, była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09. Odwołując się do zaprezentowanych w tej uchwale wywodów stwierdzić należy, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż w stosunku do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi, więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, a co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podzielając pogląd zaprezentowany w powołanej wyżej uchwale trzeba zauważyć, że osoba posiadająca pozwolenie na broń korzysta z pewnego rodzaju domniemania, że nie użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie ma fakt popełnienia przestępstw przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. K. Z. skazany, bowiem, został za popełnienie w latach 2004-2006 przestępstw z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 297 § 1 k.k., art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., art. 219 k.k., art. 271 § 1 k.k. oraz z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.. Jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego w Gostyninie z dnia 22 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II K 780/07 K. Z. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa oszustwa gospodarczego (art. 297 § 1 k.k.), fałszerstwa intelektualnego (art. 271 § 1 k.k.), utrudniania dochodzenia roszczeń (art. 300 § 2 k.k.), niezgłoszenia danych (art. 219 k.k.). Jednocześnie popełniając większość z tych przestępstw działał czynem ciągłym (art.. 12 k.k.) lub w ciągu przestępstw (art. 91 § 1 k.k.). Dlatego słusznie autorka skargi kasacyjnej zwróciła uwagę na znaczenie społeczne i prawne popełnionych czynów. Przede wszystkim trzeba mieć na uwadze zbliżony charakter przestępstwa stypizowanego w art. 297 § 1 k.k. do przestępstw przeciwko mieniu. Przestępstwo to jest oszustwem gospodarczym (kapitałowym). W literaturze prawa karnego wskazuje się, że przepis art. 297 k.k., mający na celu przede wszystkim ochronę prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego, stanowiącego jeden z fundamentów ustroju gospodarczego państwa w warunkach gospodarki wolnorynkowej, służy kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dobra prawnego chronionego przez art. 286 k.k.. Zachowanie wskazane w art. 297 § 1 k.k. stanowi, bowiem, swoiste przygotowanie do popełnienia oszustwa finansowego. Dlatego też fakt trzykrotnego popełnienia przestępstwa ( w tym czynem ciągłym oraz jako ciąg przestępstw), o jakim mowa w art. 297 § 1 k.k. oraz dodatkowo przestępstw z art. 219 k.k., art. 271 § 1 k.k., art. 300 § 2 k.k., okoliczności ich popełnienia, w tym wysokość korzyści majątkowej, którą chciał osiągnąć skarżący (400.000 zł i 299.000 zł; dofinansowanie z PFRON) przełamują domniemanie, że skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego, a więc dają podstawy do twierdzenia, że w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli wypełnia przesłankę art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 oraz z dnia 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 357/07, niepubl.). Dodatkowo należy również uwzględnić fakt skazania skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w Gostyninie z dnia 11 sierpnia 2006 r. w sprawie sygn. akt II Ks 12/04 za popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 9 § 1 w zw. z art. 63 § 1 i 3 k.k.s.. W tej sytuacji fakt posiadania pozytywnych opinii o skarżącym z jego miejsca zamieszkania oraz środowiska, w którym egzystuje, a także pozytywna opinia macierzystego koła łowieckiego, nie pozwalały na jednoczesną eliminację faktu, jakim było kilkukrotne na przestrzeni lat 2004-2006 popełnienie przez skarżącego przestępstw umyślnych, w tym przeciwko obrotowi gospodarczemu, które kwalifikowało go jako osobę naruszającą porządek prawny. Zachowanie to wzruszyło domniemanie, z którego korzystał skarżący, iż nie istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z przedstawionych wyżej powodów zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.