I SA/Gl 797/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę; Pismem procesowym z dnia 1 września 2009 r. pełnomocnik A Sp. z o.o. z siedzibą w K. (będący adwokatem) zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W wyniku jej wydania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. nr [...], określającą dla ww. Spółki – następcy prawnego Sp. z o.o. B – wysokość straty w podatku dochodowym od osób prawnych poniesionej w roku podatkowym 2004 w kwocie [...] zł. Do skargi dołączono dowód polecenia przelewu dokonanego w dniu 1 września 2009 r. na kwotę 200,00 zł na rachunek WSA w Gliwicach. Jako tytuł operacji wpisano: "opłata sądowa od skargi na ostateczną decyzję Dyrektora IS w K. nr [...]". W końcowej części skargi pełnomocnik strony skarżącej zawarł informację, że wraz z wniesieniem skargi uiszczono wpis w kwocie 200 zł na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193) – dalej w skrócie: rozporządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej także w skrócie: P.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Stosownie do treści art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przez pojęcie "należnego wpisu" rozumieć przy tym należy pełną opłatę należną od danego pisma procesowego. Pismo nieopłacone w całości traktować należy tak, jak pismo w ogóle nieopłacone (T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. Lewis Nexis, Warszawa 2005 r., s. 605 – 606). W ramach niniejszej sprawy należny wpis sądowy od skargi, na mocy § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia jest wpisem stałym, wynoszącym 500 zł. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że przepis ten wyznacza wysokość wpisu stałego nie w sprawach "zobowiązań podatkowych", które to pojęcie zdefiniowane zostało w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) lecz w sprawach "z zakresu zobowiązań podatkowych". Użyte w nim sformułowanie "z zakresu" powoduje rozszerzenie kręgu przypadków, do których przepis znajdzie zastosowanie. Określenie, o którym mowa dotyczy sporów sądowoadministracyjnych, które pozostają w związku ze zobowiązaniami podatkowymi (por. postanowienie NSA z 28 grudnia 2004 r., FZ 568/04; patrz nadto postanowienie z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 9/08 oraz postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2008 r., II FSK 1788/06 – Centralna Baza orzeczeń Sądów Administracyjnych). Adwokat wnoszący skargę w niniejszej sprawie uiścił zaś opłatę w wysokości 200,00 zł. Taki stan rzeczy, na kanwie poczynionych wcześniej spostrzeżeń, skutkuje przyjęciem, że skarga w tej sprawie jest nienależycie opłacona, co w konsekwencji, po myśli art. 220 § 3 w zw. z art. 221 P.p.s.a., prowadzi do jej odrzucenia. Trzeba w tym miejscu odnotować, że chybione jest stanowisko pełnomocnika skarżącej, że skarga w tej sprawie objęta jest wpisem stałym w wysokości 200 zł, jako "skarga na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Kognicja sądów administracyjnych w tym zakresie została usankcjonowana w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że wspomniane wyżej akty lub czynności – poza tym, iż nie przybierają formy decyzji administracyjnej (por. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA 2006, nr 2, s., 9-16) czy postanowienia (por. M. Bogusz, Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, Samorząd Terytorialny 2000, nr 1-2, s. 180) – powinny odznaczać się określonymi cechami. Dalsze wywody na temat sygnalizowanych tutaj cech są zbędne, jako że przedmiotem skargi w tej sprawie jest decyzja organu administracji publicznej, co już na wstępie dyskwalifikuje uznanie jej za akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 4 P.p.s.a. Mając na uwadze przytoczone wyżej wywody, Sąd działając w oparciu o powołane przepisy, nadto przy zastosowaniu art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.