I SA/Po 869/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Jaśniewicz NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia i zmiany postanowienia w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; /-/ R.Wiatrowski /-/ M.Jaśniewicz /-/ W.Zygmont Wnioskiem z dnia 18 lutego 2007 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P. o udzielenie w trybie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji podał, że jest podatnikiem VAT, a od 2004 r. prowadzi działalność gospodarczą polegającą m.in. na wynajmie nieruchomości. Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że w 2000 r. zakupił (w 1/5 części) grunt rolny o obszarze ok. [...] za środki pochodzące z majątku prywatnego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Grunt został nabyty ze względu na atrakcyjną cenę bez określonego przeznaczenia, z uwzględnieniem realizacji potrzeb życiowych zamieszkania po zakończeniu aktywności zawodowej. W 2001 r. grunt, uchwałą Rady Miejskiej Gminy K., został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i podzielony na około 70 działek budowlanych. W ocenie skarżącego dokonując sprzedaży wskazanych działek budowlanych nie działał on jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o PTU), w związku z czym nie był zobowiązany do opodatkowania wymienionej czynności podatkiem VAT. W postanowieniu z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł, że stanowisko podatnika przedstawione we wniosku o interpretację nie jest prawidłowe. W ocenie organu sprzedaż działek przez wnioskodawcę nosi znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o PTU i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia i zmiany postanowienia organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że intencją wnioskodawcy przy nabyciu nieruchomości był jej późniejszy podział i sprzedaż, która nosiła znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawo o PTU, gdyż została dokonana w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, powtarzalny i o charakterze zarobkowym. Skarżący zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU, jak również art. 120-122 i 124 Ordynacji podatkowej, podnosząc w skardze, że jest to skutkiem niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, dowolnej oceny okoliczności przyjętych za kluczowe w sprawie, braku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, a w szczególności niewypowiedzenia się w kwestii odmiennych niż zaskarżona interpretacji wydanych dla innych współwłaścicieli sprzedawanej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1485/07 oddalił skargę. Sąd I instancji uznał, że słusznie organy podatkowe nie dały wiary wyjaśnieniom podatnika, jakoby nieruchomości nabyte zostały w celu realizacji osobistych planów życiowych. Skarżący nie wskazał bowiem, dlaczego nagle i radykalnie zmienił swe plany związane z nabywanymi gruntami, nie wykazał też innych okoliczności uprawdopodobniających tezę, iż nie jest podatnikiem VAT. Słusznie stwierdził więc organ odwoławczy, że intencją strony było uzyskanie przede wszystkim znacznej korzyści finansowej wskutek różnicy wartości pomiędzy kwotą nabycia gruntów rolnych i szybkiej sprzedaży ich jako działek budowlanych. Organy podatkowe obu instancji były uprawnione do stwierdzenia, iż wnioskodawca planował transakcję zbycia gruntów już w momencie ich nabycia, co uzasadniało odpowiedź od nieprawidłowym stanowisku pytającego z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU. Zaznaczył, że z punktu widzenia konstytucyjnych standardów demokratycznego państwa prawnego nie można akceptować tego rodzaju sytuacji, iż w tym samym mieście P. naczelnicy dwóch urzędów skarbowych odpowiadając dwóm różnym podatnikom na podobne pytania o stosowanie prawa w indywidualnych sprawach podatkowych i dotyczące opodatkowania podatkiem od towarów i usług innych współwłaścicieli tych samych zbywanych działek budowlanych udzielali im całkowicie odmiennych odpowiedzi, a organ podatkowy wyższego szczebla aprobował tego rodzaju rozbieżności interpretacyjne, nie korzystając z przysługujących mu środków prawnych do ujednolicenia interpretacji podatkowych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji . Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisu art. 145§1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: p.u.s.a.), i w związku z art. 3§1 i 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 134§1 p.p.s.a., a także w związku z art. 14a§1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 r., albowiem Sąd orzekający w sprawie nie uchylił zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. i poprzedzającego ją postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., pomimo iż organy podatkowe wydały je z naruszeniem przepisów art. 14a§1, 2, 3 i 5 Ordynacji podatkowej, albowiem dokonały interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie własnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy. 2. przepisu art. 145§1 lit c.) p.p.s.a. w związku z art. 1§1 i 2 p.u.s.a., w związku z art. 3§1 i 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 155 p.p.s.a., a także w związku z art. 120, 121 i 124 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 7 i 32 Konstytucji RP, albowiem pomimo wydania na obszarze działania jednej izby skarbowej, całkowicie ze sobą sprzecznych interpretacji przepisów prawa podatkowego i to w takich samych stanach faktycznych, nie zostały podjęte jakiekolwiek środki prawne zmierzające do usunięcia takiej sprzeczności, a Sąd orzekający w sprawie, nie uchylając w trybie art. 145§1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. zaskarżonej decyzji i nie podejmując działań w trybie art. 155 p.p.s.a. doprowadził w istocie rzeczy do sytuacji, w której obowiązki sądowej kontroli nad organami administracyjnymi wynikające w szczególności z art. 1§1 i 2 p.u.s.a. i art. 3§1 i 2 p.p.s.a. okazały się w praktyce nie realizowane. 3. przepisu art. 145§1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 1§1 i 2 p.u.s.a., w związku z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. i w związku z art. 135 i art. 155 p.p.s.a. i w związku z art. 14b§2 Ordynacji podatkowej, oraz w związku z art. 120,121 i 124 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 7 Konstytucji RP, albowiem Sąd I instancji, nie podjął żadnych działań i nie ustosunkował się w ogóle do wskazywanego przez skarżącą faktu wydania przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., najpierw pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zgodnie z którą, skarżący winien odprowadzać od sprzedaży działek podatek VAT i późniejszego wydania z naruszeniem art. 14b§2 Ordynacji podatkowej przez tegoż samego Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w P., kilkudziesięciu decyzji wymiarowych, których stroną jest skarżący, w sprawie pobrania od tych samych sprzedaży nieruchomości podatku od czynności cywilnoprawnych. 4. przepisu art. 145§1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz art. 1§1 i 2 p.u.s.a w związku z art. 3 ust. 1 i 2 p.p.s.a. oraz w związku z art. 14a§1, 2, 3 i 5 Ordynacji podatkowej, albowiem Sąd orzekający w sprawie odmówił uchylenia wadliwej decyzji i poprzedzającego ją postanowienia organu podatkowego, pomimo iż zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2009r. sygn. akt I FSK 1036/08, uznając skargę kasacyjną za zasadną, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu zasądzając na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej w P. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadniając wyrok zważył, że w zamieszczonym we wniosku o wydanie interpretacji oraz w piśmie z dnia 11 kwietnia 2007 r. opisie stanu faktycznego skarżący stwierdził, że nabył udział we współwłasności nieruchomości w celu realizacji potrzeb osobistych, tj. w celu zamieszkania w przyszłości na wsi. W opisie stanu faktycznego sprawy brak było elementów wskazujących na to, że skarżący zakupując udział we współwłasności nieruchomości działał jako podatnik podatku od towarów i usług. W tej sytuacji organy nie mogły podanych przez podatnika elementów stanu faktycznego pominąć i zastąpić ich własnymi ustaleniami faktycznymi. Sąd I instancji miał obowiązek stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 14a§2 i 3 Ordynacji podatkowej i uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Organ dokonał weryfikacji zamiaru podatnika, do której to weryfikacji nie uprawniały go żadne przepisy prawa. Skoro więc Sąd I instancji wskazał to uchybienie, to obowiązany był wypowiedzieć się w zakresie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, ale nie wskazał dlaczego nie uchylił zaskarżonej decyzji. Samo zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku stwierdzeń sprzecznych z treścią sentencji wyroku nie może być uznane za naruszenie art. 145§1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., stanowiące podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wskazane w treści powołanego przepisu naruszenie przepisów postępowania dotyczy naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W efekcie przyjęcia przez organy innego stanu faktycznego niż wskazany we wniosku o wydanie interpretacji doszło do bezzasadnego zastosowania w zaskarżonej decyzji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU. Zatem w sprawie miało także miejsce naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a zatem wystąpiła przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Takie jak te ustalenia faktyczne, których w niniejszej sprawie z naruszeniem wskazanych przepisów dokonały organy, mogą zostać poczynione w kontroli podatkowej lub w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ w celu zweryfikowania prawdziwości okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji. Ustalenie w tych postępowaniach, że rzeczywisty stan faktyczny występujący w zakresie okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji jest inny, może stanowić podstawę do dokonania w stosunku do skarżącej wymiaru podatku od towarów i usług. Przeszkodą to tego wymiaru nie będzie interpretacja stwierdzająca, że stanowisko skarżącej wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji jest prawidłowe, gdyż stanowisko to odnosić się będzie do innego stanu faktycznego, niż stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu wymiarowy. Fakt wydania przez inny organ w stosunku do pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, w tym samym stanie faktycznym, odmiennej interpretacji, samo w sobie nie mogło być uznane za argument przemawiający za niezgodnością z prawem interpretacji wydanej w stosunku do skarżącej. W takiej sytuacji organom nie można postawić zarzutu, że nie powieliły interpretacji, która została wydana najwcześniej, gdyż organ ma prawo i obowiązek wydać odmienną interpretację w sytuacji, gdy uzna, że wcześniejsza interpretacja była nieprawidłowa. Z treści art. 14b§1 i 2 Ordynacji podatkowej wynika, że wcześniejsza interpretacja wydana w identycznym stanie faktycznym, w stosunku do innego podatnika, jeżeli jest prawomocna, ma moc wiążącą tylko w postępowaniach podatkowych prowadzonych w stosunku do tego podatnika, natomiast nie ma takiej mocy w postępowaniu prowadzonym w sprawie interpretacji w stosunku do podatników znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej. Wydawanie skarżącej decyzji wymiarowych w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych sama w sobie także nie może być uznana za okoliczność świadczącą o niezgodności z prawem interpretacji wydanej w niniejszej sprawie. Późniejszy wymiar od tych sprzedaży podatku od czynności cywilnoprawnych jest sprzeczny z treścią art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. - Dz. U. z 2005 Nr 41, poz. 399 ze zm.), gdyż z przepisu tego wynika, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych nie podlegają czynności cywilnoprawne objęte zakresem tej ustawy, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Organ podatkowy mimo, wydania interpretacji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie uwzględnił jej skutków na gruncie podatku od czynności cywilnoprawnych, przez co naruszył art. 14a§1 i 2 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jaki przepis ten określa granice związania organu wydaną interpretacją przepisów prawa podatkowego. Takie działanie organu nie może być uznane za działanie potwierdzające nieprawidłowość przedmiotowej interpretacji, gdyż działanie takie mogło być podejmowane przez organy, także w przypadku interpretacji prawidłowej. Nierozważenie w zaskarżonym wyroku dokonania w stosunku do skarżącej wymiaru podatku od czynności cywilnoprawnych stanowiło naruszenie art. 141§4 p.p.s.a., które nie miało istotnego wpływu na zawartą w wyroku Sądu I instancji ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że z mocy art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uchylając zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w zamieszczonym we wniosku o wydanie interpretacji oraz w piśmie z dnia 11 kwietnia 2007r. opisie stanu faktycznego skarżący stwierdził, że nabył udział we współwłasności nieruchomości w celu realizacji potrzeb osobistych, tj. w celu zamieszkania w przyszłości na wsi. W opisie stanu faktycznego sprawy brak było elementów wskazujących na to, że skarżący zakupując udział we współwłasności nieruchomości działał jako podatnik podatku od towarów i usług. W tej sytuacji organy nie mogły pominąć podanych przez podatnika elementów stanu faktycznego i zastąpić ich własnymi ustaleniami faktycznymi. Sąd I instancji miał obowiązek stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 14a§2 i 3 Ordynacji podatkowej i uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Organ dokonał weryfikacji zamiaru podatnika, do której to weryfikacji nie uprawniały go żadne przepisy prawa. Skoro więc Sąd I instancji wskazał to uchybienie, to obowiązany był wypowiedzieć się w zakresie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, ale nie wskazał dlaczego nie uchylił zaskarżonej decyzji. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w rezultacie przyjęcia przez organy innego stanu faktycznego niż wskazany we wniosku o wydanie interpretacji doszło do bezzasadnego zastosowania w zaskarżonej decyzji art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU. Zatem w sprawie miało także miejsce naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a zatem wystąpiła przesłanka uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zastrzegł jednak, że ustalenia faktyczne, których w niniejszej sprawie z naruszeniem wskazanych przepisów dokonały organy, mogą zostać poczynione w kontroli podatkowej lub w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ w celu zweryfikowania prawdziwości okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji. W takiej sytuacji ustalenie w tych postępowaniach, że rzeczywisty stan faktyczny występujący w zakresie okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji jest inny, może stanowić podstawę do dokonania w stosunku do skarżącej wymiaru podatku od towarów i usług. Przeszkodą to tego wymiaru nie będzie interpretacja stwierdzająca, że stanowisko skarżącego wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji jest prawidłowe, gdyż stanowisko to odnosić się będzie do innego stanu faktycznego, niż stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu wymiarowym. Ponadto w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że późniejszy wymiar od tych sprzedaży podatku od czynności cywilnoprawnych jest sprzeczny z treścią art. 2 pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, gdyż z przepisu tego wynika, że podatkowi od czynności cywilnoprawnych nie podlegają czynności cywilnoprawne objęte zakresem tej ustawy, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Takie działanie organu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego , nie może być jednak uznane za działanie potwierdzające nieprawidłowość przedmiotowej interpretacji, gdyż działanie takie mogło być podejmowane przez organy, także w przypadku interpretacji prawidłowej. Biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz związanie sądu I instancji wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez sąd kasacyjny należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. narusza przepisy prawa podatkowego. Przede wszystkim zaskarżona decyzja narusza art. 14a§2 i 3 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tymi przepisami wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Wydana interpretacja powinna natomiast zawierać ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji podał, że jest podatnikiem VAT, a od 2004 r. prowadzi działalność gospodarczą. Przedstawiając stan faktyczny wskazał natomiast, że w 2000 r. zakupił (w 1/5 części) grunt rolny o obszarze ok. [...] za środki pochodzące z majątku prywatnego, niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Grunt został nabyty ze względu na atrakcyjną cenę bez określonego przeznaczenia, z uwzględnieniem realizacji potrzeb życiowych zamieszkania po zakończeniu aktywności zawodowej. W 2001 r. grunt, uchwałą Rady Miejskiej Gminy K., został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i podzielony na około 70 działek budowlanych. W takiej sytuacji organ podatkowy, w świetle powołanych przepisów Ordynacji podatkowej, nie miał możliwości weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku. Skoro skarżący we wniosku stwierdził, że grunt został nabyty z uwzględnieniem realizacji potrzeb życiowych zamieszkania po zakończeniu aktywności zawodowej, to organ podatkowy nie miał możliwości uznania, że ten element stanu faktycznego nie odpowiada rzeczywistości. Naruszenie art. 14a§2 i 3 Ordynacji podatkowej skutkowało też błędnym naruszeniem art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU. W opisanym przez skarżącego stanie faktycznym przepisy te zostały bezzasadnie zastosowane w wydanej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy winien zatem dokonać oceny przedstawionego we wniosku stanu faktycznego z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Winien mieć na uwadze, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU. Należy jednak podkreślić, na co zwrócił uwagę także Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok , że odmienne ustalenia od przedstawionych przez skarżącego we wniosku mogą zostać poczynione w toku kontroli podatkowej lub w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez organ w celu zweryfikowania prawdziwości okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji. W takiej sytuacji ustalenie w tych postępowaniach, że rzeczywisty stan faktyczny występujący w zakresie okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji jest inny, może stanowić podstawę do dokonania w stosunku do skarżącego wymiaru podatku od towarów i usług. Przeszkodą tego wymiaru nie będzie interpretacja stwierdzająca, że stanowisko skarżącego wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji jest prawidłowe, gdyż stanowisko to odnosić się będzie do innego stanu faktycznego, niż stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu wymiarowym. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisów art. 145§1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. /-/R. Wiatrowski /-/M. Jaśniewicz /-/W. Zygmont