I SA/Kr 1113/09

Sygn. akt I SA/Kr 1113/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r., sprawy ze skarg A. W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 maja 2009 r. Nr[....], [...],, [...], [...],, [...], [...],, [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2003 r., - skargi oddala - Decyzjami z dnia 17 lutego 2009r. Nr:[...], [...], [...],[...],[...],[...][...]- Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił A. W. zobowiązania podatkowe w podatku VAT za miesiące styczeń, luty, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2003r. w kwotach wyższych od zadeklarowanych, wskazując, iż zaniżenie zobowiązania podatkowego wynikało z zawyżenia przez podatnika podatku naliczonego na skutek odliczenia podatku wynikającego z wystawionych przez spółkę wskazanych w decyzjach faktur. Zawyżenie podatku naliczonego było konsekwencją stwierdzenia przez organ pierwszej instancji, iż przedmiotowe faktury dokumentują sprzedaż towarów nie dokonaną rzeczywiście przez ich wystawcę. W odwołaniach od powyższych decyzji A. W. zarzucił: 1. naruszenie art. 208 § 1 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wskutek określenia zobowiązania podatkowego po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku za dany miesiąc, gdy bieg terminu przedawnienia nie został przerwany, gdyż decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24.07.2008 r., na podstawie których zostały zastosowane środki egzekucyjne zostały przez Dyrektora Izby Skarbowej uchylone, po czym Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości podatkowych wynikających z uchylonych decyzji organu pierwszej instancji; 2. naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wskutek uznania, że spółka "G." firmowała działalność T. Ł. pomimo iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera obiektywnych dowodów to potwierdzających; 3. naruszenie art. 120 w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej wskutek nie przeprowadzenia dowodów w postaci zeznań C.G., T. L. oraz W. S., a także uznanie przez organ I instancji decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7.01.2008r. wydanej względem spółki "G." oraz wadliwego materiału dowodowego, na podstawie którego została wydana, jako główny dowód w niniejszej sprawie przy zaniechaniu przeprowadzenia czynności dowodowych we własnym zakresie, przy wiedzy organu o toczącym się postępowaniu karnym o sygn. akt III K 21/07 przeciwko oskarżonym C. G. oraz T. L.; 4. naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej na skutek przekroczenia przez organ uprawnienia do swobodnej oceny dowodów, w związku z brakami materiału dowodowego oraz nie kierowaniu się przy jego ocenie logiką i zasadami doświadczenia życiowego; 5. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej wskutek nie odniesienia się organu do wniosku dowodowego z fotografii prezentujących stacje benzynowe, na których przedstawiciel spółki "G." przekazywał towar przedstawicielowi firmy Ś.. W oparciu o powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o umorzenie postępowania w sprawie, w związku z przedawnieniem. Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 18 maja 2009r. Nr:[...],[...],[...],[...],[...], [...] , wydanymi na podstawie art. 233 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone decyzje z dnia 17 lutego 2009r. W uzasadnieniach organ odwoławczy, podzielając zasadność zaskarżonych rozstrzygnięć, wskazał w szczególności, że wystawione przez spółkę "G." faktury nie dokumentują wykonanych przez nią transakcji, co zostało stwierdzone ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 7.01.2008 r., Nr[...]. Decyzja ta wraz z materiałami tamtejszego postępowania, mocą postanowienia z dnia 27.03.2008 r., nr [...] została włączona jako dowód w niniejszej sprawie na podstawie art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - w charakterze dokumentu urzędowego tj. dokumentu stanowiącego dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Co prawda § 3 tego przepisu dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jednakże w przedmiotowej sprawie organy podatkowe nie stwierdziły wystąpienia okoliczności umożliwiających skuteczne przeprowadzenie takiego dowodu. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał na fakt, iż w decyzji z dnia 07.01.2008 r. Dyrektor UKS wykorzystał włączony do akt sprawy spółki "G." obszerny materiał dowodowy zgromadzony przez Centralne Biuro Śledcze w O., pozwalający na stwierdzenie, że spółka "G." nie dokonała w rzeczywistości sprzedaży udokumentowanej wystawionymi przez nią fakturami, gdyż podejmowane przez nią działania o charakterze fikcyjnym służyły ukryciu rzeczywistej działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę trzecią tj. T. L. Organ odwoławczy wskazał na protokoły przesłuchań C. G., T. L., P. P. i W. S. W tym kontekście wskazano na materiał dowodowy zebrany przez UKS w postaci uwierzytelnionej kserokopii protokołów przesłuchania w charakterze podejrzanego C. G. przez Centralne Biuro Śledcze w W. , z dnia 27.04.2006r. oraz z dnia 11.05.2006r., a także przez Prokuraturę Okręgową w O. z dnia 28.04.2006r., włączone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do materiału dowodowego w niniejszej sprawie, przy jednoczesnym dokonaniu ich prawidłowej oceny w kontekście pozostałych zebranych dowodów. W ocenie organu odwoławczego wykazano, że faktury wystawione przez spółkę "G." nie dokumentują rzeczywistej sprzedaży dokonanej przez ich wystawcę. Ustalono bowiem, że spółka "G." nie prowadziła realnej działalności gospodarczej, gdyż nie dysponowała zasobami materialnymi, ani personelem niezbędnym do realizacji zakupu i sprzedaży, nie była wyposażona w odpowiednie aktywa finansowe, nie posiadała żadnej dokumentacji księgowo - podatkowej, w szczególności dowodów zakupu towarów. Nie będąc właścicielem sprzedawanych towarów, spółka "G." nie mogła dokonać ich sprzedaży w rozumieniu art. 2 ust. 1 w/w ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z tego względu zasadnie organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie art. 19 w/w ustawy zakwestionował odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę "G." dokumentujących sprzedaż, której realnie nie dokonała. Powyższe było podstawą do wydania decyzji, a nie firmanctwo , jak zarzucono w odwołaniu Podniesiona w odwołaniu okoliczność, że spółka "G." składała deklaracje podatkowe VAT-7 za okres od stycznia do października 2003r. nie jest równoznaczna z przyjęciem, że spółka uwzględniła w deklaracjach wykazaną w przedmiotowych fakturach sprzedaż i podatek należny, gdyż nie posiadała żadnej dokumentacji, a niemożliwe było ustalenie z jakich wystawionych faktur wykazano podatek należny, tak jak niemożliwe było ustalenie skąd pochodzi sprzedawany przez nią towar. Ponadto w związku z wykazaniem braku dokonywania przez spółkę "G." jakichkolwiek rzeczywistych transakcji sprzedaży, podmiot ten nie był zobowiązany do zapłaty zobowiązania podatkowego w podatku VAT. Tym samym nie powstało prawo odwołującego do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez spółkę "G.". Nie został wykazany fakt, że przedmiotowy towar znalazł się w posiadaniu odwołującego. Odnośnie zarzutu nieprzesłuchania C. G., wskazano, że Dyrektor UKS pismami z dnia 19.02.2007 r. oraz z dnia 26.03.2007 r. zwrócił się do Dyrektora UKS o przesłuchanie świadka, lecz wezwany nie stawił się na przesłuchanie, a następnie nie wyraził również zgody na przesłuchanie w charakterze strony w postępowaniem kontrolnym dotyczącym spółki "G.". Wskazując na wyrok WSA w Krakowie z dnia 21.12.2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1534/06, organ odwoławczy podał, iż skoro powtórne przesłuchanie świadków nie jest możliwe lub też nie doszło do skutku z przyczyn niezależnych od organu, to możliwym jest dokonanie ustaleń stanu faktycznego w oparciu o dowody z dokumentów przesłuchań pochodzących z akt innych postępowań. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuzupełnienia materiału dowodowego o akt oskarżenia skierowany przeciwko T. L., organ uznał, że okoliczność ukrywania przez oskarżonego rzeczywistej działalności gospodarczej pod firmą spółki "G." została potwierdzona wystarczająco innymi dowodami zebranymi w sprawie, a ponadto sam akt oskarżenia nie może stanowić dowodu potwierdzającego fakty, których dotyczą postawione w nim zarzuty. Następnie organ odwoławczy wskazując na okoliczności współpracy odwołującego ze spółką "G.", uznał, że podatnik mógł powziąć wątpliwość co do legalności przeprowadzanych transakcji. Kontakt handlowy ze spółką nawiązał za pośrednictwem nieznajomego mężczyzny, który przedstawił się tylko imieniem, nie ujawniając żadnych innych, poza nr telefonu, danych pozwalających na jego identyfikację jako wspólnika spółki "G.". Nazwisko tej osoby poznał dopiero po zakończeniu współpracy ze spółką "G.", nie znał również innych osób dostarczających zamówiony towar. Wskazane jako miejsca dostaw - stacje paliw lub parkingi trudno uznać za odpowiednie dla odbioru towarów przedstawiających według załączonych faktur wysoką wartość, której zapłata dokonywana była w części w gotówce bezpośrednio do rąk dostawcy. W świetle złożonych wyjaśnień natomiast niewytłumaczony pozostaje fakt, że podatnik nigdy nie był obecny w siedzibie spółki "G.", która w 2003r. była jego największym dostawcą, na co wskazuje zestawienie wartości brutto zakupów od dostawców, których odwołujący wskazał jako tych, z którymi dokonywał porównywalnych co do wielkości transakcji. Z zestawienia wynika, że wielkość dostaw firmowanych przez spółkę "G." przewyższała znacznie wielkość dostaw od pozostałych dostawców. Na tej podstawie można wnioskować, że oferowane przez spółkę ceny towarów były tak atrakcyjne, że odwołujący ograniczył zakupy od innych dostawców. Zdaniem organu w przypadku gdy cena nabywanych towarów była niższa od cen oferowanych na rynku przez innych dostawców, to fakt ten - wraz z pozostałymi okolicznościami - winny u wzbudzić u podatnika podejrzenie, że towar może pochodzić z nielegalnego źródła, co z kolei powinno skłonić do podjęcia starań w celu wyjaśnienia źródła pochodzenia towarów i legalności transakcji. Uzasadnione zastrzeżenia ze strony organu odwoławczego budzi okoliczność, że odliczając na podstawie faktur wystawionych przez spółkę "G." kwoty podatku naliczonego wielokrotnie przewyższające kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych przez innych dostawców nie dołożył staranności, aby sprawdzić status gospodarczy tej spółki. Z protokołu z dnia 27.08.2004 r. dotyczącego zabezpieczenia przez funkcjonariuszy CBŚ w O. posiadanych przez odwołującego dokumentów dotyczących spółki "G." wynika, że nie było wśród nich odpisu zgłoszenia rejestracyjnego tej spółki dla potrzeb podatku VAT. Nie posiadał on również wiedzy na temat jej właścicieli, a nawet nazwiska osoby, z którą nawiązał współpracę. Okoliczności powyższe należy uznać jako niezachowanie należytej staranności wymaganej od handlowca przy wielokrotnym dokonywaniu zakupów o wartości znacznie przewyższającej wartość zakupów od poszczególnych, pozostałych dostawców w ciągu całego roku. W tej sytuacji nie można przypisać mu dobrej wiary jako nabywcy towarów. Niezależnie jednak od kwestii dobrej wiary nabywca przyjmujący nierzetelną fakturę w dobrej wierze nie może liczyć na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tej nierzetelnej faktury. Ryzyko wyboru niewłaściwego, w tym nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów i usług. Przepisy w/w ustawy o VAT nie uzależniają możliwości odliczenia podatku naliczonego od dobrej lub złej wiary nabywcy, lecz od spełnienia wymogów określonych przepisami tej ustawy, a te jak wykazano w niniejszej sprawie nie zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 14.11.2003 r., sygn. I SA/Gd 2268/00 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6.02.2007 r., sygn. I SA/Rz 749/06). Odnosząc się do dalszych zarzutów organ wskazał, że odwołujący miał zapewnioną możliwość zapoznania się z treścią protokołów z przesłuchania świadków w toku prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania kontrolnego oraz możliwość wypowiedzenia się co do ich treści. Protokoły te zostały prawidłowo i zgodnie z art.181 Ordynacji podatkowej włączone przez organ kontroli skarbowej do materiału dowodowego niniejszej sprawy, gdyż jako dokumenty sporządzone przez organ państwowy w formie określonej przepisami prawa spełniały wymogi przewidziane dla dowodu przez art. 194 Ordynacji podatkowej. Odnośnie zarzutu przedawnienia organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 20.10.2008 r., nr [...]powiadomił Dyrektora Izby Skarbowej, że bieg przedawnienia zaległości podatkowych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24.07.2008 r., nr [...] do [...] określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2003r. został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu wynagrodzenia za pracę. O zastosowaniu tego środka egzekucyjnego odwołujący został powiadomiony w dniu 6.10.2008 r. Pismo tej samej treści z dnia 22.12.2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej powiadamiając go o przerwaniu biegu przedawnienia w/w zaległości. W związku z uchyleniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24.07.2008 r., nr [...],[...] oraz [...]do[...], Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 17.02.2009 r., nr [...]umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie zaległości podatkowych wynikających z w/w decyzji organu kontroli skarbowej. Powyższe jednak nie spowodowało, że czynności egzekucyjne przedsięwzięte na podstawie tytułów wykonawczych wydanych w oparciu o w/w decyzje, które w wyniku postępowania odwoławczego zostały uchylone, utraciły moc i tym samym został usunięty ich skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia. Decyzje wymiarowe, która następnie zostały uchylone do pewnego momentu funkcjonowały w obrocie prawnym rodząc określone skutki prawne, w tym także w zakresie postępowania egzekucyjnego. Dopiero z chwilą ich uchylenia zostały wyeliminowane z tego obrotu. Nie można więc przyjąć, że ex tunc nie wywołały żadnych skutków prawnych, tak jak gdyby nigdy nie istniały w obrocie prawnym. Jedynie stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych oznaczałoby, iż nie zrodziły one żadnych skutków i w rozumieniu prawa nie istniały. Zatem czynności egzekucyjne, podjęte na podstawie uchylonych w/w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 24.07.2008 r., spowodowały przerwanie biegu przedawnienia w odniesieniu do zaległości podatkowych, które wynikają z zaskarżonych decyzji organu pierwszej instancji z dnia 17.02.2009 r. wydanych po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Następnie organ odwoławczy w zakresie zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji dowodów w postaci przesłuchania C. G., T. L. oraz W. S. wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia 16.02.2009 r., nr [...]zasadnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez dowodów, gdyż ich przedmiotem były okoliczności stwierdzone wystarczająco innymi dowodami, bądź dotyczyły okoliczności nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast C. G. dodatkowo nie zgłosił się na przesłuchanie - jako świadek. Z tych samych przyczyn organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodów z przesłuchania tychże świadków postanowieniem nr [...]do[...], wyczerpująco uzasadniając powody tej odmowy. Natomiast uzupełnienie materiału dowodowego niniejszej sprawy o dokumentację księgowo -podatkową spółki "G." było niemożliwe, gdyż taką dokumentacją spółka nie dysponuje. W zakresie innych wniosków dowodowych organ stwierdził, że zakwestionowane faktury stwierdzają sprzedaż, która nie została dokonana przez ich wystawcę, a zatem dane wynikające z ewidencji podatkowej nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego i z tego powodu należało uznać tę ewidencję za nierzetelną. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nie włączenia do materiału dowodowego 17 zdjęć, prezentujących stacje benzynowe, na których przedstawiciel spółki "G." przekazywał towar, organ wyjaśnił, iż przedmiotowe zdjęcia stanowią materiał dowodowy sprawy. Zostały przekazane jako załącznik do pisma z dnia 26.11.2008 r. wniesionego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i z tą chwilą stały się integralną częścią akt sprawy. W tym zakresie organ podatkowy nie był zobligowany przepisami Ordynacji podatkowej do wydawania odrębnego postanowienia o włączeniu zdjęć do materiału dowodowego, gdyż nie stanowiły one dowodu uzyskanego w ramach innego, odrębnego postępowania. Nadto organ podkreślił, iż nie jest możliwe przeprowadzenie dowodu ze zdjęć, jako iż nie potwierdzają one ani też nie zaprzeczają istnienia żadnej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył A. W., powtarzając zarzuty podniesione w swoich odwołaniach i wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy, wynikające z w/w decyzji, o sygn. akt od I SA/Kr 1113/09 do I SA/Kr 1119/09 w celu prowadzenia ich pod wspólną sygn. I SA/Kr 1113/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej, nie są dotknięte naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. W pierwszej kolejności, odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, t.j. zarzutu przedawnienia, należy wskazać, że nie zasługuje na uwzględnienie pogląd skarżącego, jakoby czynności egzekucyjne przedsięwzięte na podstawie tytułu wykonawczego tj. zastosowanie środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu wynagrodzenia za pracę, wydanego w oparciu o decyzję, która w wyniku postępowania odwoławczego została uchylona, a następnie postępowanie egzekucyjne umorzono, nie spowodowały przerwania biegu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Nie jest uzasadnione twierdzenie, że istotą i konsekwencją uchylenia decyzji organów podatkowych jest usunięcie wszystkich bez wyjątku skutków, które wywołały, w tym skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji wymiarowej, która następnie została uchylona zachowują moc prawną, ponieważ decyzja ta do pewnego momentu funkcjonuje w obrocie rodząc określone skutki prawne, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego, a to w zw. z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Uchylenie decyzji nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku /ex tunc/, gdyż taki stan nastąpiłby jedynie wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną (por. wyrok NSA z dnia 18.10.2005 r., sygn. akt FSK 2390/04). Nie sposób w tej sytuacji przyjąć , aby organu podatkowe naruszyły art. 208 §1 w związku z art. 70 §1 Ordynacji podatkowej. W dalszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem sporu była ocena czy skarżący miał w oparciu o art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez "G.: sp. z o.o., a zatem czy przedmiotowe faktury VAT dokumentują transakcje, które rzeczywiście miały miejsce tj. czy sprzedaży udokumentowanej tymi fakturami dokonała w/w spółka. Z konstrukcji podatku VAT wynika bowiem zależność tego rodzaju , że w przypadku gdy faktura nie potwierdza rzeczywistej transakcji, która miała miejsce pomiędzy wymienionymi w niej podmiotami, to odbiorcy takiej faktury nie przysługuje uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany. Faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności, która rodziłaby u wystawcy obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku, nawet gdy pozostaje on w dobrej wierze, że wszedł w posiadanie towaru wykazanego na fakturze na podstawie skutecznej czynności cywilnoprawnej mającej miejsce pomiędzy nim a wystawcą faktury (por. wyrok NSA z 26.02.2008r. sygn. akt. I FSK 780/07). Organy zakwestionowały przedmiotowe transakcje, uznając, że taka zgodność nie nastąpiła. Zarzuty skargi kontestujące takie stanowisko, sprowadzają się w istocie do wskazania naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz dokonywania jego oceny. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim organy w kontrolowanej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadziły w sposób prawidłowy, czyniąc zadość wymogom art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Ponadto w zakresie objętym zaskarżeniem zebrały kompletny i wyczerpujący materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny oraz szczegółowo uzasadniły motywy rozstrzygnięcia. W szczególności oparły się na ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. z dnia 7.01.2008 r., Nr[...], stwierdzającej na podstawie wykorzystania obszernego materiału dowodowego zgromadzonego przez Centralne Biuro Śledcze w O., że spółka "G." nie dokonała w rzeczywistości sprzedaży udokumentowanej wystawionymi przez nią fakturami, gdyż podejmowane przez nią działania o charakterze fikcyjnym służyły ukryciu rzeczywistej działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę trzecią tj. T. L. Organy podatkowe wydając stosowne postanowienie z dnia 27.03.2008r., dokonały w sposób niewadliwy włączenia jako dowodu w niniejszej sprawie rzeczonej wyżej decyzji na podstawie art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej – jako dokumentu urzędowego. Nadto materiał dowodowy zebrany przez organy podatkowe w O., w postaci uwierzytelnionej kserokopii protokołów przesłuchania w charakterze podejrzanego C. G. przez Centralne Biuro Śledcze z dnia 27.04.2006r. oraz z dnia 11.05.2006r., a także przez Prokuraturę Okręgową w O. z dnia 28.04.2006r., został również postanowieniem z dnia 27.03.2008r. włączony w poczet dowodów w sprawie, a organy dokonały obszernej jego oceny. Należy mieć przy tym na uwadze, że Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia dowodu i posługuje się nim w znaczeniu środka dowodowego, przyjmując zasadę otwartego katalogu tychże środków i równej ich mocy - w związku z koniecznością dojścia do prawdy materialnej. W kontekście tych dokumentów Sąd uznał, że zważywszy na brzmienie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma przeciwwskazań dla ich wykorzystania jako dowodów. W konsekwencji nie stanowi również uchybienia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań C. G., T. L. oraz W. S. w kontrolowanym postępowaniu, ponieważ organy wykorzystały ich zeznania złożone w innej sprawie, również na okoliczność przedmiotowych transakcji, a skarżącemu umożliwiono zapoznanie się z nimi i wypowiedzenie się na ich temat. W postanowieniach o odmowie przeprowadzenia dowodów osobowych organ przekonująco wskazał powody tejże odmowy. W zakresie natomiast wniosku dowodowego dotyczącego fotografii obrazujących dokonywane transakcje, Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, iż nie potwierdzają one, ani też nie zaprzeczają istnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. W istocie przeprowadzenie tych dowodów byłoby zupełnie nieprzydatne zważywszy już choćby tylko na brzmienie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej określającego zasadę swobodnej oceny dowodów. Z zasady tej bowiem wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów. Organ zatem, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. W tym kontekście uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie zawierają błędów, czy uchybień w zakresie wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego czy tez logicznego rozumowania. Nie doszło tym samym do przekroczenia przez organy granic dowolności , albowiem przy ocenie zebranych w sprawie dowodów kierowały się one obiektywnymi wyznacznikami takiej oceny t. j. prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowały zebrane dowody jako zjawiska obiektywne, oceniały dowody wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości toczącej się sprawy, dążąc do wszechstronności oceny. Zważywszy na to rzeczona ocena nie może być skutecznie kontestowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.