IV SA/Wa 1428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi R. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej przez R. R. - powoływanej dalej jako: "skarżąca" - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - powoływanego dalej jako: "GDDKiA" - z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia własnego z dnia [...] maja 2009 r. znak: [...] o odmowie wydania zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem skarżącej z dnia 19 kwietnia 2009 r. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2009 r. skarżąca wystąpiła do GDDKiA o wydanie zaświadczenia następującej treści: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaświadcza, że nieruchomość oznaczona numerem działki [...], położona w Z., obręb M., wymieniona pod pozycją nr [...] załącznika o numerze [...] do decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...] podlega obowiązkowi nabycia na rzecz Skarbu Państwa. Uzasadniając wniosek stwierdziła, że jest współużytkownikiem wieczystym wskazanej powyżej działki, objętej liniami rozgraniczającymi określonymi w decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...]. Wyjaśniła, że ujawnione w dziale pierwszym księgi wieczystej oznaczenie nieruchomości nie jest zgodne z aktualnym stanem prawnym, gdyż decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. zatwierdzającej podział działki nr [...], na działki nr [...] i [...], niezgodnie z linią rozgraniczającą pas drogowy autostrady [...], określoną w decyzji lokalizacyjnej nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. Podała, że ujawniony w księdze wieczystej właściciel nieruchomości - Gmina Miejska Z. -utraciła z mocy prawa własność tej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z dniem [...] czerwca 1998 r., tj. z dniem, w którym decyzja nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. GDDKiA, wskazując w podstawie prawnej art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [(t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a."], odmówił wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia 19 kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z przepisami k.p.a. zaświadczenie stanowi przewidziane w przepisach prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy lub stanu prawnego przez właściwy organ na żądanie zainteresowanej osoby. Odnosząc się do uzasadnienia wniosku organ wskazał, że dotychczas nie została wydana decyzja potwierdzająca fakt przejścia własności części działki nr [...] na rzecz Skarbu Państwa, zatem twierdzenia skarżącej nie zostały potwierdzone decyzją organu - Wojewody [...], do którego kompetencji tego rodzaju sprawy należą. Wskazał, że treść żądanego zaświadczenia nie jest potwierdzeniem stanu prawnego lub faktycznego, a co za tym idzie nie może stanowić przedmiotu zaświadczenia przewidzianego w treści art. 217 § 2 k.p.a. Końcowo organ zauważył, że w zakresie przedmiotowym zaświadczenia nie mieści się przedstawianie stronie interpretacji przepisów prawa lub oświadczenia o zamierzonym postępowaniu organu, do czego sprowadzałoby się wydanie zaświadczenia o wnioskowanej treści. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanym w następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy - GDDKiA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie jest mu znany fakt lub stan prawny nakazujący obowiązek nabycia w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości określonej we wniosku z dnia 19 kwietnia 2009 r. Na przedmiotowej nieruchomości nie jest zlokalizowana jezdnia autostrady [...], ani też obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania autostradą, wobec czego, nie stanowiąc pasa drogowego autostrady [...], zgodnie z jego definicją ustaloną w przepisie art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) nie istnieje związek przyczynowo - skutkowy w zakresie ustawowych obowiązków GDDKiA. Organ zauważył, że we wniosku skarżącej nie wskazano nowych istotnych okoliczności nieznanych wcześniej organowi a powołane zasady: praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli są zawsze brane pod uwagę podczas prowadzenia postępowań administracyjnych i organ przy wydawaniu postanowienia z dnia[...] maja 2009 r. miał je na względzie. Końcowo zaznaczył, że skarżąca żądając wydania zaświadczenia o wskazanej treści wymaga poświadczenia istnienia obowiązku, który na organie nie ciąży. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GDDKiA z dnia [...] czerwca 2009 r. skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia z [...] maja 2009 r. zarzucając naruszenie: 1. art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym (t. j. z 2004 r, Dz. U. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) poprzez uznanie, że na mocy decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] stycznia 1998 r. wraz z załącznikiem określającym działki i grunty do nabycia, w tym część działki nr [...], Skarb Państwa nie nabył z mocy prawa tej nieruchomości jako będącej własnością jednostki samorządu terytorialnego, 2. art. 13 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez uznanie, że na GDDKiA nie ciąży ustawowy obowiązek nabycia użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, 3. art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. stwierdzenie, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] położona w Z., obręb M., nie jest objęta pasem drogowym, 4. art. 217 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia. 5. W motywach skargi skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że nie jest znany fakt lub stan prawny nakładający obowiązek nabycia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości [...], będącej w dacie wydania i uostatecznienia się decyzji lokalizacyjnej własnością Gminy Z.. Stwierdziła, że z treści przepisu art. 27 ust. 1 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym wynika, że skutek prawnorzeczowy (nabycie własności z mocy prawa przez Skarb Państwa nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego) następuje z chwilą, gdy decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna. Działki i grunty, które podlegają nabyciu przez Skarb Państwa określa mapa - załącznik do decyzji lokalizacyjnej z [...] stycznia 1998 r. Mapa ta jest integralną częścią decyzji lokalizacyjnej co potwierdza wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 79/05. Skarżąca wskazała, że do nieruchomości objętych decyzją lokalizacyjną Wojewody [...] znajduje zastosowanie przepis art. 13 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zgodnie z tym przepisem, pomimo iż nieruchomości stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego przeznaczone na pasy drogowe autostrad z mocy prawa stają się własnością Skarbu Państwa, to na GDDKiA nadal ciąży ustawowy obowiązek nabycia prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości poprzez zawarcie z dotychczasowym użytkownikiem wieczystym stosownej umowy. Następnie Skarżąca nie zgodziła się, że przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta pasem drogowym. Powołała się przy tym na definicję pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych a także na art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym. Zauważyła, że w związku z tym, iż nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] w części objęta została liniami rozgraniczającymi, to doszło do objęcia części działki pasem drogowym autostrady. Brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że wydzielenie pasa drogowego może nastąpić poprzez wzniesienie jakiejś budowli (jezdni) określającej granice tego pasa. Skarżąca zakwestionowała stanowisko GDDKiA, że wydanie zaświadczenia o wnioskowanej treści oznaczałoby dokonanie interpretacji przepisów prawa. Przepisy prawa są jasne i nie budzą wątpliwości - jeśli dana nieruchomość będąca wcześniej własnością gminy objęta jest pasem drogowym, a więc wydzielona liniami rozgraniczającymi w decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...], to z chwilą, gdy decyzja staje się ostateczna własność nieruchomości z mocy prawa przechodzi na Skarb Państwa. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 19 października 2009 r. skarżąca wniosła pismo procesowe, w którym zreasumowała stanowisko odnośnie zaskarżonego postanowienia. Podkreśliła w tym zakresie, że GDDKiA oparł swoją argumentację na decyzjach administracyjnych, które zostały już wyeliminowane z obrotu prawnego, jako nieważne (decyzja Prezydenta Z. z dnia [...] października 2001 r.) bądź Wojewody [...] z [...] stycznia 2001 r., w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności. Skarżąca podkreśliła, że treść zaświadczenia, którego wydania domaga się, oparta jest na decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] z [...] stycznia 1998 r., która do dnia dzisiejszego funkcjonuje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej [art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.)]. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (w tym przypadku - postanowienie) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a."] lub stwierdzenia nieważności [art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.]. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia GDDKiA z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] maja 2009 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kwestię wydawania zaświadczeń reguluje Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII. Art. 217 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). Z kolei art. 218 § 1 k.p.a. stanowi, że w przypadkach o których mowa wyżej, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu reprezentowane jest stanowisko, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy nie tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex lege. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny poprzez wydanie decyzji administracyjnej (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/06, Lex 214097). Ponadto zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Skarżąca wystąpiła do GDDKiA o wydanie zaświadczenia o następującej treści: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaświadcza, że nieruchomość oznaczona numerem działki [...], położona w Z., obręb M., wymieniona pod pozycją nr [...] załącznika o numerze [...] do decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...] podlega obowiązkowi nabycia na rzecz Skarbu Państwa. Z powyższego wynika, że skarżąca de facto ustaliła wzór - jakiej treści zaświadczenia oczekuje od organu. W ocenie Sądu takie sformułowanie daje podstawy do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści ze względu chociażby na to, iż organ nie zgadza się z jednym wyrazem zawartym we wniosku, bowiem modyfikacja żądania skarżącej oznaczałaby w istocie wydanie zaświadczenia o odmiennej treści. Wnioskodawca nie dał organowi możliwości innego sformułowania zaświadczenia, bowiem ściśle i precyzyjnie określił jego treść. Zauważyć należy, iż organ orzekający w niniejszej sprawie wprawdzie niezbyt wyczerpująco uzasadnił motywy podjętego rozstrzygnięcia na zasadzie art. 124 § 2 k.p.a., jednak w ocenie Sądu uchybienie to nie stanowi podstawy wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego z tego względu, że nie mogło mieć ono istotnego wpływu na wynik kontrolowanej sprawy. Odnośnie zarzutów skargi Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazać należy, że decyzja [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], wydana na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, ustalała m. in. linie rozgraniczające autostrady - w załączniku mapowym, lecz nie przesądzała ostatecznie o wykorzystaniu nieruchomości. Inwestycja drogowa jest realizowana w ramach linii rozgraniczających wskazanych w decyzji, przy czym dopiero na etapie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wiadomo, jaki teren zajmie określona inwestycja drogowa i czy jest możliwe korzystanie z części terenu, nawet znajdującego się w liniach rozgraniczających, na dotychczasowych warunkach i zasadach. Oznacza to, że decyzja lokalizacyjna wyznaczyła jedynie obszar, na którym miała być realizowana inwestycja. Dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę wyznacza konkretnie ostateczny kształt zamierzenia budowlanego i jednoznacznie wskazuje teren, który był niezbędny do zrealizowania inwestycji. W ocenie Sądu zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 4 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w związku z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ orzekający z wniosku skarżącej. Zarzut skargi, iż organ niewłaściwie zastosował ww. przepisy prawa materialnego sprowadza się w istocie do kwestii wykładni tego prawa, która nie podlega jednak ocenie organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia w trybie k.p.a. Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 981/08 (niepubl.), zgodnie z którym w zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni żadnych przepisów prawa materialnego ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym. Celem zaświadczenia jest tylko urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego na wniosek zainteresowanej osoby, która ubiega się o jego wydanie. Niezrozumiałe i niezasadne dla Sądu jest powoływanie się przez skarżącą na przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na to, iż w dniu wydawania decyzji Wojewody [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady - tj. dniu [...] stycznia 1998 r. przepisy tej ustawy nie obowiązywały. Oceny Sądu nie zmienia powołanie się przez skarżącą na art. 5 ust. 2 ustawy z 18 października 2006 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2006 r., Nr 220, poz. 1601 ze zm.). Przepis ten stanowi, że do nieruchomości objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, wydanymi na podstawie przepisów dotychczasowych stosuje się przepisy rozdziału 3 ustawy, o której mowa w art. 1 [ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.)] w jego dotychczasowym brzmieniu. Zatem przytoczony przepis nie może uzasadniać w rozpatrywanej sprawie zarzutu naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, że sposób sformułowania żądania o wydanie zaświadczenia, spowodował, że organ administracji publicznej nie mógł pozytywnie rozpatrzyć wniosku skarżącej. Zaświadczenie bowiem nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Nie można zatem uznać, że organ orzekający w sprawie naruszył art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia osobie ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wskazać również należy, że skarżąca na poparcie swoich tez powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Orzeczenia te są Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znane, przy czym skarżąca przytoczyła wyrwane z kontekstu fragmenty wyroków wydanych w sprawach, których zakres przedmiotowy jest inny niż w sprawie rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, załączonych do pisma skarżącej z 19 października 2009 r., zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. - Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd oddalił powyższy wniosek skarżącej uznając, że w kontrolowanej sprawie nie występują istotne wątpliwości, do usunięcia których niezbędne byłoby przeprowadzenie wnioskowanych dowodów. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.