I GSK 140/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat - Rembelska Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia del. WSA Krystyna Czajecka – Szpringer Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 17 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Go 388/09 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M. P. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 1150,70 (tysiąc sto pięćdziesiąt 70/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 17 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Go 388/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie wartości celnej towaru. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji stwierdził, że w dniu [...] kwietnia 2006 r., na podstawie dokumentu SAD nr [...], M. P. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu sprowadzony ze S., używany samochód osobowy marki [...] o pojemności silnika 2972 cm3 , rok produkcji 2000. Skarżący zadeklarował wartość pojazdu na kwotę 1.000 CHF, zgodnie z załączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., którego wystawcą była firma R. A.-E z R. Po zwolnieniu towaru organ celny, stosownie do art. 78 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L z dnia 19 października 1992 r., Nr 302, str. 1 ze zm., dalej: WKC), dokonał z urzędu kontroli wyżej wymienionego zgłoszenia celnego, poddając m.in. weryfikacji dokument zakupu, za pośrednictwem władz celnych kraju eksportu. Władze celne Szwajcarii nie potwierdziły autentyczności przedstawionego przez stronę rachunku wskazując, że widniejący na dołączonym do zgłoszenia celnego dokumencie podmiot (sprzedający) nie istnieje lub jest nie do odnalezienia. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych wysokości kwot należnych podatków z tytułu importu. Wartość celna spornego samochodu została ustalona według metody zastępczej, tzw. metody ostatniej szansy, a jako podstawę tego ustalenia przyjęto wartość określoną przez powołanego przez organ pierwszej instancji biegłego rzeczoznawcę techniczno-motoryzacyjnego, który w opinii z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie przesłanych dokumentów przedmiotowego pojazdu oraz załączonej do zgłoszenia celnego opinii technicznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. określającej stan techniczny pojazdu na moment jego sprowadzenia, ustalił, że wartość brutto tego pojazdu na rynku polskim na dzień odprawy celnej wynosiła 21.000 zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. określił wartość celną sprowadzonego przez skarżącego samochodu w wysokości 9.484,00 zł, kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 691,00 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 6.781,00 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 3.787,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania M. P., decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w R. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ celny I instancji zasadnie uznał, że zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd. W ocenie organu, wystąpienie owych uzasadnionych wątpliwości pozwoliło, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 ze zm., dalej: RWKC), na ustalenie wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej. Organ celny ustalając wartość celną metodą zastępczą (tzw. metodą ostatniej szansy), zgodnie z dyspozycją art. 31 WKC, jako punkt wyjścia przyjął wartość przedmiotowego pojazdu określoną w opinii nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. i przy ustalaniu tej wartości pomniejszył jej wielkość o należności celne, podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy pobierane w związku z importem towaru. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w opinii technicznej z dnia [...] sierpnia 2008 r. przewidywanych kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu, wynikających z uszkodzeń mechanicznych wyszczególnionych w przedstawionej przez skarżącego opinii technicznej z dnia [...] kwietnia 2006 r. wyjaśnił, że jak wynika z materiału dowodowego sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. ustalił wartość pojazdu na podstawie opinii technicznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., uwzględniającej korektę w wysokości 50 %, przyjętą ze względu na znaczne uszkodzenie pojazdu, wyszczególnione w opinii z [...] kwietnia 2006 r. Nadto uwzględnione zostały inne jeszcze korekty ujemne, takie jak: za pierwszą rejestrację (-2 %), za brak badań technicznych pojazdu (-4 %) oraz ze względu na liczbę właścicieli (-1 %). Opinia biegłego sądowego W. J. (z dnia [...] października 2008 r.) nie została natomiast uwzględniona przez organ celny z tego powodu, że koszty przywrócenia pojazdu do stanu pierwotnego nie mogły mieć wpływu na ustalenie wartości celnej towaru, ponieważ nie wpływają one bezpośrednio na cenę zakupu pojazdu. Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa). W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. działał na podstawie i w granicach. Organ I instancji zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił na wstępie, iż na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L z dnia 11 października 1993 r., Nr 253, str. 1 ze zm., dalej: RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, dalej; Prawo celne) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych (rachunku, faktury) załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym, lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów celnych, że miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. W dniu [...] kwietnia 2006 r. zgłosił on do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód osobowy marki [...], a z załączonego do zgłoszenia celnego rachunku wynikało, iż nabył ten samochód za kwotę 1.000 CHF. W odpowiedzi na zapytanie polskich organów celnych, szwajcarska administracja celna przekazała informację odnośnie firmy R. A.-E. , A., [...] R. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego strona szwajcarska umieściła wyżej wymienioną firmę w wykazie firm nieistniejących lub nieodnalezionych. W ocenie Sądu, stwierdzenie strony skarżącej odnośnie jej niewiedzy na temat podmiotu, który był wystawcą rachunku sprzedaży nie mogło mieć znaczenia dla wyniku tzw. postępowania weryfikacyjnego. W świetle przytoczonej informacji, polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181a RWKC nadal istnieją. Skoro szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego na dokumencie dotyczącym transakcji, przedstawionym przy zgłoszeniu celnym spornego pojazdu, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji, nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. Sąd I instancji uznał, że dokument sporządzony przez szwajcarskie organy celne w ramach dokonanej przez ten organ weryfikacji zasadnie został oceniony przez organy celne jako dowód potwierdzający występowanie w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a RWKC. Sąd za niezasadne uznał zarzuty skarżącego co do nieuwzględnienia stanu technicznego pojazdu, co miało wpływ na tzw. wycenę dokonaną przez biegłego rzeczoznawcę. Organy celne ustalając wartość celną importowanego pojazdu wzięły pod uwagę opinię nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., z której jednoznacznie wynikało, że przy jej opracowaniu została uwzględniona opinia techniczna nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. W przyjętych założeniach do ustalenia wartości pojazdu biegły wskazał, że uwzględniając stan techniczny pojazdu wynikający z opinii technicznej [...], ze względu na zakres opisanych w tej opinii uszkodzeń zastosował korektę za uszkodzenia samochodu w wysokości 50 %, co przy wartości bazowej pojazdu, przyjętej na podstawie katalogu PSWR w kwocie 47.700 zł spowodowało obniżenie tej wartości o kwotę 23.372 zł. Zdaniem Sądu, nie było podstaw do uwzględnienia opinii biegłego sądowego W. J. Słusznie organ celny przyjął, że koszty przywrócenia pojazdu do stanu pierwotnego nie mogły mieć wpływu na ustalenie wartości celnej pojazdu, przyjmowanej na dzień dokonania zgłoszenia celnego. Sąd I instancji stwierdził, że organy celne miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i art. 31 WKC. Sąd uznał za prawidłowe postępowanie organów celnych, które zleciły rzeczoznawcy opracowanie stosownej opinii, którą przyjęto następnie jako podstawę ustalenia wartości celnej towaru. Podkreślono, że biegły w swojej opinii, oprócz najistotniejszej korekty zastosowanej ze względu na stan techniczny pojazdu, dokonał także innych obniżek, korygując wartość bazową łącznie jeszcze o 7 %. Otrzymaną w ten sposób kwotę 21.000 zł, stanowiącą wartość rynkową brutto, pomniejszono dodatkowo o 22 % (VAT), następnie o 65 % (podatek akcyzowy) i jeszcze o 10 % (cło). W ten sposób wartość celną sprowadzonego przez skarżącego używanego samochodu osobowego marki [...] ustalono metodą zastępczą na kwotę 9.484 zł. W ocenie Sądu, taki sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego należało uznać za prawidłowy. Sąd I instancji uznał, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie przekroczyła granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, organy celne nie uchybiły też obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasady zaufania określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 141 § 4, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c), art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz art. § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: prawo o ustroju sądów administracyjnych) w zw. z art. 121 §1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, w zw. z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., C-313/05, oraz art. 1, art. 2, art. 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U. Nr 118, poz. 745; dalej: ustawa o zwrocie nadpłaty), poprzez: - nieprawidłowe uznanie przez Sąd, że organy celne prawidłowo ustaliły zobowiązanie celno – podatkowe z tytułu zgłoszenia celnego z dnia [...] kwietnia 2006 r., pomimo iż zastosowana przez organy celne stawka podatku akcyzowego w wysokości 65 % jest nieprawidłowa i niezgodna z prawem wspólnotowym; - nieprawidłowe uznanie przez Sąd, iż wartość rynkowa pojazdu marki [...] na dzień [...] kwietnia 2006 r. wynosiła 21.000 zł brutto; 2. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie przepisu art. 141 § 4, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, w zw. z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., C-313/05, oraz art. 1, art. 2, art. 3 ustawy o zwrocie nadpłaty, poprzez: - nieprawidłowe uznanie przez Sąd, że organy celne prawidłowo ustaliły zobowiązanie celno – podatkowe z tytułu zgłoszenia celnego z dnia [...] kwietnia 2006 r., pomimo iż zastosowana przez organy celne stawka podatku akcyzowego w wysokości 65 % jest nieprawidłowa i niezgodna z prawem wspólnotowym; - nieprawidłowe uznanie przez Sąd, iż wartość rynkowa pojazdu marki [...] na dzień [...] kwietnia 2006 r. wynosiła 21.000 zł brutto. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że nie można uznać za prawidłową wartości rynkowej sprowadzonego pojazdu określonej w opinii technicznej z dnia [...] kwietnia 2008 r., ponieważ nie uwzględniała ona przewidywanych kosztów całościowej naprawy przedmiotowego pojazdu wynikających z uszkodzeń mechanicznych, wyszczególnionych w opinii technicznej z dnia [...] kwietnia 2006 r. Strona skarżąca podniosła również, że zaskarżony wyrok nie uwzględnił treści wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r., konsekwencją którego było wprowadzenie do polskiego porządku prawnego ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego. W ocenie strony, określone zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku VAT powinno zostać obniżone i obliczone przy uwzględnieniu prawidłowej stawki podatku akcyzowego wynoszącej 13,6 %. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wypada zauważyć, że sądy administracyjne nie rozpoznają ponownie sprawy administracyjnej, ale jedynie – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto - co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić – stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. oznacza również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może – działając na podstawie i w granicach prawa (por. art. 7 Konstytucji RP) – podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 17. 06. 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; LEX nr 485017). Przypomnienie owych szczególnych wymogów związanych ze skargą kasacyjną, jest o tyle konieczne, że skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej, została sformułowana w sposób uniemożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie jej prawidłowej merytorycznej kontroli. Jak już bowiem wyżej (w tzw. części historycznej) wskazano, rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach. W punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej podniesiony został zarzut naruszenia "przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 141 § 4, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c), art. 151..." p.p.s.a. "oraz art. § 1 i § 2..." prawa o ustroju sądów administracyjnych "w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, w zw. z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r., C-313/05, oraz art. 1, art. 2, art. 3" ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym (...), poprzez: - nieprawidłowe uznanie przez Sąd, że organy celne prawidłowo ustaliły zobowiązanie celno – podatkowe z tytułu zgłoszenia celnego z dnia [...] kwietnia 2006 r., pomimo iż zastosowana przez organy celne stawka podatku akcyzowego w wysokości 65 % jest nieprawidłowa i niezgodna z prawem wspólnotowym; - nieprawidłowe uznanie przez Sąd, iż wartość rynkowa pojazdu marki Mitsubishi [...] na dzień [...] kwietnia 2006 r. wynosiła 21.000 zł brutto". Dokładnie w ten sam sposób i z powołaniem tych samych (kilkunastu) przepisów został sformułowany – w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej – zarzut "rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego", z tą tylko różnicą, że zamiast "art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c)" został powołany przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (a nadto został poprawiony błąd z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej poprzez prawidłowe wskazanie, że chodzi o "art. 1 § 1 i § 2" prawa o ustroju sądów administracyjnych). Istotne przy tym jest również to, że w rozpoznawanej skardze kasacyjnej (ani w petitum skargi, ani też w jej części zatytułowanej "Uzasadnienie") żaden z podniesionych w niej zarzutów w ogóle nie został (indywidualnie) uzasadniony. Uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się bowiem do tego, że kasator nie zgadza się z przyjętą przez organ (i zaakceptowaną przez Sąd) opinią T. Z., i uważa ("stoi na stanowisku"), że rozstrzygnięcie "winno być oparte na opinii Pana mgr inż. W. J...., albowiem przedmiotowa opinia jest rzetelna i określa prawidłową wartość przedmiotowego pojazdu na dzień [...].04.2006 r." A zatem, kasator jedynie przeciwstawia własną ocenę – ocenie Sądu I instancji, nie wykazując przy tym wadliwości dokonanej przez Sąd oceny. Jednakże w tym względzie Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd (ocenę) Sądu I instancji, iż nie było podstaw do uwzględnienia opinii tego biegłego, albowiem koszty przywrócenia pojazdu do stanu pierwotnego nie mogły mieć wpływu na ustalenie wartości celnej pojazdu, przyjmowanej na dzień dokonania zgłoszenia celnego. Należy też zaznaczyć, że z przyjętej przez organ opinii (T. Z.) wyraźnie wynikało, że przy ustaleniu wartości celnej pojazdu został uwzględniony stan techniczny tego pojazdu wynikający z opinii technicznej [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. i ze względu na zakres opisanych w tej opinii uszkodzeń została zastosowana korekta za uszkodzenia samochodu w wysokości 50 % (a także uwzględniono dalsze "korekty ujemne" m.in. za pierwszą rejestrację i brak badań technicznych). Jeśli natomiast chodzi o zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uwagi nawiązujące do wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 oraz art. 1, art. 2, art. 3 ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym, należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej pomija to, że postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczyło określenia wartości celnej pojazdu oraz wynikającej z długu celnego kwoty zobowiązania podatkowego (m.in. w podatku akcyzowym), natomiast powołana ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym odnosiła się do postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Uwagi te, przez ich lakoniczność i ogólnikowość oraz oderwanie od określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przesłanek, stanowią tylko pozorne uzasadnienie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie ich prawidłowej kontroli kasacyjnej. Należyte rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny tej sprawy uniemożliwia ponadto nieprawidłowy sposób skonstruowania (zredagowania) skargi kasacyjnej, polegający na "globalnym" powoływaniu (tworzeniu "zbitki" – jak to określił NSA w wyroku z dnia 23. 04. 2007 r., sygn. akt I FSK 815/06) kilkunastu norm prawnych jako naruszonych w jednym zarzucie. Trzeba też podkreślić, że w skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z 19.02. 2009 r. sygn. akt II FSK 97/08). W przypadku rozpoznawanej skargi kasacyjnej jest to całkowicie niemożliwe. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.