IV SA/Wa 736/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Rady Miasta M. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność § 18 uchwały Rady Miasta M. z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] w części dotyczącej działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] położonej przy ulicy [...] w M. Uchwałą z dnia [...] czerwca 1998 roku, Nr [...] Rada Miejska M. zatwierdziła Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Strefy Ochrony Konserwatorskiej. Plan ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...]. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. M., podnosząc zarzut naruszenia interesu prawnego jako właściciela działki o nr ew. [...] w obrębie [...] w M. Zdaniem skarżącego, uchwalenie planu nastąpiło z naruszeniem procedury jego sporządzania poprzez niezawiadomienie go na piśmie o terminie wyłożenia projektu, co stanowiło naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym i pozbawiało możliwości ochrony środkami przewidzianymi ustawą. Skarżący stwierdził, że w planie wprowadzona została zmiana przeznaczenia jego nieruchomości w stosunku do poprzednio obowiązującego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta M. W planie tym działka o nr ew. [...] określona była jako teren zabudowy mieszkaniowej na działkach o charakterze leśno - parkowym. W planie uchwalonym w 1998 roku działka znalazła się na terenie określonym jako zieleń miejska co, zdaniem skarżącego, pozbawiło go prawa do dysponowania nieruchomością zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem. W ocenie skarżącego brak jest obiektywnie istniejących przesłanek do tak daleko idącego ograniczenia jego prawa własności. Jego zdaniem, zabudowa działki budynkiem jednorodzinnym nie koliduje z dębami rosnącymi na tej działce przy uwzględnieniu 15 metrowych stref ochronnych od dębów. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta M. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę z dnia [...] czerwca 1998 r. nr [...] Rada Miasta M. podjęła wykonując własną uchwałę z dnia [...] września 1994 r. nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 przestrzennego na okres perspektywiczny. Mocą uchwały z dnia [...] września 1994 r. Rada przystąpiła do prac nad miejscowym planem szczególnym, obejmującym obszar ochrony konserwatorskiej ograniczony ulicami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (z wyłączeniem śródmieścia). Uchwała ta została następnie zmieniona przez uchwałę Rady Miasta M. z dnia [...] października 1995 r., w której wskazano, że w zamierzonym planie określone zostaną: 1. zasady i warunki podziałów terenu na działki budowlane, 2. linie rozgraniczające obszarów o różnej intensywności zabudowy, 1. szczególne zasady zagospodarowania ze względu na wymogi ochrony środowiska. Wskazaną uchwałę zmieniającą podjęto na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Wskazany przepis w punktach od 1 do 11 określał uwarunkowany potrzebami zakres obejmowany regulacją planu miejscowego. Uchwałę z dnia [...] września 1994 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęto w oparciu art. 14 ust. 5 pkt 2 oraz art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.). Powołana ustawa utraciła moc z dniem 1 stycznia 1995 r., to jest z dniem wejścia w życie derogującej ją (art. 74) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierała przepisów przejściowych, które przewidywałyby, iż postępowania planistyczne wszczęte mocą uchwały podjętej na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. toczą się nadal na podstawie przepisów derogowanych, to należy przyjąć, że od dnia 1 stycznia 1995 r. postępowanie planistyczne zakończone podjęciem zaskarżonej uchwały z dnia [...] czerwca 1998 r. podlegało rygorom określonym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Mając przy tym na uwadze, że - jak wspomniano - uchwała z dnia [...] września 1994 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego została zmieniona uchwałą z dnia [...] października 1995 r. podjętą w oparciu o przepis ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, należy stwierdzić, że obowiązkiem organu wykonawczego gminy (ówcześnie zarządu) było podjęcie wszelkich czynności opisanych w art. 18 ust. 2 tej właśnie ustawy. Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 Jedną z wymaganych przez art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 27 września 1994 r. czynności zarządu gminy (miasta), podejmowanych w toku postępowania planistycznego było zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny mógł być naruszony ustaleniami planu (art. 18 ust. 2 pkt 5 ppkt "a"). Jak wynika z akt sprawy skarżący (A. M.) już w dniu 8 marca 1993 r., zatem przed przystąpieniem do sporządzenia planu miejscowego, który jest przedmiotem skargi, był właścicielem nieruchomości położonej w M. przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...] (zawiadomienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] marca 1993 r.). Opisana nieruchomość znajduje się na obszarze objętym planem miejscowym, do którego sporządzenia przystąpiono mocą uchwały z dnia [...] września 1994 r. i który zatwierdzono zaskarżoną uchwałą z dnia [...] czerwca 1998 r. W zatwierdzonym planie nieruchomość ta przeznaczona jest pod teren zieleni miejskiej "Z" i obowiązuje na niej zakaz przeznaczania na inne cele. W sprawie niesporne jest, że zgodnie z miejscowym planem ogólnym, przyjętym uchwałą Rady Miasta M. z dnia [...] marca 1993 r. nr [...], który obowiązywał dla tego terenu do 1998 r., przedmiotowa nieruchomość położona była na terenie zabudowy mieszkaniowej na działkach o charakterze leśno-parkowym. Powyższe ustalenia wskazują na to, że planowana zmiana przeznaczenia terenu, na którym położona jest nieruchomość skarżącego mogła naruszyć jego interes prawny. W świetle art. 18 ust. 2 pkt 5 ppkt "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym Zarząd Miasta M. zobowiązany był więc do zawiadomienia A. M. na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał wymaganego przez wskazany przepis zawiadomienia, a w nadesłanych do Sądu aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby wywiązanie się Zarządu Miasta z tego obowiązku. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 16 września 2009 r. potwierdzono, iż brak jest możliwości udokumentowania dokonania zawiadomienia. Znajdujący się w aktach sprawy wykaz protestów wniesionych do projektu planu (opis protestu nr 4) wskazuje, że o przygotowaniu projektu planu zawiadomiono mieszkańców nieruchomości położonych w sąsiedztwie Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 nieruchomości skarżącego, ci bowiem złożyli protest kwestionujący planowane przeznaczenie terenu spornej działki. Złożenie protestu przez mieszkańców sąsiednich nieruchomości, a niezłożenie go przez A. M., zdaniem Sądu, dowodzić może, że skarżący nie został poinformowany o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Także treść pisma Burmistrza Miasta M. z dnia [...] lutego 2002 r., w którym wskazano, iż o aktualizacji klasyfikacji gruntów poinformowano H. N. - władającą ówcześnie przedmiotową nieruchomością, która zgodnie z informacjami zawartymi w ewidencji gruntów należała wtedy do J. N., świadczyć może według Sądu o tym, iż w toku postępowania planistycznego właściciel działki nr ew. [...], obr. [...] w M. (A. M.) nie został poinformowany o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Wprawdzie opisane zawiadomienie o zamianie klasyfikacji gruntów miało miejsce w 1991 r., zatem przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże opisane, powołane w piśmie Burmistrza z dnia [...] lutego 2002 r. okoliczności, świadczyć mogą zdaniem Sądu o tym, że organ samorządu nie dysponował aktualnymi danymi o właścicielu działki nr ew. [...], obr. [...] w M. Dalej należy wskazać, że na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. pełnomocnik organu stwierdziła, iż plan miejscowy, który stał się przedmiotem skargi opracowywała specjalistyczna firma. Pracownik tej firmy zobowiązał się do przestrzegania wymogów związanych z wdrożeniem planu, w tym zawiadomienia wszystkich osób zainteresowanych uchwaleniem planu. Takie działanie organu samorządu należy ocenić jako wadliwe w świetle art. 18 ust. 2 pkt 5 ppkt "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wykonywanie określonych kompetencji przypisanych danemu organowi administracji w zasadzie może zostać przekazane innemu podmiotowi. Powierzenie takie może nastąpić na rzecz innego organu administracji publicznej, a nawet na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, jednakże możliwość taka musi wynikać z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Należy wszak mieć na uwadze, że szczególna pozycja organu administracji względem stron postępowania administracyjnego, czy też postępowania planistycznego, przejawia się między innymi nierównorzędnością podmiotów. Owa nierównorzędność "niwelowana" jest szeregiem różnego rodzaju obowiązków nakładanych przez przepisy prawa na Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 organy administracji w toku prowadzonych postępowań. Działanie organów administracji w ramach przyznanych kompetencji i z poszanowaniem nałożonych na nie obowiązków procesowych oznacza działanie w granicach konstytucyjnej zasady praworządności (art. 2 Konstytucji RP). Przekroczenie tych granic jest przesłanką stosowania wobec czynności organów administracji środków mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Zatem, niezgodne z prawem działanie rodzi po stronie organów administracji odpowiedzialność, która nie może być z woli tych organów przenoszona na inne podmioty. Z tych względów powierzenie kompetencji organu administracji innemu podmiotowi, bez wyraźnego oparcia w przepisie powszechnie obowiązującego prawa i bez wynikającego z tego prawa rozwiązania kwestii odpowiedzialności za wadliwość w działaniu, jest niedopuszczalne. Przepis art. 18 ust. 2 pkt 5 ppkt "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie wskazuje, że obowiązek zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu spoczywał na zarządzie gminy, a brak jest regulacji, która dopuszczałaby powierzenie wykonania tej czynności innemu podmiotowi, w szczególności firmie zajmującej się przygotowaniem projektu planu miejscowego, a tym bardziej pracownikowi tej firmy. Posłużenie się tego rodzaju rozwiązaniem organizacyjnym w celu zadośćuczynienia obowiązkowi informacyjnemu określonemu w powoływanym przepisie stanowi ewidentne jego naruszenie i w razie niedokonania zawiadomienia o wyłożeniu planu skutkuje koniecznością uwzględnienia skargi wniesionej przez właściciela działki, którego interes prawny został naruszony przez niezgodne z prawem działanie organu gminy. Z przytoczonych powyżej względów Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 5 ppkt "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest zasadny. W dalszej kolejności powtórzyć należy za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyrokach z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1498/07 (LEX nr 464179) i z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt II OSK 135/08 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "iż prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) - uzp - ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy Powołany przepis stanowi podstawę do konstrukcji instytucji tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu (w drodze, będącego aktem prawa miejscowego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Władztwo planistyczne jest pojęciem doktrynalnym, które wyinterpretowuje się z powołanego art. 4 ust. 1 uzp (aktualnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz innych przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, zgodnie z art. 2 ust. 1 uzp, ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Stosownie zaś do treści art. 33 uzp ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Przywołane regulacje ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stanowią przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1670/97. LEX nr 48758). Prawo własności doznaje zatem ograniczeń między innymi na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Podkreślenia wymaga, że uprawnienie gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. To zaś oznacza, że każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w granicach wyznaczonych interesem publicznym (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. Zygmunt Niewiadomski. Warszawa 2004, str. 39, 40, 42, 43, 57). Skoro uprawnienia przyznanego w art. 4 ust. 1 uzp gmina nie może wykonywać dowolnie, to w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazane zostały wartości, które winny być uwzględnione przez gminę przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się m. in. wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także wymagania osób niepełnosprawnych, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3 i 5 uzp). Z powyższego wynika, że prawu własności nie można nadawać zdecydowanego prymatu nad innymi równorzędnie wymienionymi przez ustawodawcę wartościami (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1487/06. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, odnoszący się do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 1 ust. 2 Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 zawiera podobną regulację do zawartej w art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Jest ono jednym z wielu elementów, jakie należy brać pod uwagę w procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego. W procesie tym prawo własności podlega równorzędnej ochronie z innymi, przykładowo wyżej wymienionymi, wartościami. Równorzędność oznacza naturalnie, że także ochrona tych innych wartości, jak walory architektoniczne i krajobrazowe, czy też wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, nie ma pierwszeństwa przed ochroną własności. Jak ustalono, zgodnie z obowiązującym, zaskarżonym planem miejscowym działka nr [...] położona jest na terenie zieleni miejskiej "Z" i obowiązuję na niej zakaz przeznaczania na inne cele. W miejscowym planie ogólnym, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta M. z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] działka ta znajdowała na terenie oznaczonym symbolem A-36 MNL - terenie zabudowy indywidualnej na działkach o charakterze leśno - parkowym. Strefa ochrony konserwatorskiej. Na działce tej znajduje się pięć sztuk pomników przyrody, a zgodnie z ustaleniami zawartym w rozdziale 2. pkt 3.12 powołanego planu ogólnego, strefa ochrona od pomnika wynosić miała 15 m. Wszelka zaś działalność realizacyjna w strefie wymagała uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody. Zdaniem Sądu, podejmując zaskarżoną uchwałę, Rada Gminy w M. przekroczyła granice przysługującego jej władztwa planistycznego, w nadmierny sposób ingerując w prawa właściciela działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] położonej w M. Ochrona innych niż własność wartości uwzględnianych w planowaniu przestrzennym, jak w szczególności wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, czy też walorów krajobrazowych, nie uzasadniała ograniczenia prawa własności A. M. poprzez wprowadzenie zakazu przeznaczania jego nieruchomości na inne cele niż teren zieleni miejskiej, w tym na cele budowlane. Ochrona tych wartości może być równie skuteczna przy zastosowaniu innych, mniej dotkliwych dla skarżącego rozwiązań. Uwzględniając wielkość działki skarżącego i rozmieszczenie drzew stanowiących pomniki przyrody na należącej do niego nieruchomości, a także fakt, iż działki znajdujące się w sąsiedztwie przedmiotowej są zabudowane, a na nich również zlokalizowane są drzewa będące pomnikami przyrody należy uznać, że rozwiązanie przyjęte w miejscowym planie ogólnym z 1993 r. było wystarczające do zapewnienia ochrony przyrody. Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 Znajdujący się w aktach sprawy szkic terenu z pomiarami granic ochronnych i ewentualnej zabudowy, który dołączono do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 3 listopada 2008 r. pozwala zdaniem Sądu przyjąć, że na działce o nr ew. [...] możliwa jest realizacja zabudowy jednorodzinnej przy zachowaniu stref ochronnych wokół wszystkich pięciu pomników przyrody. Nadto, na rysunku zaskarżonego planu oznaczono także pomniki przyrody znajdujące się na innych, zabudowanych już działkach. Z rysunku tego nie wynika, aby działki te zlokalizowano na terenie zieleni miejskiej, zakazując tym samym przeznaczania na inne cele (§ 18). Powyższe potwierdzać może, że dla zapewnienia ochrony przyrody, w tym poprzez formę tej ochrony przewidzianą w art. 40 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151, poz. 1220), to jest pomnik przyrody, wystarczające jest zapewnienie odpowiednich wymogów co do obszaru strefy ochronnej, także na nieruchomości skarżącego, bez potrzeby wprowadzania terenu zieleni miejskiej i zakazu zabudowy. Przytoczone wyżej względy prowadzą do wniosku, że ograniczenie prawa własności skarżącego poprzez ustanowienie na jego nieruchomości terenu zieleni miejskiej i zakaz przeznaczania tego terenu na inne cele nie jest wystarczająco uzasadnione potrzebą ochrony innych wartości, które gmina uwzględnia przy zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji nie spełnia ono standardów ograniczenia prawa własności, określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zakwestionowane przed skarżącego ustalenie zaskarżonego planu wykracza zatem poza ramy przyznanych gminie uprawnień, doktrynalnie zwanych władztwem planistycznym. Przez to narusza powołane wyżej przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które kształtują owe władztwo. Sąd stwierdził zatem nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości A. M. zarówno z uwagi na naruszenie procedury planistycznej, jak i ze względu na przekroczenie przez Gminę granic przyznanego jej władztwa planistycznego. Stwierdzenie nieważności § 18 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] powoduje, że z dniem uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia taki sam skutek następuje również w odniesieniu do rysunku zaskarżonego planu w części dotyczącej opisanej nieruchomości. Sygn. akt IV SA/Wa 736/09 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.