I SA/Rz 711/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Barbara Stukan-Pytlowany Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 24 listopada 2009r. sprawy ze skargi "A" Spółka jawna z siedzibą w C. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2009r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpoznania - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. nr [...], Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Spółkę Jawną "A" z siedzibą w C., na postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Składając w dniu 1 grudnia 2008r. wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji spółka podała, iż nabyła nieruchomość położoną w Krakowie w postacie działki o pow. 58 arów 34 m2, gruntową stanowiącą, zgodnie z ewidencją gruntów, tereny rolne niezabudowane, od której w chwili wnoszenia wniosku uiszczała podatek rolny. Jak podała, nie istnieje lokalny plan zagospodarowania przestrzennego świadczący o charakterze nieruchomości. Spółka uiściła należność za zakupiony grunt w dwóch ratach – w dniu zawarcia umowy sprzedaży warunkowej tj. 15 maja 2007r., zgodnie z fakturą wystawioną przez sprzedającego uiściła zadatek w kwocie brutto 213 524,40 zł. (w tym 22 % VAT 38 504, 40 ), oraz w dniu 29 czerwca 2007r. kwotę 4 056963.60 (w tym 22 % VAT 731583,60) a następnie skorzystała z prawa odliczenia podatku naliczonego. Obecnie zamierza sprzedać nabytą nieruchomość. Ponieważ w ocenie spółki, opisana nieruchomość jest nieruchomością rolną, zwolnioną z podatku VAT na podstawie przepisu art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy VAT, zadała zatem pytanie: czy działaniem prawidłowym jest wystawienie faktury sprzedaży ze stawką VAT zwolniony i dokonanie korekty podatku naliczonego na podstawie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT? Czy też działaniem prawidłowym jest wystawienie przez spółkę faktury sprzedaży ze stawką VAT zwolniony i wystąpienie do firmy od której nabyto nieruchomość o sporządzenie korekt wystawionych przez nią faktur numer 1/środki trwałe i 2/ środki trwałe przy zastosowaniu stawki VAT zwolniony? Zgodnie ze stanowiskiem wnioskodawcy, przy sprzedaży nieruchomości prawidłowym będzie wystawienie przez spółkę, faktury sprzedaży ze stawką VAT zwolniony i wystąpienie do firmy, od której nabyto nieruchomość o sporządzenie korekt wystawionych przez nią faktur przy zastosowaniu stawki VAT zwolniony, gdyż transakcja sprzedaży opisanej nieruchomości stanowiącej grunty rolne, korzysta ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust 1 pkt 9 ustawy VAT. Spółka dodała, iż w jej ocenie charakter gruntu należy ustalać na podstawie planów zagospodarowania przestrzennego, ewentualnych studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ nie ma takiego planu charakter gruntu należy ustalić na podstawie wpisu do ewidencji gruntów. Minister Finansów, stwierdzając iż wniosek ten zawiera braki formalne wezwał spółkę pismem z dnia 12.02.2009r. do sprecyzowania czy przeznaczenie gruntu, który Spółka zamierza sprzedać i która to transakcja jest przedmiotem zapytania, wynika ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, czy też Spółka występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki, a jeśli tak to z jakiej przyczyny i kiedy oraz jakie przeznaczenie gruntu wynika z tych decyzji. W odpowiedzi, na wezwanie spółka oświadczyła, iż nie wie czy zostało sporządzone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz poinformowała, iż w jej ocenie studium jest jedynie uchwałą, nie posiada rangi przepisu prawa miejscowego, stanowiąc jedynie podstawę do opracowania miejscowego planu zagospodarowania, stwierdziła także iż nigdy nie występowała w sprawie ww. studium. Wobec powyższego Minister Finansów uznał iż w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego, wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania, co nie pozwoliło organowi na zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem wniosku. W wyżej cyt. postanowieniu z dnia [...].02.2009r pozostawił bez rozpatrzenia wniosek spółki. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił organowi naruszenie art. 14b § 3 i art. 122 Ordynacji podatkowej, oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Argumentował również, iż nie można w oparciu o powołany dokument nie mający rangi przepisu prawa miejscowego określać charakteru nieruchomości, gdyż Studium nie jest prawem, a jedynie zobowiązaniem władzy lokalnej do opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jednostki zgodnie z wyznaczonymi kierunkami. Studium nie decyduje o niczym i nie obliguje żadnego urzędu do wydawania decyzji o określonym przeznaczeniu gruntów, dlatego jego mocodawca nie występował o studium i nie wie jakie ono jest. Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Finansów, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego oraz gdy nie wydano decyzji o warunkach zabudowy o przeznaczeniu terenu decyduje studium. Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia Minister Finansów utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie uznał, iż nie narusza ono prawa. W uzasadnieniu przywołał treść art. 14b § 1, art. 14b § 3, oraz art. 169 § 1, w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, iż w sytuacji gdy przedstawiony przez wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Podkreślił, iż brak odpowiedzi na wezwanie nie pozwoliło organowi na zajęcie jednoznacznego stanowiska odnośnie przedstawionych we wniosku pytań, a zatem zasadnym było pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Organ podkreślił, iż w celu ustalenia właściwej stawki podatku od towarów i usług dla dostawy gruntu konieczna jest informacja o przeznaczeniu terenu, na którym położony jest ten grunt, gdyż zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Niezbędne jest zatem ustalenie jakie jest przeznaczenie terenu określone w lokalnych planach zagospodarowania przestrzennego a w ich braku w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, Ustalenia studium są bowiem wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych – zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Uzasadniając wydane postanowienie, organ stanął na stanowisku, iż wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, nie jest możliwe określenie przeznaczenia danego terenu, w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą jedynie ich położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, oraz stosunków właścicielskich. Ewidencja, w zakresie danych faktycznie w niej zawartych, stanowi podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże nie może go zastąpić . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzuciła mu naruszenie art. 14b §3 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu poniosła, iż w sprawie nie zaistniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, gdyż studium, na podstawie którego organ chciałby ustalić rzeczywiste przeznaczenie gruntu nie jest przepisem prawa miejscowego a jedynie uchwałą rady gminy, stanowiącą podstawę do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jest zatem aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie, który nie może w sposób bezpośredni kształtować sytuacji prawnej podmiotów z poza systemu administracji publicznej. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej ale zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy regulacyjne w postaci lokalnych zasad gospodarowania. Przedmiotowe studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie, ale ma charakter nienormatywny, przez co jego postanowienia nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji. Art. 9 ust. 5 wyżej cyt. ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednoznacznie stanowi, że studium jest aktem prawa miejscowego. Studium nie decyduje o niczym, nie obliguje urzędu do wydawania decyzji o określonym przeznaczeniu gruntu, dlatego wnioskodawca nie występował o studium i nie wie jakie ono jest. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 899/07 oraz interpretacje sygn. akt IPPR B2/436 – 437/08-4/NZ. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Art. 14g § 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. – Ordynacja podatkowa, stanowi, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniający wymogów określonych w art. 14b § 1 pozostawia się bez rozpoznania, wydając w tym przedmiocie postanowienie na które służy zażalenie, przy czym przepisy rozdziałów 14 i 16, działu IV stosuje się odpowiednio. Postanowienie wydaje się stosując odpowiednio przepisy zamieszczone w Rozdziale 14 "Postanowienia" (art. 216-219) Działu IV Ordynacji "Postępowanie podatkowe". Przy rozpatrywaniu zażalenia mają natomiast odpowiednie zastosowanie przepisy Rozdziału 16 "Zażalenia" (art. 236 -239). Wymogi te określono w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej sprowadzające się do obowiązku wyczerpującego przedstawienia przez wnioskodawcę zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Należy zauważyć, iż w interesie własnym podatnika jest wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Problemem o pierwszorzędnym znaczeniu w sprawie w związku z postawionym pytaniem przez Spółkę było rozstrzygnięcie czy przyszła sprzedaż przez nią nieruchomości położonej w Krakowie, którą nabyła w 2007r., będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem Spółki powyższa sprzedaż będzie korzystała ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm. – zwaną dalej u.p.t.u.), co spowoduje konieczność korekty wystawionych dotychczas faktur VAT w związku z nabyciem nieruchomości w 2007r. Art. 43 ust. 1 pkt 9 powyższej ustawy stanowi, że zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę towarów terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod budowę. Konieczne więc było w sprawie określenie przeznaczenia terenu na którym znajdowała się działka odnośnie której Spółka nosiła się z zamiarem jej sprzedaży. Zgodnie z art. 4 ust. 1 wyż. cyt. ustawy z dnia 27.03.2007r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże skarżący jednoznacznie przyznał, że planu zagospodarowania przestrzennego dla powyższego terenu nie ma. Natomiast art. 4 ust. 2 powyższej ustawy stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaś art. 9 ust. 1 powyższej ustawy stanowi, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "Studium". Art. 9 ust. 4 tejże ustawy stanowi, że ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z uwagi na brzmienie powyższych przepisów celowe było wezwanie przez organ wnioskodawcy, o uzupełnienie stanu faktycznego przez określenie czy Spółka występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki, oraz czy zostało sporządzone Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy na terytorium której znajduje się przedmiotowa działka. Z uwagi na jednoznaczne stwierdzenie przez Spółkę, iż nie występowała o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jedynie w oparciu o przedmiotowe studium można było określić przeznaczenie terenu na którym znajdowała się działka, którą Spółka miała sprzedać. Tymczasem Spółka przyznała, że nigdy nie występowała o przedmiotowe Studium i nie wie jakie ono jest, przy czym takie zachowanie jej wynikało z przekonania, że Studium nie decyduje o niczym i nie obliguje żadnego urzędu do wydania decyzji o określonym przeznaczeniu gruntu. Zasadnie przyjął organ, że dane zawarte w ewidencji gruntów wynikające z art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027) takie jak: informacje dotyczące położenia, granic, rodzajów użytków gruntowych, ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych a także stosunków właścicielskich nie mogą decydować o przeznaczeniu terenu. Powołane przez skarżącą wyroki NSA oraz WSA dotyczą innego stanu faktycznego. Natomiast przedstawiona interpretacja indywidualna nie wiąże w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe ponieważ organ nie naruszył prawa materialnego jak i procesowego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.