I SA/Wr 1564/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA – Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A S. A. we W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w P. - Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej spółki kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi spółki A S.A. we W. jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie importu usług oraz zwolnienia od podatku od towarów i usług - usług pośrednictwa finansowego związanych z sekurytyzacją wierzytelności. W stanie faktycznym sprawy - A S.A. we W. (zwana dalej: Spółką, Wnioskodawcą, Spółką leasingową, Skarżącą lub A) złożyła w dniu [...] wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w związku z sekurytyzacją jej wierzytelności. Wniosek został uzupełniony [...] o informacje doprecyzowujące opisane zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie leasingu. W celu pozyskania finansowania prowadzonej działalności Spółka A (jako tzw. inicjator sekurytyzacji) przeprowadzi transakcję, w ramach której, zawrze ze spółką B z siedzibą w I. (zwanej dalej spółką celową lub B) umowę, na podstawie której, przysługujące jej wierzytelności z umów lesingowych (głównie jeszcze nie wymagalne wierzytelności o zapłatę czynszu inicjalnego, rat leasingowych, kwot wykupu przedmiotu leasingu) nabywane będą przez spółkę celową w zamian za wynagrodzenie, uwzględniające dyskonto od wartości nominalnej wierzytelności - stanowiące różnicę pomiędzy wartością nominalną wierzytelności nabytych przez spółkę celową a ceną zapłaconą za te wierzytelności (czyli dyskonto). Celem zawartej umowy sekurytyzacyjnej jest zapewnienie finansowania działalności Spółki i ograniczenie ryzyka nieściągalności wierzytelności wynikających z prowadzonej przez nią działalności leasingowej. Strony umowy nie są ze sobą powiązane kapitałowo. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Wierzytelności, wyodrębnione w oparciu o kryteria wskazane w umowie, będą przenoszone na spółkę celową (B) na podstawie umowy przelewu zdefiniowanej w art. 509 Kodeksu cywilnego. Środki niezbędne do zapłaty Spółce wynagrodzenia za nabyte wierzytelności (czyli kwota finansowania) zostanie pozyskana przez spółkę celową poprzez emisję dłużnych papierów wartościowych (obligacji) zabezpieczonych na nabytych wierzytelnościach oraz rzeczach będących przedmiotem umów leasingowych. Jednocześnie Spółka, pozostając stroną umów leasingu, będzie w dalszym ciągu świadczyć klientom usługi leasingu a własność przedmiotów leasingu nie zostanie przeniesiona na spółkę celową. Na podstawie odrębnej umowy serwisowej – spółka A (zbywca sekurytyzowanych wierzytelności) będzie zajmowała się obsługą nabytych przez B (spółkę celową) wierzytelności. Do jej zadań będzie należało przyjmowanie płatności od dłużników spółki B, przekazywanie tych płatności na rzecz B, a w przypadku zalegania z płatnościami przez nierzetelnych dłużników - obowiązkiem Spółki A będzie ewentualna egzekucja tych należności. W tak przedstawionym stanie faktycznym Spółka zadała dwa pytania: 1. Czy w związku z nabywaniem opisanych usług Spółka zobowiązana jest do rozpoznania importu usług ? 2. Czy usługi świadczone przez kontrahenta (spółkę celową), korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do tej ustawy ? Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez jej kontrahenta (spółkę celową - B) usługi, polegające na zapewnieniu finansowania działalności Spółki leasingowej poprzez dostarczenie jej środków finansowych przed terminem wymagalności poszczególnych wierzytelności leasingowych, powinny być klasyfikowane w grupowaniu PKWiU 65.23.10 00.00 "Usługi pośrednictwa finansowego, pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane". Usługi te korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, bowiem w załączniku nr 4 do ustawy, pod poz. 3 wymienione zostały (jako zwolnione) usługi pośrednictwa finansowego. Ze zwolnienia tego wyłączone zostały wprawdzie (między innymi) wymienione w ppkt. 5 "usługi ściągania długów oraz faktoringu", ale według wnioskodawcy, nie dotyczy to usług jakie świadczy B na rzecz spółki A. Ponieważ świadcząca usługę spółka celowa - B, jest podmiotem mającym siedzibę w I. i nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności w P., to świadczone przez nią w ramach umowy sekurytyzacji usługi, podlegać będą opodatkowaniu u usługobiorcy w P. Zatem spółka A - zobowiązana będzie, w związku z treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, do rozliczenia podatku z tytułu omawianych usług (w ramach tzw. importu usług). W wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej (nr [...]) działający w imieniu Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w P. dokonał analizy przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz postanowień art. 13 B(1)(d) Szóstej Dyrektywy Rady z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. UE L 77.145.1 ze zm.) oraz art. 135(1)(d) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 06.347.1 ze zm.). W zakresie pytania 1 (dot. importu usług) uznał stanowisko spółki A za prawidłowe - tj. potwierdził, że usługi świadczone w ramach sekurytyzacji przez spółkę mającą siedzibę za granicą (tu w I.), będą podlegały opodatkowaniu u jej krajowego kontrahenta (tj. w spółce A) z tytułu importu usług. Natomiast stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 2 - dotyczącego zwolnienia od podatku VAT usług świadczonych przez B w ramach sekurytyzacji wierzytelności, organ podatkowy uznał za nieprawidłowe. Przyjął, że spółka celowa B, świadczy na rzecz A usługi ściągania długów, które jako wyłączone ze zwolnienia (zał. do ustawy nr 4 poz.3, ppkt 5) opodatkowane będą podatkiem VAT wg stawki 22 % na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy VAT. W interpretacji stwierdzono, że dokonywany przez spółkę B - skup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub w celu dalszej ich odsprzedaży, mieści się w pojęciu usług ściągania długów i faktoringu. Usługa tego typu, polegająca na "wyręczaniu" klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT bez możliwości skorzystania ze zwolnienia. Jak uzasadniał organ, w każdym przypadku, gdy celem działania jest przejęcie wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) usługę tę należy opodatkować, także wówczas, gdy środkiem do tego celu jest nabywanie cudzej wierzytelności (z ryzykiem lub bez ryzyka wypłacalności dłużnika). Zdaniem organu, czynność ta mieści się w pojęciu szeroko pojętego "pośrednictwa finansowego". W konsekwencji organ stwierdził, że usługa realizowana przez spółkę celową B, polegająca na zakupie wierzytelności z umów leasingu, będzie ściśle związana z procesem odzyskiwania przez Wnioskodawcę (A S.A.) środków pieniężnych. Uznał więc, że czynności te będą miały na celu ściągnięcie długów i jako wyłączone ze zwolnienia, zgodnie z załącznikiem nr 4 do cyt. ustawy VAT i nieobjęte obniżoną stawką podatku, opodatkowane będą według 22 % stawki podatku VAT na podstawie art. 41 ust. 1 ww. ustawy. Pismem z dnia [...] Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Nie zgadzając się z wydaną jej interpretacją w zakresie pytania drugiego, ponowiła argumentację, że usługi świadczone przez spółkę celową (B), polegające na zapewnieniu finansowania działalności Spółce A poprzez dostarczanie jej środków finansowych przed terminem wymagalności poszczególnych wierzytelności leasingowych, świadczone w ramach sekurytyzacji, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT. Zdaniem wnioskodawcy, usługi świadczone przez podmiot irlandzki nie są usługami factoringu ani usługami ściągania długów, które ustawodawca wyłączył ze zwolnienia od podatku VAT, wymieniając je w załączniku nr 4, poz. 3 pkt 5 do ustawy VAT. W odpowiedzi z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie znalazł podstaw do zmiany wydanej interpretacji. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, że usługi świadczone przez spółkę celową B, polegające na zakupie wierzytelności z umów leasingu, będą miały na celu ściąganie długów, ponieważ będą ściśle związane z procesem odzyskiwania przez Spółkę (A) środków pieniężnych (podkreślenie Sądu). Tym samym, dokonując importu tych usług, A nie może skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT, ponieważ ustawodawca wyłączył z tego zwolnienia, usługi ściągania długów i faktoringu. W złożonej skardze, pełnomocnik Spółki zarzucił, że wydana interpretacja narusza art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT w związku z treścią załącznika nr 4 do ww. ustawy. Skarżąca podtrzymała stanowisko, że usługi świadczone przez spółkę celową B, polegające na zapewnieniu finansowania jej działalności, poprzez dostarczenie w ramach sekurytyzacji środków finansowych przed terminem wymagalności wierzytelności leasingowych, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskazał na różnice użytych przez ustawodawcę pojęć: usługi finansowe; usługi faktoringu i usługi ściągania długów. Podkreślił też, że przyjęty przez organ stan faktyczny sprawy, jest niezgodny ze stanem faktycznym przedstawionym przez skarżącą Spółkę we wniosku o interpretację. Uzasadniając zarzuty podniósł, że wbrew stanowisku przyjętemu przez organ w interpretacji, spółka celowa B, w ramach umowy sekurytyzacyjnej - ma zapewnić skarżącej Spółce jedynie finansowanie jej działalności leasingowej i ograniczenie ryzyka nieściągalności wierzytelności, poprzez nabywanie (najczęściej) niewymagalnych jeszcze wierzytelności. W żadnym natomiast przypadku, spółka B nie będzie zajmowała się ściąganiem należności na rzecz skarżącej Spółki. Przeciwnie, to spółka A (na podstawie odrębnej umowy serwisowej), będzie świadczyła na rzecz B usługi ściągania długów i te usługi będą opodatkowane podatkiem VAT wg stawki podstawowej 22%. Odpowiadając na skargę, organ działający z upoważnienia Ministra Finansów- wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym dotychczasowe stanowisko i związaną z nim argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Kontrolą tą objęte są m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, o czym stanowi art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. W myśl art. 146 tej ustawy sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W zakresie tak określonych kompetencji, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem działający z upoważnienia Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w P., dokonał interpretacji przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT w oparciu o zmodyfikowany przez siebie stan faktyczny sprawy. Skutkiem przyjęcia ustaleń faktycznych w sposób odbiegający od stanu sprawy przedstawionego przez skarżącą Spółkę we wniosku, było dokonanie przez organ w interpretacji - wadliwej wykładni przepisu art. 43 ust. 1 pkt 1 w związku z zał. nr 4 ustawy o podatku VAT. Zgodnie z art. 14 a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej (OP), organy podatkowe udzielają pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego na podstawie wniosku podatnika, w oparciu o podany przez niego w sposób wyczerpujący stan faktyczny oraz przedstawione własne stanowisko w sprawie. Organy podatkowe, wydając interpretację, opierają się wyłącznie o stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę i nie prowadzą w tym zakresie własnych ustaleń. Potwierdza to treść art. art. 14a §5 OP, który stanowi, że do załatwienia wniosku o udzielenie interpretacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 §1 i §2 oraz art. 170 §1 OP. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega między innymi na tym, że organ właściwy do wydania interpretacji "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz odnosi się do oceny prawnej, jaką we wnioskowanym zakresie wyraziła strona w stanowisku dołączonym do wniosku. Tryb wydawania interpretacji zakłada, że postępowanie to nie jest konkurencyjne w stosunku do ewentualnego postępowania podatkowego. Dlatego też organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności i w zakresie określonym w skierowanych do organu pytaniach - wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi zawierać ustosunkowanie się do poglądu prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Z drugiej jednak strony organ wydający interpretację, nie ma prawa do wydania interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego w oderwaniu od przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w zakresie nie objętym wnioskiem strony, a tak właśnie postąpił organ w badanej sprawie. Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynika, że na podstawie art. 509 Kodeksu cywilnego (K.c.) dokonuje ona przelewu przysługujących jej (z tytułu zawartych umów leasingowych) wierzytelności własnych na podmiot zagraniczny (spółkę celową) w ramach ich sekurytyzacji. Tak dokonana cesja wierzytelności jest integralnie związana ze świadczonymi przez spółkę irlandzką usługami, polegającymi na zapewnieniu spółce A finansowania jej działalności i ograniczenia ryzyka nieściągalności wierzytelności leasingowych. Ponadto, cedowane wierzytelności, stanowią zabezpieczenie dokonanej przez spółkę celową (w ramach sekurytyzacji) emisji papierów wartościowch, która ma służyć pozyskaniu środków na finansowanie działalności spółki leasingowej. Wyjaśniając w największym skrócie pojęcie sekurytyzacji, należy wskazać, że "jest to proces ekonomiczny, którego celem jest emisja papierów wartościowych na podstawie zespołu wierzytelności" (patrz: I. Raczkowska, Sekurytyzacja wierzytelności bankowych, Warszawa 2001 r. s.13-14). Jak z tego wynika, czynności podejmowane przez spółkę celową w ramach sekurytyzacji nie sprowadzają się do samego nabycia wierzytelności w ramach cesji, lecz cesja stanowi jedynie element - świadczonej przez spółkę celową - szerszej (kompleksowej) usługi pośrednictwa finansowego, związanego z nabywaniem wierzytelności oraz redystrybucją środków finansowych i ograniczeniem ryzyka niewypłacalności dłużników. W związku z tym, czynności dokonywane przez irlandzkiego kontrahenta skarżącej Spółki, mieszczą się w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jednakże, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z treścią załącznika nr 4 do tej ustawy, usługi te są zwolnione z tego podatku. Tymczasem organ udzielający interpretacji, skoncentrował się na ocenie skutków podatkowych sprzedaży wierzytelności pomijając, że ich cesja była tylko elementem usługi pośrednictwa finansowego, świadczonej przez spółkę celową w ramach umowy sekurytyzacji. Sąd w składzie orzekającym w powyższej sprawie, podziela tezę zawartą w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007.r. sygn. III SA/Wa 3887/06, zgodnie z którą, usługa świadczona przez spółkę celową w ramach procesu sekurytyzacji jest usługą finansową. Skoro więc wierzytelności Spółki były nabywane w celu sekurytyzacji, w celu ich wykorzystania do wykonania określonych operacji gospodarczych, to w badanej sprawie nie miała miejsca jak chcą tego organy podatkowe wyłącznie cesja wierzytelności, lecz cesja która była elementem świadczonej usługi finansowej". Z kolei w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2007 r. (sygn. SA/Wr 208/07) Sąd wskazał, iż (...) nabycie wierzytelności danej firmy w celu jej wykorzystania do operacji prawno-gospodarczych zaliczana jest do usług pośrednictwa finansowego. Usługa ta mieści się w grupowaniu PKWiU 65.23.10 "usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane". W konsekwencji fakt zakupu wierzytelności w celu odsprzedaży lub wyegzekwowania lub dalszej odsprzedaży, należy zakwalifikować jako usługę pośrednictwa finansowego na rzecz sprzedawcy wierzytelności własnej. Sprzedawca taki jest w opisanej sytuacji usługobiorcą on bowiem jest odbiorcą świadczenia ze strony nabywcy wierzytelności". W opisywanym stanie faktycznym usługi polegające na zapewnieniu finansowania działalności Spółki leasingowej, poprzez dostarczenie jej środków finansowych przed terminem wymagalności poszczególnych wierzytelności leasingowych świadczone przez spółkę celową (jako podmiot z siedzibą w I.) w ramach sekurytyzacji, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT. W przypadku usług świadczonych przez podmioty z różnych państw, kwestię miejsca opodatkowania reguluje art. 27 ustawy o VAT. Stosownie do ust. 3, w związku z ust. 4 pkt 4 tego przepisu, miejscem świadczenia usług finansowych jest kraj siedziby usługobiorcy (tj. siedziba Spółki leasingowej). Zasada ta stosowana jest w odniesieniu do przypadków, gdy nabywca jest podatnikiem mającym siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskim. Należy zaznaczyć, że Spółka leasingowa jest podatnikiem VAT w związku z prowadzoną przez nią działalnością. Z drugiej strony usługę świadczoną przez Spółkę w ramach sekurytyzacji należy kwalifikować jako usługę finansową w rozumieniu art. 27 ust. 4 pkt 4 ustawy o VAT. W związku z tym, miejscem świadczenia tej usługi będzie P., jako kraj siedziby Spółki leasingowej. Usługa ta podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy o VAT, jednocześnie zastosowanie będzie miało zwolnienie z podatku VAT, przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 1 w związku z poz.3 załącznika nr 4 do przedmiotowej ustawy podatkowej. Organ zignorował też, wynikającą z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego sprawy informację o zawartej między stronami, odrębnej umowie serwisowej (podkreślenie Sądu) w ramach której to Spółka leasingowa a nie spółka celowa (jak błędnie przyjął organ) miała świadczyć usługi obsługi wierzytelności i ewentualnego ściągania długu na rzecz nabywcy jej wierzytelności (tj. spółki B). Wbrew stanowisku przyjętemu przez organ w interpretacji, spółka celowa B, w ramach umowy sekurytyzacyjnej - ma zapewnić skarżącej Spółce finansowanie jej działalności leasingowej i ograniczenie ryzyka nieściągalności wierzytelności, poprzez nabywanie (najczęściej) niewymagalnych jeszcze wierzytelności. W żadnym natomiast przypadku, spółka B nie zamierza zajmować się ściąganiem należności na rzecz skarżącej Spółki A. Przeciwnie, jak zostało wyraźnie wskazane we wniosku o interpretację, to spółka A - na podstawie odrębnej umowy serwisowej (podkreślenie Sądu) za ustalonym odrębnie wynagrodzeniem, obsługiwać będzie nabyte przez B wierzytelności i w ramach tak świadczonych usług (których nie dotyczył wniosek o interpretację) zajmować się będzie przyjmowaniem płatności leasingowych od dłużników, przekazywaniem ich na rzecz B, jak również ewentualną egzekucją należności nierzetelnych dłużników. Tak więc to spółka A - w ramach odrębnej umowy serwisowej świadczyć będzie usługi ściągania długów na rzecz spółki celowej B i te usługi będą opodatkowane podatkiem VAT wg stawki podstawowej 22% (czego nie kwestionowała Spółka w opisanym we wniosku stanie faktycznym sprawy). Tak więc błędne przyjęcie - nieadekwatnego do opisanego we wniosku o interpretację - stanu faktycznego sprawy, opartego na założeniu, że to właśnie spółka celowa B w ramach sekurytyzacji będzie świadczyła na rzecz spółki A usługi ściągania długów, skutkowało wadliwą interpretacją prawa materialnego - normy z art. 43 ust. 1 ustawy VAT. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zadane przez Spółkę A pytanie (nr 2) brzmiało: czy usługi świadczone przez kontrahenta (tu, spółkę i. B), korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt.1 ustwy VAT, w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do tej ustawy?. Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie, organ bezpodstawnie przypisał kontrahentowi wnioskodawcy (spółce B) świadczenie w ramach usług pośrednictwa finansowego - usług (ściągania długów) jakich ten podmiot nie świadczył, bo na podstawie odrębnej umowy serwisowej, miała je świadczyć spółka A na rzecz spółki B. Wadliwie przyjęty stan faktyczny sprawy miał bezpośredni wpływ na dokonaną w spornej sprawie ocenę i w rezultacie - doprowadził organ do błędnej interpretacji i niewłaściwych wniosków w zakresie subsumcji normy prawnej. W związku z powyższym należało uznać, że u źródła wadliwej interpretacji organu legły błędy w przyjętym do rozstrzygania stanie faktycznym, który różnił się w sposób istotny od stanu faktycznego przedstawionego przez stronę we wniosku o interpretację. Błędne przyjęcie, że w ramach usług pośrednictwa finansowego, kontrahent skarżącej Spółki, tj. spółka B, świadczyć będzie również usługi "ściągania długów", skutkowało wadliwie dokonaną subsumcją normy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy i treść rozstrzygnięcia. Należy zatem stwierdzić, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z treścią zał. nr 4 do ustawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego aktu na podstawie art. 146 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone powyżej. Równocześnie Sąd podkreśla, że stanowisko to odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego zakreślonego przez samą skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Zastrzeżenie to ma o tyle istotne znaczenie, że mając na uwadze specyfikę instytucji interpretacji podatkowej, twierdzenia wnioskodawcy nie podlegały weryfikacji co do ich prawdziwości. Zresztą, jak zaznaczał sam wnioskodawca, stan faktyczny dotyczył zdarzenia przyszłego. Każda zatem istotna zmiana stanu faktycznego, jaka końcowo zaistnieje po realizacji cesji, jeżeli będzie odbiegać od stanu hipotetycznego na tle którego doszło do wydania zaskarżonej interpretacji, może uczynić nieaktualnym obecne stanowisko Sądu wyrażone w niniejszej sprawie.Orzeczenie w przedmiocie kosztów Sąd podjął na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Sąd zasądził od organu zwrot kosztów obejmujących wpis w wysokości 200,00 zł, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kwotę 240 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowego strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika.