II OSK 201/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek ( spr.) Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 601/09 w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 601/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji. Powyższy wyrok wydany został na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego: Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] Wójt Gminy Siedlec na podstawie art. 46a ust. 4 pkt 1, ust 7 pkt 4 w zw. z art. 46 ust. 1, art. 48 i art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 roku, nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz na podstawie art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 18 czerwca 2008 r. złożonego przez Rolniczą Spółdzielnie Produkcyjną "[...]" z siedzibą w B., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci budowy dwukomorowego silosu przejazdowego na kiszonki na działkach nr Ew. gr. [...] i [...] w B. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy Siedlec wskazał, że Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna [...] prowadzi działalność w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej. Obecnie Spółdzielnia posiada obsadę zwierząt w wysokości ok. 429,10 DJP. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) inwestycja kwalifikowana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest opracowanie raportu. W dniu 8 lipca 2008 r. mieszkańcy wsi B. złożyli wniosek z zastrzeżeniami dotyczącymi realizacji planowanego przedsięwzięcia. Analiza zarówno wniosku jak i raportu, uzupełnionego w trakcie prowadzonego postępowania uzgadniającego szczegółowe dane dotyczące oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska m.in. powietrze, klimat akustyczny, krajobraz oraz przede wszystkim oddziaływanie całego przedsięwzięcia łącznie z prowadzoną działalnością hodowlaną na ludzi oraz w zakresie hydrologii, gospodarki odpadami, wykazała, że planowane zamierzenie nie koliduje z żadnymi obszarami i obiektami podlegającymi ochronie. Przy prawidłowej, racjonalnej gospodarce rolnej spełnione będą wszystkie obowiązujące normy ochrony środowiska, a przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła E. R. i 52 inne osoby – mieszkańcy wsi B.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niewłaściwym uznaniu, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na otoczenie, a w szczególności, że poziom hałasu oraz stężenie emisji zapachów będzie zgodne z obowiązującymi normami, rażące naruszenie art. 4 § 1 ustawy prawo ochrony środowiska, poprzez naruszenie przysługującego skarżącym powszechnego prawa do korzystania ze środowiska, rażące naruszenie art. 140 kodeksu cywilnego, poprzez naruszenie prawa wykonywania własności nieruchomości należących do skarżących. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. SKO w Lesznie uznało, iż raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości. Dokonano oceny uzupełnionego i uszczegółowionego raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w kontekście zarzutów skarżących. Wskazano, iż dla obszaru, w obrębie którego planuje się realizację przedsięwzięcia brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor posiada decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2008 wydaną przez Wójta Gminy Siedlec o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr [...] i [...] położonych w B.. Na podstawie dokonanych obliczeń stanu zanieczyszczenia powietrza spowodowanego przez emisję amoniaku i siarkowodoru organ stwierdził, że maksymalne stężenia poszczególnych substancji w powietrzu nie przekroczą wartości określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. Nr 1, poz. 12) oraz wartości dopuszczalnych hałasu przewidzianych dla pory dziennej i nocnej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826). Za całkowicie chybiony i nieuzasadniony organ uznał zarzut, że budowa silosu na kiszonkę zlokalizowana na terenie Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, pomiędzy innymi budynkami gospodarczymi spowoduje przekształcenie istniejącego krajobrazu wiejskiego na przemysłowy. Silos na kiszonkę stanowi bowiem typową budowlę rolniczą. W skardze do Sądu wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na otoczenie, rażące naruszenie art. 4 § 1 ustawy Prawo Ochrony Środowiska, naruszenie art. 15 Kodeksu Dobrej Praktyki Rolniczej, a także naruszenie art. 7 i 77 kpa poprzez załatwienie sprawy z pominięciem interesu społecznego i brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację podaną w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powołał brzmienie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 46 ust. 1, art. 47 i art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wskazał, że sporządzony na ich podstawie raport, który stanowi podstawowy dokument, na którym opierał się organ wydający decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, został w trakcie tegoż postępowania uzupełniony i doprecyzowany, co do gospodarki odpadami, hydrologii, poziomów hałasu, emisji amoniaku i siarkowodoru do atmosfery (k. 16-18 akt adm.). Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że raport - po jego uzupełnieniu - spełnia wszystkie wymagania wynikające z wskazanego wyżej przepisu. Raport ten wskazuje na cel jego opracowania, uzupełnienie raportu określa bowiem precyzyjnie charakterystykę przedsięwzięcia, główne cechy procesów produkcyjnych i przewidywane emisje. Raport zawiera również analizę różnych wariantów (wariantu polegającego na niepodejmowaniu inwestycji i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska), analizę przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na chronione obszary przyrody oraz analizę zmiany wielkości emisji odpadów wytwarzanych przez to przedsięwzięcie. Autorzy raportu wyczerpująco uzasadnili stanowisko, iż wariant inwestycyjny, z uwagi na korzyści dla środowiska i jego ochrony, należy uznać za wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Z raportu tego wynika, iż planowane przedsięwzięcie, z uwagi na swój cel, którym jest wybudowanie silosu do zakiszania zielonki z kukurydzy, ze swej istoty powoduje, że odcieki z pryzmy kiszonkowej są zagospodarowane właściwie, co ma pozytywny wpływ na środowisko naturalne. Sąd zauważył, że ustawa Prawo ochrony środowiska nie przewiduje ograniczeń, co do osoby sporządzającej raport, a jego treść i zasadność wniosków podlega ocenie organów. Zdaniem Sądu, złożony przez inwestora raport odpowiada wymogom wskazanym w art. 52 p.o.ś. i zawiera wszystkie informacje niezbędne do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konkluzja raportu, przygotowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, sprowadza się do uznania, że oddziaływanie inwestycji, nie przekroczy wymogów określonych w przepisach prawa, w szczególności powołanych rozporządzeniach. Organ I instancji, w decyzji zawarł szczegółowe zastrzeżenia, które muszą być uwzględnione przez organ na etapie projektowania, budowy i eksploatacji. W ocenie Sądu strona skarżąca nie podważyła skutecznie treści raportu odnośnie emisji szkodliwych substancji do powietrza. Nie wywiedziono żadnej tezy, z której wynikałoby potencjalne zagrożenie dla środowiska. Zgodnie z postanowieniem Państwowego Inspektora Sanitarnego z [...] października 2008 r. planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych przewidzianych dla norm hałasu, oraz emisji substancji odoroczynnych. Jak wskazał Inspektor są osoby, dla których zapachy są mniej lub bardziej uciążliwe. Związane jest to z subiektywną oceną ich odbiorców. Natomiast planowana inwestycja pod tym względem spełnia wszelkie wymagania z zakresu ochrony zdrowia. Jak wynika z raportu, planowana inwestycja nie przyczyni się do pogorszenia stanu środowiska, gdyż nie wprowadza istotnych zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania działki - nie spowoduje zasadniczego wzrostu obsady inwentarza. Wydane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postanowienie odpowiada przepisom prawa, zarówno co do kompetencji organu, jak i co do zakresu orzeczenia. Uzgodnienie ma bowiem wskazywać jedynie warunki, na jakich dane przedsięwzięcie może być realizowane i to tak, aby zabezpieczone były interesy w zakresie ochrony zdrowia. W treści postanowienia uzgadniającego znalazły się warunki konieczne z punktu widzenia ochrony zdrowia, które organ wydający decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wykorzysta określając warunki tej decyzji. Ponadto Sąd wskazał, że Wójt Gminy Siedlec, w myśl art. 53 p.o.ś., zapewnił udział społeczeństwa w toku postępowania, przez zapewnienie możliwości składania każdemu uwag i wniosków oraz podanie do publicznej wiadomości informacji o przebiegu postępowania (art. 31 i 32 p.o.ś.). W terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych wniosku o wydanie decyzji w tej sprawie nikt nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia. Organ ten uzyskał również wymagane prawem uzgodnienia, gdyż postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Również Marszałek Województwa postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. uzgodnił te warunki, jednocześnie nakładając pewne warunki, które muszą być spełnione. Sąd wskazał również, iż Spółdzielnia [...] funkcjonuje w tej miejscowości od kilkudziesięciu lat działając dokładnie w ten sam sposób. Jedyną różnicę stanowić będzie fakt, iż Spółdzielnia dzięki nowoczesnej technologii będzie mniej uciążliwa dla mieszkańców B., bowiem będzie emitować mniej hałasu i zanieczyszczeń. Od powyższego wyroku E. R. wniosła skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 1 p.p.s.a., polegające na nieprzeprowadzeniu przez Sąd w sposób należyty kontroli działalności administracji publicznej, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez nierozpoznanie przez Sąd części zarzutów skarżącej oraz brak w uzasadnieniu wyroku całokształtu okoliczności podniesionych w skardze i podczas rozprawy, naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wynikające z wewnętrznych sprzeczności w treści uzasadnienia wyroku, naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na jego nieuwzględnieniu poprzez uznanie przez Sąd, że organ administracyjny podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd że organ administracyjny w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, podczas gdy znaczna cześć dowodów nie została rozpoznana oraz naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd, że organ administracji publicznej ocenił sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, podczas gdy organ ocenił sprawę na podstawie wyłącznie twierdzeń inwestora, nie badając przy tym wiarygodności dowodów wskazywanych przez skarżącą. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 47 § 1 pkt a i c ustawy Prawo o ochronie środowiska, poprzez jego błędną wykładnię oraz § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu bardzo ogólnikowo rozważył zarzuty skarżącej zawarte w skardze. Nie ustosunkował się do zasadniczego argumentu, jakim była kwestia emisji do powietrza przykrych substancji zapachowych w wyniku realizacji inwestycji. W szczególności bowiem należało porównać stanowisko Inwestora oraz skarżącej, wskazać na zasadność któregoś z tychże stanowisk, a następnie wyjaśnić dlaczego uznano je za właściwe, a drugie odrzucono. Nie zgodzono się ze stanowiskiem Sądu, iż planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia wartości dopuszczalnych norm przewidzianych dla emisji substancji odoroczynnych, gdyż brak jest obecnie jakichkolwiek uregulowań prawnych w tym zakresie. Skoro brak przepisów prawnych określających górny zakres poziomu emisji substancji zapachowych, nie można twierdzić, że wskutek realizacji przedsięwzięcia nie zostaną one naruszone. Sąd nie odniósł się również do niezachowania w sprawie wymaganej prawem kolejności podejmowanych kroków. Inwestor winien najpierw uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a dopiero potem złożyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy, załączając do niego raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie zastosowano procedurę odmienną — nieznaną przepisom prawa. Ponadto we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w części regulującej ilość i sposób odprowadzania wód opadowych Inwestor powołuje się na decyzję Starosty Wolsztyńskiego z dnia [...] maja 2002 roku, nr [...] (znajdującą się w aktach sprawy), która w rzeczywistości nie dotyczy w ogóle działek, na których realizowana ma być inwestycja. WSA w Poznaniu nie przeprowadził również w zaskarżonym wyroku kontroli decyzji organu administracyjnego w zakresie poprawności oceny przez niego raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, tymczasem w dokumencie wskazano, że Spółdzielnia prowadzi chów metodą jedynie ściółkową, podczas gdy faktycznie również metodą głęboko ściółkową, która wiąże się z emisją dużo większej ilości szkodliwych substancji wynikających z zalegających tam odchodów i gazów. Ponadto, w raporcie w sposób niezupełny wskazano źródła emisji gazów do powietrza, albowiem pominięto fakt, że część zwierząt oprócz przebywania w budynkach inwentarskich ma wolny wybieg w zagrodach na wolnym powietrzu, co przyczynia się do wytwarzania większej ilości pary wodnej, dwutlenku węgla, tlenków azotu, metanu, amoniaku i siarkowodoru oraz innych nieprzyjemnych czynników zapachowych. Raport nie uwzględnia również faktu, że na terenie działki [...] znajduje się duży, otwarty zbiornik na ścieki gospodarcze oraz kilka mniejszych zamkniętych zbiorników na obornik. Pominięcie przez Inwestora tego rodzaju obiektów spowodowało, że obliczenia wskazujące na stężenia szkodliwych substancji emitowanych do atmosfery są znacznie niższe, niż w rzeczywistości. Ponadto, zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie, Spółdzielnia prowadzi produkcję zwierzęcą w wielkości 429,10 DJP, podczas gdy we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz w decyzji Wójta Gminy Siedlec ustalającej warunki zabudowy zezwolono na hodowlę zwierząt w ilości 300 DJP. Podniesiono również, że Spółdzielnia prowadzi działalność od lat 50, jednakże z roku na rok zwiększa się intensywność jej funkcjonowania oraz wielkość produkcji, co uniemożliwia normalne życie mieszkańcom i narusza swobodne korzystanie z sąsiednich nieruchomości. Ponadto, pomimo, iż z mapki ewidencyjnej wsi B. jasno wynika, że inwestycja usytuowana jest w odległości około 30,0 m do budynku szkoły, to Sąd uznał za wiarygodne bezpodstawne twierdzenia Inwestora, że przedsięwzięcie będzie zlokalizowane w odległości 12 m od szkoły. Także wszystkie inne odległości pomiędzy inwestycją, a przedszkolem, ośrodkiem zdrowia, świetlicą oraz salą gimnastyczną są znacznie zawyżone. W ocenie skarżącej zarówno organ, jak i Sąd winny swoje twierdzenia oprzeć na mapce ewidencyjnej, którą Inwestor zgodnie z art. 46a Prawa o ochronie środowiska załączył do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Co więcej - budynek w którym znajduje się szkoła stanowi zabytkowy zespół pałacowo - parkowo - folwarczny, który pod wpływem negatywnych czynników (zbyt duża ilość metanu, siarkowodoru i substancji zapachowych) może ulec szybszemu zniszczeniu. Inwestor w raporcie nie dokonał jednakże należytej oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na stan pałacu. W przypadku natomiast zastosowania rzeczywistych odległości (tzn. 30,0 m) normy hałasu zostałyby automatycznie znacznie przekroczone. Sąd nie wziął również pod uwagę, że wszystkie opary wynikające ze składowania kiszonki w silosie, w związku z faktem, iż inwestycja zlokalizowana jest w centrum wsi, byłyby pod wpływem wiatru przenoszone na okoliczne nieruchomości, co narusza § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Ponadto, w części historycznej uzasadnienia zawarte jest stwierdzenie, iż w dniu 8 lipca 2008 r. wpłynął wniosek z zastrzeżeniami mieszkańców wsi B. dotyczącymi realizacji planowanego przedsięwzięcia", po czym w wywodzie prawnym Sądu ustalono jednak, że w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji w tej sprawie nikt nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych w art. 183 § 1 p.p.s.a. i wobec wskazania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Przedstawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten określa zakres obowiązywania ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Sprawa będąca przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia bez wątpienia mieści się w kategorii spraw sądowoadministracyjnych i sąd prawidłowo dokonał kontroli działalności podjętych w niej działań organów administracji publicznej. Wskazać należy, że stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy jego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt II FSK 149/07 LEX nr 488565). Również zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 1 i 4 p.p.s.a. uznać trzeba za chybiony, bowiem badanie skarżonego wyroku pod kątem spełnienia wymagań określonych w tym przepisie prowadzi do wniosku, iż Sąd pierwszej instancji wskazanej normy nie naruszył, a uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane we wskazanym przepisie elementy, konieczne dla oceny legalności kontrolowanej w sprawie decyzji. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., skarżąca starała się wywieść, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę nie odniósł się do wszystkich wskazanych przez nią w skardze zarzutów. Nie wyjaśniła jednak, jakie zarzuty ma na uwadze. Nie sprecyzowała również, do jakich podniesionych przez nią w skardze oraz podczas rozprawy okoliczności nie odniósł się w uzasadnieniu Sąd. Skarżąca doszła ponadto do wniosku, iż zaskarżone przez nią uzasadnienie Sądu I instancji zawiera wewnętrzne sprzeczności. Nie wskazała jednak jakie. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 141 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). A zatem, nie każde uchybienie przepisowi art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi o jego naruszeniu, a tylko takie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyczerpująco wyjaśnił motywy wydanego przez siebie rozstrzygnięcia oraz uzasadnił zaprezentowane w nim stanowisko. Zawarł w nim również wszystkie niezbędne i wymagane wskazanym wyżej przepisem elementy. Tym samym postawiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 141 nie znajduje pokrycia. Za nie zasługujące na uwzględnienie należało również uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Wskazując na uchybienie powyższym przepisom skarżąca starała się wykazać, iż Sąd nie zauważył uchybień, jakich dopuścił się organ administracji przy podejmowaniu kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zbieraniu i rozpatrywaniu całokształtu materiału dowodowego oraz ocenianiu sprawy na jego podstawie. Skarżąca wskazała, iż jej zdaniem wszystkie dowody w sprawie nie zostały wzięte pod uwagę ponownie nie precyzując, jakie dowody ma na myśli. Należy wskazać, iż skarżąca podnosząc wskazane zarzuty obowiązana jest wskazać dowody na poparcie swoich twierdzeń nie zaś pozostawiać ich ustalenie w gestii Sądu. Precyzowanie bowiem twierdzeń skarżącej oraz ustalanie, jakie środki dowodowe mogła ona mieć na względzie nie należy do zakresu kompetencji Sądu. Zdaniem skarżącej Sąd nie ustosunkował się do zasadniczego w sprawie argumentu, jakim była kwestia emisji do powietrza przykrych substancji zapachowych, w wyniku realizacji spornej inwestycji. Trzeba stwierdzić, wbrew odmiennym wywodom strony wnoszącej kasację, iż z akt sprawy wynika, że organ II instancji wyczerpująco wyjaśnił tę znaczącą w niniejszej sprawie kwestię. Jak słusznie bowiem zauważył Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku raport, który stanowi podstawowy dokument, na którym opierał się organ wydający decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, został w trakcie postępowania uzupełniony i doprecyzowany, co do gospodarki odpadami, hydrologii, poziomów hałasu, oraz właśnie emisji amoniaku i siarkowodoru do atmosfery. Powyższe znajduje oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym (k. 16-18 akt adm.). Zatem – jak słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji - organ w swych wywodach oparł się na danych zgromadzonych w dopracowanym i uszczegółowionym raporcie. Nie może więc znaleźć uzasadnienia twierdzenie skarżącej, iż Sąd winien był dokonać porównania prezentowanego przez nią w skardze stanowiska ze stanowiskiem inwestora. Podnoszone przez skarżącą argumenty nie znajdują żadnego pokrycia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Tym samym organ miał podstawy uznać za uzasadnione zawarte w raporcie stanowisko, mając je za wiarygodne i szczegółowe. Wyjaśnienia co do takiego stanu rzeczy zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Co do kwestii emisji substancji odoroczynnych do atmosfery i obowiązujących w tym zakresie uregulowań prawnych należy wskazać, że wszystkie podniesione w tym zakresie zarzuty kasacyjne nie zostały w żadnym stopniu udowodnione przez stronę skarżącą w drodze np. dołączonej do akt sprawy opinii osoby posiadającej wiadomości wymagające wiedzy specjalistycznej w tym zakresie. Normy prawne z zakresu prawa ochrony środowiska charakteryzują bowiem często tzw. odesłania pozasystemowe do innych gałęzi nauk. m.in. biologicznych, chemicznych czy fizycznych, np. dotyczące emisji stężeń siarkowodoru i amoniaku. Ponadto w prawie polskim jak i oczywiście w prawie UE nie obowiązuje tzw. dyrektywa zapachowa określająca dopuszczalne standardy w tym zakresie, odnośnie tzw. norm odorowych jak i brak jest metodyki pomiaru zapachu. Należy w tym miejscu również dodać, iż organ dokonał szczegółowych obliczeń stanu zanieczyszczenia powietrza spowodowanego przez emisję amoniaku i siarkowodoru. W ich wyniku doszedł do wniosku, że maksymalne stężenia poszczególnych substancji w powietrzu nie przekroczą wartości określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2003 r. Nr 1, poz. 12). Co do zarzutu wymaganej prawem kolejności podejmowanych w sprawie kroków – Sąd nie dopatrzył się w tym względzie uchybień. Skarżąca nie powołuje żadnej normy prawnej, na podstawie której zaistniałaby wątpliwość co do chronologii podjętych w sprawie wymaganych czynności. Ponadto bez wątpienia stwierdzić należy, iż Sąd I instancji odniósł się do dokonanej przez organy oceny poprawności raportu jako podstawowego dokumentu, na którym opierał się organ podejmując rozstrzygnięcie w sprawie uznając, iż spełnia on wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Wyczerpująco wymienił jego elementy i założenia oraz fakt, iż uwzględnia on kilka wariantów, wybierając spośród nich wariant najbardziej korzystny dla środowiska, poprzez racjonalne zagospodarowanie produktów ubocznych powstałych wskutek realizacji planowanej inwestycji. Organy administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miały więc obowiązku ponownego badania skutków budowy dwukomorowego silosu przejazdowego na kiszonki. Zarzut, iż nie wyjaśniono dostatecznie kwestii dużo większej w ocenie skarżącej emisji szkodliwych substancji do powietrza niż wskazana w raporcie oraz sposobu chowu zwierząt przez inwestora nie znajduje pokrycia. Strona wnosząca skargę kasacyjną formułuje dowolne twierdzenia, które nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. Nie zostały przedstawione, chociażby przybliżone, wyliczenia, które wskazywałyby na to, że dane są inne niż wskazane przez inwestora. Nie sposób w tej sytuacji postawić organom administracji oraz kontrolującemu wydane przez te organy rozstrzygnięciu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzutu niewyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyższych rozważań należy uznać za nieuzasadniony postawiony przez skarżącą zarzut dokonania błędnej wykładni przepisu prawa materialnego - art. 47 ust. 1 pkt a i c ustawy Prawo ochrony środowiska. W sprawie bez wątpienia bowiem została dokonana wyczerpująca ocena bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia zarówno na środowisko jak i na zdrowie i warunki życia ludzi jak również dobra kultury. Także za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny § 11 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). Przepis ten mówi, iż usytuowanie budowli rolniczych uciążliwych dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy, wydzielanie się substancji toksycznych, powinno uwzględniać przeważające kierunki wiatrów, tak żeby przez jak najdłuższą część roku znajdowały się one po stronie zawietrznej względem obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi oraz względem obszarów chronionych. Jak słusznie wskazał Sąd, inwestor dzięki nowoczesnej technologii będzie funkcjonować w sposób mniej uciążliwy dla mieszkańców B. poprzez emisję mniejszej ilości hałasu i zanieczyszczeń. Zgodnie bowiem z opracowaniami dotyczącymi dobrych praktyk rolniczych, które wziął pod uwagę organ, podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, elementem ograniczającym i zmniejszającym ewentualne uciążliwości zapachowe jest wybudowanie ścian bocznych silosu o wysokości 3 metrów, również silosy z betonowym szczelnym dnem i ścianami powodują zmniejszenie powierzchni odkrytej, co zmniejsza powierzchnię wydzielania uciążliwego zapachu. Tego rodzaju rozwiązania co do wysokości ścian i szczelności dna planuje zrealizować inwestor, na co zwrócono uwagę przy rozpatrywaniu sprawy. Podkreślono również fakt, że utwardzona i ubita masa zielona zostanie szczelnie przykryta folią i obciążona, co również zapobiegać będzie wydostawaniu się przykrego zapachu, podobnie jak zmniejsza powierzchnię parowania uciążliwych zapachów. Ponadto z uwagi na fakt, że inwestycja ma zostać zlokalizowana w odległości 120 m od szkoły, od strony południowej jest park, od strony wschodniej przedszkole, ośrodek zdrowia, świetlica w odległości od 120 do 140 m, od strony północnej sala gimnastyczna i zabudowa zagrodowa w odległości 130 m, zwrócono szczególną uwagę na zachowanie norm dopuszczalnego hałasu przewidzianych dla terenów zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę należy stwierdzić, iż inwestor w planowanej budowie uwzględnił nie tylko określone w powołanym przepisie przeważające w okolicy kierunki wiatrów, ale również inne obiektywnie brane pod uwagę czynniki. Wobec takiej praktyki inwestora przedstawiony powyżej zarzut również nie znajduje uzasadnienia. Reasumując stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska jak i w aspekcie przepisów procedury administracyjnej. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił w sposób jasny i wyczerpujący, dlaczego zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza prawa, a w konsekwencji - skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.