II OSK 552/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadmiinistracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 715/09 o odrzuceniu skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić skargę kasacyjną . Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 715/09, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w wyniku wznowienia na wniosek A. C. postępowania, decyzją z dnia [...] 2009 r. odmówiło uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2008 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Przebudowa ulicy Filtrowej w P. (na odcinku od skrzyżowania z ulicą Z. do skrzyżowania z ulicą G.) wraz z oświetleniem" na działkach nr [...],[...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...]. Decyzja powyższa zawierała pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Wojewody L., w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. A. C., zgodnie z pouczeniem udzielonym w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, iż skarga jest niedopuszczalna, ponieważ w przedmiotowej sprawie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2009 r. przysługiwał stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowany do tego organu (art. 127 § 3 k.p.a.). Decyzja bowiem została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym) w I instancji. Sąd uznał, że z uwagi na fakt, iż strona nie złożyła takiego wniosku, a tym samym nie wyczerpała toku postępowania przed organami administracji, złożona przez stronę do sądu administracyjnego skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Ponadto Sąd wskazał, że błędne pouczenie zawarte w treści decyzji o sposobie jej zaskarżenia może stanowić podstawę do żądania przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła A. C. reprezentowana przez radcę prawnego H. L., zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów art. 52 § 2 "/Upsa/" i oraz art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 80, 81 i 107 k.p.a. przez błędne uznanie, iż skarga A. C.jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, w sytuacji gdy poszkodowana nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydanej w nadzwyczajnym wznowieniowym/ w I-szej instancji, w sytuacji, gdy poszkodowana skarżąca działała w zaufaniu do pouczenia zawartego w treści decyzji z dnia 27 listopada 2008 r. wydanej z up. Prezydenta Miasta P. i w następstwie skutków tego błędnego pouczenia doszło do pominięcia tej możliwości złożenia przez poszkodowaną stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skierowanej do organu zgodnie z art. 127 § 3 kpa. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne A. C. wniosła uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złożył określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów wymienionych w art. 50 p.p.s.a., uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, iż na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2009 r. A. C. przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z niewyczerpaniem trybu przewidzianego w art. 127 § 3 k.p.a. i nie złożeniem przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przed ewentualnym wniesieniem skargi na decyzję wydaną w wyniku późniejszego ponownego rozpatrzenia sprawy, zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy – na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, iż w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2009 r. strona została błędnie pouczona o "(...) prawie wniesienia skargi na jej (decyzji) niezgodność z prawem do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Lublinie". Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Fakt wadliwego pouczenia świadczy o braku winy strony w dokonaniu czynności procesowej, nie może jednak uprawniać strony do zaskarżania decyzji niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, natomiast przemawia za przywróceniem terminu do dokonania spóźnionej czynności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 2007 r. sygn. akt II GZ 101/07). Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.