II SA/Kr 1329/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Barbara Pasternak Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Turystycznego "[....] " sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 czerwca 2009 r., nr [....] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa Turystycznego "[....] " sp. z o.o. w S. kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 14 lipca 2008 r. nr [...] Wójt Gminy Z. - po kolejnym rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...]" Sp. z o.o. w S. - odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez to przedsiębiorstwo prawa wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego własność Gminy Z., składającego się z działek nr "1" i "2" (stary nr ewid. "3") o łącznej pow. 0,4274 ha, położonego w Z. i objętego KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy - Wydział Ksiąg Wieczystych w S.. Decyzja ta zapadła w oparciu o art. 200 ust. 1 i 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1, 2 i 3, § 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.). Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Przedsiębiorstwo Turystyczne "[...]" Sp. z o.o. w S. podnosząc, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7,10, i 75 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 i 200 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10.02.1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 23 czerwca 2009 r. znak [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, powołując się na art. 200 ust. 1 i 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) oraz § 4 ust. 1, 2 i 3, § 5 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że poza sporem pozostaje, iż postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia 20 września 1994 r., tj. pod rządami uchylonej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r.. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 29 września 1990 r. - o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r.. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.) i toczy się nadal, czyli już pod rządami ustawy z dnia z 21 sierpnia 1997 r. -o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.). Wobec powyższego Kolegium przyjęło, iż przy rozpatrywaniu złożonego w sprawie wniosku konieczne jest uwzględnienie regulacji przepisów przejściowych zawartych w Dziale VII, Rozdziale 1 ustawy. Bezspornym jest również, iż wnioskowana do "uwłaszczenia" nieruchomość obejmująca działki nr ewid. "3", "1" położone w Z. są niezabudowane. Znajdują się na niej jedynie domki turystyczne. W rachubę wchodzi więc wyłącznie możliwość stwierdzenia przez organ administracji, iż wnioskodawca nabył z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawo użytkowania wieczystego gruntu, o ile oczywiście grunt ów był w zarządzie wnioskodawcy w tym dniu, nabycie zaś własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych podmiotów uprawnionych do nabycia lub ich poprzedników prawnych . W prowadzonym postępowaniu ustalono również, iż poprzednik prawny wnioskodawcy, a to Przedsiębiorstwo Turystyczne "[...]" w S., miało w dacie 5 grudnia 1990 r. nieruchomość objętą wnioskiem w posiadaniu. Kluczowe znaczenie dla możliwości stwierdzenia przez organy administracji, czy wnioskodawca nabył z mocy prawa - z dniem 5 grudnia 1990 r. - prawo użytkowania wieczystego gruntów, ma ustalenie faktu posiadania objętego wnioskiem gruntu w zarządzie w opisanej powyżej dacie. W oparciu o rozporządzenie wykonawcze Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. - w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 z późn. zm.) Kolegium stwierdziło, że zobligowane jest do zastosowania reguł, które wynikają z aktów prawnych obowiązujących na dzień orzekania. W toku prowadzonego postępowania nie udało się zdobyć żadnego dokumentu, który pozwoliłby na jego zakwalifikowanie do którejś z kategorii dokumentów wymienionych w rozporządzeniu, a którego istnienie pozwoliłoby na stwierdzenie, iż poprzednicy prawni wnioskodawcy sprawowali w dniu 5 grudnia 1990 r., zarząd nieruchomością wskazaną w złożonym w niniejszej sprawie wniosku. Pomimo starań orzekających w sprawie organów administracji dokumenty takie nie zostały ustalone. Wnioskodawca wzywany zaś w trybie § 4 ust. 2 rozporządzenia o uzupełnienie braków formalnych wniosku, nie przedłożył również dokumentów opisanych § 4 ust. l rozporządzenia. Zalegające natomiast w aktach sprawy protokoły wykazu środków trwałych przekazanych z Ośrodka Noclegowego w Z. do Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...]" w S. (k. 1,2), zarządzenie Wojewody B. z dnia 15 czerwca 1982 r., nr [...] w sprawie podziału Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...]" w B. z siedzibą w Ż. (k. 49), protokół przekazania - przejęcia Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...]" w S. z dnia 27 maja 1988 r. (k. 48), nie pozwalają na zakwalifikowanie ich jako dokumentów, w oparciu o które można stwierdzić wykonywanie prawa zarządu przez poprzedników Wnioskodawcy. Dokumenty te expressis verbis nie przekazują nieruchomości, a stanowią wyłącznie o przekazaniu środków trwałych, bądź przynależności, nie przekazując nieruchomości. Kolegium stanęło również na stanowisku, iż faktu sprawowania zarządu nieruchomością, nie można wywodzić z samego złożenia przez Wnioskodawcę oświadczenia o tym, iż zarząd był wykonywany. Jednoznaczne brzmienie przepisu § 4 ust. 3 rozporządzenia prowadzi do przekonania, iż stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron - złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego - potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym, ale tylko w sytuacji, gdy nie zachowały się dokumenty, o których mowa w § 4 ust. 1. Innymi słowy ustalenie prawa zarządu w tym trybie, wymaga również - poza przeprowadzeniem dowodu z zeznań świadków, bądź złożeniem oświadczenia przez samego Wnioskodawcę - ustalenia, iż dokumenty, z których wynika prawo zarządu w rzeczywistości istniały w przeszłości, ale nie zachowały się do dnia orzekania w sprawie. Taka treść przepisu oznacza, iż prawa zarządu strona nie może wywodzić z samego faktu złożenia oświadczenia o sprawowaniu zarządu, ale wobec niezachowania się dokumentu, z którego ów zarząd wynika, powinna powołać się na jego istnienie oraz wskazać go w swoim oświadczeniu, bądź w inny zgodny z prawem sposób, przed organem orzekającym w sprawie. Przedłożone na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. wyjaśnienie p. J. C. -Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w S. obejmujące oświadczenie o sprawowaniu przez Wnioskodawcę zarządu, nie wskazuje na istnienie jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego fakt sprawowania zarządu, który istniał, ale nie zachował się do dnia orzekania przez właściwe organy. Co więcej, składający oświadczenie Wnioskodawca wskazuje wprost w treści oświadczenia, iż pomimo faktycznego przejęcia posiadania nieruchomości, uprawniony organ administracji państwowej nie wydał formalnej decyzji ustanawiającej na rzecz Wnioskodawcy prawa zarządu. W odniesieniu do argumentacji pełnomocników Wójta Gminy Z. stwierdzić należy, iż bez znaczenia jest oczywiście, iż członkowie organu uprawnionego do reprezentacji spółki (zarządu) nie pełnili tej funkcji w dacie 5 grudnia 1990 r. Skoro przepis rozporządzenia stwarza możliwość wykazania zarządu poprzez złożenie oświadczenia przez stronę, to bez wątpienia uprawnionymi do złożenia takiego oświadczenia imieniem spółki są osoby, które w dacie składanego oświadczenia funkcję w zarządzie pełnią. W ocenie Kolegium, o ile sprawowanie przez daną jednostkę prawa zarządu nieruchomości zawsze równoznaczne jest w sferze prawa cywilnego z istnieniem posiadania (zależnego) takiej nieruchomości, tak nie każde posiadanie oznaczać musi wykonywanie zarządu. Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie, z faktu przejęcia w "użytkowanie" nieruchomości objętej wnioskiem wywodzi istnienie prawa zarządu tą nieruchomością. Operując przy tym pojęciem "użytkowania" wskazuje na elementy charakterystyczne znanej prawu cywilnemu instytucji "posiadania". Nawet jeżeli takie posiadanie nieruchomości było wykonywane, to brak jest podstaw do wydania orzeczenia o nabyciu prawa użytkowanie wieczystego nieruchomości przez podmiot, z powołaniem się na fakt posiadania nieruchomości. Kolegium nie znalazło podstaw prawnych, by stwierdzić istnienie prawa zarządu nieruchomością opisaną we wniosku przez komunalną osobę prawną, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., a tym samym by uwzględnić wniosek, który zainicjował niniejsze postępowanie. Nadto podkreślono, iż podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie zostało podjęte w wyniku ponownie rozpoznawanej sprawy w drodze wykonania zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organ I instancji zwrócił się do placówek archiwalnych w celu ustalenia istnienia wymaganych prawem dokumentów niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i uzyskał negatywną odpowiedź w tym zakresie od Archiwum Zakładowego Urzędu Gminy Z., Archiwum Zakładów Zlikwidowanych Urzędu Wojewódzkiego w K. oraz [...] Spółdzielni Gastronomicznej w K.. O korespondencji z wyżej wymienionymi archiwami powiadamiany był wnioskodawca postępowania. W odniesieniu do zarzutu odwołania o braku zawiadomienia przez organ I instancji o zakończeniu postępowania dowodowego należy podnieść, iż w zawiadomieniu z dnia 30.04.2008 r. organ wskazywał na uzyskane odpowiedzi Archiwum Zakładowego Urzędu Gminy Z. i Archiwum Zakładów Zlikwidowanych Urzędu Wojewódzkiego w K. na kierowane do tych archiwów pisma, informując jednocześnie odwołujące się Przedsiębiorstwo, iż po uzyskaniu odpowiedzi z [...] Spółdzielni Gastronomicznej w K. nastąpi wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, co istotnie nastąpiło. Nadto podkreślenia wymaga, iż nie każdy brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie skutkować musi wadliwością podjętego rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29.01.2009 r. III SA/Kr 1055/08 (LEX nr 478703) "Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a." Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] Przedsiębiorstwo Turystyczne "[...]" sp. z o.o. w S., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 7, art. 19 i art. 75 k.p.a. oraz art. 7, art. 10, art. 75 i art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz nie zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Nie podjęto skutecznych czynności zmierzających do uzyskania dokumentów, na podstawie których nastąpiła likwidacja b. WPGT i rozdysponowanie jego majątku na inne podmioty. Wskazano, że poprzednik prawny spółki PT "[...]" z dniem 1 stycznia 1973 r. przejął od byłego WPGT "[...]" jako użytkownika nieruchomości stanowiących mienie państwowe, które obecnie stanowią dz. ewid. nr "4", "2" i "1". Wnioskodawca otrzymał nieruchomości i znajdujące się na nich obiekty zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Przepisy te nie przewidywały przekazania "zarządu", bowiem taka forma prawna władania nieruchomością wówczas nie istniała - została wprowadzona dopiero ustawą z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Z mocy art. 80 ust. 1 tejże ustawy użytkowane przez poprzednika prawnego skarżącego działki przeszły w zarząd tego przedsiębiorstwa. Tym samym do poprzednika prawnego strony skarżącej nie odnosił się art. 81 ust. 1a i ust. 2 ustawy, nakładający na posiadaczy nieruchomości państwowych obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o oddanie nieruchomości w zarząd. Zdaniem skarżącego jego poprzednik prawny miał przedmiotowe nieruchomości w zarządzie i w postępowaniu administracyjnym przedstawił na tę okoliczność dokumenty wymienione w rozporządzeniu z 4 października 1958 r., co organ odwoławczy w swojej decyzji pominął. Zaskarżona decyzja narusza zasadę prawdy obiektywnej i obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ administracji z własnej inicjatywy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, kontrolując tym samym, czy organy podejmując decyzję zgromadziły cały materiał dowodowy i rozpatrzyły go (art. 77 k.p.a), a także, czy decyzja ma prawidłowe uzasadnienie, zgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie organy mają również obowiązek stania na straży praworządności i podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Wątpliwości co do kompletności akt oraz zgromadzenia wszystkich niezbędnych dokumentów pozostają zdaniem Sądu, mimo (a może właśnie dlatego), że sprawa toczy się od 1994 r. i wydano w niej kilkanaście decyzji oraz kilka wyroków sądowych. Istotne znaczenie dla niniejszej sprawy ma wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2007 r. (II SA/Kr 678/06), zwłaszcza z uwagi na wytyczne jakie zostały zawarte w tym wyroku. Wyrok ten (k. 179 - 185) uchylił decyzję SKO w [...] z 15 marca 2006 r., nr Kol. Odw. [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z 17 listopada 2005 r. nr [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Przedsiębiorstwo Turystyczne "[...]" sp. z o.o. w S. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Gminy Z., stanowiącego działki nr "1" i "2" (stary numer ewidencyjny "3") o łącznej powierzchni 0,4274 ha, położonego w Z. i objętego KW [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych w S.. Zdaniem Sądu orzekającego we wspomnianym wyroku w kwestii rozstrzygnięcia, przepisy którego rozporządzenia - z 4 października 1958 r., czy też z 10 lutego 1998 r. (gdyż postępowanie zostało wszczęte 26 września 1994 r. i nie zostało zakończone przez dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami) - należało zastosować art. 200 ust. 1 tejże ustawy. Wobec powyższego nie istniała podstawa prawna do uwzględnienia przez organy administracji nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z 4 października 1958 r., czego domagał się skarżący, ale należało, tak jak orzekł organ w zaskarżonej wówczas decyzji zastosować rozporządzenie Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23 poz. 120 z późniejszymi zmianami). Rozporządzenie to w § 4 ust. 1 dla stwierdzenia prawa zarządu wymagało wykazania tej okoliczności na podstawie jednego ze wskazanych w tym przepisie dokumentów. Organy uznały, że nie istnieje jednak żaden ze wskazanych w tym przepisie dokumentów dotyczący przedmiotowej nieruchomości, ani też dokumenty wskazywane przez stronę nie mieszczą się w tym katalogu, co zaowocowało wydaniem odmownych decyzji. Sąd jednakże w wyroku z 20 listopada 2007 r. uznał, że organy nieprawidłowo przerzuciły w całości na wnioskodawcę ciężar wykazania istnienia pożądanych dokumentów, co pozostawało w sprzeczności z art. 7 i 77 k.p.a. Sąd był zdania, że organy administracji powinny wystąpić do właściwych placówek archiwalnych w celu ustalenia istnienia wymaganych prawem dokumentów niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Zwłaszcza należało dotrzeć do decyzji o podziale przedsiębiorstwa będącego poprzednikiem prawnym strony skarżącej, która to decyzja najprawdopodobniej została wydana w 1972 r. Dopiero w razie ustalenia przez organy, iż istotnie nie było żadnych dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r., można byłoby dokonać innych ustaleń poprzez zeznania świadków lub oświadczenie w trybie art. 75 k.p.a. Sąd nakazał również rozważenie oceny oświadczenia wnioskodawcy z dnia 19 września 1994 r. (k. 3). Wypełniając zalecenia Sądu organ I instancji rozpoczął kwerendę archiwalną w Urzędzie Wojewódzkim w K. i w Urzędzie Gminy w Z., która przyniosła skutek negatywny. Ustalono, że dokumenty zostały wybrakowane w 1999 r. i należy ewentualnie ich szukać w [...] Spółdzielni Gastronomicznej. Pismo [...] Spółdzielni Gastronomicznej z 12 czerwca 2008 r. informuje jednak, że instytucja ta nie posiada żadnych dokumentów w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Wójt Gminy Z. decyzją z 14 lipca 2008 r. ponownie odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Przedsiębiorstwo Turystyczne "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w S. prawa użytkowania wieczystego wspomnianych gruntów. Przedsiębiorstwo to w odwołaniu zakwestionowało jednakże sposób zbierania materiałów dowodowych przez organ, między innymi nie podjęcie czynności zmierzających do ustalenia dokumentów, na podstawie których nastąpiła likwidacja byłego WPGT i rozdysponowanie jego majątku na inne podmioty. Nie podjęto też czynności o ustalenie treści uchwały byłego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K., która musiała być ogłoszona w urzędowym publikatorze. nie podjęto czynności w celu ustalenia, czy w aktach rejestracyjnych byłego WPGT oraz [...] Spółdzielni Gastronomicznej nie znajdują się dokumenty istotne dla niniejszej sprawy, co pozwoliłoby ustalić treść uchwały byłej Wojewódzkiej Rady Narodowej w K.. Nie zwrócono się także do archiwum akt nowych w przedmiocie dokumentów byłej WRN z 1972 i 1973 r., jak również dokumentów byłego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. (była korespondencja z WRN w K. w sprawie majątku byłego WPGT). Odwołujący się też zarzucają naruszenie art. 10 k.p.a. Samorządowe Kolegium odwoławcze rozpoznając odwołanie powinno zgodnie z art. 140 k.p.a. przestrzegać przepisów proceduralnych, zwłaszcza dotyczących kontroli zebranego materiału dowodowego. Na str. 8 uzasadnienia zaskarżonej decyzji powołano się na szereg dokumentów, m. in. tych, o których mowa w odwołaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdza, iż k. 49 zawiera zarządzenie Wojewody B. z 15 czerwca 1982 r. nr [...] w sprawie podziału WPT "[...]" w B. z siedzibą w Ż., zaś k. 48 zawiera protokół przekazania - przejęcia Przedsiębiorstwa Turystycznego "[...]" w S. z dnia 22 maja 1988 r. Dokumentów tych nie ma w ogóle w aktach sprawy, a na k. 49 jest zwrotne poświadczenie odbioru decyzji, zaś k. 48 zawiera jedną stronę z decyzji SKO z 15 października 1997 r. W tej sytuacji nie sposób ustalić jaki materiał dowodowy został zebrany w aktach sprawy przez organ I instancji i czy istotnie organ II instancji zapoznał się z nim, tym bardziej, że prowadzono kilka spraw o podobnym charakterze, dotyczących skarżącej spółki. Jednoznacznie należy jednak stwierdzić, że kontrola sądowa wykazała brak dokumentów, o których mowa w zaskarżonej decyzji, co powoduje konieczność uchylenia jej z uwagi na naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. Sąd nie podziela również stanowiska SKO w [...], iż nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Wprawdzie istotnie organ I instancji zawiadamiał skarżącą o podjętych czynnościach dowodowych, ale brak informacji, aby skarżąca została zawiadomiona o treści pisma z 12 czerwca 2008 r. (k. 200), ostatniego przed wydaniem decyzji organu I instancji. Zwrócić należy również uwagę, że dokumenty dostarczone w postępowaniu sądowym przez stronę skarżącą, jak m. in. uchwała nr 102/1181/72 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z 18 grudnia 1972 r. oraz pismo Urzędu Wojewódzkiego w K. z 11 sierpnia 2009 r. winny być w toku dalszego postępowania przeanalizowane, zwłaszcza, iż ten ostatni dokument wskazuje na możliwość przechowywania dokumentacji dotyczącej sprawy w Archiwum Państwowym w K., Oddział w Ż., gdzie nie przeprowadzono w ogóle dotychczas poszukiwań. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 tejże ustawy.