IV SA/Wa 1519/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego J. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a po rozpatrzeniu zażalenia J. R., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem strony. W uzasadnieniu organ wskazał, iż J. R. złożył wniosek do Wojewody [...] o wydanie zaświadczenia o treści : "Wojewoda [...] zaświadcza, że na mocy obowiązującej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998r., znak: [...], części działki gruntu o numerze [...],położonej w Z. przy ul. [...], objęta jest liniami rozgraniczającymi pas drogowy autostrady [...] i w tym zakresie ustalenia w/w decyzji rozstrzygają o przeznaczeniu części nieruchomości na realizację inwestycji celu publicznego. Pozostała część nieruchomości podlega regulacjom ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.)." Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Wojewoda [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem strony wskazując, iż nie zgadza się z zaproponowanym przez wnioskodawcę stwierdzeniem, iż "ustalenia w/w decyzji rozstrzygają o przeznaczeniu części nieruchomości na realizację inwestycji celu publicznego". Zdaniem Wojewody funkcja nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi zależna jest od sposobu zagospodarowania tych nieruchomości, określonego na kolejnych etapach przygotowywania i realizacji inwestycji drogowej. W zależności od konkretnych rozwiązań projektowych, część tych nieruchomości, nie zajętych pod budowę drogi może być wykorzystana do innych, nie kolidujących z drogą celów. Zażalenie na postanowienie Wojewody [...] wniósł J. R., zarzucając, iż wydane zostało z naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, iż pomimo tego, iż część nieruchomości znajdującej się w użytkowaniu wieczystym skarżącego i jego żony została uznana za niezbędną pod budowę autostrady płatnej [...], a więc przeznaczona jest na realizację inwestycji celu publicznego, Wojewoda [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Rozpoznając zażalenie organ odwoławczy uznał, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Minister Infrastruktury wskazał, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady wydana na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2571 ze zm.) ustala linie rozgraniczające autostrady, nie przesądzając ostatecznie o wykorzystaniu nieruchomości. Inwestycja drogowa jest realizowana w ramach linii rozgraniczających wskazanych w decyzji, przy czym dopiero na etapie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wiadomo, jaki teren zajmie określona inwestycja drogowa i czy jest możliwe korzystanie z części terenu, nawet znajdującego się w liniach rozgraniczających, na dotychczasowych zasadach i warunkach. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1999r. - Sygn. akt IV SA 1775/98 ( LEX nr 47315), w którym Sąd uznał, że " określone w art. 22 pkt 1-5 ustawy z 1994r. o autostradach płatnych wymogi z uwagi na charakter decyzji lokalizacyjnej i jej rolę w procesie inwestycyjnym muszą zawierać pewien stopień ogólności. W przeciwnym razie nie zachodziłaby potrzeba wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Minister Infrastruktury stwierdził, iż postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia określonej treści było prawidłowe, bowiem funkcja nieruchomości objętych decyzją lokalizacyjną nie została rozstrzygnięta tą decyzją w sposób jednoznaczny. Odnosząc się do zarzutu przesłania postanowienia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego organ stwierdził, iż w istocie nie był on uczestnikiem postępowania o wydanie zaświadczenia, jednakże nie może mieć do niego zastosowanie art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a., który mówi o skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem administracji, a nie osobą, a zatem co do zasady nie może być stroną takiego postępowania. W ocenie organu decyzja może być skierowana, w ścisłym tego słowa znaczeniu, tylko do strony dysponującej bezpośrednim interesem, więc jedynie błąd co do tej osoby uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji. W niniejszej sprawie tego rodzaju błąd nie wystąpił, bowiem zaskarżone postanowienie zostało skierowane i doręczone w pierwszej kolejności do J. R., czyli do strony postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Infrastruktury wniósł J. R. żądając jego uchylenia oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r., a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał na rażąco błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, podnosząc zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a ponadto rażące naruszenie art. 217 § 2 pkt. 2 i art. 217 § 3 k.p.a. oraz art. 7, 8 i 9 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż został pozbawiony dowodu, o którym mowa w art. 76 § 1 k.p.a., urzędowo stwierdzającego, że część znajdującego się w jego użytkowaniu wieczystym nieruchomości jest objęta liniami rozgraniczającymi pas drogowy autostrady [...], określonymi w decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] oraz, że na części znajdującej się w jego użytkowaniu wieczystym nieruchomości zlokalizowana została autostrada [...], a więc, że ta część nieruchomości jest przeznaczona na realizację inwestycji celu publicznego. W skardze podniesiony został również zarzut naruszenia art. 110 k.p.a., bowiem prezentowany przez organ pogląd o tym, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady nie przesądza o przeznaczeniu terenu - nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa. Na poparcie powyższego stanowiska skarżący powołał decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] października 2006 r., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2005 r. oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt II SA/GI 935/05. Skarżący wskazał, iż z wymienionych wyżej orzeczeń wynika, że o miejscu budowy autostrady i przeznaczeniu terenu rozstrzyga decyzja o ustaleniu lokalizacji, natomiast organ zatwierdzający projekt budowlany i wydający pozwolenie na budowę autostrady jest związany tego rodzaju decyzją. Ponadto skarżący podkreślił, iż zakwestionowana przez organ pierwszoinstancyjny część żądanej treści zaświadczenia nawiązuje do używanych w prawoznawstwie zbliżonych do siebie pojęć: cel publiczny, inwestycja celu publicznego, dlatego użycie tych pojęć w treści żądanego zaświadczenia jest w pełni uzasadniane i uprawnione, gdyż należycie oddaje znaczenie i sens objęcia nieruchomości decyzją o ustaleniu lokalizacji autostrady, z uwagi na to, iż pojęcia te spotkać można w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawie z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie skarżącego, organy administracji publicznej orzekające w sprawie uchybiły przepisom art. 7, 8, 9 k.p.a., naruszając interes prawny skarżącego, który polega na uzyskaniu urzędowego potwierdzenia stanu prawnego nieruchomości, której są użytkownikami wieczystymi, a której własność z mocy prawa, z dniem [...] września 1998r. przeszła na Skarb Państwa ( art. 27 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych - Dz. U. Nr 127, poz. 627 z późn. zm.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 418/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, uznając, że w niniejszej sprawie słusznie organy administracji odmówiły wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Sąd wskazał, że samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady nie przesądza ostatecznie o wykorzystaniu danej nieruchomości. Konieczność wykupu działek określonych znajdujących się w liniach rozgraniczających inwestycji powstaje dopiero na etapie pozwolenia na budowę, gdyż dopiero na tym etapie inwestycji wiadome jest jaki teren zajmie i czy jest możliwe korzystanie z części terenu, nawet znajdującego się w liniach rozgraniczających, na dotychczasowych zasadach i warunkach. Ponadto Sąd wskazał, że zaświadczenie, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, wydawane jest na wniosek osoby posiadającej w uzyskaniu go interes prawny przez organ administracji gdy określone fakty lub stan prawny wynika z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego nie byłoby oparte na prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Od powyższego wyroku J. R. złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. W wyniku rozpoznania powyższej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2009r. Sygn. akt II OSK 1178/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nie można zgodzić się z zaskarżonym rozstrzygnięciem Sądu I instancji w szczególności z jego uzasadnieniem, z którego nie wynika jasno dlaczego w tym przypadku organ miał prawo odmówić skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się głównie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wydawania zaświadczeń, a tylko w jednym fragmencie przywołał brzmienie art. 22 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym, jednak żadnych wniosków istotnych z tego wynikających nie wyciągnął. Dalsza część uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowi powtórzenie poglądu organów, który sprowadza się do tego, że co prawda realizacja inwestycji drogowej przebiega w ramach linii rozgraniczających ustalanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, jednak dopiero na etapie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wiadomo, jaki teren zajmie i czy jest możliwe korzystanie z części terenu, nawet znajdującego się w liniach rozgraniczających, na dotychczasowych zasadach i warunkach". Z powyższym poglądem nie można się zgodzić, po pierwsze dlatego, że nie jest on oparty na żadnych przepisach prawa, wręcz przeciwnie, organ wydający pozwolenie na budowę jest związany decyzją lokalizacyjną, co można wywieść w oparciu chociażby o przepisy Prawa budowlanego w związku z art. 25 ust. 3 ustawy o autostradach płatnych (...) Zależność pomiędzy ustaleniami decyzji lokalizacyjnej (o warunkach zabudowy), a postanowieniami decyzji o pozwoleniu na budowę jest jeszcze większa w przypadku inwestycji liniowych, gdyż w tym przypadku decyzja lokalizacyjna określa trasę przebiegu planowanej inwestycji (drogi, autostrady). Pogląd wyrażany przez organy i zaakceptowany przez Sąd prowadziłby do wniosku, że właściwie do końca nie wiadomo, jaki będzie dokładnie przebieg planowanej autostrady, dopiero jak będzie zbudowana będzie wiadomo jakie zajmie nieruchomości. W takim razie rodzi się pytanie, po co wydaje się decyzję o ustaleniu lokalizacji autostrady, skoro dopiero w pozwoleniu na budowę konkretyzuje się jej przebieg. Na marginesie Sąd zauważył, że decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2001 r. Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę przedmiotowej autostrady, czego nie zauważyły organy i Sąd I instancji. Jak z tego wynika w dacie, kiedy skarżący wystąpił do Wojewody [...] o wydanie zaświadczenia żądanej treści oprócz decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady z 1998 r. w obrocie prawnym od wielu lat była też już decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej autostrady i to również nie było argumentem przemawiającym za wydaniem zaświadczenia, chociaż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kwestii wykorzystania nieruchomości przesądza ostatecznie pozwolenie na budowę. Decyzję o pozwoleniu na budowę podobnie, jak decyzje o ustaleniu lokalizacji autostrady wydaje wojewoda (art. 21 ust. 1 i art. 25 ust. 2 ustawy o autostradach płatnych...), całkowicie bezzasadne i gołosłowne jest więc stwierdzenie Sądu, "iż zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego nie byłoby oparte na prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu". Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie praktycznie nie odniósł się do żadnych przepisów prawa materialnego, w oparciu o które można by zweryfikować pogląd przyjęty przez organy. Przepis art. 37 ustawy o autostradach płatnych w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 odsyła do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i tu należałoby zwrócić uwagę na brzmienie art. 95 pkt 6, z którego wynika, że podział nieruchomości może nastąpić między innymi w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Powyższy przepis przeczy poglądowi przyjętemu przez organy i zaakceptowanemu przez Sąd, że linie rozgraniczające teren ustalone w decyzji lokalizacyjnej, nie mają znaczenia i nie rozstrzygają o przeznaczeniu części nieruchomości na realizację inwestycji. Linie rozgraniczające teren należy rozumieć w tym przypadku zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Prawdą jest, że ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, nie zawiera tak jednoznacznych regulacji jak art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), jednak wykładnia wcześniej powołanego art. 95 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, powinna prowadzić do podobnych wniosków chociaż na drodze innych procedur (por. uchwała NSA z 4 marca 2002 r., OPK 25/01, ONSA 2002, nr 4, poz. 140, s. 115; wyrok NSA z 8 grudnia 2004 r., OSK 854/04, niepubl.; wyrok WSA w Gliwicach z 29 września 2006 r., II SA/GL 935/05, niepubl.). Wskazania, iż niniejszy wyrok nie przesądza o tym, że odmowa wydania zaświadczenia określonej treści była nieuzasadniona, jednak uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz zaskarżonego wyroku, nie dawały podstaw do przyjęcia takiego rozstrzygnięcia, gdyż poglądy tam wyrażone nie mają oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 17 lipca 2009r. Sygn. akt II OSK 1178/08 uznał, iż skarga jest uzasadniona i jako taka prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2007r. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie były postanowienia wydane na gruncie przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących kwestie wydawania zaświadczeń. Zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis ten należy czytać łącznie z przepisem art. 218 § 1 k.p.a, który nakłada na organ obowiązek wydania zaświadczenia, gdy określone fakty lub stan prawny wynika z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Wypada podnieść, że zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Organ może w zaświadczeniu potwierdzić, że dane uprawnienie lub obowiązek powstał z mocy samego prawa, ale dotyczy to tylko takiej sytuacji, gdy takie uprawnienie lub obowiązek wiąże się z uprzednim wydaniem określonej decyzji administracyjnej (konstytutywnej). Związek ten musi być tego rodzaju, że wydanie decyzji jest warunkiem koniecznym późniejszego powstania określonych skutków prawnych ex legę. Tak więc skutek prawny, który ma być potwierdzony, nie powstałby z mocy samego prawa wobec określonej osoby, gdyby wcześniej, wobec innej osoby, nie powstał odpowiedni skutek prawny poprzez wydanie decyzji administracyjnej (Z. Kmiecik, Wydawanie zaświadczeń - kwestie nierozstrzygnięte w literaturze). Ponadto należy podkreślić, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nie istnieniu obowiązku. Jest więc zatem wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji. Wydane zaświadczenie, ze swojej istoty, ma potwierdzać istnienie określonych faktów lub stanu prawnego. W przedmiotowej sprawie J. R. złożył wniosek do Wojewody [...] o wydanie zaświadczenia o treści : "Wojewoda [...] zaświadcza, że na mocy obowiązującej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1998r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], o treści nadanej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1998r., znak: [...], części działki gruntu o numerze [...], położonej w Z. przy ul. [...], objęta jest liniami rozgraniczającymi pas drogowy autostrady płatnej [...] i w tym zakresie ustalenia w/w decyzji rozstrzygają o przeznaczeniu części nieruchomości na realizację inwestycji celu publicznego. Pozostała część nieruchomości podlega regulacjom ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.)." Wydanie zaświadczenia o żądanej treści swoje oparcie winno zatem znaleźć przede wszystkim w treści decyzji administracyjnej wydanej na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz. 2571 ze zm.). Orzekające w sprawie organy uznały, jednak, iż decyzja ta, jakkolwiek ustala linie rozgraniczające autostrady, to nie przesądza ostatecznie o wykorzystaniu tych nieruchomości. Inwestycja drogowa jest realizowana w ramach linii rozgraniczających wskazanych w decyzji, przy czym dopiero na etapie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wiadomo, jaki teren zajmie określona inwestycja drogowa i czy jest możliwe korzystanie z części terenu, nawet znajdującego się w liniach rozgraniczających, na dotychczasowych zasadach i warunkach. Rozpoznając niniejszą sprawę orzekające w sprawie organy w ocenie Sądu nie rozważyły jednak wszystkich istotnych jej okoliczności faktycznych i prawnych, jakie istniały w dacie wydania zaskarżonych postanowień, a które mogły mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Przede wszystkim należy wskazać, iż zgodnie z art. 22 w/w ustawy w decyzji określa się wymagania dotyczące: 1) powiązania z innymi drogami publicznymi, 2) linie rozgraniczające terenu inwestycji, 3) warunki techniczne realizacji, 4) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Nie ulega zatem wątpliwości, iż decyzja ta określa linie rozgraniczające terenu inwestycji. Organ winien był zatem zbadać, jakie znaczenie w sferze prawnej ma fakt wyznaczenia tych linii. W tym celu winien był zwrócić uwagę na okoliczność, iż organ wydający pozwolenie na budowę, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organy, co do niewiążącego znaczenia określenia w/w linii rozgraniczających, jest związany decyzją lokalizacyjną, co można wywieść w oparciu chociażby o przepisy Prawa budowlanego w związku z art. 25 ust. 3 ustawy o autostradach płatnych (...) Zależność pomiędzy ustaleniami decyzji lokalizacyjnej, a postanowieniami decyzji o pozwoleniu na budowę, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny jest jeszcze większa w przypadku inwestycji liniowych, gdyż w tym przypadku decyzja lokalizacyjna określa trasę przebiegu planowanej inwestycji (drogi, autostrady). W rozpoznawanej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2001 r. Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę przedmiotowej autostrady, a zatem organ I instancji jako posiadający dostęp do danych zawartych w tej decyzji, mógł ustalić czy rozstrzyga ona zgodnie z ustaleniami zawartymi w spornej decyzji lokalizacyjnej, o przeznaczeniu działki gruntu o numerze [...], położonej w Z. przy ul. [...]. Ponadto podnieść należy, iż przepis art. 37 ustawy o autostradach płatnych w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 odsyła do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z brzmieniem art. 95 pkt. 6 tej ustawy, podział nieruchomości może nastąpić między innymi w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Powyższy przepis przeczy zatem poglądowi przyjętemu przez organy, że linie rozgraniczające teren ustalone w decyzji lokalizacyjnej, nie mają znaczenia i nie rozstrzygają o przeznaczeniu części nieruchomości na realizację inwestycji. Linie rozgraniczające teren, zgodnie z poglądem zaprezentowanym przez Naczelny Sad Administracyjny należy rozumieć w tym przypadku, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż rozpoznając niniejszą sprawę orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły niniejszego postępowania zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 8 i 9 k.p.a tj. z naruszeniem zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organy przed wydaniem zaświadczenia powinny były przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. W jego toku winny zaś były wykorzystać wszelkie dane (decyzje, rejestry inne akty) znajdujące się w ich posiadaniu, czego nie uczyniły. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 200 w/w ustawy.