VII SA/Wa 1584/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 1584/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 zm.), art. 104 i art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa) stwierdził wygaśnięcie ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] września 2002r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na rozbudowę pawilonu usługowego ze zmianą przeznaczenia na usługi medyczne oraz budowę drogi dojazdowej na częściach działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], w części dotyczącej rozbudowy pawilonu usługowego z przeznaczeniem na usługi medyczne, przeniesionej na [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2002r. ponieważ budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r, Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 2199/07, odwołania "[...]" Sp. z o.o. w upadłości, od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2007r., uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2007r. w całości i odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] września 2002r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2002r., Nr [...], Burmistrz Gminy [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego ze zmianą przeznaczenia na usługi medyczne oraz rozbudowę drogi dojazdowej na częściach działek nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne z dniem 30 września 2002r. Następnie decyzją z dnia [...] października 2002r., Nr [...] organ stopnia podstawowego na wniosek "[...]" Sp. z o.o. w [...] przeniósł przedmiotowe pozwolenie na budowę na rzecz w/w spółki w części dotyczącej rozbudowy pawilonu usługowego. W dniu 4 kwietnia 2007r. do Prezydenta [...] wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 marca 2007r., skierowane do "[...]" Sp. z o.o. w [...], z którego wynika, że roboty budowlane związane z realizacją rozbudowy usytuowanego przy ul. [...] pawilonu usługowego z przeznaczeniem na usługi medyczne, zostały przerwane na czas dłuższy niż 2 lata i decyzja o pozwoleniu na budowę wygasła. Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2007r., Nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] września 2002r, Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego ze zmianą przeznaczenia na usługi medyczne oraz rozbudowę drogi dojazdowej na częściach działek nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], przeniesionej decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] października 2002r., Nr [...] na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...], w części dotyczącej rozbudowy pawilonu usługowego. Po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Sp. z o.o. w upadłości, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2007r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2007r, Nr [...]. Po wniesieniu skargi na w/w rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 2199/07, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2007r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], zarzucając m.in. naruszenie art. 7 i 77 Kpa. W związku z w/w wyrokiem Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r., Nr [...] zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu jednoznaczne, potwierdzone materiałem dowodowym, ustalenie jakie roboty budowlane prowadzone były w obiekcie objętym w/w pozwoleniem na budowę w zakresie jego realizacji od dnia uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia dzisiejszego (na podstawie m.in. oryginalnych bądź poświadczonych za zgodność z oryginałem dzienników budowy oraz oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez strony postępowania). Organ stwierdził bowiem, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie odwołania "[...]" Sp. z o.o. w upadłości od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] i stwierdzenia, czy istnieją przesłanki warunkujące wydanie decyzji o wygaśnięciu przedmiotowego pozwolenia na budowę, tj. czy roboty budowlane związane z realizacją rozbudowy pawilonu zostały przerwane na czas dłuższy niż 3 lata. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z wejściem w życie z dniem 23 sierpnia 2008r. ustawy z dnia 26 czerwca 2008r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 145, poz. 914) zmianie uległa treść przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przed nowelizacją przepis ten stanowił, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Natomiast zgodnie z przepisem art. 2 wskazanej ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Oznacza to, że przepisy znowelizowanej ustawy znajdą zastosowanie do tych postępowań w sprawie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, które zostały do dnia 23 sierpnia 2008r. wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną (co ma miejsce w niniejszej sprawie) oraz postępowań wszczętych po tej dacie. W związku z tym w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym po dniu 23 sierpnia 2008r. Organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie przesłanki wymienione w art. 126 Kpa. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie. W niniejszej sprawie przepisem szczególnym jest art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zatem organ zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania w tym kierunku, badając sprawę pod kątem, czy inwestor rozpoczął inwestycję w ciągu 3 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę lub czy nie przerwał budowy na czas dłuższy niż 3 lata. Urzędowym dokumentem, obrazującym przebieg robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywanych robót jest z mocy art. 45 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, dziennik budowy. Tym samym treść dziennika budowy korzysta z domniemania prawdziwości zawartych tam danych (art. 76 § 1 Kpa). W przedmiotowej sprawie sedno problemu sprowadza się do oceny wiarygodności wpisów do dziennika budowy. Fakt utrudniają zwłaszcza rozbieżności między kolejnymi pismami Skarżącej, dotyczącymi wpisywania wszystkich, bądź tylko niektórych robót budowlanych wykonywanych na terenie inwestycji. Oceniając ogół wniosków dowodowych składanych zarówno przez Skarżącą "[...]" Sp. z o.o. w upadłości, jak i [...] oraz opierając się na wpisach do dziennika budowy organ II instancji stwierdził, że w okresie od uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę do roku 2004 trwały prace budowlane objęte przedmiotową decyzją, a przerwa w ich prowadzeniu nie była dłuższa niż 3 lata (ostatni wpis z dnia 21 stycznia 2005r. w dzienniku budowy tom II nie można uznać za kontynuowanie robót budowlanych). Kwestia instalacji elektrycznej została przedstawiona piśmie "[...]" z dnia [...] maja 2005r. W związku z tym między rokiem 2002 a 2005 przerwa w robotach budowlanych nie trwała dłużej niż 3 lata. W 2006r. jedyne prace jakie można uznać za objęte pozwoleniem na budowę zostały wykonane w dniu 12.04.2006 r. oraz w dniu 15.06.2006 r. (instalacje telefoniczne, komputerowe, uzupełnianie tynku mozaikowego). Pozostałe, jak np. usuwanie śniegu z dachu, osuszanie zawilgoconego budynku, prace zabezpieczeniowe, nie można uznać za kontynuację robót budowlanych. Działania zmierzające do zabezpieczenia terenu budowy i poszczególnych obiektów nie stanowią kontynuacji budowy. Ostatni okres badania możliwości przerwania okresu budowlanego to termin od 15 czerwca 2006r. do dnia dzisiejszego i choć okres ten jest dłuższy niż 3 lata nie można mówić o możliwości wygaśnięcia decyzji. Powyższe wynika z wykładni art. 37 ustawy Prawo budowlane. Brzmienie w/w przepisu nie pozwala na wyprowadzenie w drodze wykładni poglądu o dopuszczalności wartościowania okoliczności powodujących nierozpoczęcie robót budowlanych lub ich przerwanie. W szczególności przepis ten nie uprawnia organów administracji publicznej do uzależnienia stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia budowlanego od tego, czy przerwa była przez stronę zawiniona czy też nie. Co do zasady obojętne jest, z jakich przyczyn ona nastąpiła. Organ II instancji wskazał, że wyjątkiem powodującym wstrzymanie biegu terminu z art. 37 ust. 1 jest tylko sytuacja, w której rozpoczęcie procesu budowlanego lub jego kontynuowanie będzie nosiło cechy działania bezprawnego. A zatem niezastosowanie się do orzeczonego przez sąd lub organ wstrzymania pozwolenia na budowę stanowiłoby samowolę budowlaną. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...].10.2007 r., Nr [...], znak: [...], ostatecznie stwierdzono wygaśnięcie decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].09.2002 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na rozbudowę pawilonu usługowego ze zmianą przeznaczenia na usługi medyczne oraz rozbudowę drogi dojazdowej na częściach działek nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], przeniesionej decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].10.2002 r., Nr [...], znak: [...], na rzecz "[...]" Sp. z o.o. w [...], w części dotyczącej rozbudowy pawilonu usługowego. Od tego momentu aż do uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.03.2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2199/07, tj. do dnia 13 maja 2008r. inwestor nie mógł kontynuować robót, bowiem nosiłyby one znamiona samowoli budowlanej. W związku z powyższym - odliczając ten okres - organ odwoławczy stwierdził, że roboty budowlane nie zostały przerwane na czas dłuższy niż 3 lata. Odnosząc się do kolejnych kwestii wyjaśnić należy, że bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest zapis w dzienniku budowy o wstrzymaniu robót budowlanych, bowiem nie jest to wstrzymanie nałożone orzeczeniem sądu lub organu, a więc nie wpływa na bieg terminu, o którym mowa wyżej. Również fakt oddania w dniu 05.07.2006 r. ruchomości znajdujących się w budynku przy ul. [...] pod dozór Pani [...] K. S. nie wpływa na wynik niniejszego postępowania. Z poczynionych wyżej ustaleń jednoznacznie wynika, że inwestor rozpoczął roboty budowlane a przerwa w ich prowadzeniu na trwała każdorazowo dłużej niż 3 lata. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 1 lipca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]. Strona skarżąca zarzuciła: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, mianowicie przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z nieprawidłowym zastosowaniem tego przepisu w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 26 czerwca 2008r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, podczas gdy w realiach przedmiotowej sprawy winien znaleźć zastosowanie przepis art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji tj. przewidujący, iż decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata, a nadto obrazę art. 40 ust. 1 w zw. z art. 32 ust.4 pkt 2 Ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 Kpa,, w zw. z nieprawidłowym zastosowaniem tego przepisu poprzez pominięcie przy wydawaniu przedmiotowej edycji okoliczności bezspornej w postępowaniu, iż Syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości nie posiada w toku niniejszego postępowania administracyjnego jakiegokolwiek tytułu prawnego do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. 2. naruszenie przez Wojewodę przepisów postępowania, a mianowicie: a przepisu art. 7 i 77 § 1 Kpa nakazującego organowi prowadzącemu postępowanie sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy - poprzez pominięcie szeregu dowodów, w postaci oświadczeń stron, oświadczeń świadków, oględzin i dokumentów; b) przepisu art. 80 Kpa wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na nie mającym mocy dokumentu urzędowego trzecim tomie dziennika budowy oraz dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na: 1. pominięciu przez Wojewodę okoliczności, iż w okresie 13.08.2004 r. - 19.08.2006 r. nastąpiła wynosząca 2 lata, zaś w okresie 13.08.2004 r. - 18.08.2007 r. nastąpiła wynosząca 3 lata przerwa w robotach budowlanych prowadzonych przez inwestora [...] Sp. z o.o. w budynku przy ul. [...] na podstawie decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...].09.2002 r. nr [...], 2. błędnym przyjęcie przez Organ II Instancji, iż: a. M. G. był kierownikiem budowy w roku 2006, podczas gdy w toku postępowania zaprzeczył on, aby pełnił w/w funkcję oraz zaprzeczył, aby prowadził roboty zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i składał oświadczenie o podjęciu obowiązków kierownika budowy; b. po dacie 12.08.2004 r. prowadzone były w budynku przy ul. [...] jakiekolwiek roboty budowlane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym; c. po dacie 21 stycznia 2005r. w dzienniku budowy dokonano jakichkolwiek prawomocnych wpisów W konkluzji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi, w oparciu o art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Instytucja wygaśnięcia decyzji unormowana jest w art. 162 k.p.a. Przepis art. 162 § 1 pkt 1 ustanawia dwie przesłanki, odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Pierwsza z nich pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Druga z przesłanek również wiąże się z bezprzedmiotowością decyzji, a właściwy organ stwierdza jej wygaśnięcie, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W sytuacji, gdy stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, organ administracji publicznej ma obowiązek zbadać, czy zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie. W niniejszej sprawie przepisem takim jest art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, którego treść uległa zmianie w związku z wejściem w życie w dniu 23 sierpnia 2008 r. ustawy z dnia 26 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 145, poz. 914). Przed nowelizacją przepis ten stanowił, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Natomiast zgodnie z nowym brzmieniem tego przepisu, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z nieprawidłowym zastosowaniem tego przepisu w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 26 czerwca 2008 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane. W związku z w/w nowelizacją, organ II instancji prawidłowo zastosował przepisy znowelizowanej ustawy Prawo budowlane. Art. 2 ustawy zmieniającej stanowi bowiem, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy. Przepisy ustawy znowelizowanej znajdą zatem zastosowanie do postępowań w sprawie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę, które zostały do dnia 23 sierpnia 2008 r. wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną (co ma miejsce w niniejszej sprawie), a także do postępowań wszczętych po tej dacie. Chociaż decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2007 r. zostało stwierdzone wygaśnięcie pozwolenia na budowę z dnia [...]września 2002 r. i decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] w dniu [...] października 2007 r., to wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2009 r. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. - aczkolwiek ostateczna - została usunięta z obrotu prawnego. Spowodowało to kontynuację postępowania zainicjowanego w dniu 22 marca 2007 r. Uchylenie ostatecznej decyzji przez sąd administracyjny nie powoduje wszczęcia na nowo postępowania administracyjnego, lecz sprowadza się do tego, że sprawa jest rozpatrywana ponownie. To z kolei nakłada na organ administracyjny obowiązek zastosowania przepisów aktualnych (podobnie: w wyroku NSA z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 681/08). W niniejszej sprawie znajduje zatem zastosowanie znowelizowany przepis art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Z akt sprawy wynika bezspornie, że roboty budowlane były rozpoczęte w dniu 30 września 2002 r. (dziennik budowy nr [...] z 2002 r, tom I). Ostatni wpis w dzienniku budowy nr [...] z 2003 r. (tom II) pochodzi z dnia 21 stycznia 2005 r, lecz ostatnie roboty budowlane wykonano według niego w dniu 4 listopada 2003 r. (prace elewacyjne, wykonanie rur spustowych, rozbiórka fundamentów ogrodzenia). W dniu 12 kwietnia 2006 r. wykonano instalację telefoniczną i komputerową w obiekcie. W dniu 15 czerwca 2006 r. wykonano uzupełnienie tynku mozaikowego w części cokołowej budynku (dziennik budowy nr [...], tom III). Od dnia 15 czerwca 2006 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji upłynęły wprawdzie więcej niż 3 lata, ale okres ten nie jest zawiniony przez stronę, gdyż decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2007 r. stwierdzono wygaśnięcie pozwolenia na budowę z dnia 6 września 2002 r. Od tego czasu do uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r. uchylającego powyższą decyzję (tj. do dnia 13 maja 2008 r.) inwestor nie mógł kontynuować robót. Takie działania inwestora stanowiłyby bowiem samowolę budowlaną. Z tych względów Sąd ocenił, że decyzja organu II instancji jest prawidłowa, gdyż budowa nie została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 40 i 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego stwierdzić należy, iż nie są one zasadne, ponieważ przepisy te nie były podstawą orzekania w niniejszej sprawie. Zarzuty te mogą dotyczyć wyłącznie decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] października 2002 r. przenoszącej pozwolenie na budowę na [...] Sp. z o.o., której to decyzji Sąd nie kontrolował. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.