II OSK 2192/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. i Z. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2176/09 o odrzuceniu skargi W. S. i Z. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 867/04 w sprawie ze skargi W. S. i Z. S. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie remontu budynku postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2176/09 odrzucił skargę W. i Z. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 867/04 w sprawie ze skargi W. i Z. S. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie remontu budynku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że wskazane w skardze okoliczności, a więc fakt, iż w wyroku z dnia 23 maja 2005 r. powołano się na przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2003 r. - Prawo budowlane, który został zmieniony ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 1364), która weszła w życie dnia 26 września 2005 r., nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania sądowego określonych w przepisach ustawy. Sąd zaznaczył ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając wyrok w dniu 23 maja 2005 r. jaki i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1040/05, oddalającym skargę kasacyjną, rozstrzygał sprawę na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący poza wymienionymi okolicznościami nie podali ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył ustanowiony w sprawie pełnomocnik W. i Z. S., zaskarżając to postanowienie w całości i opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. odrzucenie skargi o wznowienie z powodu braku ustawowej podstawy skargi; art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu do postanowienia do zarzutów podniesionych w skardze o wznowienie postępowania; a także naruszenie prawa materialnego art. 273 § 2 poprzez brak jego zastosowania wobec okoliczności wskazanych w skardze o wznowienie postępowania. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w myśl art. 182 § 1 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postępowania A. i W. W. oraz E. P. W odpowiedziach wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast przepis art. 281 p.p.s.a. stanowi iż, na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Mając powyższe na uwadze, rozpoznając przedmiotową skargę i odnosząc się do kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania sądowoadministarcyjnego, a tym samym do zarzutów podniesionych w przedmiotowej skardze stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 280 p.p.s.a., jest nieuzasadniony. Sąd pierwszej instancji trafnie odrzucił skargę o wznowienie postępowania z uwagi na brak podstawy wznowienia postępowania - art. 280 p.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Brakiem ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach Działu VII p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/09, niepubl.) Z art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że jedną z podstaw wznowienia może być późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z końcowego zwrotu zawartego w § 2 komentowanego przepisu wynika, że wykrycie odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronom. Ponadto, zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazali, że w wyroku z dnia 23 maja 2005 r. powołano się na przepis art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 21 listopada 2003 r., który został zmieniony ustawą z dnia 28 lipca 2005 r., która weszła w życie dnia 26 września 2005 r. Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że wydając wyrok w dniu 23 maja 2005 r. rozstrzygał sprawę na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przez organ II instancji przepisów prawa, tak samo zresztą jak badający prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r. oddalającym skargę kasacyjną od tego rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucają także nieodniesienie się przez Sąd I instancji do wskazanej przez nich okoliczności, iż z protokołu oględzin obiektu budowlanego przeprowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w [...] marca 2005 r. wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany został zakwalifikowany jako wiata, a nie budynek gospodarczy, o którym była mowa w zaskarżonej decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] kwietnia 2004 r., a następnie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2005 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006 r. W ocenie skarżących, powyższy dokument nie mógł zostać wykorzystany w poprzednim postępowaniu, gdyż W. S. nie mogła uzyskać wydania odpisu z akt sprawy, będących w posiadaniu organu. Zarzut powyższy nie znajduje uzasadnienia, gdyż jak wynika z akt sprawy przedmiotowy protokół został podpisany przez właściciela nieruchomości Z. S. i załączony w formie kopii do skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2005 r. (k-78 akt WSA, sygn. akt VII SA/Wa 867/04). Pomijając więc merytoryczną ocenę niniejszego dokumentu w sprawie wskazać należy, iż nie została tu spełniona przesłanka późniejszego wykrycia okoliczności jak i braku możliwości skorzystania z nich w poprzednim postępowaniu, skoro okoliczność ta była podnoszona przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Okoliczność powyższa nie może zatem stanowić podstawy wznowienia postępowania. Brak ustawowej podstawy wznowienia na gruncie art. 273 § 2 p.p.s.a. powoduje, że uzasadnione jest odrzucenie skargi o wznowienie. Wprawdzie, Sąd I instancji nie odniósł się do powyższej okoliczności w swym uzasadnieniu, jednakże pomimo niepełnej jego treści rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.