I OSK 721/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka ( spr. ) Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia WSA del. Wojciech Mazur Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 945/09 w sprawie ze skargi L. W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. ( sygn. akt I SA/Wa 945/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy Śródmieście Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] lutego nr [...] o odmowie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Uchwałą z dnia [...] lutego 2009 r. Zarząd Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy odmówił wyrażenia zgody na ponowne zawarcie z L. W. umowy najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie oraz umieszczenia w/w na liście osób zakwalifikowanych do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony. W uzasadnieniu uchwały podkreślono, że L. W. nie spełniała kryterium określonego przepisem § 37 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r., nr XLI 11/1010/2004 w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, bo brak było potwierdzenia, że wnioskodawczyni nieprzerwanie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu od chwili wypowiedzenia umowy najmu. Na powyższą uchwałę L. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi twierdzono, że zaskarżona uchwała rażąco narusza § 21 pkt 1 w związku z § 37 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy bo nie została ona poprzedzona należytą oceną dowodów. Organ bowiem – jak podnosiła skarżąca - (cyt. ) "nie powołał się na dowody z pierwszego źródła, tj. zeznania sąsiadów na okoliczność zamieszkiwania (jej) w lokalu [...] przy ul. [...]. W sprawie nie wykazano też, jakie dowody uznano za wiarygodne, a jakim odmówiono wiarygodności. Zdaniem skarżącej § 37 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r. nie wymagał, aby przesłanką ponownego zawarcia umowy najmu było jednoznaczne ustalenie nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu a ponadto – jak wywodziła – w przedmiotowym lokalu był przeprowadzany generalny remont i z tego powodu w tym czasie nikt w lokalu nie zamieszkiwał. Odpowiadając na skargę Zarząd Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga ta była niedopuszczalna, bowiem zarzuty w niej zawarte nie mieściły się w kognicji sądu administracyjnego, gdyż - zdaniem organu - nawiązywanie umów najmu lokali przez gminę stanowiło czynnością cywilnoprawną. W przypadku jednak nieuwzględnienia powyższego wniosku, Zarząd Dzielnicy Śródmieście wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że skarżąca nie posiadała interesu prawnego w tej sprawie, bowiem nawet uwzględnienie skargi nie stworzyło by po jej stronie prawa podmiotowego ani nawet podstawy roszczenia o zawarcie umowy najmu. Jednocześnie wskazano, że odmowa zawarcia umowy najmu ze skarżącą została poprzedzona prawidłowym postępowaniem wyjaśniającym, w wyniku którego zostały potwierdzone informacje o jej niezamieszkiwaniu w w/w lokalu. Organ wyjaśnił przy tym, że L. W. uchwałą Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] odmówiono zawarcia umowy najmu w stosunku do przedmiotowego lokalu lokal w oparciu o przeprowadzone wówczas postępowanie wyjaśniające. Skarżąca nie zakwestionowała tej uchwały. Z przepisu § 37 uchwały z dnia 2 grudnia 2004 r. wynikało zaś, że z możliwości ponownego zawarcia umowy najmu można skorzystać tylko raz. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie była ona zasadna. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska organu, co do niedopuszczalności skargi, akceptując w tym zakresie pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. (sygn. akt l OPS 4/08 ), w której Sąd stwierdził, iż uchwała zarządu dzielnicy m.st. Warszawy, odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a więc aktem, do którego ma zastosowanie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. ). Odnosząc się zaś do kwestii merytorycznych Sąd Wojewódzki podkreślił, iż zaskarżoną uchwałą odmówiono wyrażenia zgody na ponowne zawarcie ze skarżącą umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w Warszawie oraz umieszczenia jej na liście osób zakwalifikowanych do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony a uchwała ta miała swoje oparcie w § 21 ust. 1 w związku z § 37 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r. Ten ostatni przepis stanowił bowiem, iż na wniosek osoby, która utraciła prawo najmu do lokalu i nieprzerwanie zamieszkuje w tym lokalu, umowę najmu można zawrzeć ponownie, jeżeli: 1) ustała przyczyna, z powodu której została rozwiązana umowa najmu, 2) wnioskodawca spełnia warunek określony w § 4 pkt 2 uchwały (tj. osiąga dochód nie przekraczający minimum dochodowego). Od spełnienia tego warunku można odstąpić, jeżeli ubiegający się o ponowne zawarcie umowy wyrazi gotowość zamieszkania w lokalu mniejszym albo mniejszym o niższym standardzie, a przyczyną rozwiązania umowy najmu było zadłużenie spowodowane udokumentowanym pogorszeniem sytuacji materialnej. Z ponownej możliwości zawarcia umowy najmu na warunkach określonych w ust. 1 dopuszcza się skorzystanie nie więcej niż jeden raz (§ 37 ust. 2 uchwały). W tych warunkach Sąd Wojewódzki podkreślił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż w marcu 2006 r. L. W. uregulowała w całości zadłużenie w opłatach czynszowych, co stanowiło przyczynę wypowiedzenia jej w dniu 3 listopada 2000 r. umowy najmu przedmiotowego lokalu. Analiza akt sprawy wskazywała również, że średni miesięczny dochód brutto uzyskiwany na 1 osobę w gospodarstwie domowym skarżącej, w okresie ostatnich 6 miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ponowne zawarcie umowy najmu lokalu, wynosił 697,11 zł. Nie zostało zatem w tym wypadku przekroczone minimum dochodowe obowiązujące w dniu złożenia wniosku, które wynosiło 1126 zł. na osobę. Mając jednak na uwadze treść powołanego wyżej § 37 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r. z którego wynikało, iż poza ustaniem przyczyny wypowiedzenia umowy najmu i osiąganiem przez wnioskodawcę dochodu nieprzekraczajacego minimum dochodowego, koniecznym warunkiem, który musiał być spełniony, aby z osobą, która utraciła prawo najmu do lokalu, mogła zostać zawarta ponowna umowa najmu, było nieprzerwane zamieszkiwanie tej osoby w danym lokalu, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała odpowiadała prawu. Ta ostatnia przesłanka nie została bowiem przez skarżącą spełniona, o czym świadczyła jednoznacznie treść uzasadnienia (znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy) - uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...]. Wynikało z niego, że: (cyt.) "przeprowadzona dwukrotnie przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami wizja wykazała, iż w lokalu nr [...] przy ul. [...] od ponad roku nikt nie zamieszkuje". Sąd w tym miejscu podkreślił, iż uchwała z dnia [...] stycznia 2007 r. nie została przy tym przez skarżącą skutecznie zaskarżona, wobec czego akt ten pozostaje w obiegu i wywołuje skutki prawne. Z tego powodu brak było w tym postępowaniu podstaw do kwestionowania ustaleń w niej zawartych. Sąd nadmienił również, iż ustalenia pozostającej w obiegu prawnym uchwały były wiążące zarówno dla organu prowadzącego sprawę, jak i dla sądu administracyjnego i z tej przyczyny Sąd odmówił też uwzględnienia złożonego na rozprawie wniosku o dołączenie dodatkowych akt odnoszących się do powyższej kwestii. W skardze kasacyjnej, opartej na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) L. W. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: I. prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności: 1. art. 106 § 3 i 5 w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 170 ppsa poprzez uznanie, iż nie istnieją podstawy do kwestionowania ustaleń zawartych w uzasadnieniu uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku L. W. o ponowne zawarcie umowy najmu w związku z ustaniem przyczyny rozwiązania umowy najmu, skoro uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) przepisu art. 244 k.p.c. "poprzez potraktowanie w/w uchwały jako wyłącznie jako dowodu w sprawie"; 2. art. 106 § 3 i 5 w związku z art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 ppsa i w związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak dokonania wszechstronnego rozważania całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do popełnienia logicznego błędu (wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wyroku) cyt. "polegającego zbadania przez sąd administracyjny" przesłanki pozytywnej uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 2 grudnia 2004 r., tj. osiągania "minimum dochodowego" przez dawnego najemcę, z jednoczesnym stwierdzeniem, iż nie istnieje możliwość zbadania innej przesłanki tj. nieprzerwanego zamieszkiwania przez wnioskodawczynię w lokalu będącym przedmiotem uchwały – bez wskazania podstawy prawnej takiego odmiennego rozstrzygnięcia; 3. art. 106 § 3 i 5 w związku z art. 133 § 1 i art. 141 § 4 ppsa w związku z art. 233 § 1 i w związku z art. 245 k.p.c. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów na skutek błędnej i dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającego na uznaniu, iż determinujące dla oceny przesłanki "nieprzerwanego zamieszkiwania w lokalu" jest uzasadnienie uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2007 r., zgodnie z którym przeprowadzona dwukrotnie wizja Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami wykazała, iż w lokalu "nikt nie zamieszkuje od ponad roku", w sytuacji gdy powyższe stwierdzenie powstało wyłącznie na skutek odebrania oświadczeń od K. Z. — dozorczyni zamieszkałej w innym bloku z która wnioskodawczyni miała konflikt, a z pominięciem oceny pozostałych dowodów, w tym oświadczeń sąsiadów oraz osób wnioskodawczyni bliskich jak również oświadczeń poczty polskiej, z których jednoznacznie wynika, iż adresat zamieszkuje lokal, ale czasami nie odbiera korespondencji, a w konsekwencji całkowity brak oceny stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, iż z przekazanych informacji " nie wynika jednoznacznie... iż wnioskodawczyni nieprzerwanie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od chwili wypowiedzenia umowy"; 4. art. 106 § 2 i 5 w związku z art. 133 § 1 ppsa w związku z art. 217 § 2 k.p.c. poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z poszczególnych dokumentów Urzędu m. st. Warszawy powołanego na okoliczność nieprzerwanego zamieszkiwania przez wnioskodawczynie w lokalu będących przedmiotem zaskarżanej uchwały; 5. art. 3 § 2 ust. 6 ppsa ( po sprostowaniu przepisu na rozprawie) w związku z art. 7 i 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli aktu organu jednostki samorządu terytorialnego polegającego na całkowitym pominięciu zbadania poprawności przeprowadzenia postępowania dowodowego, przeprowadzonego przed wydaniem zaskarżonego aktu, którego wyniki "jednoznacznie" nie przesądzały o braku istnienia po stronie wnioskodawczyni przesłanki "nieprzerwanego" zamieszkiwania w lokalu od chwili wypowiedzenia umowy; II prawa materialnego a w szczególności § 37 ust. 1 w związku z § 37 ust. 2 uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XLIII/1010/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r., w zw. z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) polegający na uznaniu, iż istotna dla możliwości jednokrotnego skorzystania z zawarcia umowy najmu w wypadku jej skutecznego wypowiedzenia jest uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca wyrażenia zgody na zawarcie umowy najmu lokalu, w sytuacji gdy taki akt indywidualny może być zmieniany w ramach uznania administracyjnego przez właściwy organ samorządu terytorialnego, gdyż nie konsumuje możliwości ponownego jednokrotnego zawarcia umowy najmu przed dawnego najemcę. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne skarżąca wnosiła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono zwłaszcza, że Sąd Wojewódzki nie rozpoznał istoty sprawy bowiem przyjął, iż nie istnieją podstawy do kwestionowania ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu uchwały Zarządu Dzielnicy Śródmieście z dnia [...] stycznia 2007 r. Sąd zastosował w tym przypadku ( choć jej nie wskazał) ogólną zasadę procedury administracyjnej wyrażoną w art. 16 k.p.a. oraz art. 170 ppsa, która to reguła nie miała jednak zastosowania do aktów indywidualnych, wydawanych w drodze uchwał przez organy samorządu terytorialnego. W skardze kasacyjnej akcentowano także, że uchwała Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy ma wyłącznie walor dowodowy i powinna być traktowana jedynie jako dowód z dokumentu urzędowego – w rozumieniu art. 22 § 1 k.p.c. i to o ile zostałaby przedstawiona w oryginale. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy wniósł o jej oddalenie, podzielając argumentacje zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Zarzuty jej sprowadzały się do naruszenia przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy a także na naruszeniu prawa materialnego. Zarzuty te należało ocenić jako niezasadne a ponadto sama konstrukcja skargi kasacyjnej też nie była w pełni poprawna. Tego rodzaju pismo procesowe winno bowiem zawierać wszystkie zarzuty, jakie skarżący kasacyjnie chce zgłosić a nie jedynie wskazywać na niektóre z nich. Użycie przez kasatorkę sformułowania "w szczególności", prowadzi zaś do takiego wniosku. Podkreślić też trzeba, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej winny być określone w sposób czytelny i niewymagający domyślania się niejednokrotnie ich sensu. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów, dotyczących przepisów postępowania należy stwierdzić, że Sąd Wojewódzki nie stosował w swym wyroku art. 170 ppsa, gdyż przepis ten odnosi się jedynie do orzeczeń sądowych a więc nie ma zastosowania do uchwał samorządu terytorialnego. Zaskarżony wyrok zapadł też w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy a zatem brak było podstaw do zarzucania Sądowi pierwszej instancji, iż naruszył on przepisy art. 106 § 3 i 5 a także art. 133 § 1 oraz art. 141 §4 ppsa. Fakt podjęcia uchwały przez Zarząd Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy w dniu [...] stycznia 2007 r. i jej treść nie był kwestią sporną. Sporna była jedynie okoliczność, którą w uchwale tej ustalono. Stwierdzono w niej bowiem, że L. W. nie zamieszkiwała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w sposób nieprzerwany od chwili wypowiedzenia jej umowy najmu do chwili podjęcia uchwały, podczas gdy skarżąca kasacyjnie twierdziła odmiennie. Rozpoznawana przez Sąd Wojewódzki sprawa nie dotyczyła jednak prawidłowości uchwały podjętej przez organ jednostki samorządowej w 2007 r. a polegała na ocenie legalności uchwały z dnia 25 lutego 2009 r. W tym miejscu trzeba zauważyć, że słusznie wywodzi skarżąca kasacyjnie, iż uchwała samorządu terytorialnego nie jest decyzja administracyjną i w związku z tym nie stosuje się do tego aktu przepisu art. 16 k.p.a. kreującego zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Zwrócić jednak należy uwagę, iż Sąd Wojewódzki nie wyraził poglądu przeciwnego. W szczególności nie świadczy o tym wypowiedź Sądu ( cyt.) " iż uchwała z dnia [...] stycznia 2007 r. nie została przy tym przez skarżącą skutecznie zaskarżona, wobec czego akt ten pozostaje w obiegu i wywołuje skutki prawne. Z tego powodu brak było w tym postępowaniu podstaw do kwestionowania ustaleń w niej zawartych." Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest aktem woli tego organu podjętym w trakcie posiedzenia, w drodze głosowania. Akt ten może przy tym rozstrzygać o szeregu sprawach i w związku z tym uchwały takie mogą np. stanowić prawo miejscowe, zawierać normy organizacyjno – kompetencyjne, czy też mieć charakter uchwał indywidualno-konkretnych, jak ma to miejsce w analizowanym przypadku. Z faktu, że organ jednostki samorządu terytorialnego może zmienić swoje stanowisko odnośnie danej kwestii, której dotyczyła wcześniej podjęta uchwała, nie wynika jednak, że uchwała taka nie wywołuje żadnych, wiążących skutków prawnych. Zmiana stanowiska organu polega bowiem w takim przypadku na podjęciu nowej uchwały, która w swej treści nawiązuje do uchwały wcześniejszej. Polega to na podjęciu uchwały np. "o zmianie uchwały" lub " o uchyleniu uchwały". Jeśli natomiast nie zostanie podjęta uchwała zmieniająca lub uchylająca wcześniejszą uchwałę to uchwała taka jest elementem szeroko podjętego systemu prawnego i wywołuje w nim określone skutki prawne. Wskazać w tym miejscu wypada na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2000 r. ( sygn. akt III CKN 1024/00, LEX nr 51874), który podziela skład orzekający w tej sprawie, a w którym wyrażono pogląd, iż uchwała organu gminy, będąc w obrocie, wyklucza ponowne podjęcie uchwały w tej materii i uchwała taka wywiera skutki prawne. Analogiczny pogląd daje się wyprowadzić również z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r. (sygn. akt W 5/94, OTK 94/2/44), w którym Trybunał stwierdził, że art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym dotyczy m. in. uchwał o charakterze indywidualno-konkretnym, które nie są decyzjami, choć ta grupa aktów wykazuje przy tym duże podobieństwo do decyzji administracyjnych w rozumieniu k.p.a. Podobieństwo to Trybunał zaś upatrywał m. in. w tym, że uchylenie lub zmiana tego rodzaju uchwały oznacza, że nie kształtuje już ona indywidualnej, konkretnej sytuacji prawnej. A contrario zatem można stwierdzić, że jeśli wspomniana uchwała nie jest: uchylona, zmieniona lub nie stwierdzono jej nieważności to pozostaje w obrocie prawnym i ponowne wydanie uchwały - w tym samym przedmiocie, czy na skutek tego samego wniosku - nie jest możliwe, co wynika z samej istoty omawianego aktu. Z tych względów zasadność ustaleń przyjętych w uchwale Zarządu Dzielnicy Śródmieście m. st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2007 r. nie mogła być przedmiotem badania i dowodzenia w sprawie dotyczącej legalności innej uchwały. Powyższe zaś prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia przepisów procedury cywilnej, regulujących postępowanie dowodowe w związku z treścią art. 106 § 5 ppsa, w myśl którego do postępowania dowodowego prowadzonego przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, nie był trafny. Za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 6 ppsa. Przepis ten stanowiąc, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 tegoż artykułu i paragrafu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, należy do kategorii przepisów o charakterze ustrojowym. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej kasacyjnie nie może być zatem utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten mógłby być więc naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana. Bez wpływu na powyższe pozostaje także fakt powiązania art. 3 § 2 pkt 6 ppsa z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż - jak wspomniano wyżej – Sąd Wojewódzki nie naruszył art. 141 § 4 ppsa, który to przepis nakazuje Sądowi, aby w uzasadnieniu wyroku przedstawił: stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, w postaci § 37 ust. 1 w związku z § 37 ust. 2 uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XLIII/1010/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r., w zw. z art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), należy stwierdzić, że także ten zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Wprawdzie Sąd Wojewódzki nie wypowiedział się wprost odnośnie możliwości wystąpienia przez byłego najemcę ponownie, z kolejnym wnioskiem o zawarcie z nim umowy najmu, ale z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd traktował wniosek L. W. z dnia 5 marca 2008 r. jako nowy wniosek. Z tego powodu analizował kwestię kryterium dochodowego uznając, że skarżąca to kryterium tym razem spełniała. Wobec faktu jednak, że w uchwale z dnia [...] stycznia 2007 r. ustalono, iż skarżąca nie zamieszkiwała nieprzerwanie w przedmiotowym lokalu od dnia wypowiedzenia jej najmu do dnia podjęcia w/w uchwały, Sąd przyjął, że nie został spełniony warunek określony w § 37 ust. 1 uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XLIII/1010/2004 z dnia 2 grudnia 2004 r. Jak wyjaśniono wyżej, ocena prawidłowości uchwały z 2007 r. w tym postępowaniu nie była możliwa. W tym miejscu wypada nadmienić, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie kreują szczególnych terminów do zaskarżania aktów organów jednostek samorządu terytorialnego a zatem, po dochowaniu przewidzianych tą ustawą aktów staranności każdy, kto ma interes prawny, może akt taki zaskarżyć do sądu administracyjnego. Z powyższych względów biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.