I SA/Op 349/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Grzegorz Gocki Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 stycznia 2010r. sprawy ze skargi "A" A. M. Spółki komandytowej w O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 21 maja 2009r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 23 kwietnia 2008 r. został złożony przez Kancelarię Prawniczą A. M. Spółkę komandytową wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania obrotu wierzytelnością nabytą po cenie nominalnej. Z przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego wynikało, że skarżąca zamierza nabyć na podstawie umowy przelewu wierzytelności przeterminowaną i trudno egzekwowalną wierzytelność. Zarówno skarżąca (cesjonariusz) jak i zbywca wierzytelności (cedent) są podatnikami podatku od towarów i usług. Strona ma zamiar nabyć wierzytelność za cenę nominalną. Po nabyciu wierzytelności skarżąca Spółka wejdzie w prawa zbywcy (cedenta), a cel jej działań związany z nabytą wierzytelnością będzie zmierzał do egzekucji zakupionej wierzytelności na własny rachunek i we własnym imieniu o ile egzekucja taka będzie możliwa. Nie wykluczono również możliwości sprzedaży wierzytelności. Po dokonanym przelewie wierzytelności, między zbywcą a nabywcą nie będą istnieć żadne dodatkowe zobowiązania z tytułu dokonanej cesji wierzytelności, gdyż wszelkie wzajemne roszczenia wygasną wraz ze spełnieniem warunków umowy. W piśmie z dnia 16 lipca 2008r. skarżąca dodatkowo wyjaśniła, że nabycie wierzytelności po cenie nominalnej nie jest związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Jej głównym i jedynym przedmiotem działalności jest, zgodnie z załączonym do wniosku odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej KRS), działalność prawnicza. Obrót wierzytelnościami nie jest wpisany do KRS jako przedmiot prowadzonej działalności. Podkreślono, iż strona skarżąca nie jest podmiotem, którego działalność opiera się na świadczeniu usług pośrednictwa finansowego. Zakup wierzytelności nie opiera się na umowie mającej stały i długotrwały charakter. Nabycie wierzytelności nie ma charakteru powtarzalnego i z góry określonego, nie można go również uznać za częstotliwy, ponieważ w skali roku może w ogóle nie mieć miejsca. Nabycie wierzytelności po cenie nominalnej w tym przypadku odbywa się sporadycznie. W związku z przedstawionym stanem faktycznym strona zadała pytanie: Czy nabycie wierzytelności w drodze przelewu wierzytelności za cenę nominalną podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Spółki, w pierwszej kolejności należało ocenić czy przelew wierzytelności może zostać zakwalifikowany jako świadczenie usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie skarżącej jednorazowy przelew wierzytelności nie może zostać zakwalifikowany jako świadczenie usług. Na taką ocenę wpływa brak stron, pomiędzy którymi to świadczenie usługi miałoby nastąpić. Nie można bowiem uznać, iż podmiotem świadczącym usługę jest cesjonariusz, gdyż z umowy sprzedaży praw nie wynika obowiązek świadczenia jakichkolwiek usług poza zapłatą umówionej ceny oraz przejęcia wierzytelności. Cesja wierzytelności nie zawiera podstawowego elementu świadczenia usług tj. odpłatności. Nabywca wierzytelności zobowiązany jest do zapłaty ceny za świadczenie drugiej strony, a sama zapłata ceny nie może być uznana za wynagrodzenie na rzecz nabywcy (cesjonariusza). W przedmiotowej sprawie przelew wierzytelność nie zawiera elementu odpłatności nawet w postaci dyskonta. Nabywca wierzytelności, kupuje bowiem od zbywcy wierzytelność za 100% jej wartości. Odpłatność usługi wiąże się z istnieniem wynagrodzenia na rzecz świadczącego usługę, które w przedmiotowej sprawie nie istnieje. Reasumując, skarżąca uznaje za zasadne możliwość uznania wyłączenia przelewu wierzytelności spod ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku niemożności uznania powyższego wywodu za słuszny, usługę taką należałoby zwolnić z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wniosek taki jest konsekwencją zakwalifikowania cesji wierzytelności jako usługi pośrednictwa finansowego gdzie indziej niesklasyfikowanego, należącego do katalogu zwolnień według załącznika nr 4 do ustawy (tak również pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 31 sierpnia 2004r., sygn. [...]). Minister Finansów w interpretacji z [...] uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Wskazał, iż umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, polega bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku VAT. W przypadku cesji wierzytelności własnych o świadczeniu usług można mówić jedynie w odniesieniu do nabywcy tych wierzytelności. Z punktu widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w momencie samego nabycia tej wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu windykacji tej wierzytelności przez samego nabywcę, czy też w celu dalszej jej odsprzedaży. Usługą jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej wykorzystania do operacji prawno-gospodarczych. W konsekwencji fakt zakupu wierzytelności w celu odsprzedaży lub wyegzekwowania, należy zakwalifikować jako usługę na rzecz sprzedawcy wierzytelności własnej. Sprzedawca taki jest w opisanej sytuacji usługobiorcą - jest odbiorcą świadczenia ze strony nabywcy wierzytelności. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej odsprzedaż, ale także inne jej wykorzystanie dla celów prawno-gospodarczych przez nabywcę. Sposób wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować o charakterze usługi, nie zaś o istocie czynności prawnej jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Można zatem przyjąć, iż wartość tej wierzytelności jest wynagrodzeniem za usługę świadczoną przez cesjonariusza, w sytuacji, gdy strony umowy cesji nie uregulowały w sposób odmienny kwestii wynagrodzenia. Dla opisanej we wniosku czynności nabycia wierzytelności, podstawą opodatkowania będzie kwota świadczenia należnego od nabywcy pomniejszonego o kwotę należnego podatku. Stanowisko Wnioskodawcy, iż usługa nabycia wierzytelności za 100% jej wartości, nie spełnia definicji świadczenia usług, uznano za nieprawidłowe. Zakup wierzytelności w celu ich odzyskania we własnym zakresie lub w celu dalszej ich sprzedaży, mieści się w zakresie usług pośrednictwa finansowego. W tak ujmowanej usłudze mieści się cywilnoprawna instytucja przelewu wierzytelności (cesji), polegająca na przeniesieniu wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej, na mocy umowy zawartej między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem). W takim przypadku, nabywca wierzytelności świadczy na rzecz jej zbywcy usługę pośrednictwa finansowego, której celem jest uwolnienie pierwotnego wierzyciela od ciężaru jej egzekwowania. Usługi pośrednictwa finansowego, co do zasady, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy (Sekcja J ex 65-67), z wyłączaniem usług wymienionych w punktach od 1-9 tej pozycji. W katalogu usług, w odniesieniu do których nie stosuje się zwolnienia od podatku, wymieniono między innymi usługi ściągania długów oraz faktoringu (poz. 3 pkt 5 załącznika nr 4 do ustawy), przy czym nie wskazano symbolu PKWiU identyfikującego usługi zawierające się w tej kategorii. Usługi ściągania długów i factoringu, nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. W pojęciu usług ściągania długów i faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich ściągnięcia od dłużnika (windykacji) we własnym zakresie. W każdym przypadku, gdy celem działania usługodawcy jest przejęcie wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) - usługę tę należy opodatkować, także wówczas gdy środkiem tego celu jest nabycie cudzej wierzytelności (z ryzykiem lub bez ryzyka wypłacalności dłużnika), która to czynność mieści się w pojęciu szeroko pojętego pośrednictwa finansowego. Zatem, usługa tego typu polegająca na "wyręczeniu" pierwotnego wierzyciela z czynności zmierzających do odzyskania długu, bez względu na to czy dług ten jest przed terminem wymagalności czy termin ten już upłynął, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bez możliwości skorzystania ze zwolnienia, i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według podstawowej stawki 22%, na mocy art. 41 ust. 1 ustawy. W ocenie organu w niniejszej sprawie transakcja zawierana pomiędzy cedentem a cesjonariuszem polegająca na przelewie wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, który przejmuje wierzytelność w celu jej realizacji we własnym imieniu, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jest świadczeniem usługi w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług i stanowi czynność odzyskiwania długów, wyłączoną ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Podniesiono również, iż skoro wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług to wszystkie czynności mieszczące się w zakresie przedmiotowym opodatkowania tym podatkiem, będą podlegały opodatkowaniu. Brak jest bowiem podstaw prawnych do uznania, iż opodatkowanie podatkiem od towarów i usług następuje w sposób wybiórczy, tzn. niektóre czynności objęte zakresem przedmiotowym realizowane przez podatnika podatku od towarów i usług są opodatkowane, a niektóre nie. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka podniosła, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie organu, w szczególności dotyczące uznania wartości wierzytelności za wynagrodzenie. Brak jest bowiem podstawowego elementu -odpłatności - przy zakupie wierzytelności za jej cenę nominalną. Brak ten skutkuje niemożnością uznania jej za świadczenie usług. Spółka podkreśliła także, iż pomiędzy stronami nie istnieje stosunek zobowiązaniowy, który nakładałby na cesjonariusza zobowiązanie do "wyręczania" cedenta z czynności zmierzających do odzyskania długu. Nabywca wierzytelności działa wyłącznie w swoim imieniu i na swoją rzecz dokonuje egzekucji zakupionej wierzytelności. To prowadzi do wniosku że cesja wierzytelności winna zostać uznana za usługę pośrednictwa finansowego gdzie indziej niesklasyfikowaną, zgodnie z załącznikiem nr 4 do ustawy o VAT. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu strona zarzuciła organowi naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z załącznikiem nr 4 do tej ustawy. Zdaniem skarżącej, nie można uznać zakupu wierzytelności w drodze cesji wierzytelności za usługę ściągania długów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał zajmowane w udzielonej interpretacji stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uwzględnił skargę wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. o sygn. akt I SA/Op 346/08 . Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy . Zdaniem Sądu, organ w interpretacji winien ustalić, czy cesja wierzytelności może być potraktowana w kategorii odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT, a jeżeli tak, to czy usługa taka podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług - jako usługa pośrednictwa finansowego gdzie indziej niesklasyfikowanego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, iż przelew wierzytelności opisany we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. Należy uznać, że nabywanie przez Spółkę wierzytelności w formie cesji bezwarunkowej, w celu ich windykacji w imieniu własnym Spółki i na jej rachunek stanowi usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym dla opodatkowania powyższej czynności bez znaczenia pozostaje fakt, że są to wierzytelności trudne, obciążone niskim ryzykiem wypłacalności dłużnika, przeterminowane. Nie podzielił Sąd poglądu skarżącej Spółki, że nie ma odbiorcy świadczenia, który uzyskałby z niego choćby potencjalną korzyść, gdyż odbiorcą wykonywanej przez Spółkę usługi jest zbywca wierzytelności, a uzyskana przez niego korzyść polega na uwolnieniu go od operacji windykacji długu oraz od ryzyka jego niespłacenia, w zamian za określone wynagrodzenie. Stwierdził Sąd jednak, że czynności opisanych we wniosku nie można zakwalifikować, jak uczynił to organ podatkowy, jako usługi ściągania długów. Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy. W załączniku tym pod poz. 3 wymienione są usługi pośrednictwa finansowego sekcja J, symbol PKWiU 65-67. Jednakże z treści tego załącznika wynika, że od powyższej zasady są wyjątki. Usługi wyraźnie wymienione w punktach od 1 do 9 zostały wyłączone ze zwolnienia spośród ogółu usług pośrednictwa finansowego sklasyfikowanych w sekcji J symbol 65-67. W punkcie 5 mowa jest o usługach ściągania długów oraz factoringu. Zdaniem Sądu transakcja zawierana pomiędzy cedentem a cesjonariuszem dotyczyła jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza. W żadnym razie z wniosku nie wynikało, że skarżąca zobowiązała się do jakichkolwiek działań polegających na ściąganiu długu na rzecz innego podmiotu. Nabywając we własnym imieniu i na własny rachunek cudzą wierzytelność za własne środki finansowe podatnik wchodzi w miejsce dotychczasowego wierzyciela. Z tą chwilą wykonana zostaje transakcja pomiędzy cedentem a cesjonariuszem. Dalsze losy wierzytelności są poza tą transakcją. Ewentualne podjęcie przez podatnika działań zmierzających do ściągnięcia długu nie będzie już wynikało z transakcji zawartej wcześniej z cedentem. Istniejący nadal dług podatnik będzie ściągał dla siebie, a nie dla innego podmiotu. Niewykluczone, że decydując się na takie kroki podatnik zawrze kolejną transakcję z innym podmiotem, który zobowiąże się do ściągnięcia długu na rzecz podatnika (aktualnego wierzyciela), ale wtedy będzie to inna transakcja, a wykonawcą usługi ściągania długu (usługodawcą) będzie ten inny podmiot, zobowiązany do opodatkowania świadczonej usługi. Wskazane wyżej okoliczności świadczą zdaniem Sądu o tym, że organ podatkowy niezasadnie uznał typową umowę przelewu wierzytelności jako usługę ściągania długu. W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z treścią załącznika nr 4 do ustawy. Sąd zalecił, aby przy powtórnym rozpoznawaniu wniosku skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uwzględnił przedstawione stanowisko. Organ mając na względzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ , będąc związanym oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania w udzielonej w dniu [...] interpretacji indywidualnej, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W szczególności stwierdził organ, że stanowisko Wnioskodawcy, iż usługa nabycia wierzytelności za 100 % jej wartości nie spełnia definicji świadczenia usług należy uznać za nieprawidłowe. Przyjmując za wyznacznik dalszego postępowania wskazany wyżej wyrok, organ uznał w wydanej interpretacji, że zakup wierzytelności w celu ich odzyskania we własnym zakresie lub w celu dalszej odsprzedaży mieści się w zakresie usług pośrednictwa finansowego i stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a także jest czynnością korzystającą ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu , pełnomocnik Skarżącej wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzucił jej naruszenie art. 14 c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu stwierdził, że przedstawiony przez organ wydający interpretację stan sprawy uprawnia do zarzucenia tej interpretacji naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Przez ocenę stanowiska, zdaniem pełnomocnika należy rozumieć wskazanie przez organ czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też nie a następnie uzasadnienie tej oceny. Zdaniem pełnomocnika organ nie wyjaśnił prawidłowo jak powinien postąpić podatnik w opisanym przez siebie stanie faktycznym, bez narażania się na negatywne skutki prawno-podatkowe swoich czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. Wydana przez Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, na wniosek Skarżącej, interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2009 r. nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. o sygn. akt I SA/Op 346/08 uwzględnił skargę na wydaną interpretację indywidualną, opartą na przedstawionym przez Skarżącą pytaniu . Sąd zalecił, aby przy powtórnym rozpoznawaniu wniosku skarżącej o udzielenie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uwzględnił przedstawione w wyroku stanowisko. Organ mając na względzie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, będąc związanym oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania w udzielonej w dniu 21 maja 2009 r. interpretacji indywidualnej, uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej zadała pytanie - czy nabycie wierzytelności w drodze przelewu wierzytelności za cenę nominalną podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? W uzasadnieniu wniosku Skarżąca stwierdziła, że w jej ocenie jednorazowy przelew wierzytelności nie może zostać zakwalifikowany jako świadczenie usług. Przesądzone zostało w cyt. wyżej wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r., iż organ prawidłowo stwierdził, że przelew wierzytelności opisany we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT. Nabywanie przez Spółkę wierzytelności należało zdaniem Sądu uznać, za usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Nie ulega zatem wątpliwości, że prawidłowo udzielona przez organ odpowiedź na zadane pytanie nie jest zbieżna ze stanowiskiem przedstawionym przez Skarżącą we wniosku. Zatem organ w wydanej ponownie w dniu [...] interpretacji uprawniony był do stwierdzenia, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe. W dalszej części wywodów przedstawionych w uzasadnieniu wniosku o udzielenie interpretacji Skarżąca przedstawiła alternatywne stanowisko, przy założeniu, że przelew wierzytelności podlegałby ustawie o podatku od towarów i usług. W tym zakresie również Sąd w wyroku wyżej wskazanym z dnia 17 grudnia 2008 r. zajął stanowisko, stwierdzając, że organ w interpretacji winien ustalić, czy cesja wierzytelności może być potraktowana w kategorii odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu ustawy o VAT, a jeżeli tak, to czy usługa taka podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług - jako usługa pośrednictwa finansowego gdzie indziej niesklasyfikowanego. Sądu uznał , że organ podatkowy niezasadnie uznał typową umowę przelewu wierzytelności jako usługę ściągania długu. Prawidłowo w wydanej ponownie interpretacji organ zajął stanowisko, stwierdzając, że zakup wierzytelności w celu ich odzyskania we własnym zakresie lub w celu dalszej ich sprzedaży, mieści się w zakresie usług pośrednictwa finansowego sklasyfikowanego według PKWiU w sekcji J ex (65-67). W tak ujmowanej usłudze mieści się instytucja przelewu wierzytelności, polegająca na przeniesieniu wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy zawartej umowy między zbywcą wierzytelności a jej nabywcą . Takie stanowisko prowadziło do wniosku, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT usługę taką zwalnia się z podatku od towarów i usług a to w oparciu o załącznik nr 4 do ustawy. Nie jest zdaniem Sądu uzasadniony zarzut naruszenia art. 14 c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z brzmieniem tych przepisów interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W wyroku z 12.02.2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt I FSK 157/08 wskazał cyt. "Przez ocenę prawną stanowiska pytającego (wnoszącego zapytanie) należy rozumieć wskazanie przez organ podatkowy, czy stanowisko pytającego jest prawidłowe, czy też jest nieprawidłowe z punktu widzenia przepisów prawa podatkowego, znajdujących zastosowanie w indywidualnej sprawie podatnika. Podkreślić należy, że zakres tej interpretacji zdeterminowany jest przede wszystkim przedstawionym przez stronę stanem faktycznym jak i stanowiskiem strony." Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę takie stanowisko w pełni aprobuje. Zagadnienie prawne przedstawione przez Skarżącą obliguje organ do tego by zgodnie z art. 14c § 2 O.p. stworzyć rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie ww. przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Takie stanowisko zostało przez organ zajęte i prawidłowo wyartykułowane, zatem nie ma podstaw aby stawiać zarzut naruszenia cytowanego przepisu. Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2009 r. nie narusza prawa, a zatem nie ma podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Skargę należało oddalić w oparciu o art. 153 ustawy a dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.