I SA/Gd 834/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik,, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi H.Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. I SA/Gd 834/09 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2008 r. Skarżąca H. Z. wystąpiła o wydanie zaświadczenia o wysokości podatku od nieruchomości – lokalu mieszkalnego położonego w C. ([...]), jaki powinna ona uiszczać w latach 2002-2005 oraz o wysokości podatku z tego tytułu uiszczonego przez płatnika – Spółdzielnię Mieszkaniową A. Skarżąca wskazała, że posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, którego część powierzchni (pokój o pow. 9 m2) w latach 1985-2005 wykorzystywała do prowadzenia działalności gospodarczej (gabinet lekarski); zaznaczyła, że podatek za przedmiotowy lokal pobierany był przez spółdzielnię w ramach opłat czynszowych, a zarząd spółdzielni odmawia jej wydania ww. zaświadczenia. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2009 r., [...], wydanym na podstawie art. 306a § 1 i 2 oraz art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej O.p., Burmistrz Miasta odmówił wydania wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżącej H. Z. nie jest stroną postępowania podatkowego, gdyż prawo własności do przedmiotowej nieruchomości przysługuje spółdzielni mieszkaniowej, która jest podatnikiem i płatnikiem podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1116 ze zm.) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu jest ograniczonym prawem rzeczowym o charakterze zbywalnym, podlegającym dziedziczeniu i egzekucji. Natomiast przedmiotem podatku od nieruchomości są lokale mieszkalne stanowiące odrębne nieruchomości. Skarżąca wniosła zażalenie wskazując, że podatek od nieruchomości był pobierany nielegalnie i nigdy nie był rozliczany przez spółdzielnię mieszkaniową z urzędem miasta, a skoro tak – to ma ona interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia skoro powinna skorygować swe zeznanie roczne w podatku dochodowym. Ponadto wskazała, że jej wniosek o zaświadczenie dotyczy kwestii rozliczenia z tytułu zastosowania stawki podatku od nieruchomości przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844, ze zm.) – związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia H. Z., zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2009 r. w całości podtrzymało rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji, powołując się na art. 306a O.p., wskazał, że organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie wnioskodawcy i w jego granicach, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy o zaświadczenie ubiega się osoba ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Następnie Kolegium przywołało brzmienie art. 3 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844), zwanej dalej upol, które regulują zakres podmiotowy i przedmiotowy podatku od nieruchomości. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że lokal mieszkalny będący przedmiotem spółdzielczego własnościowego prawa nie stanowi odrębnej nieruchomości, dlatego też Skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości; w niniejszej sprawie jest nim spółdzielnia mieszkaniowa. Organ drugiej instancji wyjaśnił przy tym, że dane dotyczące rozliczeń dokonywanych przez spółdzielnię mieszkaniową z organem podatkowym z tytułu podatku od nieruchomości objęte są tajemnicą skarbową, zaś sposób rozliczeń pomiędzy spółdzielnią a lokatorem nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentach będących w posiadaniu organu podatkowego. W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia postanowienia Burmistrza. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła H. Z. Podniosła, że pobieranego przez spółdzielnię mieszkaniową przez okres prowadzonej działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym podatku od nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) upol nie można uznać za składnik opłat eksploatacyjnych. Zdaniem Skarżącej spółdzielnia pobierała od niej i odprowadzała uiszczone przez nią podatki. Z tego względu powinna jej zostać udzielona informacja w jaki sposób i czy w ogóle zapłacone przez Skarżącą podatki za pośrednictwem spółdzielni mieszkaniowej były odprowadzane do organu podatkowego. Również zarząd spółdzielni bezpodstawnie odmówił Skarżącej wydania takiego zaświadczenia stwierdzając, że Skarżąca przez 20 lat prowadziła w swym lokalu działalność gospodarczą (gabinet lekarski) bez zgody zarządu spółdzielni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Do pisma procesowego z 1 grudnia 2009r. Skarżącą, podtrzymując swe twierdzenia i wskazując, iż odmowa wydania tego rodzaju zaświadczeń (...) może dotknąć wyłącznie osoby prowadzące działalności gospodarcze w lokalach mieszkalnych, ponieważ w przypadku kontroli finansowej są narażone na przypis podatku dochodowego z tytułu zaliczonego w koszty podatku od nieruchomości (...) -dołączyła kserokopię odpisu z pisma skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 grudnia 2004r., w którym spółdzielnia potwierdza brak zgody na prowadzenie przez Skarżącą w ww. lokalu działalności gospodarczej w postaci gabinetu lekarskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: I. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności ( art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. II. Uregulowane przepisami Działu VIIIa Ordynacji podatkowej postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń ma szczególny, uproszczony charakter (por.: J. Zubrzycki (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. UNIMEX, Wrocław, 2003 r., str. 938). Ten szczególny charakter ujawnia się w tym, że w ramach przedmiotowego postępowania obowiązkiem organu podatkowego, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306b § 1 O.p.). W tym celu prowadzić można przewidziane w art. 306b § 2 O.p. niezbędne postępowanie wyjaśniające. Jego istota sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. W konsekwencji tego czynione przez organ ustalenia są ograniczone, bowiem wydający zaświadczenie organ nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w dyspozycji tegoż organu. Tym samym więc do postępowania tego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2006 r., w sprawie sygn. akt I FSK 528/05). Z mocy art. 306a § 4 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, w granicach żądania wnioskodawcy, tym samym nie jest dopuszczalne wydanie zaświadczenia o innej niż żądana treści. Jeśli bowiem okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o żądanej treści, organ podatkowy zobowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści, które zgodnie z art. 306c O.p. następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Przestrzeganie zasady związania organu żądaniem strony jest bardzo istotne, ponieważ na wydane zaświadczenie nie przysługuje stronie zażalenie; służy ono jedynie w wypadku wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Zatem, obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący postępowanie o wydanie zaświadczenia, jest porównanie treści żądania strony ze stanem rzeczy wynikającym ze wszelkich, prowadzonym przez niego danych i znajdujących się w jego posiadaniu (art. 306 b § 1 i § 2 O.p.). W konsekwencji, gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia pozwalają na stwierdzenie braku zgodności między treścią żądania, a stanem rzeczywistym wynikającym z posiadanych przez organ danych, to taka sytuacja wymusza na organie wydanie postanowienia odmawiającego wydanie zaświadczenia. III. Skarżąca w swym wniosku z 27 kwietnia 2009r. złożyła prośbę o wydanie zaświadczenia o wysokości podatku od nieruchomości od lokalu mieszkalnego, w którym prowadzi działalność gospodarczą w postaci gabinetu lekarskiego, jaki powinna ona uiszczać od 2002 r. do 2005 r. oraz o wysokości podatku z tego tytułu uiszczonego przez Spółdzielnię Mieszkaniową A. Skarżąca wskazała, że posiada własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu, którego część powierzchni w latach 1985-2005 wykorzystywała do prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym wskazała, że podatek od nieruchomości za przedmiotowy lokal pobierany był przez spółdzielnię w ramach opłat czynszowych, a zarząd spółdzielni odmawia wydania jej ww. zaświadczenia. W skardze do WSA w Gdańsku Skarżąca podkreśliła, że wydanie zaświadczenia jest uzasadnione jej interesem prawnym bowiem winna móc wykazać, w razie kontroli podatkowej, w jakiej wysokości uiszcza podatek od nieruchomości jako osoba prowadząca działalność gospodarczą; co tym bardziej jest uzasadnione, że spółdzielnia odmówiła wydania takiego zaświadczenia wskazując, że w tym lokalu mieszkalnym działalność gospodarcza prowadzona jest bez zgody władz spółdzielni. IV. Mając na uwadze wskazany stan prawny i charakter instytucji wydania zaświadczenia w rozumieniu Ordynacji podatkowej jak i stan faktyczny sprawy, wydanie postanowienia o odmowie wydania Skarżącej zaświadczenia o wysokości należnego i opłaconego podatku od nieruchomości jakim jest lokal mieszkalny wykorzystywany przez Skarżącą częściowo na działalność gospodarczą – jest uzasadnione. Po pierwsze - nie ma w sprawie zastosowania dyspozycja art. 306a § 2 pkt 1 O.p., bowiem nie istnieje przepis obowiązującego prawa, który wymagałby - we wskazanym przez Skarżącą we wniosku z 27 kwietnia 2009r. stanie faktycznym - urzędowego potwierdzenia określonych we wniosku faktów i stanu prawnego. Nawet gdyby przyjąć argumentację jaką Skarżąca zawarła dopiero na etapie uzasadnienia skargi, to podkreślić należy, iż do zgodnego z prawem zaliczenia wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodu uzyskanego z prowadzonej działalności gospodarczej nie jest niezbędne okazanie urzędowi skarbowemu żądanego zaświadczenia. Po drugie – Skarżąca nie wykazała ani w uzasadnieniu złożonego wniosku z 27 kwietnia 2009r., ani też w toku postępowania, interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia, tym samym w sprawie nie ma również zastosowania art. 306a § 2 pkt 2 O.p. W wyroku z 21 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1612/08 postawił tezę, iż wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym zarazem potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nie istnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie (opubl. w: LEX nr 519918). W uzasadnieniu tego orzeczenia WSA wskazał, że podstawą do wydania zaświadczenia przez dany organ są wyłącznie prowadzone przez ten organ "ewidencje, rejestry lub z inne dane znajdujące się w jego posiadaniu", a w przypadku zaświadczenia obejmującego kwestię rozliczeń podatkowych - "dokumentacja danego organu podatkowego", a także "informacje otrzymane od innych organów podatkowych". Innymi słowy, możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści potwierdzającej fakty albo stan prawny, tudzież mieszczące się w nich niezaleganie w podatkach lub stan zaległości, determinowana jest tym, co wynika z dokumentacji (ewidencji, rejestrów) i innych danych, które są w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie oraz informacji pozyskanych od innych organów podatkowych, jeśli chodzi o rozliczenia podatku. W takim stanie rzeczy obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek o wydanie zaświadczenia jest sprawdzenie tego, co wynika z będących w jego dyspozycji materiałów w odniesieniu do przedmiotu objętego wnioskiem. Jeśli żądanie zawarte we wniosku o wydanie zaświadczenia ma potwierdzenie we wskazanych źródłach (dokumentach, danych lub informacjach), wówczas wydawane jest zaświadczenie o żądanej treści. W przeciwnym razie, organ ma obowiązek wydać zaskarżalne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1356/04, opubl. w: LEX nr 202335). W rozpoznawanej sprawie, wobec treści skargi, należy raz jeszcze podkreślić, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie jest uprawniony do dokonywania ocen prawnych w zakresie zgodności z przepisami prawa tego, co w przedmiocie objętym żądaniem wynika z materiałów na których opiera się organ, czy to co w tym materiale jest winno było być właśnie takie, lecz jedynie ma obowiązek w oparciu o ten materiał ustalić, jak ów przedmiot się przejawia w tym materiale, jaki jest w jego świetle. Możliwość natomiast prowadzenia przez organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie sprowadza się wyłącznie do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. Przedmiotem tego postępowania nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków, ani też dokonywanie ocen prawnych, bowiem na postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaświadczenia lub odmowę jego wydania składają się wyłącznie czynności materialno-techniczne, a w ramach takiego postępowania organ bada, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego bądź stanu prawnego, którego poświadczenia żąda wnioskodawca. Reasumując: nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, tj. przyznać albo ograniczyć bądź pozbawić uprawnienia, albo też nałożyć, zdjąć lub ograniczyć obowiązki. V. Z powyższego wynika, iż Skarżąca w wyniku postępowania o wydanie zaświadczenia nie uzyska efektu uregulowania stosunku zobowiązaniowego ze spółdzielnią mieszkaniową w związku z faktem wykorzystywania części lokalu mieszkalnego na prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Powodem tego jest między innymi wskazany uprzednio fakt, iż obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek o wydanie zaświadczenia jest wyłącznie sprawdzenie tego, co wynika z będących w jego dyspozycji materiałów w odniesieniu do przedmiotu objętego wnioskiem. To w jaki sposób dana spółdzielnia mieszkaniowa kalkuluje stawki opłat czynszowych i co wchodzi w skład takiej opłaty nie jest objęte dokumentacją jaka jest w dyspozycji urzędu skarbowego. Z drugiej zaś strony na marginesie wskazać wypada, iż między innymi z mocy art. 64 ustawy z 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. 2003, nr 119, poz. 116 ze zm.) spółdzielnia jest obowiązana, na żądanie członka spółdzielni, właściciela lokalu niebędącego członkiem spółdzielni lub osoby niebędącej członkiem spółdzielni, której przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, przedstawić kalkulację wysokości opłat. Organ podatkowy danymi takimi – jak wskazano - nie dysponuje, a zgodnie z dyspozycją art. 306b § 1 O.p. organ jest obowiązany wydać zaświadczenie (w przypadkach wskazanych w dyspozycji art. 306a § 2 O.p.), jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Do postępowania wyjaśniającego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej. A contrario, w sytuacji gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w dyspozycji organu, który zaświadczenie to ma wydać, bądź też gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, organ odmawia wydania zaświadczenia, podstawę do czego stanowi przepis art. 306c in fine Ordynacji podatkowej Zaświadczenie stanowi bowiem wynikający z dokumentacji jaką dysponuje akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, a zatem organ nie może w sposób arbitralny przesądzać o kwestiach wątpliwych, nieznanych mu z własnych danych. VI. Instytucję wydania zaświadczenia charakteryzuje pięć przesłanek: 1) jest to akt przewidziany przepisem prawa, 2) wydawany jest na żądanie osoby, która się o niego ubiega, 3) osoba ubiegająca się o ten akt musi wykonać obowiązek uprawdopodobnienia swojego interesu prawnego w jego uzyskaniu, 4) jest to akt potwierdzający określone fakty lub stan prawny, 5) akt jest wydawany przez organ administracyjny. Tak więc, wbrew stanowisku organu odwoławczego wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia osobą ubiegającą się o wydanie zaświadczenia może być w zasadzie każdy, kto ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego – co oznacza, że wniosek o wydanie zaświadczenia nie musi pochodzić od podatnika, jednak ta kwestia nie przesądza w tej sprawie o konieczności wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obiegu prawnego. Należy bowiem pamiętać o ograniczeniach, które wynikają z ochrony prawnej danych osobowych oraz z tajemnicy skarbowej, a to oznacza, że nie każdy może uzyskać zaświadczenie o sytuacji podatkowej innej osoby. Zasadnie organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazuje – w tym stanie faktycznym sprawy - na tajemnicę skarbową w zakresie obowiązków podatkowych spółdzielni mieszkaniowej oraz okoliczności czy z obowiązków tych wywiązuje się. Należy przywołać przepisy działu VII Ordynacji podatkowej omawiające instytucję tajemnicy skarbowej. _@POCZ@__@KON@_ Z mocy art. 293 _@POCZ@__@KON@_ § 1 O.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. _@POCZ@__@KON@_ Przepis ten stosuje się również do danych zawartych w informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez inne podmioty, w aktach dokumentujących czynności sprawdzające, w_@POCZ@__@KON@_ aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej oraz aktach postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, dokumentacji rachunkowej organu podatkowego, informacjach uzyskanych przez organy podatkowe z banków oraz z innych źródeł, w informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa Ordynacji podatkowej (por. art. 293 § 2 O.p.). Reasumując: 1/ co prawda art. 306a § 2 Ordynacji podatkowej sformułowany jest w sposób kategoryczny (...) zaświadczenie wydaje się (...), jednak nie oznacza to, że organ ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, nawet w przypadku (który w tej sprawie nie zaistniał) - gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny; o tym, kiedy organ zobligowany jest dokonać urzędowego poświadczenia rozstrzyga art. 306b § 1 O.p.; 2/ istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p., sprowadza się jedynie do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, bowiem organ nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawienia zaświadczenia danych, które nie znajdują się w jego dyspozycji. Sąd uznając, w oparciu o art. 145 p.p.s.a. a contrario, że w niniejszej sprawie nie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz nie zaistniały przesłanki skutkujące stwierdzeniem jego nieważności, bądź stwierdzeniem wydania z naruszeniem prawa, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. EK