II SA/Wa 1301/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, WSA Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej -oddala skargę- Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. N. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], którą odmówiono zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Komendant Główny Policji wskazał, że decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], nr [...] B. N. uzyskał pozwolenie na trzy egzemplarze broni palnej do celów sportowych (jedną jednostkę broni centralnego zapłonu oraz dwie jednostki broni bocznego zapłonu). Natomiast pismem z dnia 7 lutego 2009 r. B.N. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] maja 2007 r. poprzez udzielenie pozwolenia na posiadanie dodatkowo czterech jednostek broni palnej do celów sportowych w tym: trzech egzemplarzy broni palnej sportowej bocznego zapłonu i jednego egzemplarza broni palnej centralnego zapłonu. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że od dnia 29 maja 2006 r. posiada patent strzelecki wydany przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, od dnia 27 września 2006 r. licencję tegoż Związku na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych i śrutowych, a od dnia 13 maja 2008 r. licencję sędziego strzelectwa sportowego. Wskazał też, iż od dnia 15 lutego 2006 r. był członkiem Klubu Strzelectwa Sportowego [...], a obecnie (począwszy od dnia 1 grudnia 2006 r.) należy do Klubu [...]. Wyjaśnił także, iż jako członek tego Klubu, bierze udział w organizowanych zawodach szczebla krajowego i międzynarodowego (dyplomy i wszelkie zaświadczenia dostarczył przy ubieganiu się o pozwolenie na broń palną sportową), a także systematycznie bierze udział w strzelaniach w ramach Ligi [...] Okręgu PZSS, na dowód czego przedstawił kolejne dyplomy oraz dokumenty potwierdzające jego udział w tych zawodach. Dodał też, iż posiadanie wyłącznie jednego modelu broni w danym kalibrze często zmusza go do rezygnacji z poszczególnych konkurencji, gdyż współzawodnicy posiadający kilka jednostek broni w danym kalibrze nie dając mu żadnych szans na zajęcie wysokiego miejsca w danej konkurencji. Do wniosku skarżący dołączył, m. in.: zaświadczenie wydane przez Klub [...] potwierdzające jego członkostwo w klubie od grudnia 2006 r., współorganizowanie przez niego zawodów strzeleckich oraz jego udział w zawodach na szczeblu krajowym i zagranicznym, a także dyplomy i zaświadczenia potwierdzające jego uczestnictwo w poszczególnych zawodach i treningach strzeleckich od czasu uzyskania pozwolenia na broń palną sportową. Ponadto, w toku postępowania skarżący przedłożył organowi I instancji zaświadczenie PZSS nr [...] wydane na podstawie art. 53b ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 ze zm.). Komendant Wojewódzki Policji w P. po rozpatrzeniu wniosku B. N. uznał, iż brak jest podstaw do pozytywnego jego załatwienia i decyzją z dnia [...] maja 2009 r. odmówił zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej do celów sportowych. Od tej decyzji B. N. wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Jego zdaniem, stopień, na którym uprawia strzelectwo sportowe, argumentacja wskazana we wniosku oraz przedłożone dokumenty stanowią podstawę do rozszerzenia posiadanego pozwolenia na broń o wnioskowane egzemplarze broni palnej sportowej. Rozpoznając sprawę w II instancji Komendant Główny Policji uznał, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. jest prawidłowa. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia i stwierdził, że w myśl art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Dalej organ wyjaśnił, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie tego przepisu nie stosuje się przepisów prawa materialnego - w tym przypadku - ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), a jedynie bada czy zachodzą przesłanki wskazane w przepisie art. 155 k.p.a.. Przepis ten ma bowiem charakter fakultatywny, co oznacza, iż rozstrzygnięcie, czy należy wzruszyć decyzję, czy też pozostawić ją w dotychczasowym kształcie, zapada w ramach uznania administracyjnego. Doznaje ono jednak na gruncie przepisów prawa procesowego ograniczenia poprzez dyspozycję art. 7 k.p.a. Organ rozpatrując wniosek strony ma obowiązek ważyć tak racje interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a wszelkie zmiany stanu faktycznego ocenić w świetle tych dwóch interesów. Zdaniem organu odwoławczego, uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku, gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, wówczas może zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych przedmiotem postępowania jest ustalenie przesłanek do zmiany lub uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, o czym świadczy treść przepisu art. 154 § 2 k.p.a., który zgodnie z art. 155 stosuje się odpowiednio. Postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony i czy ewentualnemu uchyleniu nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych. Oznacza to, że samo uzyskanie prawa do posiadania broni do celu sportowego nie daje gwarancji uzyskania zgody organów Policji na każdą kolejną jednostkę broni w trybie art. 155 k.p.a. Organy Policji właściwe w tego rodzaju sprawach muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć na względzie interes społeczny (bezpieczeństwo i porządek publiczny) - vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lutego 2007 r., VI SA/Wa 1975/06, niepublikowany. W oparciu o przedstawione przez skarżącego dokumenty organ ustalił, iż po uzyskaniu w maju 2007 r. pozwolenia na broń, skarżący sześć razy (w 2008 r.) wziął udział w zawodach strzeleckich, przeważnie szczebla okręgowego, z broni palnej sportowej bocznego zapłonu, osiągając wyniki sytuujące go na miejscach od 2 do 18. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dokumentów, potwierdzających, iż brał udział w zawodach z broni palnej sportowej centralnego zapłonu (pistoletu), o której posiadanie wnioskował. Jednocześnie Komendant Główny Policji wskazał, że nie neguje kwalifikacji strzeleckich strony, jednakże przedmiotem prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. postępowania nie jest ustalanie kwalifikacji sportowych strony (te zostały potwierdzone w dacie wydania jej pozwolenia na bron sportową), a jedynie sprawdzenie czy zachodzą przesłanki określone w tym przepisie uzasadniającego wnioskowaną zmianę decyzji. Potrzebę zakupu kolejnych jednostek broni skarżący motywował chęcią posiadania broni bardziej precyzyjnej, ponieważ - jak wyjaśnił - przy pierwszym zakupie, z braku doświadczenia dokonał wyboru broni, która nie pozwala mu na uzyskiwanie lepszych wyników strzeleckich. Wprawdzie organ nie zakwestionował twierdzenia skarżącego, że aktualnie posiadana przez niego broń nie spełnia jego oczekiwań, niemniej jednak uznał, że problem ten skarżący może rozwiązać poprzez zbycie obecnie posiadanej broni i nabycie w jej miejsce kolejnej jednostki broni, odpowiadającej już jego potrzebom. Z tych względów organ II instancji uznał, że odmowa zmiany decyzji rozszerzającej prawo do posiadania przez B. N. broni palnej sportowej na kolejne jej jednostki nie narusza jego interesu, bowiem dysponuje on w ramach pozwolenia na broń palną w celach sportowych trzema egzemplarzami broni (jedną jednostką broni centralnego zapłonu oraz dwiema jednostkami broni bocznego zapłonu), które niewątpliwie pozwalają mu czynnie uprawiać strzelectwo sportowe na dotychczasowych zasadach, o czym świadczą przedstawione przez skarżącego dokumenty. Organ II instancji zauważył także, że skarżący ani nie przedstawił żadnych aktualnych komunikatów z zawodów strzeleckich z pistoletu centralnego zapłonu, ani nie wykazał swojego zaangażowania w uprawianie strzelectwa z tego rodzaju broni sportowej, a tym samym nie przekonał organów Policji, że za zmianą ostatecznej decyzji w zakresie tej właśnie broni przemawia jego słuszny interes. Analizując ustalone w toku postępowania okoliczności Komendant Główny Policji nadto podkreślił, iż jakkolwiek przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie w trybie art. 155 k.p.a. decyzji wydającej pozwolenie na broń palną sportową w zakresie liczby jej egzemplarzy, o tyle w przedmiotowej sprawie taka zmiana nie leży w interesie społecznym, który przejawia się w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z autentycznej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie na broń przyznano. Organ odwoławczy nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Według Komendanta Głównego Policji posiadanie przez skarżącego uprawnień sędziego strzelectwa sportowego klasy trzeciej nie stanowi podstawy do zmiany decyzji w żądanym przez niego zakresie, gdyż ani uzyskanie tych uprawnień, ani ewentualne korzystanie z nich nie wymaga posiadania broni własnej. W końcowej części uzasadnienia decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, że w chwili obecnej B. N. posiada wystarczającą do stopnia uprawiania przez niego strzelectwa sportowego ilość broni, a posiadając aż trzy jej egzemplarze może w dowolny sposób regulować ilość broni sportowej niezbędnej do uprawniania przez niego strzelectwa w konkretnych konkurencjach. W konsekwencji, w rozpoznanej sprawie interes skarżącego w posiadaniu kolejnych jednostek broni musiał ustąpić przed interesem społecznym, a zmiana decyzji nie była możliwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. N. zarzucił powyższej decyzji wydanie jej z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że osiąganie wyższych niż przeciętne wyników w sportach strzeleckich jest ewidentnie uzależnione od technicznych właściwości dostępnej broni oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony poprzez stwierdzenie, że skarżący może zbyć posiadaną broń i nabyć w jej miejsce inną. Zdaniem skarżącego, orzekające w sprawie organy naruszyły także art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji odwołując się do pozaustawowego kryterium i stwierdzając, że tylko osiąganie wybitnych, ponadprzeciętnych wyników sportowych uzasadnia przyznanie pozwolenia na posiadanie broni lub powiększenie liczby posiadanych jednostek broni. Powyższy zarzut skarżący sformułował pod adresem Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., a w stosunku do organu odwoławczego sformułował zarzut, iż organ ten, poprzez stwierdzenie, iż nie neguje kwalifikacji strzeleckich skarżącego w ogóle nie dokonał w tym zakresie kontroli decyzji wydanej w I instancji. Skarżący postawił także zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 k.p.a. Uznał, iż organy całkowicie pominęły fakt posiadania przez niego pozwolenia na broń palną sportową i czynnego uprawiania strzelectwa sportowego popartego licznymi dokumentami, składanymi również na wezwanie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty powołane w wydanych w sprawie decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że na mocy decyzji Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych w liczbie trzech egzemplarzy, w tym: jednego egzemplarza broni sportowej centralnego zapłonu i dwóch egzemplarzy broni sportowej bocznego zapłonu. Natomiast we wniosku o zmianę powyższej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. skarżący wystąpił o powiększenie ilości posiadanych egzemplarzy broni o kolejne dwa egzemplarze pistoletu sportowego bocznego zapłonu, jeden egzemplarz karabinka bocznego zapłonu i jeden egzemplarz pistoletu sportowego centralnego zapłonu. Oczywistym jest zatem, że organ treść wniosku skarżącego zobowiązany był rozpoznać w oparciu o przesłanki określone w art. 155 k.p.a. W myśl art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z wykładni gramatycznej tego przepisu wynika, że organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję ostateczną, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Uwzględniając regułę interpretacyjną zawartą w przepisie art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a., należy przyjąć, że przedmiotem postępowania określonego w art. 155 jest stwierdzenie istnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. W przypadku gdy organ administracji publicznej ustali istnienie tych przesłanek, wówczas może uchylić lub zmienić dotychczasową decyzję ostateczną. Przedmiotem zatem tego postępowania jest jedynie ustalenie przesłanek do zmiany lub uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej. Przemawia za tym treść przepisu art. 154 § 2, który zgodnie z art. 155 stosuje się odpowiednio (por. pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1207/95, Lex nr 27431, że: "Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej (art. 155 k.p.a.) jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany takiej decyzji ze względu na interes społeczny i słuszny interes strony, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości zastosowania przepisów prawa przy wydawaniu decyzji ostatecznej. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych", oraz A. Wróbel [w::] Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, komentarz do art. 155 k.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż organ prawidłowo wskazał, iż przepisy szczególne nie zawierają zakazu zmiany lub uchylenia decyzji zezwalającej na posiadanie broni. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo też uznał, że za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny, który wymaga, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z autentycznej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie na broń wydano. W ocenie Sądu, takie stanowisko organu pozostaje w zgodzie z celem jaki przyświecał ustawodawcy w restrykcyjnym unormowaniu dostępu do broni. Przepisy ustawy o broni i amunicji służą bowiem ochronie interesu społecznego i to, jak słusznie zauważył organ, w aspekcie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przykładem trafności tego stanowiska jest choćby regulacja art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, którą wprowadzono katalog niezbędnych składników decyzji o pozwoleniu na broń i tym samym nałożono na organy Policji obowiązek określania w decyzji zarówno celu, w jakim pozwolenie wydano, rodzaju broni, jak i liczby egzemplarzy broni. Nie budzi wątpliwości przy tym, że wszystkie te elementy pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym. Jako prawidłowe należy również uznać stanowisko organu dotyczące niewystępowania w sprawie pozytywnej przesłanki słusznego interesu strony. Należy zauważyć, że skarżący posiada już trzy egzemplarze broni palnej sportowej. Posiadanie kolejnych czterech egzemplarzy skarżący uzasadniał koniecznością posiadania broni lepszej technicznie, która dorównywałaby, jak to określił, "sprzętowi wyczynowemu" używanemu przez jego kolegów z Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Zdaniem skarżącego, dopiero tego rodzaju broń pozwoliłaby mu na udział i osiągnięcie lepszych wyników w większości konkurencji strzeleckich. Podkreślił, że dotychczas udział ten jest ograniczony do konkurencji zgodnych z posiadanymi egzemplarzami broni. W ocenie WSA w Warszawie, w tym zakresie organ dokładnie przeprowadził analizę zgromadzonego materiału dowodowego i zasadnie stwierdził, że skarżący nie przedstawił żadnych aktualnych komunikatów z zawodów strzeleckich z pistoletu centralnego zapłonu, ani nie wykazał swojego zaangażowania w uprawianie strzelectwa z tego rodzaju broni sportowej. Przede wszystkim zaś Komendant Główny Policji trafnie zauważył, że w posiadaniu skarżącego pozostają aż trzy egzemplarzy broni palnej sportowej i może on poprzez zbycie jednego z tych egzemplarzy i zakup w jego miejsce innego, uzyskać broń sportową odpowiadającą jego aktualnym potrzebom. Na taki sposób uzyskania broni zezwala wprost art. 21 ust.1 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym dopuszcza się zbywanie broni i amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na ten sam rodzaj broni. Ponadto, z akt administracyjnych wynika, że skarżący jest od 2006 r. członkiem klubu strzeleckiego i w jego ramach realizuje swoje zainteresowania strzelectwem sportowym. Uprawianie strzelectwa sportowego powinno być realizowane także przy użyciu broni klubowej. Należy bowiem podkreślić, że celem tworzenia klubów strzeleckich jest umożliwienie ich członkom uprawiania strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego. Celem takim nie jest natomiast umożliwienie określonej, zorganizowanej grupie ludzi uzyskania indywidualnych pozwoleń na broń (por. także uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1619/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/09F4219B28). W tej sytuacji, to także klub strzelecki, do którego należy skarżący, powinien stworzyć mu odpowiednie warunki techniczne i organizacyjne, tak aby skarżący, jako jego członek, ale i jako jego reprezentant w zawodach strzeleckich, mógł rozwijać swoje umiejętności strzeleckie i uzyskiwać lepsze wyniki sportowe. W konsekwencji, w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że w sprawie nie zachodzi pozytywna przesłanka, o której mowa w art. 155 k.p.a. in fine (słuszny interes strony), a wobec tego zmiana decyzji w sposób zgodny z żądaniem skarżącego nie jest możliwa. Reasumując, stwierdzić należy, iż rozpatrując sprawę organy nie naruszyły art. 155, art. 6, 7, 8, 77 § 1 oraz 138 § 2 pkt 1 k.p.a. Nie został również naruszony przepis art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 10 ust. 1 stanowi bowiem, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Natomiast w myśl art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Jak już była mowa o tym powyżej, przedmiotem postępowania w trybie art. 155 k.p.a., jest jedynie ustalenie przesłanek do zmiany lub uchylenia decyzji dotychczasowej. Wskazane powyżej przepisy ustawy o broni i amunicji nie stanowiły zatem prawnej podstawy rozstrzygnięcia. W rezultacie, wydana przez Komendanta Głównego Policji decyzja odpowiada prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.