VII SA/Wa 1900/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca2009r znak: [...], odmawiającej uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r.. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] lipca 2004r., znak: [...], nakazującą na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane A. C. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej, pełniącego funkcję gospodarczą o wymiarach w rzucie poziomym, po obrysie 5.50m x 8.10 m. odbudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, w narożniku północno-zachodnim działki nr [...]. położonej w [...] przy ul. P., gmina Miasta [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], decyzją z dnia [...] lipca 2004r.. znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi rozbiórkę w/w obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że A. C., bez wymaganego pozwolenia na budowę w 2000r., w istniejącym obiekcie wykonała roboty budowlane polegające na zmianie konstrukcji dachu przedmiotowego budynku oraz wykonaniu ściany frontowej z bloczków gazobetonowych. Stwierdził też, że A. C., nie wykonała, nałożonych postanowieniem z dnia [...] września 2003r., znak: [...], obowiązków stwarzających możliwość legalizacji robót. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania A. C. decyzją z dnia [...] października 2004r.. znak: [...]. utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r., znak: [...] kontrolowana była w postępowaniu nieważnościowym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] marca 2005r.. znak: [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r.. znak: [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2005r.. znak: [...]. Następnie doszło do sądowej kontroli ww. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2006r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1502/05, oddalił skargę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 maja 2007r.. sygn. akt II OSK 782/06, oddalił skargę kasacyjną. Wnioskiem z dnia 10 lipca 2007r., (sprostowanym pismem z dnia 13 lipca 2007r.) A. C. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r.. znak: [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2007r., odmówił wznowienia postępowania - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008r, uchylił to rozstrzygnięcie, a następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008r.. znak: [...] na podstawie art. 150 § 1 i art. 149 §1 w związku z art. 145 § ł pkt 5. ó. 7 i art. 148 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie, w sprawie Po ponownym rozpatrzeniu sprawy (wcześniej - decyzją z dnia [...] czerwca 2009r..Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r..) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uchylenia opisanej wyżej decyzji ostatecznej [...]o Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r.. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.. określa, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne łub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję. Zdaniem organu, we wznowionym postępowaniu, pełnomocnik strony oparł się na sformułowanej już w postępowaniu zwyczajnym tezie, iż wykonane w latach 2000-2001 roboty budowlane nie polegały na odbudowie obiektu i nie wymagały pozwolenia na budowę, choć tak uznały wszystkie orzekające dotychczas w tej sprawie organy nadzoru budowlanego, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i Naczelny Sąd Administracyjny) Organ wskazaMve wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania na tę okoliczność przedstawiono, jako nowe dowody dokumenty: opinię techniczną dotycząca konstrukcji budynku gospodarczego na terenie nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...], w [...] ze stycznia 2006r., ekspertyzę techniczną [...] tego w aspekcie wykonanych prac budowlanych po 2000 - z listopada 2007r. Skoro decyzja ostateczna w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu została wydana w dniu [...] października 2004r. - zatem omawiane dowody w dniu wydawania decyzji nie istniały. Ponadto nie można przyjąć, że w tej sprawie nową okolicznością faktyczną jest twierdzenie inwestora, iż wykonana odbudowa obiektu budowlanego stanowiła tylko remont - znane organom nadzoru budowlanego od początku postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania A. C. zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jej uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że skarżąca na dowód tego, że przedmiotowy budynek został odremontowany, a nie jak ustaliły w postępowaniu zwykłym organy odbudowany wskazała, jako nowe dowody zdjęcia przedmiotowego budynku sprzed okresu wykonywania robot budowlanych w 2001 r. -plan ciągu komunikacyjnego stołówki na 50 osób, - umowę najmu z dnia 23 kwietnia 1971r., skarżąca przedstawiła opinie techniczne, dotyczące oraz oświadczenie wykonawcy remontu w 2001 r. M. M. z dnia 5 lipca 2007r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawą wydania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r., o nakazie rozbiórki było niespełnienie przez A. C. nałożonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], postanowieniem z dnia [...] września 2003r., określonych obowiązków. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie całościowy materiał dowodowy, na którym oparto w/w badaną decyzję składał się z ustaleń dowodów, protokółów, dokonanych przez organy nadzoru budowlanego, które to dowody podlegały ocenie przez organ wydający rozstrzygnięcie stosownie do art. 80 k.p.a. . W tej sytuacji przedstawiona po wydaniu w/w decyzji ostatecznej opinia techniczna, dotycząca konstrukcji budynku gospodarczego ze stycznia 2006r., oraz ekspertyza techniczna [...], obiektu budowlanego w aspekcie wykonanych prac budowanych po roku 2000r. - z listopada 2007r., nie stanowią przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem nie istniały (w myśl tegoż przepisu) w dacie wydania badanej ostatecznej decyzji. Także fakty płynące z tych opinii, nie można uznać za istotne, względem badanej decyzji. Opinie te bazują na materiałach, które w głównej mierze pochodzą z okresu sprzed wydanej ostatecznej decyzji rozbiórkowej jak i sprzed wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawie tej inwestycji (np. protokóły z oględzin wykonane przez służby nadzoru budowlanego), które były znane i oceniane już przez organy wydające te decyzje, czy też przez Sądy orzekające w tej sprawie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, także złożone oświadczenie M. M. z dnia [...] lipca 2007r., z treści, którego wynika, że w 2001 r., wykonywał on prace remontowe bez zmiany i naruszenia konstrukcji obiektu, nie może spełniać przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z tych samych przyczyn, co powyższe opinie, albowiem jest tylko subiektywną oceną.. Organ wskazał, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Jeżeli skarżąca uważa, że w sprawie pojawił się nowy dowód w postaci opinii biegłego, to dowód ten nie może być podstawą wznowienia postępowania, gdyż nie istniał w momencie wydania decyzji. Jeśli natomiast skarżąca stoi na stanowisku, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, to okolicznością taką nie może być sam fakt wydania opinii, lecz co najwyżej twierdzenia z tej opinii wynikające. Jednakże treść opinii stanowi w istocie odmienna ocenę stanu faktycznego od tej, którą organ przeprowadził w ostatecznej decyzji administracyjne. Zatem odmienna interpretacja, ocena tych dowodów i tego stanu faktycznego ustalonego w dotychczasowym postępowaniu, przez ww. ekspertów, nie może prowadzić do uchylenia badanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odmienna ocena nie jest, bowiem ani okolicznością istotną dla sprawy, ani nie może prowadzić do wzruszenia decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że przesłanki wynikające z pkt 6 i 7 art. 145 § 1 k.p.a. , nie prowadzą do uchylenia badanej decyzji, gdyż ani badana decyzja nie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pakt 6), ani też organ nadzoru budowlanego nie rozstrzygał we własnym zakresie zagadnienia wstępnego w trybie art. 100 § 2 k.p.a.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła A. C. dochodząc uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przypisanych W uzasadnieniu skargi przedstawiła przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Zarzuciła, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 k.p.a. nie dokonał analizy jej argumentacji jak i przedstawionych dowodów. Organ nie przeprowadził oceny sprawy pod względem merytorycznym, a jedynie ograniczył się do oceny sprawy pod względem formalnym. Skarżąca podniosła, ze wnosząc o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przedstawiła zdjęcie budynku będącego przedmiotem postępowania pochodzące z przed 2000 r wystarczy, bowiem porównać rysunek z protokołu wizji z przedstawionym zdjęciem, aby stwierdzić, że ustalenia organu były niezgodne ze stanem faktycznym. W decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie w dnia [...] grudnia 2001 r. ustalono, że A. C. wykonała roboty budowlane polegające na zmianie konstrukcji budynku typu "[...]". Ustalenia organu powstały na podstawie domniemania, że jeżeli na działce istniał budynek typu [...] lub [...], a obecnie istnieje inny budynek to musiała nastąpić jego przebudowa lub odbudowa Przedstawione zdjęcie w sposób jednoznaczny wykazuje, że na jej działce nie było budynku typu [...] lub [...], a budynek przedstawiony na zdjęciu, posiada rozmiary jak i kształt, taki sam, jaki istnieje do dnia dzisiejszego na jej działce. Dowód w postaci zdjęcia budynku jest niewątpliwie dowodem, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ odwoławczy ani organ pierwszej instancji nie ustosunkowuje się do tego dowodu jak i twierdzeń dotyczących tego dowodu. Skarżąca stwierdziła, że przedstawiła dwie opinie techniczne nie, jako nowy dowód sprawie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.., ale na dowód tego, że przedstawione zdjęcie nie przedstawia budynku typu [...] lub [...], ale budynek ten jest indywidualnym rozwiązaniu projektowym oraz na fakt, że istniejący budynek jest tożsamy z budynkiem istniejącym na jej działce przed rokiem 2000 °oraz, że w budynku tym nie wykonano robót budowlanych polegających na zmianie konstrukcji a tym bardziej, że nie jest to budynek, który został odbudowany jak twierdzą organy. Skarżąca wskazała, że przedstawiła: Plan ciągu produkcyjnego stołówki na 50 osób, [...] (adres z roku 1970 obiektów na dz. ew. nr [...] -obecnie ul. [...]) umowa najmu z dnia 23 kwietnia 1971r. w celu wykazania, że ustalenia organu zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2003r., że "obiekt ten nie tworzył całości z pozostałą zabudową gospodarczą, co nastąpiło po wykonanej przebudowie ", są niezgodne ze stanem faktycznym sprawy. Dokumenty te potwierdzają, że przedmiotowy budynek od samego początku był powiązany z pozostałą zabudową i stanowił stołówkę, połączona z kuchnią znajdującą się w sąsiednim budynku. Skarżąca stwierdziła ponadto, że przedstawiła jeszcze inne dowody, które samoistnie, rzeczywiście nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, ale w połączeniu z trzema dokumentami (zdjęciem, planem ciągu produkcyjnego i umową z dnia 23 kwietnia 1971 r.) bez wątpienia są dowodami, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie tylko pozwalają, ale wręcz nakazują do przeprowadzenia krytycznej analizy przeprowadzonego postępowania, co powinno skutkować zastosowania innych przepisów prawa budowlanego tzn. zastosowania procedury określonej w art. 50 i 51, a nie art. 48 Prawa budowlanego. W szczególności przedstawione opinie techniczne potwierdzają, że ustalenia organu, co do zakresu wykonanych robót są nieprawidłowe. Ponadto, zdaniem skarżącej organ nie ustosunkował się do zarzutu, że decyzja z dnia [...] lipca 2004 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] została wydana bez otrzymania od Burmistrza Miasta [...] zaświadczenia o zgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaświadczenie to miało charakter zagadnienia wstępnego, gdyż od treści tego zaświadczenia zależało dalsze postępowanie organu nadzoru budowlanego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Przed rozprawą w uzupełnieniu skargi, skarżąca przedłożyła dwa pisma procesowe z dnia 11 stycznia i 12 stycznia 201 Or. Ponadto podczas rozprawy złożony został, przez pełnomocnika skarżącej, załącznik do protokołu. W piśmie tym stwierdzono, że w przypadku braku uchylenia zaskarżonej decyzji "dojdzie do naruszenia prawa przysługującego skarżącej do dobrej administracji, a więc do bezstronnego i zgodnego z prawem rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki sprawy wniesionej do danego organu", oraz naruszone zostanie " prawo skarżącej do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jej sprawy przez nie tylko niezawisły, ale i bezstronny Sąd, co gwarantuje art. 6 Konwencji o Ochronie Praw człowieka podstawowych Wolności". Stwierdzono, że organy zasłaniając się przyczynami formalnymi, odmawiają merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano, ze w zaistniałym stanie faktycznym poszukiwanie sprawiedliwości poza konstytucyjnymi organami Państwa Polskiego byłoby sprzeczne z szacunkiem, jaki w/g skarżącej należny jest temu Państwu, skarżąca ma głębokie patriotyczne uczucia do Państwa Polskiego i konieczność zaskarżenia Państwa Polskiego stanowiłaby dla skarżącej poważny dylemat. Dla uniknięcia tych sytuacji należy skargę uwzględnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie - zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Kontrolowane przez Sąd decyzje obu instancji zapadły w wyniku rozpoznania wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2004r.. znak: [...]. Postępowanie administracyjne prowadzone było, zatem w nadzwyczajnym trybie wznowieniowym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia ww. przepisów zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Właściwy organ orzeka o wznowieniu postępowania tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1 lub 145 a k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 k.p.a.. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe, a dla wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej o wznowienie postępowania spełnia ww. kryteria formalne uzasadniające wznowienie postępowania. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skarżącej po zbadaniu skargi pod względem formalnym doszło do jej merytorycznego rozpoznania. Wniosek skarżącej o wznowienie postępowania oparty został na przepisie art. 145 § 1 pkt 5,6,7 k.p.a. W ocenie skarżącej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji. Przesłanka opisana w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję". Pojęcie dowodu wynika przy tym z art. 75. Przez okoliczności faktyczne należy natomiast rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa. Sąd podziela stanowisko organów, że przedłożone z wnioskiem o wznowienie postępowania ekspertyzy nie są dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Za nowe okoliczności i dowody nie można uznać wydanych w późniejszym czasie opinii biegłych lub aneksów do tych opinii ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2001 r., I SA 1788/99, Lex nr 75514): Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Gdyby przyjąć, że skarżąca powołała się we wniosku na nowe okoliczności faktyczne, których ujawnienie było rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, to i tak nie mogłyby one być brane pod uwagę, bowiem nie dotyczyły faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. W ocenie Sądu okoliczności i dowody wskazane przez skarżącą w niniejszym wznowionym postępowaniu, służyły podtrzymaniu prezentowanych już we wcześniejszych postępowaniach tez skarżącej. W okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie organy obu instancji przyjęły, zatem, że ww. dokumenty i okoliczności wbrew twierdzeniom skarżącej nie mogą w zderzeniu z ustaleniami postępowania zwykłego oraz nieważnościowego i jego sądową kontrolą - zmienić ustalenia, że skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej nie dysponując pozwoleniem budowlanym w związku z robotami budowlanymi, które prowadziła przy przedmiotowym budynku. A nadto, o czym skarżąca zdaje się zapominać nie wykonała czynności, które mogłyby skutkować podjęcie procedury legalizacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku stwierdził: "jedynie mur kamienny stanowiący jedną z przegród zewnętrznych omawianego obiektu, którego nakazano rozbiórkę, został zbudowany przed 1 stycznia 1995 r. tzn. przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca, 1994 r. - Prawo budowlane, natomiast pozostała część tego obiektu została zbudowana, czy też wykonana w trakcie prac remontowych, jak to określa skarżąca, w latach 2000-2001. Faktem jest, że w tym przypadku nałożyły się na siebie dwie samowole budowlane jedna dokonana przed datą 1 stycznia 1995 r., a druga po tej dacie i decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, faktycznie likwiduje się tą drugą samowolę dokonaną w latach 2000-2001, bowiem pierwszą samowolę tę z 1969 r., zlikwidowała sama skarżąca przebudowując generalnie istniejący obiekt, również bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Potwierdzeniem takiego stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez organy, jak i Sąd, co wynika z zaskarżonego wyroku, mogą być akta Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłane do Sądu, obejmujące okres od października 2000 r., kiedy to skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru przeprowadzenia "remontu altany", natomiast jak się później okazało wykonywała zupełnie inne roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę1 W tym też wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że 'z samych pism skarżącej również wynika, że dokonując "remontu" w jej pojęciu, faktycznie burzyła i stawiała nowe elementy budynku (dach, krokwie, ściany), traktując to ciągle, jako "remont" w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego (patrz: wniosek z dnia [...] kwietnia 2005 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, str. 4). Tą metodą można zburzyć cały obiekt budowlany, stawiając nowe ściany, jako odtworzenie stanu pierwotnego, nie będzie to jednak już remont w rozumieniu powyższego przepisu, lecz budowa, czy też przebudowa (art. 3 pkt 6, 7, 7a Prawa budowlanego w obecnym brzmieniu)". W nawiązaniu do powyższych twierdzeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy na odwołanie skarżącej, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała zakres wykonanych robót podkreślając, że nie kwalifikują się do robót, na których wykonanie konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. I tak wskazała wymianę części zepsutych krokwi, - zatem elementów konstrukcyjnych dachu, wykonanie ściany frontowej budynku z pustaków w miejsce ściany drewnianej -kolejna zmian konstrukcji budynku. Już wobec takich twierdzeń skarżącej po wznowieniu postępowania odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, jest w pełni uzasadniona. Przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania skarżąca oparła także na przesłance z przepisu 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej wydanie decyzji o nakazie rozbiórki nie odbyło się bez uzyskania wymaganego przez prawo stanowiska innego organu w rozumieniu tego przepisu. Brak stanowiska innego organu, jako przesłanka wznowienia dotyczy sytuacji, gdy obowiązek współdziałania został ustanowiony przepisami prawa materialnego, a jego tryb realizacji określa art. 106 k.p.a. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Bezzasadne jest też twierdzenie wniosku o wznowienie postępowania, że zaistniała przesłanka wznowieniowa opisana dyspozycją przepisu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., bowiem organ wydając decyzję przyjął, że nie złożenie zaświadczenia o zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego świadczy o sprzeczności budynku z tym planem. 10 Przepis art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. określa przyczynę wznowienia, jako rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2) . W punkcie tym nawiązuje się, więc do art. 100 § 2, kiedy w sytuacji, gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ załatwia sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. Taka okoliczność nie miała miejsca w niniejszej sprawie Sąd stwierdza - postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie, zostało przeprowadzone prawidłowo z zachowaniem zasad opisanych w przepisach art. 7,77, 107 k.p.a. - tak na etapie badania przesłanek formalnych umożliwiających jego wszczęcie jak i na etapie merytorycznego rozpoznania zgłoszonych ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Skarżąca nie przedstawiła ani nowych dowodów ani nie wskazała nowych okoliczności, które mogłoby wywrzeć bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej, a co oznaczałoby, iż w sprawie powinna zapaść decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut skarżącej, że przypadku braku uchylenia zaskarżonej decyzji dojdzie do naruszenia prawa przysługującego skarżącej do dobrej administracji, a więc do bezstronnego i zgodnego z prawem rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki sprawy wniesionej do danego organu, oraz, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez Sąd w sposób ewidentny naruszałoby prawo skarżącej do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jej sprawy przez nie tylko niezawisły, ale i bezstronny Sąd, co gwarantuje art. 6 Konwencji o Ochronie Praw człowieka podstawowych Wolności. Skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności na poparcie zarzutu bezstronnego rozpatrzenia sprawy. Sam fakt rozpoznania wniosku wbrew stanowisku skarżącej, nie może świadczyć o braku bezstronności i wadliwości prawnej rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzją. Ocenę zgodności z prawem rozpatrzenia wniosku Sąd uzasadnił jak wyżej. Bezpodstawny jest również zarzut, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez Sąd w sposób ewidentny naruszałoby prawo skarżącej do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jej sprawy przez nie tylko niezawisły, ale i bezstronny Sąd. Zgodnie z przepisem art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) Sędziowie sądów administracyjnych w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. 11 Jak wskazuje przepis art. 182 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - udział obywateli w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości określa ustawa. Rozpoznanie sprawy ze skargi skarżącej, nastąpiło po wyczerpaniu drogi postępowania administracyjnego przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, przez niezawisły Sąd w warunkach rozprawy jawnej zgodnie z procedurą wynikającą z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) W razie nie stwierdzenia przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego aktu naruszeń prawa uzasadniających uwzględnienie skargi na podstawie art. 145-150 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu, zgodnie z przepisem art. 151 ww. ustawy. Sąd administracyjny jak to wskazano wyżej stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W świetle powyższych regulacji prawnych postawa obywatelska, czy patriotyzm skarżącej, na który powołuje się, oraz podnoszpona możliwość "poszukiwania sprawiedliwości poza konstytucyjnymi organami Państwa Polskiego" pozostają bez wpływu na rozstrzygniecie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.