II FSK 1382/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Beata Cieloch, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 588/09 w sprawie ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 27 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. F. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 1200 (słownie: tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 588/09 oddalił skargę P. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 27 maja 2009 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2002 r. Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że w ocenie organów podatkowych, skarżący prowadząc działalność gospodarczą, której przedmiotem był skup i ubój zwierząt rzeźnych oraz sprzedaż mięsa, zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 188.141,63 zł. Wobec powyższego decyzją z dnia 31 grudnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił stronie zobowiązanie podatkowe w kwocie 5.587,10 zł. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Sporne transakcje miały polegać na zakupie bydła od tzw. rolników ryczałtowych, co miało być dokumentowane fakturami VAT. Dane wynikające z wymienionych faktur stanowiły zaś podstawę zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącego. Kontrahenci, przesłuchani przez organ podatkowy, albo nie potwierdzili jakichkolwiek transakcji z podatnikiem, albo wprawdzie potwierdzili, że dokonywali na jego rzecz sprzedaży, ale innych produktów rolnych, innej ich ilości czy wartości, niż wynikająca z ww. faktur. Wprawdzie podatnik, w celu potwierdzenia rzetelności kwestionowanych faktur, złożył w trakcie postępowania świadectwa miejsca pochodzenia zwierząt, jednak organ pierwszej instancji, z uwagi na rozbieżności w danych wynikających z tych świadectw oraz z odpowiadających im faktur, odmówił uznania wspomnianych świadectw za wiarygodne. Organy wskazały, że dokumenty te nie dotyczyły osób, z którymi podatnik zawierał transakcje, nie wskazywały przedmiotu zakupu, bądź też zachodziła duża rozbieżność czasowa między przeznaczeniem zwierząt na sprzedaż, a ich zakupem. Podatnik nie przedstawił również innych, rzetelnych dowodów na poniesienie zakwestionowanych wydatków. W konsekwencji organy uznały, że księga przychodów i rozchodów była prowadzona w sposób nierzetelny i wadliwy. Skoro zaś zakwestionowane wydatki przekroczyły 0,5% kosztów uzyskania przychodów, organ podatkowy uznał, że na podstawie art. 193 § 2-3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) oraz na podstawie § 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 116, poz. 1222 ze zm.), zachodziła podstawa do stwierdzenia nierzetelności prowadzonej ewidencji, w części dotyczącej kwestionowanych kosztów i pominięcia w tym zakresie księgi podatkowej jako dowodu w postępowaniu. Jednocześnie na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, uznając, że dane wynikające z księgi, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatnik wniósł o jej uchylenie i zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 4, art. 210 § 1 i § 4, art. 229 oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę strony. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy podatkowe miały prawo zakwestionować dane wynikające z 26 faktur VAT bowiem w toku wnikliwego postępowania dowodowego ustalono, że w 26 wypadkach kontrahenci nie potwierdzili zawartych w fakturach istotnych elementów sprzedaży takich jak: rodzaj sprzedawanego produktu rolnego, wagi i ilości sprzedawanych zwierząt. To że w decyzji organu pierwszej instancji nie odniesiono szczegółowo do każdej zakwestionowanej transakcji, przedstawiając jedynie zbiorczo wskazane wyżej przyczyny nie miało, zdaniem Sądu, wpływu na rozstrzygnięcie bowiem odmienności te były przedmiotem wnikliwego postępowania dowodowego prowadzonego z udziałem kontrahentów skarżącego, którzy sami wskazywali na odmienności danych wynikających z okazywanych im faktur z rzeczywistym przebiegiem transakcji. W tej sytuacji organy podatkowe były uprawnione do powzięcia zasadniczych wątpliwości co do tego, czy przedmiotowe faktury odzwierciedlają rzeczywisty przebieg transakcji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie przywiązywał żadnej wagi do dokumentowania transakcji skupu bydła - podał, iż wystawiane faktury często nie odzwierciadlały rzeczywistości. Bywało tak, że na fakturze wpisano jako sprzedane bydło niestanowiące własności rolnika (sprzedawcy), lecz innych rolników. Z zeznań skarżącego wynika, że taka była stała praktyka sprzedaży i dotyczyła nie jednego, lecz znacznej ilości sprzedawców i to w ciągu całego omawianego roku podatkowego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny przychylił się do stanowiska organów, iż powyższe dowody nie mogą uwiarygodnić, czy też wyjaśnić na korzyść skarżącego treści spornych faktur VAT. Organy były również uprawnione do odmówienia przyznania istotnego znaczenia świadectwom miejsca pochodzenia zwierząt. Te dokumenty, przedstawione przez skarżącego i przyporządkowane przez niego samego do określonych faktur zakwestionowanych przez organy podatkowe miały potwierdzić prawdziwość danych zawartych w tychże fakturach. Jednak jak wykazały to organy w uzasadnieniach decyzji, świadectwa nie mogły uwiarygodnić treści zakwestionowanych faktur, gdyż nie dotyczyły osób, z którymi skarżący zawierał transakcje (4 wypadki), opis zwierzęcia na świadectwie nie odpowiadał sprzedanemu produktowi rolnemu (7 wypadków), występowała duża rozbieżność między przeznaczeniem zwierząt na sprzedaż a wystawieniem świadectwa miejsca pochodzenia (1 wypadek), a wreszcie świadectwo było wystawione po dacie wystawienia faktury VAT (4 wypadki). Reasumując Sąd zważył, że skarżący nie może skutecznie bronić się tym, że powszechnie znane niedomogi ewidencyjne po stronie rolników ryczałtowych nie mogą pozbawić go prawa do zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów podatkowych. Również z tego względu wnioski wysnute przez organy podatkowe nie wykraczają poza granice zasady swobodnej oceny dowodów, logiki i doświadczenia życiowego, zaś sąd nie widzi podstaw by je kontestować. Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że nie jest kwestionowana okoliczność, że podatkowa księga przychodów i rozchodów skarżącego za rok 2002 była prowadzona nierzetelnie. Skutek w postaci odmowy uznania przedmiotowej księgi za dowód w postępowaniu również pozostaje poza sporem. Jednak nie oznacza to, zdaniem Sądu, obowiązku określania podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów w pełni wystarczały na określenie przedmiotowej podstawy opodatkowania. Aby ją zdefiniować wystarczające było wyeliminowanie z podstawy opodatkowania kwoty 188.141,63 zł z nieudowodnionych transakcji zakupu bydła, co uczyniły organy podatkowe. Sąd pierwszej instancji nie przyznał racji stronie, która twierdziła, że odmowa dopuszczenia ponownego dowodu z przesłuchania strony stanowi naruszenie sfery procesowania. Za niezasadny uznał także zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Wbrew wywodom skargi organ odwoławczy podzielił argumentację i stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, zaś uzasadnienie choć lakoniczne odpowiada wymogom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Końcowo jako nieuzasadniony Sąd potraktował zarzut naruszenia zasady zaufania do organów administracji. Nie zgadzając się powyższym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości o wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. 145 § 1 pkt 1, lit. c w związku z art. 145 § 2 oraz art. 151 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, a tym samym sanowanie licznych rażących naruszeń przepisów postępowania podatkowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jakich w toku postępowania dopuściły się organy podatkowe, tj.: a. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie pełnomocnikowi strony czynnego udziału w postępowaniu, w zakresie, w jakim nie powiadamiano go o przesłuchaniach świadków; b. art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak doręczenia ustanowionemu pełnomocnikowi strony zawiadomień o terminie i miejscu przeprowadzania istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów z zeznań świadków; c. art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak zawiadomienia ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony o terminie i miejscu przeprowadzania istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów z zeznań świadków, co w konsekwencji uniemożliwiło pełnomocnikowi udział w tych czynnościach procesowych, w tym zadawanie pytań świadkom; d. art. 136 Ordynacji podatkowej poprzez pozbawienie strony prawa do działania przez pełnomocnika w zakresie, w jakim uniemożliwiono ustanowionemu pełnomocnikowi strony udział w przesłuchaniach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy świadków; e. art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylanie się przez organy podatkowe obu instancji od podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia, zgodnego z zasadą prawdy materialnej, rzeczywistego kształtu okoliczności faktycznych sprawy oraz wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu, pomimo aktywnego udziału strony wskazującej wnioski dowodowe oraz każdorazowo zajmującej stanowisko w kwestii zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy; f. art. 191 Ordynacji podatkowej przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej, by nie rzec arbitralnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym, zwłaszcza poprzez: i. wywodzenie z treści zeznań świadków, np. J. K. wniosków przeciwnych, niż te które w sposób oczywisty z nich wynikają; ii. pomijanie lub dyskredytowanie dowodów, które nic pasują do wcześniej wytworzonego przez organ błędnego wyobrażenia o faktach; iii. rozstrzyganie wszelkich wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść podatnika, z naruszeniem zasady in dubio pro tributario; g. art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 188 oraz art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika dowodów, w tym w szczególności dowodu z przesłuchania strony w ramach dodatkowego uzupełniającego postępowania dowodowego przed organem odwoławczym, bez jakiegokolwiek uzasadnienia dla zajęcia takiego stanowiska; h. art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie przez Dyrektora Izby Skarbowej zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego polegające na braku dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy i ograniczeniu się jedynie do inkorporowania w całości ustaleń faktycznych i ocen prawnych organu pierwszej instancji, a także na braku merytorycznego ustosunkowania się do wszystkich zgłoszonych w odwołaniu przez stronę zarzutów; i. art. 124 Ordynacji podatkowej oraz art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, uniemożliwiające jej kontrolę przez Sąd administracyjny oraz poznanie przesłanek rozstrzygnięcia przez skarżącego, zwłaszcza w zakresie, w jakim Dyrektor Izby Skarbowej, w ślad za organem pierwszej instancji, arbitralnie przyjmuje, że w 26 przypadkach kontrahenci skarżącego nie potwierdzili drugostronnie wynikających z faktur RR przypadkach, nie odnosząc się do każdej z kwestionowanych transakcji z osobna oraz nie wskazując podstaw, w oparciu o jaki organ uznał, że nie doszło do potwierdzenia transakcji, zwłaszcza w przypadku tych zakwestionowanych transakcji, których przeprowadzenie potwierdzili kontrahenci w toku składanych zeznań; j. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, którą w świetle stanu faktycznego i prawnego sprawy należało uchylić; k. art. 193 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej w zw. z § 11 ust. 4 pkt 1 oraz § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów poprzez będące wynikiem wskazanych wyżej naruszeń przepisów postępowania podatkowego przyjęcie, że podatkowa księga przychodów i rozchodów nie odpowiadała kryterium rzetelności, a tym samym nie może stanowić w pełni dowodu okoliczności, które wynikają z jej zapisów. l. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych poprzez pozbawianie strony i jej pełnomocnika uprawnień procesowych, brak jakiejkolwiek dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy oraz rozstrzyganie wszelkich wątpliwości faktycznych na niekorzyść strony. 2. 133 § 1 oraz 141 § 4 P.p.s.a., polegające na a. oparciu rozstrzygnięcia na okolicznościach nieznajdujących potwierdzenia w aktach sprawy, a zwłaszcza na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w ślad za organami podatkowymi, że zakwestionowane przez organy podatkowe transakcje nie miały miejsca oraz arbitralne przyjęcie, że kontrahenci skarżącego nie potwierdzili drugostronnie transakcji wynikających z wystawionych przez skarżącego faktur RR, mimo że z treści akt wynika wniosek przeciwny, jak i brak wskazania przez Sąd pierwszej instancji jakichkolwiek przesłanek, w oparciu o które uznał, wskazane wyżej stanowisko organów podatkowych za prawidłowe; b. wadliwe, niewystarczające uzasadnienie w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął organy podatkowe były uprawnione do odmówienia istotnego świadectwom pochodzenia zwierząt, odnosząc się jedynie do 16, nieidywidualizownaych przez Sąd świadectw, spośród wszystkich złożonych przez stronę w postępowaniu. c. oraz brak jakiegokolwiek uzasadnienia, w zakresie, w jakim Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów administracji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 (zdanie pierwsze) u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnych źródeł są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Należy przy tym pamiętać, że skutki materialnoprawne w postaci uwzględnienia (odliczenia) z przychodu wydatków poniesionych w celu jego uzyskania mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wskaże środki dowodowe uzasadniające poniesienie wydatku, a które umożliwiają organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu w postępowaniu podatkowym (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 100/05 – LEX nr 187783, zob. także: A. Hanusz: Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004/09, str. 126-127). Jakkolwiek co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym spoczywa na organach podatkowych (art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), to niekiedy konstrukcja przepisów materialnoprawnych (tak jak w przypadku art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.) sprawia, że inicjatywa dowodowa zostaje przerzucona na stronę. Regułą jest, że podstawa opodatkowania jest ustalana na podstawie prowadzonej przez podatnika dokumentacji i innych dokumentów, które zawierają dane niezbędne do jej ustalenia, a księga przychodów i rozchodów, stosownie do art. 193 Ordynacji podatkowej, stanowi dowód tego co jest w niej zapisane. Jeżeli zapisy dokonane w księdze podatkowej nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego – uważa się księgę za nierzetelną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji w sposób zgodny z prawem wykazał, że organy podatkowe, stosownie do art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w celu sprawdzenia wysokości obrotów zarejestrowanych w księgach podatkowych przeprowadziły stosowne postępowanie i wykazały ponad wszelką wątpliwość, że księga przychodów i rozchodów była przez podatnika prowadzona nierzetelnie i wadliwie. Wykazano, że dane wynikające z faktur VAT dokumentujących zakup bydła od rolników tzw. ryczałtowych, były w 26 przypadkach nieprawdziwe, niepotwierdzone przez kontrahentów (nie potwierdzono rodzaj produktu rolnego, wagi sprzedanych zwierząt, ilości sprzedanego bydła). Jest rzeczą oczywistą, że w przypadku, gdy poniesienie wydatku udokumentowanego nierzetelnym dowodem w postaci faktury zostałoby potwierdzone innymi, niebudzącymi wątpliwości dowodami, a wszelkie inne dane dotyczące transakcji odpowiadałyby rzeczywistości – wydatek taki – przy spełnieniu przesłanek z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. – mógłby stanowić koszt uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 1682/10, LEX nr 898747). Dla uznania wydatku na zakup bydła za element kosztów uzyskania przychodów konieczne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie określonej ilości bydła u konkretnego sprzedawcy i za konkretną cenę, a także odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy, że podatnik mógł gdziekolwiek kupić przedmiotową zwierzynę rzeźną, by wydatek ten mógł stanowić koszt uzyskania przychodów. Tymczasem zarówno z zeznań podatnika, jak też z przedstawionych przez niego dowodów niemożliwe było ustalenie przebiegu zdarzeń w odmienny sposób niż to uczyniły organy podatkowe. Chybiony jest również zarzut skargi kasacyjnej uniemożliwienia pełnomocnikowi podatnika czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak doręczenia zawiadomienia o terminie i miejscu przesłuchania świadków oraz udziału w przesłuchaniu świadków tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 123 § 1, art. 190 § 1 i 2, art. 136 Ordynacji podatkowej. Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że pismem z dnia 21 kwietnia 2006 r. organ podatkowy zawiadomił pełnomocnika podatnika o wyznaczeniu na dzień 22 maja 2006 r. terminu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych w skardze kasacyjnej. Pomimo zawiadomienia pełnomocnik nie wziął udziału w przesłuchaniu świadków. Wobec tego, pismem z dnia 31 maja 2006 r. organ podatkowy przesłał pełnomocnikowi protokoły przesłuchań świadków. Również chybiony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 188 i art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę dodatkowego, uzupełniającego dowodu z przesłuchania strony. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jaki wpływ na wynik sprawy miałoby to dodatkowe, uzupełniające przesłuchanie podatnika, nie wskazał co nowego, istotnego w sprawie ma do wyjaśnienia podatnik, a co z kolei pozwoliłoby na inna ocenę zebranego materiału dowodowego. Tym bardziej, że w swoich zeznaniach podatnik w sposób szczery wyznał, że wystawiając część faktur, w porozumieniu z rolnikami, umieszczał w nich dane dotyczące ilości sprzedanych zwierząt, które nie były zgodne ze stanem faktycznym. Na swoje usprawiedliwienie podniósł, że taka była powszechnie stosowana praktyka w jego branży. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez usankcjonowanie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nieustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego należy stwierdzić, że nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już wcześniej wskazano, księgi przychodów i rozchodów prowadzone przez podatnika zawierały nieprawdziwe dane, a tym samym świadczyły o ich nierzetelności. Faktu tego na żadnym etapie postępowania podatnik nie podważył. Natomiast organy podatkowe, wbrew stanowisku prezentowanemu przez podatnika, w sposób szczegółowy, logiczny, zupełny dokonały ustaleń i oceny materiału dowodowego, z którego wynika, że podatnik wystawiał faktury, jak też dokonywał zapisu w księgach podatkowych w sposób odbiegający od rzeczywistości. Żaden z dowodów wnioskowanych przez podatnika nie zachwiał powyższych ustaleń. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wydał na podstawie akt sprawy, wyrok ten jest trafy, zgodny z prawem zaś uzasadnienie odpowiada warunkom określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a. tj. zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.