II GSK 463/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1989/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. W. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1989/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę A. W. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd stwierdził, że A. W. złożył skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, złożonego w ramach Priorytetu I Tworzenie warunków dla rozwoju potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości na M. w ramach Działania 1.5 Rozwój przedsiębiorczości. Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga wnoszona jest przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego wprowadzona została ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. Nr 216, poz. 1370), nowelizującą uprzednio obowiązującą ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy wskazano, iż zawarte w niej regulacje (dotyczące zmiany ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) nie mają zastosowania do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. konkursów ogłoszonych przed 20 grudnia 2008 r.), zaś postępowanie odwoławcze toczy się na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ukazania się ogłoszenia o rozpoczęciu konkursu. W niniejszej sprawie nabór wniosków o dofinansowanie w ramach Działania 1.5. Rozwój przedsiębiorczości został ogłoszony w dniu 30 czerwca 2008 r., zatem przed wejściem w życie ustawy, która wprowadziła przepisy umożliwiające wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd stwierdził, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu – w art. 30 ust. 2, 4 i 6 przewidywała, że wnioskodawca, którego projekt nie został wyłoniony do dofinansowania, może złożyć pisemny protest. W przypadku negatywnego rozpatrzenia protestu wnioskodawca, w terminie 7 dni od dnia otrzymania informacji w tym zakresie, może skierować wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozstrzygnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kończy procedurę wyboru projektu. Jednocześnie art. 37 ww. ustawy wskazywał, iż do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie niniejszej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz przepisów dotyczących postępowania sądowo-administracyjnego. W przypadku zatem rozstrzygnięcia dotyczącego konkursu, który ogłoszony został przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, która wprowadziła regulację umożliwiającą wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zastosowanie będzie mieć regulacja wykluczająca, na mocy przepisu art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r., możliwość zastosowania przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi skarżącego oraz zasądzenie od Instytucji na rzecz skarżącego kosztów postępowania w obu instancjach, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Orzeczeniu zarzucił: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa poprzez jego niezastosowanie; 2) art. 45 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie skarżącego prawa do sądu. II. Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało wpływ na wynik postępowania przed Sądem I instancji, tj.: 1) art. 3 § 2 pkt 1 i art. 3 § 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez ich niezastosowanie, 2) art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a przez to uznanie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do uznania skargi skarżącego za skargę wniesioną w ramach procedury ubiegania się o dofinansowanie w ramach RPO WM Działania 1.5. Rozwój przedsiębiorczości, złożył wniosek opatrzony przez [...] Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych nr [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd błędnie przyjął, iż skarga wniesiona dnia 14 grudnia 2009 r. była skargą wnoszoną jako środek odwoławczy w ramach procedury wyboru projektu, bowiem winien poczynić inne ustalenia zapoznając się z treścią skargi i załączników do niej. Skarżący zauważył, że gdyby tak było, jak przyjął Sąd I instancji, to powinien skargę w niniejszej sprawie odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wobec treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1853/09. Zdaniem skarżącego, Sąd winien określić i ocenić warunki dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, wywodząc je z prawa skarżącego do uruchomienia toku instancji administracyjnej, która opiera się na ogólnej legitymacji procesowej strony, pochodzącej zasadniczo z przepisu prawa materialnego oraz celu tej legitymacji, jakim jest ponowne przeprowadzenie procesu zastosowania prawa materialnego, ale przede wszystkim interesu procesowego strony niezadowolonej ze stosowania prawa materialnego lub działania organu. Skarżący w skardze wskazał także przepisy prawa materialnego, tj. Regulaminu Oceny Wniosków i Komisji Konkursowych, stanowiącego załącznik do Uchwały Zarządu Wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]. Oznacza to, że Sąd I instancji winien uznać, że skarga w niniejszej sprawie jest skargą na akty lub czynności w ramach art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ewentualnie skargą wynikającą z art. 3 § 3 p.p.s.a., tj. art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Z regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn nieważności wskazana w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w szczególności brak podstaw do przyjęcia, że chodzi o sytuację określoną w pkt. 3 powołanego przepisu, tj. naruszenie powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). W myśl art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Stan powagi rzeczy osądzonej "powstaje na skutek prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zgodności z prawem określonego przejawu działania lub bezczynności organu administracji publicznej, jednakże wyłącznie między tymi samymi stronami" (M. Bogusz "Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym" PiP 2004 r. nr 6, str. 98). Powaga rzeczy osądzonej łączy się z materialnoprawnymi skutkami rozstrzygnięcia (orzeczenia) sądu co do istoty sprawy. Jeżeli więc Sąd nie wydał orzeczenia co do istoty sprawy, to nie można mówić o powadze rzeczy osądzonej (por. postanowienie SN z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt V CZ 100/05). Nie można przyjąć, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, jeżeli skarga została odrzucona prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego, ponieważ orzeczenie takie oznacza jedynie, że sąd sprawy nie rozpoznawał z powodu niedopuszczalności skargi. Z przyczyn wyżej wskazanych brak też podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji powinien skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., tj. w sytuacji gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Rzeczywiście Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawomocnym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 1853/09 odrzucił skargę A. W. na rozstrzygniecie zawarte w piśmie [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Rozstrzygnięcie to dotyczyło, podobnie jak w niniejszej sprawie, wniosku skarżącego [...] pt. "[...]"". Sąd I instancji postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyjmując, że z uwagi na art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu – sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi oznacza, że sąd administracyjny w ogóle sprawy nie rozpoznawał, ponieważ nie mógł jej rozpoznać ze względu na brak chociażby jednej z bezwzględnych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia. Zasadą jest, że odrzucenie skargi sprawia, iż niemożliwe jest jej ponowne wniesienie. Istnieją jednak od niej pewne wyjątki. Przykładowo, skarga odrzucona z powodu uchybienia terminowi do jej wniesienia może być złożona powtórnie, jeżeli skarżącemu przywrócono termin (por. post. NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., OSK 1708/04, zbiór LEX nr 179080). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 2005 r. (sygn. akt OSK 1665/04) odrzucenie skargi na uchwałę rady powiatu z powodu niewezwania jej do usunięcia naruszenia, nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego, gdyż nie jest to przypadek, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), w związku z czym nie może tu też mieć zastosowania przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Także w postanowieniu z dnia 16 lipca 2009 r. (sygn. akt II OZ 589/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż okoliczność, że sąd już raz orzekł prawomocnym postanowieniem w przedmiocie odrzucenia skargi nie wyklucza możliwości wniesienia "nowej" skargi, bowiem odrzucenie skargi nie powoduje powagi rzeczy osądzonej. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 p.p.s.a. nie wyklucza sytuacji, iż będzie możliwe ponowne jej wniesienie. Jednakże odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. z powodu braku właściwości sądu administracyjnego, zasadniczo wyklucza jej ponowne wniesienie, a zatem czyni taką "nową" skargę niedopuszczalną w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Istota zarzutów sformułowanych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej sprowadza się do tego, że Sąd I instancji błędnie odrzucił skargę uznając ją za niedopuszczalną z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zdaniem strony skarżącej, Sąd I instancji powinien był, oceniając załączoną do skargi dokumentację, uznać ją za dopuszczalną w oparciu o wskazane w petitum skargi kasacyjnej przepisy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sformułowane zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że wniesiona w dniu 14 grudnia 2009 r. skarga dotyczyła informacji w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu zgłoszonego do konkursu ogłoszonego w dniu 30 czerwca 2008 r. Faktów tych, tj. tego, że wniosek skarżącego został zgłoszony do tegoż konkursu, skarga kasacyjna nie zakwestionowała. Wbrew natomiast zarzutom skarżącego, załączone do skargi dokumenty, także te dotyczące trybu i zasad przeprowadzenia konkursu i obowiązującej w tym konkursie procedury odwoławczej, potwierdzają stanowisko Sądu I instancji, że skarga wniesiona w niniejszej spawie na informację z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, dotyczy kwestii uregulowanych w ustawie z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W konsekwencji takich ustaleń prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, iż kwestie związane z możliwością wniesienia środka odwoławczego w ramach procedury wyboru projektu, w postaci skargi do sądu administracyjnego uregulowane zostały w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, nowelizującej uprzednio obowiązującą ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd I instancji uwzględniając treść art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. wskazał, że wobec uregulowań zawartych w art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu, wniesienie skargi do sądu administracyjnego było niedopuszczalne, gdyż przepis ten wykluczał możliwość zastosowania regulacji dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego. Takie stanowisko Sądu I instancji, co do oceny jaką materią ustawową regulowane są kwestie objęte żądaniem skarżącego zgłoszonym w niniejszej sprawie, należy uznać za trafne. W konsekwencji za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła aktu, który z mocy szczegółowych uregulowań nie został objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego. Spór w tej sprawie dotyczył dopuszczalności drogi sądowej z mocy art. 3 § 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Trafne przy tym jest stanowisko Sądu I instancji, iż z uwagi na powołane w zaskarżonym postanowieniu uregulowania zawarte w art. 14 ust. 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. i art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. – w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu – tryb sądowoadministracyjny został wykluczony (por. postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 999/09, niepubl.). Za chybione zatem należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji winien określić i ocenić warunki dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, wywodząc je z ogólnej legitymacji procesowej strony, pochodzącej zasadniczo z przepisu prawa materialnego. Kwestie związane z legitymacją do wniesienia skargi do sądu administracyjnego zostały określone w art. 50 p.p.s.a. przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Z tym, że ocena czy strona wnosząca skargę legitymuje się uprawnieniem określonym w art. 50 p.p.s.a. jest dopuszczalna dopiero po rozstrzygnięciu kwestii właściwości sądu administracyjnego do rozstrzygania o żądaniu objętym daną skargą. Jak zaś zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy dopuszczalności wniesienia skargi, nie zaś oceny uprawnień skarżącego w kontekście wynikającym z art. 50 p.p.s.a. Powyższe wskazuje zatem, że chybione są zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., art. 3 § 8 p.p.s.a. (takiej jednostki redakcyjnej powołany art. 3 nie zawiera, gdyż składa się jedynie z czterech paragrafów), art. 3 § 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie. Skoro sprawa objęta skargą wniesioną w niniejszej spawie z uwagi na uregulowania szczególne zawarte w powołanej przez Sąd I instancji ustawie została wyłączona spod właściwości sądu administracyjnego, to sąd nie mógł zakwestionowanych w skardze kasacyjnej przepisów naruszyć w sposób w niej określony. Ocena ta odnosi się także do zarzutu naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przywołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) chociażby z tej przyczyny, że powołany przepis odnosi się do braku wykonywania czynności nakazanych prawem albo też podejmowania czynności prawnych lub faktycznych, naruszających prawa osób trzecich, ale dotyczy organu samorządu województwa. Natomiast w niniejszej sprawie skarga dotyczyła informacji wydanej przez podmiot, który tego rodzaju organem nie jest, a ponadto odnosiła się do kwestii wyłączonych na mocy przepisów ustaw szczególnych z właściwości sądu administracyjnego. Wbrew zarzutom strony skarżącej, brak podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 45 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie skarżącego prawa do sądu. Należy zwrócić uwagę, że granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały wprost określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, ale w zakresie określonym w ustawie. Uwzględniając treść art. 177 i 184 Konstytucji RP należy pamiętać, że rozgraniczenie właściwości sądów powszechnych od sądów administracyjnych opiera się na regulacji właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwość tych sądów wyłącza właściwość sądów powszechnych. Innymi słowy w art. 177 Konstytucji RP przyjęto domniemanie właściwości sądów powszechnych. Natomiast pojęcie "sprawy" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP ma charakter autonomiczny i obejmuje również sprawy, które nie są sprawami cywilnymi, sądowoadministracyjnymi lub karnymi; sprawy te rozpoznaje sąd powszechny w postępowaniu cywilnym (por. wyrok SN z dnia 19 grudnia 2003 r. sygn. akt III CK 319/03, OSNC 2005/2/31). Reasumując stwierdzić należy, że to, iż ustawa szczególna wyłącza drogę sądowoadministracyjną w określonym rodzaju spraw nie oznacza pozbawienia strony prawa do sądu w ogóle. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt II GSK 999/09, niepubl.), sprawy w przedmiocie udzielania dofinansowania dla programów polityki rozwoju toczyły się przed sądami powszechnymi. Z przyczyn wyżej wskazanych brak było podstaw do uznania zarzutów skargi kasacyjnej za zasadne. Stanowisko Sądu I instancji co do tego, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały odrzucenie skargi jest prawidłowe. Ponieważ okolicznością bezsporną jest to, że prawomocnym postanowieniem z dnia 17 grudnia 2009 r. (sygn. akt V SA/Wa 1853/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę A. W. na tę samą informację zawartą w piśmie [..]JWPU z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny tego samego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając powyższe wskazania należało przyjąć, że podstawą do odrzucenia skargi w niniejszej sprawie winien być art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., gdyż została ona wniesiona w identycznych okolicznościach. Jednakże to uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 184 p.p.s.a.