VI SA/Wa 1968/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w sprawie urządzania gier na automatach 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 8240 (osiem tysięcy dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], Minister Finansów - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 k.p.a. - po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr. [...] odmawiającej w/w spółce zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], na mocy której udzielono skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w 168 punktach, w części dotyczącej nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności określonego na dzień 28 marca 2009 r. - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2009 r. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w L. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. udzielił skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w przedmiocie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w 168 punktach, szczegółowo wskazanych w załączniku do decyzji. Przedmiotową decyzją spółka została zobowiązana do rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich w nieprzekraczalnym terminie do dnia 28 marca 2009 r. (vide: pkt 5 decyzji). Wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. strona wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w L. o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności do dnia 30 marca 2010 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wyjaśniła, że do marca 2009 r. uruchomiła działalność w 116 punktach gry na automatach o niskich wygranych. Niezachowanie terminu uruchomienia pozostałych 52 punktów było spowodowane okolicznościami niezawinionymi i niezależnymi od spółki. Strona wskazała, iż w szeregu lokalach, w których zlokalizowane miały być punkty gry na automatach o niskich wygranych, następowały zmiany prawne w zakresie własnościowym, co zmuszało stronę do sporządzania nowych umów z aktualnymi właścicielami lokali. Strona skarżąca wskazała dodatkowo, iż powodem nieruchomienia automatów we wszystkich punktach były także "dodatkowe techniczne uwarunkowania". W wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w L., powołując się na przepisy art. 155 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) - odmówił zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...], w zakresie przedłużenia terminu (do dnia 30 marca 2010 r.) rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa l. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w myśl zasady generalnej określonej w art. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Organ podkreślił, iż wraz z zezwoleniem strona nabyła określone ustawą uprawnienia, jak również zobowiązana została do wypełnienia określonych obowiązków. Organ I instancji stwierdził, iż mocą udzielonego zezwolenia strona zobowiązana została do podjęcia działalności do dnia 28 marca 2009 r. we wszystkich 168 punktach. Dyrektor Izby Skarbowej w L. podkreślił, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych przewiduje w art. 35 ust. 1 pkt 7, iż zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. W ocenie organu nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności należy odnieść do całego zezwolenia, a więc do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu. Z upływem terminu rozpoczęcia działalności wszystkie punkty objęte zezwoleniem winny więc zostać uruchomione. Dyrektor Izby Skarbowej w L. wyraźnie wskazał, iż - w jego ocenie - termin określony w art. 35 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisów ustawy. Jako termin ustawowy wyznaczony dla uczestników postępowania nie może być ani skrócony ani przedłużony. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił ponadto, iż strona wystąpiła o zmianę warunków zezwolenia w dniu [...] marca 2009 r. a więc na jeden dzień przed upływem terminu wskazanego w decyzji zezwalającej. Zatem, jak wskazał organ, biorąc pod uwagę procedurę administracyjną określoną w kodeksie postępowania administracyjnego, jak chociażby obowiązek zapewnienia stronie praw wynikających z art. 10 k.p.a., uznać należy, że takie działanie skarżącej nie pozwalało na rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku przed upływem terminu określonego w wydanym zezwoleniu. Organ I instancji, powołując się na treść z art. 155 k.p.a. - wskazał, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Dyrektor Izby Skarbowej w L. stwierdził w konsekwencji, że z uwagi na treść przepisu art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych decyzja udzielająca spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 168 punktach, nie może być w zakresie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. Pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. skarżąca spółka wniosła do Ministra Finansów odwołanie od w/w decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w L.. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz o określenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w pkt 5 decyzji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] na dzień 30 marca 2010 r. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a., a także art. 35 ust. 1 i art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W uzasadnieniu odwołaniu strona podniosła, iż organ I instancji, wskazując w swojej decyzji na treść przepisu art. 35 ust. 1 ustawy określającego obligatoryjne elementy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych - błędnie przyjął, iż nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisów ustawy i jako taki nie może być ani skrócony ani przedłużony. Strona skarżąca wskazała, iż nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności to jeden z elementów decyzji zezwalającej, który może zostać zmieniony w trybie przepisu art. 155 k.p.a. Spółka podkreśliła, iż skoro zgodnie z art. 155 k.p.a. uchyleniu lub zmianie za zgodą strony podlega każda decyzja, na mocy której strona nabyła prawo (pod warunkiem spełnienia zawartych w tym przepisie przesłanek), to tym bardziej w oparciu o argumentum a major ad minus zmianie mogą ulec elementy tej decyzji. Skarżąca wskazała również, iż zmiana terminu rozpoczęcia działalności w sytuacji, kiedy z przyczyn obiektywnych nie jest ona w stanie uruchomić przed upływem określonego terminu działalności w 52 punktach gier na automatach o niskich wygranych, stanowi przesłankę słusznego interesu strony, o której mowa w art. 155 k.p.a., dającą podstawę do zmiany decyzji ostatecznej. Strona w odwołaniu odniosła się również do zarzutu postawionego w zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w L., iż wystąpienie przez spółkę z wnioskiem o zmianę warunków zezwolenia na jeden dzień przed upływem terminu wskazanego w decyzji zezwalającej, z uwagi na procedurę administracyjną nie pozwalało organowi I instancji na rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku przed upływem terminu określonego w wydanym zezwoleniu. Skarżąca odnośnie tej kwestii wskazała, iż złożenie przedmiotowego wniosku dopiero pismem z dnia 25 marca 2009 r. podyktowane było oczekiwaniem przez Spółkę na wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. decyzji w sprawie zmian dotyczących nieuruchomionych punktów gry na automatach o niskich wygranych. Ponadto podkreśliła, iż przedmiotowy wniosek złożony został w przysługującym jej terminie, co czyni zarzut organu I instancji zupełnie niezrozumiałym. Skarżąca podniosła także, iż w jej ocenie występuje niejednolitość rozstrzygnięć stosowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. odnośnie wyznaczenia nowego nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, co prowadzi do nierówności w stosowaniu prawa w stosunku do różnych podmiotów. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Finansów - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 k.p.a. - decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. wydaną w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] marca 2008 r. zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa l. w 168 punktach, w części dotyczącej nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności określonego na dzień 28 marca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności to jeden z elementów decyzji zezwalającej, który zobowiązuje spółkę do rozpoczęcia w określonym dniu działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w określonej liczbie punktów. Minister Finansów powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 480/08, w którym NSA stwierdził, iż "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności należy odnieść do całego zezwolenia, a więc do wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w zezwoleniu, gdyż z upływem terminu rozpoczęcia działalności, wszystkie punkty wymienione w zezwoleniu winny już działać". Organ odwoławczy wskazał, iż z uzasadnienia w/w orzeczenia NSA jednoznacznie wynika, iż Sąd ten uznał możliwość zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a. Organ podniósł również, że takie samo stanowisko wypowiedział także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1305/07 oraz z dnia 30 lipca 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 911/08, a także z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1605/06, w których jednocześnie stwierdził, iż "nie jest możliwa zmiana terminu określonego w decyzji w trybie art. 155 k.p.a., jeżeli wniosek o jego zmianę został skierowany do organu po jego upływie". Niemniej Minister Finansów uznał, że przedmiotem dalszych ustaleń postępowania odwoławczego musi być zarzut podniesiony w zaskarżonej decyzji przez organ I instancji dotyczący terminu, w którym strona złożyła wiosek o zmianę warunków określonych w decyzji zezwalającej. Organ podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że strona skarżąca wystąpiła o zmianę warunków zezwolenia na jeden dzień przed upływem terminu wskazanego w decyzji zezwalającej, co biorąc pod uwagę procedurę administracyjną określoną przepisami art. 10 i art. 35 k.p.a., uniemożliwiało organowi I instancji rzetelne i wszechstronne zbadanie materiału dowodowego oraz rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku przed upływem terminu określonego w wydanym zezwoleniu. W ocenie organu odwoławczego strona dysponowała wystarczającym okresem na podjęcie działań zmierzających do wykonania obowiązku nałożonego decyzją zezwalającą. Zdaniem Ministra Finansów złożenie wniosku o przedłużenie terminu na jeden dzień przed upływającym nieprzekraczalnym terminem wyznaczonym do rozpoczęcia działalności można w rozpatrywanej sprawie poczytywać jako swoisty zamiar postawienia organu administracyjnego przed faktem dokonanym i tym samym wymuszenia pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o powyższe Minister uznał, iż organ I instancji słusznie przyjął, że fakt złożenia przez stronę przedmiotowego wniosku na jeden dzień przed upływem terminu wyznaczonego w decyzji zezwalającej, stanowi przesłankę negatywną uniemożliwiającą zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której skarżąca spółka nabyła prawo w trybie art. 155 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu strony dotyczącego niejednolitości rozstrzygnięć stosowanych przez dyrektorów izb skarbowych w różnych częściach kraju, a nawet w tych samych ośrodkach decyzyjnych, organ odwoławczy stwierdził, iż wydając decyzję w trybie art. 155 k.p.a. organ każdorazowo ocenia indywidualne przesłanki pozytywne i negatywne umożliwiające zmianę niniejszej decyzji. W tej sytuacji – jak wskazał organ - rozpatrując przedmiotową sprawę trudno odnieść się do decyzji administracyjnych podejmowanych przez inne organy wydające zezwolenia czy też wobec innych podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier i zakładów wzajemnych, gdyż są to sprawy indywidualne. W dniu 14 października 2009 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2009 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r., skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 7 oraz art. 36 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, które – zdaniem strony - miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżąca spółka zarzuciła organowi, iż w sposób nieprawidłowy próbuje wykazać, że zmianie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. sprzeciwia się przepis szczególny, tj. art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych argumentując, iż termin określony w tym przepisie jest terminem ustawowym. Zdaniem strony zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy, jednym z elementów zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych jest nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Jednak, zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom organu nie jest to termin ustawowy wynikający wprost z przepisów ustawy, który nie mógłby być ani skrócony, ani przedłużony. Terminami takimi – zdaniem strony - są np. terminy przedawnienia roszczeń, czy też termin z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, ale nie "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" określony w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Skarżąca podkreśliła, iż nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności to jeden z elementów decyzji zezwalającej. Według strony, jeżeli rozpoczęcie działalności w części punktów gry na automatach o niskich wygranych objętych zezwoleniem jest z przyczyn nie dających się przewidzieć utrudnione, zasadnym jest zmiana, takiego zapisu w decyzji. Inne rozumienie pojęcia "nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności" wypacza sens całej konstrukcji określonej w ustawie o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie strony nie podlega żadnym logicznym zasadom rozumowania stanowisko organu, w którym dopuszcza on zmianę wszystkich innych elementów decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, określonych w art. 35 ust 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, oprócz terminu rozpoczęcia działalności. Zgodnie z art. 155 k.p.a. uchyleniu lub zmianie podlega każda decyzja, na mocy której strona nabyła prawo (pod warunkiem spełnienia zawartych w tym przepisie przesłanek) za zgodą strony. Według skarżącej spółki wnioskowanie "z większego na mniejsze" prowadzi do oczywistego wniosku, że skoro można zmienić lub uchylić całą decyzję to tym bardziej można zmienić elementy tej decyzji. Zdaniem strony rola organu polega na badaniu, czy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne oraz czy przemawia za tym słuszny interes strony lub słuszny interes społeczny. Oczywistym jest, jak stwierdziła skarżąca, że zmiana terminu rozpoczęcia działalności przez spółkę w sytuacji, kiedy z przyczyn obiektywnych nie jest ona w stanie uruchomić przed upływem określonego terminu w 52 lokalach automatów do gry, przemawia za uwzględnieniem słusznego interesu strony. Strona podkreśliła, iż organ odwoławczy, wskazując wyżej opisane przeszkody uniemożliwiające mu uchylenie decyzji organu I instancji, w uzasadnieniu przyznaje jednak, że terminem ustawowym niepodlegającym skróceniu ani przedłużeniu jest tylko i wyłącznie termin z art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Nie jest nim zatem nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Wobec tego nie ma przepisu szczególnego sprzeciwiającego się zmianie decyzji udzielającej zezwolenia. Według strony jeszcze bardziej niezrozumiałym jest fakt powoływania, wbrew swojemu stanowisku, orzeczeń sądowych jednoznacznie wskazujących, że możliwa jest zmiana nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a. Zdaniem skarżącej takim postępowaniem organ narusza dyspozycję tego przepisu jak również art. 35 ust. 1 pkt 7 i art. 36 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Ponadto skarżąca spółka stwierdziła, iż pozostałe przesłanki wskazane w art. 155 k.p.a., tj. zgoda strony na zamianę decyzji i przemawiający za zmianą decyzji interes strony, są w tej sprawie spełnione. Według strony organy obu instancji nie potrafiły przedstawić żadnego argumentu przemawiającego za tym, iż zmianie decyzji sprzeciwia się interes społeczny. Strona wskazała, że w interesie społecznym jest, aby wymienione 52 punkty gier na automatach o niskich wygranych objęte zezwoleniem, funkcjonowały w obrocie gospodarczym, albowiem działalność polegająca na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych, w odpowiedni sposób nadzorowana przez organy administracji, przynosi określone dochody dla budżetu państwa. Według skarżącej im większe utrudnienia ze strony organu przy uruchamianiu punktów gry na automatach, tym wpływy do budżetu z tytułu podatku od gier są mniejsze. W interesie społecznym jest, aby prowadzący przedmiotową działalność gospodarczą wykonywali ją w sposób przewidziany przepisami prawa i odprowadzali z tego tytułu należny podatek. Według strony organ administracji stosując wymieniony przepis działa na zasadzie ograniczonego uznania administracyjnego, gdyż musi wykazać, że okoliczności w których dokonywana jest zmiana lub uchylenie decyzji są zgodne z interesem społecznym lub słusznym interesem strony. W konsekwencji skarżąca uznała, iż swoim postępowaniem organ naruszył przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., zobowiązujące organ do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zdaniem skarżącej spółki w niniejszej sprawie organ nie zadał sobie trudu sprawdzenia sytuacji prawnej i faktycznej punktów, w których nie rozpoczęto działalności, pomimo, iż w świetle przepisów zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ nie przeanalizował zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego wyraźnie wynika, iż to z przyczyn zupełnie niezależnych od skarżącej spółki nie doszło do uruchomienia wszystkich punktów gry na automatach. Strona ustosunkowała się również do zarzutu organu związanego z faktem złożenia przez nią wniosku o zmianę warunków zezwolenia na jeden dzień przed upływem terminu wskazanego w decyzji zezwalającej, co - zdaniem organów obu instancji – miało być przesłanką negatywną, uniemożliwiającą zmianę - w trybie art. 155 k.p.a. - decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo. Skarżąca wskazała, przywołując swoje argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że pomimo zastrzeżeń organów co do dnia złożenia wniosku o zmianę terminu, został on złożony zgodnie z przysługującym stronie prawem. Spółka stwierdziła, iż decydując się na złożenie wniosku w takim, a nie innym terminie, niemal do ostatniego dnia oczekiwała na wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. decyzji w sprawie zmian dotyczących nieuruchomionych punktów gry na automatach. W tej sytuacji – zdaniem skarżącej – uznać należy, iż to nie zła wola spółki, jak próbują sugerować organy obu instancji, była powodem złożenia w tym, a nie innym terminie wniosku o zmianę decyzji, ale okoliczności obiektywne niezależne od strony. Ponadto strona zarzuciła, iż organy swoim działaniem naruszyły przepisy art. 107 § 1 i 3 k.p.a., zobowiązujące je do właściwego sporządzenia uzasadnienia decyzji. Według strony uzasadniając decyzję organ winien wypowiedzieć się, na podstawie jakich dowodów uznał, że nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 155 k.p.a. oraz wyjaśnić, w jaki sposób - w ocenie organu - okoliczność polegająca na złożeniu wniosku o zmianę decyzji na kilka dni przed upływem nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności wpływa na przesłanki w tym przepisie wymienione. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie przekonuje strony o jej słuszności. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Minister wskazał, że - wbrew zarzutom strony - w swoim rozstrzygnięciu nigdzie nie stwierdził, iż termin określony w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisów ustawy i w związku z powyższym nie może być skrócony ani przedłużony. Organ odwoławczy podkreślił, iż stoi na stanowisku, że istnieje możliwość zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a., co znajduje potwierdzenie w przytoczonych w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięciach sądów administracyjnych. Z uwagi na powyższe, w ocenie Ministra Finansów, podniesiony przez skarżącą spółkę zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 7 i art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych - jest całkowicie bezzasadny. Niemniej – zdaniem organu - należy stwierdzić, że złożenie przez stronę przedmiotowego wniosku na jeden dzień przed upływem terminu wyznaczonego w decyzji zezwalającej, uniemożliwiło zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo w trybie art. 155 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Finansów z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. - naruszają prawo. Zdaniem Sądu wydając przedmiotowe decyzje organy obu instancji dopuściły się - mającego istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz wydanie decyzji bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia wniosków i zarzutów strony skarżącej. Tym samym organy administracji, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściły się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W konsekwencji powyższych naruszeń proceduralnych organy obu instancji dopuściły się obrazy przepisów art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 155 k.p.a. – polegającej na niewłaściwym uznaniu, że wskazany w zezwoleniu nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach nie może zostać zmieniony, w trybie art. 155 k.p.a., w sposób wnioskowany przez stronę skarżącą, bez wyraźnego uzasadnienia podstaw takiego stanowiska. Naruszenie wspomnianych przepisów mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zarówno zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie określone w art. 155 k.p.a. stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, obejmujący przypadki weryfikacji decyzji prawidłowych lub obarczonych wadami niekwalifikowanymi. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że instytucje procesowe dopuszczające ingerencję w ostateczną decyzję administracyjną stanowią wyjątki od zasady trwałości tych decyzji (art. 16 § 1 k.p.a.) i w związku z tym ich stosowanie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zaistniałe okoliczności faktyczne i prawne spełniają przesłanki wynikające z wykładanych ściśle przepisów prawa (tak m.in. K. Celińska-Mysław /w:/ glosa do wyroku NSA z dnia 27 września 2002 r. sygn. akt III SA 330/01, OSP 2004, z. 9, poz. 111). Z przepisu art. 155 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną lub organ wyższego stopnia, może ją uchylić lub zmienić, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Należy wskazać, iż odmawiając stronie skarżącej zmiany, na podstawie art. 155 k.p.a., zezwolenia z dnia [...] marca 2008 r. w części dotyczącej nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, Dyrektor Izby Skarbowej w L., jako organ I instancji, w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. wyraźnie wskazał przede wszystkim, iż - w jego ocenie - termin określony w art. 35 ust. 1 pkt 7 cyt. ustawy jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisów ustawy i jako termin ustawowy wyznaczony dla uczestników postępowania nie może być ani skrócony ani przedłużony. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał dodatkowo, iż strona wystąpiła o zmianę warunków zezwolenia w dniu [...] marca 2009 r. a więc na jeden dzień przed upływem terminu wskazanego w decyzji zezwalającej. Zatem, biorąc pod uwagę procedurę administracyjną określoną w kodeksie postępowania administracyjnego, organ ten uznał, że takie działanie skarżącej nie pozwalało na rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku przed upływem terminu określonego w wydanym zezwoleniu. W konsekwencji organ I instancji, powołując się na treść z art. 155 k.p.a. - wskazał, że z uwagi na treść przepisu art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych decyzja udzielająca spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 168 punktach, nie może być w zakresie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. Z kolei Minister Finansów, działając jako organ odwoławczy, w decyzji z dnia [...] września 2009 r., jako podstawę odmowy dokonania wnioskowanej przez skarżącą zmiany wskazał wyłącznie fakt złożenia przez stronę przedmiotowego wniosku na jeden dzień przed upływem terminu wyznaczonego w decyzji zezwalającej, co - w ocenie organu odwoławczego - stanowi przesłankę negatywną uniemożliwiającą zmianę decyzji ostatecznej, na mocy której skarżąca spółka nabyła prawo w trybie art. 155 k.p.a. Jednocześnie organ odwoławczy, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych - stwierdził, iż co do zasady istnieje możliwość zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a. Należy zauważyć przede wszystkim, iż zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zawiera elementy określone w art. 35 ust 1 powołanej ustawy. Zgodnie z pkt 7 powołanego przepisu zezwolenie obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do dokonania właściwej wykładni powołanego wyżej przepisu ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 155 k.p.a. Spór ten dotyczy ustalenia, czy możliwa jest zmiana decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, polegająca na zmianie określonego w zezwoleniu nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia tej działalności. Inaczej mówiąc, kwestią sporną jest, czy w trybie art. 155 k.p.a. można w ogóle dokonać zmiany zezwolenia w ten sposób, że w miejsce terminu rozpoczęcia działalności, który jest pierwotnie wskazany w zezwoleniu, wskazuje się inny, późniejszy termin, w którym dany przedsiębiorca zobowiązany jest uruchomić wszystkie punkty urządzania gier na automatach o niskich wygranych wymienione w zezwoleniu. Warto - zdaniem Sądu - wyraźnie wskazać w tym miejscu, iż z uwagi na konstytucyjną zasadę swobody (wolności) działalności gospodarczej i jej ochrony, wyrażoną przede wszystkim w przepisach art. 20 i 22 Konstytucji RP, a także ze względu na pełny (kompletny) zakres szczególnych regulacji prawnych zawartych w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, uznać trzeba, że przy wykładni przepisów tej ustawy należy stosować wykładnię ścisłą. W związku z powyższym przyjąć należy, że wykluczona jest możliwość stosowania przez Ministra Finansów jakiejkolwiek rozszerzającej interpretacji (wykładni) ustawowych pojęć i instytucji, która prowadziłaby do ingerencji w te sfery działalności gospodarczej, które uregulowane są innymi, niż w/w ustawa, przepisami prawa. Niewątpliwie skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego w 168 punktach. Zezwolenie powyższe zobowiązywało stronę skarżącą do uruchomienia wszystkich punktów urządzania gier na automatach o niskich wygranych, wymienionych w zezwoleniu, w nieprzekraczalnym terminie ustalonym na dzień 28 marca 2009 r. (vide: Pkt 5 decyzji z dnia [...] marca 2008r.). Wskazanie takie stanowi zatem, jak słusznie stwierdziły organy, istotny element decyzji wyznaczający jej granice. Zdaniem Sądu uznać należy jednak, iż - wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej w L. – brzmienie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie dawało podstawy do tego rodzaju konkluzji, jak przedstawiona przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Otóż w ocenie Sądu zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż Dyrektor Izby Skarbowej błędnie przyjął, że nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, o którym mowa w art. 35 ust. l pkt 7 w/w ustawy, jest terminem ustawowym wynikającym wprost z przepisów ustawy i jako taki nie może być ani skrócony ani przedłużony. Strona skarżąca prawidłowo - zdaniem Sądu - wskazała, iż nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności to jeden z elementów decyzji zezwalającej, który może zostać zmieniony w trybie przepisu art. 155 k.p.a. Warto w tym miejscu ponownie podkreślić, że również sam Minister Finansów stwierdził w postępowaniu odwoławczym oraz w przesłanej do Sądu odpowiedzi na skargę, iż co do zasady istnieje możliwość zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a. Stanowisko to znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: m.in. powołane przez Ministra Finansów wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 480/08, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 1305/07, z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 911/08 oraz z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1605/06), z których wyraźnie wynika, że generalnie istnieje możliwość zmiany nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a. Zdaniem Sądu warto dodatkowo wskazać, iż w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, wyraźnie stwierdzono, iż w ustawie o grach i zakładach wzajemnych ustawodawca nie wyłączył możliwości stosowania art. 155 k.p.a., co oznacza, że należałoby wykluczyć sytuację, w której mimo braku wyraźnego wyłączenia stosowania art. 155 k.p.a., organ odmawia zmiany zezwolenia bez jakiejkolwiek próby wykazania istnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, wyłącznie z powołaniem się na przepisy określające istotę regulowanego zjawiska. W konsekwencji stwierdzić należy, iż wniosek skarżącej spółki z dnia [...] marca 2009 r. dotyczący zmiany zezwolenia w zakresie przesunięcia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, w drodze decyzji wydanej w trybie art. 155 k.p.a., pozostawał - co do zasady - w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym przede wszystkim z przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Strona wskazywała ponadto w toku postępowania, iż za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, przemawia zarówno jej słuszny interes, jak również słuszny interes społeczny. Strona podkreśliła, iż zmiana terminu spowodowana jest przede wszystkim potrzebą sporządzenia nowych umów z aktualnymi właścicielami lokali, w których mają być zlokalizowane punkty gier na automatach, co w konsekwencji umożliwi uruchomienie wszystkich 168 punktów wskazanych w zezwoleniu, przez co zapewni się tym samym zwiększone wpływy do budżetu Państwa. Organ odwoławczy nie ustosunkował się jednak do podnoszonych przez stronę argumentów, wskazując wyłącznie, iż dokonanie wnioskowanej przez skarżącą spółkę zmiany nie jest możliwe z uwagi na termin złożenia wniosku. Takie działanie organu uznać należy za wadliwe i w pełni uzasadniające uchylenie obu spornych decyzji administracyjnych, tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w świetle dotychczasowego orzecznictwa przyjmuje się, że zmiana - w trybie art. 155 k.p.a. - terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 7 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, nie jest możliwa, jeżeli wniosek o jego zmianę został skierowany do organu po jego upływie (tak: np. WSA w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1605/06). Należy wyraźnie wskazać, iż zarówno właściwy dyrektor izby skarbowej, jak i Minister Finansów wydając, w ramach przyznanych mu kompetencji, decyzje administracyjne w przedmiocie udzielenia lub zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, związani są ściśle wszelkimi rygorami procedury administracyjnej, określającymi obowiązki organów administracji publicznej w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że wskazane organy zobowiązane są m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Należy wskazać, iż z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ winien jednocześnie dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia istoty danej sprawy, z zastrzeżeniem, że nie jest to sprzeczne z obowiązującym prawem. Zdaniem Sądu zarówno Minister Finansów, jak i wcześniej organ I instancji, nie wyjaśnili w sposób precyzyjny, dlaczego w świetle unormowań ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych oraz przepisu art. 155 k.p.a., zachodziła przesłanka negatywna uniemożliwiająca zmianę decyzji z dnia 28 marca 2008 r., na mocy której skarżąca spółka uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Organy te, skupiając się wyłącznie na obiektywnym fakcie terminu złożenia przez skarżącą spółkę wniosku o zmianę zezwolenia, nie wykazały w jednoznaczny sposób, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 155 k.p.a. Organy obu instancji nie wyjaśniły również, w jaki sposób okoliczność polegająca na złożeniu wniosku o zmianę decyzji na kilka dni przed upływem nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności, wpływa na przesłanki wymienione w przepisie art. 155 k.p.a. W ocenie Sądu również brak jakiegokolwiek odniesienia się przez organy do powołanych przez stronę skarżącą argumentów mających – w jej ocenie – świadczyć o możliwości (potrzebie) zmiany zezwolenia, nie dało tej stronie szans na wszechstronne ustosunkowanie się do stanowiska organów. W tej sytuacji powyższe uchybienia nie pozwalają sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności nie tylko zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, ale również poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...] czerwca 2009 r. Z tej przyczyny należy uznać, iż uchybienia formalne poczynione w toku niniejszego postępowania przez organy, uniemożliwiły Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia w pełnym aspekcie sprawy. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, co zmusiło Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego spornych rozstrzygnięć. Według Sądu niewątpliwie uznać trzeba, że aby wydane przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących przedmiotu danego postępowania. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienia obu spornych decyzji nie spełniają wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem uzasadnienia tych rozstrzygnięć nie zawierają pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania organy, rozstrzygając sprawę, winny dokonać wszechstronnej analizy całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego oraz ustosunkować się szczegółowo do argumentów skarżącej spółki, poruszając się w ramach dokonanej przez Sąd oceny prawnej przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 155 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania sądowego w wysokości 8.240,- złotych, na które składa się wpis sądowy oraz wynagrodzenie pełnomocnika, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).