II OSK 1146/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer /spr./ Protokolant asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1238/09 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na rzecz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010r. sygn. akt II SA/Sz 1238/09 po rozpoznaniu skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę: I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję prezydenta miasta S. z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...], II stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądził od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz strony skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w S. kwotę 200zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...] , na podstawie art.145 § 1 pkt 4 kpa wznowił na żądanie [...] Spółdzielni Mieszkaniowej postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...], znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sp. z o..o. nr [...]na dachu budynku przy ul. J. w S. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...] odmówił uchylenia opisanej wyżej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Zachodniopomorski, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej , decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji m.in. wskazał na art.28 ust.2 Prawa budowlanego dotyczący strony podnosząc, że stronami są wyłącznie inwestorzy oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z wymogami art.35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, sprawdzona została zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2008r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku o funkcji handlowej przy ul. J. ), a także wymaganiami ochrony środowiska. Stwierdzono, że brak jest podstaw do zakwalifikowania zamierzonej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ wskazał na przedstawione przez inwestora opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia" z którego wynika, że w osi wiązek promieniowania anten sektorowych w odległościach wskazanych w rozporządzeniu (do 70, do 100, do 150m) od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, przy czym zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz.1883) , za miejsca dostępne dla ludności uznaje się przestrzenie do wysokości 2m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi miejscami w których mogą przebywać ludzie. Ze względu na powyższe, organ podał, że brak jest podstawy do stwierdzenia, że nieruchomości należące do Spółdzielni (w tym położone w sąsiedztwie terenu inwestycji działki nr [...]) znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej, brak zatem podstaw do uznania Spółdzielni za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej. W sytuacji, gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego prowadzonego na skutek wznowienia postępowania, organ stwierdził, że podmiot wnoszący o wznowienie postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 4 kpa nie był stroną w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, obowiązany był na podstawie art.151 § 1 pkt 1 kpa do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej, z uwagi na stwierdzenie braku podstawy z art.145 p 1 pkt 4 kpa. Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, podnosząc podobnie jak w odwołaniu, że budynki Spółdzielni usytuowane na działkach sąsiadujący z działką na której wybudowana została stacja bazowa telefonii komórkowej, z uwagi na wytwarzane przez nadajniki pole elekromagnetyczne znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane. Nadto podniosła, że oś głównej wiązki promieniowania anteny, wzdłuż której wyznacza się odległość miejsc dostępnych dla ludności znajduje się na wysokości około 10 m i skierowana jest wprost na ściany budynków mieszkalnych z otworami okiennymi. Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010r. opisanym we wstępie uwzględnił skargę. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Sąd uznał, że prawidłowo postąpił Prezydent Miasta S. wznawiając postępowanie po wpłynięciu wniosku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej i następnie przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia., tj czy wnioskodawca był stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Sąd wskazał, że przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania obiektu został wyznaczony na podstawie przepisów § 2 ust.1 pkt 7 lit.b oraz § 3 ust.1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz.2573 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 150m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Sąd wskazał również, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą również wymagać przedsięwzięcia nie wymienione w § 2 ust.1 pkt 7 powołanego rozporządzenia, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że powyższych przepisów wynika, że w odległości od 70m do 150 m wzdłuż osi głównej wiązki od środka elektrycznego przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie mogą znajdować się miejsca dostępne dla ludności. W takiej sytuacji należy przyjąć, że odległości te wyznaczają obszar oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Z powyższego wynika, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Nadto Sąd wskazał na treść art.140 kc, art.143 kc. Zgodnie z tym ostatnim w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią., a skoro tak to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać lub pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, skoro nieruchomość należąca do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji zrealizowanej prze [...] Sp. z o.o. w W., to zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem ww. wyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także przepis art.151 § 1 pkt 1 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła [...] Spółka z o.o. Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach: I. Naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ( art.174 pkt 1 p.p.s.a. ) tj.: 1) art.143 kc, w zw. z art. 3 pkt 20 i art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej; 2) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz.2573 ze zm.) w szczególności § 2 ust.1 pkt 7 i p 3 ust.1 pkt 8 poprzez przyjęcie, że przepisy te uzasadniają twierdzenie o położeniu nieruchomości skarżącej w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, z pominięciem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz.1883); II. Naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art.174 pkt 2 p.p.s.a.) tj.: 1)art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 4 kpa oraz art.28 ust.2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że skarżąca winna być stroną postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z art.148 § 2 kpa poprzez brak ustaleń, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...].06.2009r.; 3) art.145 § 1 pkt 1 lit.c w zwz. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, mimo że z akt sprawy wynikają odmienne fakty; 4) art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. brak sprecyzowania granic przestrzennych nieruchomości skarżącej w sposób uzasadniający przyjęcie, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji przyjmując, że nieruchomość skarżącej Spółdzielni jest położona w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej pominął istotne elementy definicji zawartej w art.3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w świetle tego przepisu wyznaczenie terenu winno nastąpić na podstawie przepisów odrębnych. Za takie przepisy odrębne należy uznać rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, zgodnie z którym za miejsca dostępne dla ludności uznaje się przestrzenie do wysokości 2 m nad powierzchnią ziemi, albo innymi miejscami w których mogą przebywać ludzie. Odnosząc się do art.143 kc wskazano, że Sąd I instancji pominął wskazane w tym przepisie kryterium społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Skarżąca kasacyjnie Spółka nie kwestionuje faktu, iż nad nieruchomością Spółdzielni będzie występowało promieniowanie elektromagnetyczne. Jednak wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.01.2009r. (sygn. akt II OSK 1748/07) podnosi, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art.3 pkt 20 ustawy prawo budowlane jest formą kwalifikowaną oddziaływania, o której można mówić dopiero wtedy, kiedy to oddziaływanie będzie na tyle znaczne i uciążliwe dla otoczenia, iż będzie to wymagało wprowadzenia na podstawie odrębnych przepisów pewnych ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 1.04.2009r. Urząd Miasta S. skierował wyjaśnienia do skarżącej Spółdzielni w sprawie przedmiotowej stacji bazowej. Podanie o wznowienie postępowania zostało jednak złożone dopiero w dniu 22.05.2009r. (data pisma Spółdzielni 20.05.2009r.). Uzasadnia to w ocenie skarżącej ustalenie, czy wnosząc podanie w sprawie Spółdzielnia nie uchybiła terminowi określonemu w art.148 § 2 kpa. Zaskarżone orzeczenie nie zawiera żadnych ustaleń w tej sprawie. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną jeszcze raz odniosła się do podnoszonych argumentów, w tym argumentów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prowadzących do ustalenia, że nieruchomość Spółdzielni znajduje w obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, a tym samym Spółdzielni przysługuje legitymacja strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a.. Tym samym postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania, a więc opiera się na obu podstawach określonych w art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym, że skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach przewidzianych w art.174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności powinien się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Natomiast przedwczesnym było by ustosunkowanie się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie niewadliwie ustalonego stanu faktycznego. Podstawowy zarzut skargi kasacyjnej oparty o naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z art.148 § 2 kpa poprzez brak ustaleń, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...].06.2009r.. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 1.04.2009r. Urząd Miasta S. skierował wyjaśnienia do skarżącej Spółdzielni w sprawie przedmiotowej stacji bazowej, a podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w dniu 22.05.2009r. ( data pisma Spółdzielni 20.05.2009r.). Zarzut ten jest zasadny, zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast art.148 § 2 kpa stanowi, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...].06.2009r., uwzględniając wniosek [...] Spółdzielni Mieszkaniowej złożony w dniu 22.05.2009r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...].01.2009r., nie wyjaśniając i nie odnosząc się do zachowania wymogu formalnego wznowienia postępowania jakim jest zachowanie terminu miesięcznego od dnia dowiedzenia się o wydaniu decyzji. Powyższe okoliczności dotyczące zachowania terminu, a więc formalnych wymogów wznowienia postępowania, powinny być wyjaśnione na etapie wznowienia postępowania. Mając na uwadze, że od postanowienia o wznowieniu postępowania nie przysługuje zażalenie, możliwość kontroli przez organ II instancji zasadności wznowienia postępowania następuje wraz z rozpoznaniem odwołania od decyzji wydanej w wznowionym postępowaniu na podstawie art.151 kpa. W niniejszej sprawie Wojewoda Zachodniopomorski w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2009r., odmawiającej w wyniku wznowienia postępowania uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2009r. podał, że postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 20 maja 2009r. ( złożonym w uzupełnieniu wystąpienia z dnia 20 marca 2009r.). Wnioskodawczyni , uznając za niewystarczającą odpowiedź na wystąpienie z dnia 20 marca 2009r., udzieloną przez Urząd Miasta S. pismem z dnia 1 kwietnia 2009r. wniosła o wznowienie postępowania, wskazując jako podstawę wznowienia przepis art.145 p 1 pkt 4 kpa. Uzasadnienie decyzji Wojewody wskazuje, że również ten organ nie dokonał kontroli prawidłowości wznowienia postępowania przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009r. w uzasadnieniu wyroku odwołał się do treści przepisu art.148 kpa. Sąd I instancji podał, że prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art.148 § 1 i § 2 kpa. Jednak mimo prawidłowego wskazania zasad regulujących dopuszczalność wznowienia postępowania, Sąd I instancji nie przeprowadził kontroli co do prawidłowości wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, a konkretnie, czy zachowany został termin jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie określony w art.148 § 1 kpa, którego bieg rozpoczyna się zgodnie z art. 148 § 2 kpa, od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Konieczność dokonania kontroli dopuszczalności wznowienia postępowania jest w każdym przypadku zagadnieniem podstawowym, a w rozpoznawanej sprawie mając na uwadze samo uzasadnienie decyzji Wojewody kwestia zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania powinna być tym bardziej szczegółowo wyjaśniona. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z art.148 § 2 kpa jest w pełni zasadny. Wskazane naruszenie przepisów postępowania jest uchybieniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art.174 pkt 2 p.p.s.a. Dlatego też kwestia zachowania terminu do złożenia podania przez [...] Spółdzielnię Mieszkaniową o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] stycznia 2009r. znak: [...] wymaga szczegółowego wyjaśnienia i ustalenia. Mając na uwadze wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania na etapie wznowienia postępowania, przedwczesnym jest odnoszenie się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego. Podnoszone zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą bowiem decyzji wydanych w wyniku wznowienia postępowania i ich kontroli przeprowadzonej przez Sąd I instancji, a te zarzuty mogą być rozpoznane tylko w tym przypadku gdy zostaną wyjaśnione wątpliwości dotyczące zachowania terminu do wznowienia postępowania, a tym samym wyjaśniona zostanie kwestia prawidłowości wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna miała usprawiedliwione podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.