I SA/Kr 939/09

Sygn. akt I SA/Kr 939/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r., sprawy ze skargi "T" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 6 kwietnia 2009 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2008;, skargę oddala. W dniu 14 stycznia 2008 roku T. SA z siedzibą w W., [...] (zwana dalej "Spółką") złożyła deklarację w podatku od nieruchomości za 2008r. Wójt Gminy wezwał Spółkę do przedłożenia pisemnych wyjaśnień i uzasadnienia przyczyn zmniejszenia wartości budowli na 2008r. bowiem w deklaracji na 2007r. wartość budowli wynosiła 6.658.422 zł a w złożonej deklaracji za 2008r. 5.521.289 zł. Postanowieniem z dnia 27 marca 2008r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008r. Decyzją z dnia 26 stycznia 2009r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego należnego do zapłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008 na kwotę 135.817,00 zł. Organ I instancji uzasadnił swoje stanowisko tym, że budowlą podlegającą opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości jest budowla w rozumieniu prawa budowlanego, która stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Zdaniem organu podatkowego powoduje to, że chociaż sama linia kablowa może nie stanowić budowli, to w połączeniu z pozostałymi elementami sieci, jako jej część składowa, za budowlę powinna być uznana, jest ona bowiem ściśle funkcjonalnie powiązana z pozostałymi elementami sieci i tylko taka może być efektywnie wykorzystana. W przedmiotowej sprawie kablowe linie telekomunikacyjne stanowią część składową budowli - podziemnych kanałów kablowych. Wskazano również, że podatnik składając deklarację podatkową na podatek od nieruchomości na 2008r. zmniejszył wartość budowli w stosunku do 2007r. bez złożenia jakichkolwiek wyjaśnień. W ocenie organu podatkowego nie znajduje uzasadnienia dokonane przez podatnika pomniejszenie w 2008r. w stosunku do roku 2007 podstawy opodatkowania w przypadku budowli o wartość linii kablowych posadowionych w kanalizacji kablowej. W okolicznościach sprawy stanowisko podatnika opiera się wyłącznie na innej ocenie podstawy opodatkowania i błędnym w ocenie organu podatkowego wnioskiem jakoby podstawa opodatkowania w przypadku budowli miała być pomniejszona o wartość ułożonych w kanalizacji kablowej linii kablowych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie co uzasadniła naruszeniem art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j., Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm. - dalej zwana O.p.). Podniesiono, że organ podatkowy nie podzielił stanowiska Spółki, powinien zatem przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (postępowanie dowodowe). Powinno ono zmierzać do ustalenia czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a więc ustalenia czy zaistniał przedmiot opodatkowania a także ustalić wartość tych linii a więc ustalić podstawę opodatkowania. Wójt uznał, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią całość techniczno-użytkową ale nie przedstawił nawet jednego dowodu, który potwierdziłby istnienie związku użytkowego jak i na istnienie związku technicznego. A skoro związek techniczny to związek o innym charakterze niż związek użytkowy (funkcjonalny) to jedyne jego prawidłowe rozumienie to fizyczny związek z budowlą. Organ nie przedstawił nawet jednego dowodu, że linia kablowa jest choćby w jednym punkcie przymocowana trwale, przyspawana lub wbudowana w kanalizację. Spółka podniosła , że sporne linie kablowe można wyjąć z kanalizacji nie naruszając ich istoty tj. nawet po wyjęciu z kanalizacji mogą służyć do przesyłu sygnału. Jedynym dowodem na jaki organ powołał się w uzasadnieniu swojej decyzji była deklaracja na podatek od nieruchomości za rok 2007. Skoro jednak podatnik złożył na 2008 rok deklarację w której wskazał inną niż w roku poprzednim podstawę opodatkowania i inną wysokość do zapłaty to nie można uznać danych zawartych w złożonej w 2007roku deklaracji za dowód okoliczności w niej ujawnionych przy określaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2008. Wskazano także, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę wszystkich przepisów prawa budowlanego do których odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przy definiowaniu budowli dla celów podatku od nieruchomości. Do przepisów prawa budowlanego należy zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r.w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U nr 219, poz. 1854). Wójt Gminy nie wziął pod uwagę stanowiska Ministerstwa Finansów w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Dyrektor Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów RP w piśmie z dnia 31 stycznia 2007r. nie potwierdził przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska organu podatkowego. Linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią zatem samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tym samym organ podatkowy I instancji miał także naruszyć art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 O.p. Odwołujący się przywołał nadto artykuł Prof. Bogumiła Brzezińskiego oraz dr Wojciecha Morawskiego ,,Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" opublikowany w ,,Przeglądzie podatkowym" Ne 10/2008 s.20-30 w którym wskazano na niepoprawność definicji obiektu budowlanego, wyjaśniając, że ,,logicznie rzecz biorąc nie jest możliwe ustalenie zakresu pojęcia ‘budowla’ gdyż najpierw należałoby ustalić pojęcie obiektu budowlanego do czego z kolei konieczne jest użycie pojęcia budowli". Tym samym nie można uznać, że obiekt budowlany został zdefiniowany wyraźnie w przepisach ustawy-Prawo budowlane. Odwołując się następnie do znaczenia pojęcia budowli na gruncie języka potocznego, a także – w większym stopniu- do celów unormowań prawa budowlanego, Autorzy doszli do wniosku, że za sieci techniczne lub sieci uzbrojenia terenu można uznać tylko takie konstrukcje, ,,które są trwale związane z gruntem lub są widoczne dla postronnego obserwatora". Autorzy artykułu wyraźnie wskazali, że ,,tylko kable ułożone bezpośrednio w ziemi mogą być uznane (...) za budowle w rozumieniu art.1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". Organ odwoławczy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej -SKO)- decyzją z dnia 06 kwietnia 2009r. nr [...]nie uwzględnił zarzutów odwołania i wyjaśnił, iż istota sporu pomiędzy stronami dotyczy wyłącznie interpretacji przepisów prawa a w szczególności rozstrzygnięcia spornego zagadnienia dotyczącego opodatkowania linii kablowych (telekomunikacyjnych) podatkiem od nieruchomości. Decydującą kwestią dla rozstrzygnięcia jest prawidłowe ustalenie zakresu znaczenia budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U 2006r. Nr 121 poz.844 ze zm. dalej- u.o.p.l.), w art. 2 ust. 1 pkt 3 przewiduje, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Aby konkretna budowla podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi ona po pierwsze być budowlą w znaczeniu określonym w art. 2 ust.1 cyt. ustawy, po drugie pozostawać w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazano także, że aktualnie obowiązujące przepisy zawierają własną, ustawową definicję budowli jako przedmiotu opodatkowania. W motywach rozstrzygnięcia powołano się również na orzecznictwo sądów administracyjnych a to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2006r. sygn. akt: FSK 2316/04 oraz z dnia 03 kwietnia 2007r. sygn. akt: II FSK 514/06 w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art.1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem art. 3 pkt 3 i 9 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. dalej-u.p.b.) oraz, że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Organ odwoławczy uznał jako bezzasadne odwoływanie się przez Spółkę do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 u.p.b. oraz przywołał wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych- WSA w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2008r. sygn. akt: I SA/Po 730/08, WSA w Bydgoszczy z dnia 01 lipca 2008r. sygn. akt; I SA/Bd 223/08, WSA w Łodzi z dnia 08 lipca 2008r. sygn. akt: I SA/Łd 139/08 oraz WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008r. sygn. akt: I SA/Kr 1213/08 oraz z 15 stycznia 2009r. sygn. akt: I SA/Kr 1165/08. Organ podniósł także, że stan faktyczny sprawy nie był sporny i nie wymagał przeprowadzenia postępowania dowodowego. W skardze do Sądu na powyższą decyzję SKO, Spółka wniosła o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego jak również wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji a to z powodu naruszenia przepisów: 1) art. 122 w zw. z art. 180, 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji; 2) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l.; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenie przepisów postępowania, to Spółka w dużej mierze powtórzyła zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji a to, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego a następnie ocenę tego stanu z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stan fatyczny sprawy wymagał w ocenie Skarżącego ustalenia przez organy podatkowe- i to zarówno w zakresie tego, czy zaistniał przedmiot opodatkowania , tj. czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jak i w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania tj. wartości spornych linii. Organy podatkowe orzekające przedmiotowej sprawie nie przedstawiły dowodów na to, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są obiektami podlegającymi opodatkowaniu od nieruchomości a więc nie ustaliły, że zaistniał przedmiot opodatkowania w tym podatku. Zarówno w samej skardze jak i w załączonej do niej opinii prawnej autorstwa W. N. i M. W. wyrażono także pogląd, iż art. 1a ust. 1 u.p.o.l. odsyła do prawa budowlanego jako działu prawa, nie zaś do samej ustawy Prawo budowlane. Takie odwołanie obejmuje również, w ocenie Spółki, rozporządzenia wydane na podstawie u.p.b., w tym także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864), wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.b. Cyt. rozporządzenie w § 3 pkt 2 definiuje telekomunikacyjny obiekt budowlany jako ,,linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe". Ten zamknięty katalog nie obejmuje kabli telekomunikacyjnych umieszczonych w kanalizacji kablowej. Obiektem budowlanym na gruncie przedstawionych przepisów mogą być co najwyżej linie kablowe podziemne, umieszczone bezpośrednio w ziemi. Przytoczone przepisy stanowią istotną wskazówkę interpretacyjną przy doprecyzowania pojęcia "budowli" na gruncie u.p.b., a poprzez odesłanie również na gruncie u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. W dniu 17 września 2009r. do Sądu wpłynął wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego w oparciu o art.125§1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji SKO albowiem przedmiotowa decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa o której mowa w art. 247§1 pkt 3 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ppsa sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., jak również dokonując analizy zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. Odnosząc się na wstępie do złożonego przez pełnomocnika Skarżącej wniosku o zawieszenie postępowania sądowego na skutek wystąpienia przez Skarżącą z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 06 kwietnia 2009r. nr [...]wskazać należy, że Sąd nie mógł uwzględnić żądania zawieszenia postępowania zgłoszonego w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dla zawieszenia postępowania na tej podstawie, konieczne jest bowiem stwierdzenie, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się w sprawie postępowania. Uzasadniając zgłoszone żądanie pełnomocnik wskazał natomiast, że aktualnie Skarżąca rozważa możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tym przedmiocie. W przypadku gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące tych ostatnich. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonych decyzjach jest prawidłowy, można przystąpić do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. (vide wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt: I FSK 2328/05, POP 2006/2/31). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, a to art. 122 w zw. z art. 180, 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Organy podatkowe nie mogły naruszyć przepisów dotyczących ciążącego na nich obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oceny na podstawie jego całokształtu, czy dana okoliczność została udowodniona, a tym samym naruszyć zasadę dążenia do prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, gdyż stan faktyczny sprawy był bezsporny i jako taki nie wymagał dowodu. Istotą sporu między stronami była bowiem kwestia normatywna, a wiec spór co do prawa (konkretnie jego interpretacji). Spółka stawiając zarzut, co do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy nie wskazała, jakie to ewentualne dowody zostały przez organy podatkowe obu instancji pominięte. Należy pamiętać, że jakkolwiek, to na organach podatkowych, co do zasady ciąży obowiązek zebrania w sprawie kompletnego materiału dowodowego, to nie zwalnia to jednak strony (podatnika) z obowiązku współpracy w gromadzeniu materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego sprawy (vide wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2007r., sygn. akt: II FSK 176/07, wyrok WSA z dnia 23 maja 2007r., sygn. akt: III SA/Wa 15/07). Zatem jeżeli spółka miała wiedzę o dowodach, które jej zdaniem pozwoliłyby na dokonanie ustaleń odmiennych od tych przyjętych przez organy, powinna te dowody wskazać. W przeciwnym wypadku zarzuty o nieprzeprowadzeniu pełnego postępowania wyjaśniającego - dowodowego należy uznać za gołosłowne. Skarżąca spółka zarzucając naruszenie przepisów postępowania, nie wykazała także, jaki to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również Sąd nie stwierdza naruszenia art. 210 § 4 O.p. bowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia odpowiada standardom powołanego przepisu zawiera bowiem szczegółowo ustalony stan faktyczny, analizę dowodów i dokładne wyjaśnienie zastosowanych przepisów prawa. Nie ma też podstaw do uznania, że organy naruszyły zasadę zaufania do organów państwa (art. 121 Ordynacji podatkowej). Stan faktyczny został określony w uzasadnieniu korekty deklaracji podatku od nieruchomości za 2007r. i nie został on zakwestionowany przez organy podatkowe. Spółka sama podniosła, z czego wynika różnica w wysokości zadeklarowanego podatku. Stąd podstawowym dowodem w sprawie było jej oświadczenie zwarte w uzasadnieniu do przedmiotowej korekty. W ocenie tut. Sądu organ podatkowy I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość ta wynika z porównania danych wskazanych przez Spółkę w pierwszej deklaracji z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z liniami kablowymi a wartością samej kanalizacji. Spółka była zobowiązana obliczyć należny podatek wg zasad wyrażonych w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wg którego "podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, nie pomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego". Tak też strona skarżąca obliczyła wysokość podatku od nieruchomości z uwzględnieniem wartości telekomunikacyjnych linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Następnie dokonując korekty, co wyraźnie zaznaczyła, pomniejszyła podatek o podatek należny za ww. linie kablowe. Skoro Spółka nie wskazuje na niezgodność ww. danych z rzeczywistym stanem rzeczy, a organ podatkowy nie kwestionował wymiaru podatku, a tym samym wartości spornych linii kablowych, to nie było potrzeby powoływać biegłego w tej sprawie. Zarzucana wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji (art. 210 § 1 pkt 4 O.p.), które miałaby polegać przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego, stanowi w istocie zarzut prawa materialnego, przedstawiony jedynie od procesowej strony. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem należy stwierdzić, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie spór dotyczył zatem wyłącznie interpretacji przepisów prawa materialnego i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia, co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości. Przepisy cyt. u.p.o.l., w tym przepisy znajdujące się w rozdziale 2, miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak sama nazwa podatku na to wskazuje, przedmiotem regulacji jest opodatkowanie nieruchomości. Jednakże sama nazwa nie oddaje jego treści. Zwrócić należy uwagę na to, iż art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nakłada na osobę fizyczną obowiązek złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. W przypadku osoby prawnej inny przepis, tj. art. 6 ust. 9 u.p.o.l., nakłada obowiązek złożenia deklaracji organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Przedmiotem tym, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., są nieruchomości i obiekty budowlane. Pojęcie nieruchomości nie zostało zdefiniowane, co nie nasuwa wątpliwości, iż ustawodawca miał na uwadze już istniejącą definicję tego pojęcia, którą zawiera część ogólna kodeksu cywilnego (dalej k.c.) - zwłaszcza art. 46 stanowiący, że nieruchomością są części powierzchni ziemskiej będące odrębnym przedmiotem własności (grunty), jak też budynki trwale z gruntem związane lub części tych budynków, jeśli na mocy tych przepisów stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Podnieść należy, że nieruchomość zdefiniowana w k.c. nie jest tożsama z przedmiotem podatku od nieruchomości. Przedmiot podatku obejmuje również "obiekty budowlane", które nie muszą być "nieruchomościami" w rozumieniu art. 46 k.c. Każdy obiekt budowlany (z wyjątkiem obiektów małej architektury) podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nawet wówczas, gdy nie stanowi nieruchomości ani też jej części składowej. Stąd też posługiwanie się pojęciem "nieruchomości" przy określaniu przedmiotu podatku jest mało precyzyjne. W istocie rzeczy przedmiotem podatku są budynki, budowle i grunty, bez względu na to czy stanowią nieruchomość w rozumieniu art. 46 k.c. (vide L. Etel i S. Presnarowicz (w:) Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003 - komentarz do art. 2 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynek definiowany jest jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, lecz znajdująca się w pkt 2 tego ustępu definicja budowli nie zawiera już warunku trwałego związania z gruntem czy też posiadania fundamentów. Budowlą rozumieniu u.p.o.l. jest bowiem obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W myśl art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane (dalej u.p.b.) tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Z wykładni systemowej przepisów u.p.b. wynika zatem, iż tymczasowy obiekt budowlany może być budynkiem albo budowlą albo obiektem małej architektury. Oznacza to, iż mogą istnieć budowle nie związane trwale z gruntem. Obiekty małej architektury nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zatem obiekty budowlane, które nie są trwale związane z gruntem, mogą być na gruncie u.p.o.l. jedynie budowlami. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 3 pkt 3 u.p.b., do której odwołuje się wprost art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Mianowicie wymienione przykładowo w tym przepisie rodzaje budowli nie muszą mieć cechy trwałego związania z gruntem (wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, wolno stojące maszty antenowe - jak w przypadku masztów sieci telefonii komórkowej). Cecha trwałego związania z gruntem została expressis verbis wymieniona jedynie w przypadku tablic reklamowych. Oczywiście budowle takie podlegają opodatkowaniu, jeśli są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Stąd też np. kanalizacja kablowa znajdująca się w ziemi jest budowlą, chociaż nie posiada fundamentów. Dodatkowo należy podnieść, iż wg art. 29 ust. 1 pkt 27 u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji telekomunikacyjnych w obrębie budynków będących w użytkowaniu. Co więcej, na gruncie u.p.b. wymieniono w art. 3 pkt 3 "sieci techniczne", po których kolejnym przykładem są "wolno stojące maszty antenowe". Nie ulega zatem wątpliwości, iż obok sieci np. ciepłowniczych, gazowych czy energetycznych, do pojęcia sieci technicznych zaliczane są również sieci telekomunikacyjne. Skoro w przepisie tym, do którego, co należy przypomnieć, odsyła expressis verbis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jest mowa o sieciach, to należy je rozumieć jako funkcjonalną całość. Jest to całokształt urządzeń technicznych służących w jednym celu: doprowadzenia np. energii cieplnej, gazu, wody czy energii elektrycznej do końcowego odbiorcy. W przypadku sieci telekomunikacyjnej będą to zatem przewody (czy to klasyczne miedziane, czy też światłowodowe), punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci oraz cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów, które ostatecznie trafiają do przyłączy do poszczególnych budynków oraz tzw. pętli abonenckiej (mogą się również łączyć z sieciami innych operatorów czy z sieciami telekomunikacyjnymi, tudzież komunikacji elektronicznej, na skalę globalna). Tymczasem skarżąca Spółka usiłuje wykazać, iż zarówno kanalizacja kablowa jak i biegnące w niej kable telekomunikacyjne powinny być traktowane samoistnie, w oderwaniu niejako od całości sieci. W ocenie Spółki kable komunikacyjne i kanalizacja kablowa nie pozostają ze sobą w związku ani funkcjonalnym (użytkowym) ani technicznym. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem opodatkowania jest po prostu sieć telekomunikacyjna (komunikacji elektronicznej), jako funkcjonalna i techniczna całość, która służy dostarczaniu usług telekomunikacyjnych (komunikacji elektronicznej). To, iż w przypadku podatku od nieruchomości mamy do czynienia tylko z jej wycinkami związane jest jedynie z właściwością organów podatkowych w zakresie tego podatku, którymi zgodnie z art. 1c u.p.o.l. jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), a zatem w sprawach podatkowych powstałych na gruncie podatku od nieruchomości będziemy mieli zawsze do czynienia z fragmentem sieci położonym na terenie danej gminy. Nie można jednakże traktować tych fragmentów w oderwaniu od ich funkcjonalnej i technicznej całości. W ocenie Sądu ustalony stan faktyczny upoważniał organy podatkowe do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 u.p.b., o zaliczeniu linii telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 u.p.b., natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy. W świetle pierwszej z tych definicji przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak, między innymi sieci techniczne. Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b. wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei art. 3 pkt 9 P u.p.b. za urządzenie budowlane uznaje urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne. Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W wyroku z dnia 27 stycznia 2006r., sygn. akt: FSK 2316/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 u.p.b. oraz że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli". Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby, aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1 a ust. 1 ww. ustawy podatkowej nie stwarza tego rodzaju podstawy. Również w doktrynie prawa podatkowego zwraca się uwagę na to, iż budowlą zgodnie z przedstawioną wyżej definicją jest też "urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym". Jest ono zdefiniowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. Zgodnie z tym przepisem należy przez to rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zamieszczenie w definicji budowli także urządzeń budowlanych wskazuje na szerokie rozumienie tego pojęcia w u.p.o.l. Wynika z niego, że budowlą jest nie tylko sam obiekt, ale i wszelkiego rodzaju urządzenia, które umożliwiają jego normalne funkcjonowanie. Wynikające z przytoczonej definicji pojmowanie budowli potwierdza pogląd, że budowla nie może być traktowana jako jednorodny obiekt. Jest to z reguły szereg obiektów i urządzeń wzajemnie ze sobą powiązanych, służących określonej działalności. Budowlą jest np. linia energetyczna, która nie może być rozumiana jako sam przewód energetyczny. Jest on jednym z elementów składowych takiej budowli obok słupów, studzienek kanalizacyjnych, stacji transformatorowych i innych obiektów służących przesyłaniu energii elektrycznej. Na takie rozumienie budowli wskazuje przytoczona wyżej definicja zawarta w u.p.o.l. (vide L. Etel i S. Presnarowicz (w:) Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003 - komentarz do art. 2 u.p.o.l.). Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, iż powyższe rozważania, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, mają pełne odniesienie do wszelkiego rodzaju sieci technicznych, o których mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b., z uwzględnieniem ww. urządzenia budowlanego, zdefiniowanego w pkt 9 tegoż artykułu. Dlatego też, jak wyjaśniono powyżej, opodatkowaniu podlegają wszelkiego rodzaju sieci telekomunikacyjne, niezależnie od ich technicznej budowy, jako całość funkcjonalno-techniczna. Z tego punktu widzenia nie ma znaczenia, w jaki sposób połączona jest kanalizacja kablowa z kablami komunikacyjnymi w niej biegnącymi. Kable te oraz kanalizacja nie mogą być bowiem traktowane w oderwaniu od całości sieci telekomunikacyjnej, której część znajdująca się na terenie A. stanowi przedmiot opodatkowania w rozpatrywanej sprawie. Sąd uznaje za bezzasadne odwoływanie się skarżącej Spółki do postanowień cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Przede wszystkim jest to rozporządzenie wykonawcze do u.p.b. wyłącznie na użytek procesu budowlanego, a nie dla celów podatkowych. Wydano je bowiem na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.b. w celu określonym w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.b., a więc w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, w tym przypadku w zakresie telekomunikacji. Pomijając fakt, czy delegacja z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.b. spełnia wymogi delegacji ustawowej określone w Konstytucji, to umocowanie jasno określa cel, w jakim rozporządzenia ma zostać wydane - "warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie". Warunki techniczne i usytuowanie obiektów budowlanych to nie to samo, co ich definiowanie, które powinno być wystarczająco jasno określone w przepisach rangi ustawowej. W ocenie tut. Sądu przekroczono w tym zakresie umocowanie ustawowe i na pewno nie można uznać, iż definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zawarta w rozporządzeniu, które wydane zostało w celu jak powyżej, może mieć wpływ na ustalenie pojęcia budowli dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości. Bezzasadnym jest równie z odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż - jak już wyżej wyjaśniono - znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i 9 u.p.b., do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Okoliczność, iż linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza że nie są budowlą w powyższym rozumieniu i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2000 r. sygn. akt: OPK 16/00 ONSA 2001/2/64 "Nie ulega wątpliwości, że definicje legalne są zwykłymi przepisami, mają więc charakter norm wiążących i odstępstwo od nich musi być traktowane jak każde inne naruszenie prawa." W sytuacji gdy dany termin został zdefiniowany w języku prawnym to powinno się odwołać nie do reguł języka potocznego, znaczenia słownikowego ale do dyrektyw języka prawnego a zatem nadać mu takie znaczenie, które przypisuje mu prawodawca np. w definicjach legalnych. Podkreślić należy, iż do podobnych wniosków, chociaż z odmiennym uzasadnieniem, doszedł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r. (sygn. akt: FSK 2316/2004, Lex Polonica nr 418767, Gazeta Prawna 26/2006, str. 26) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r. (sygn. akt: I SA/Sz 733/07) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r. (sygn. akt: I SA/Po 604/08). Jednakże w ocenie tut. Sądu, choć rozstrzygnięcia zawarte w powyższych wyrokach należy uznać za trafne, to nie ma potrzeby w rozpatrywanej sprawie odwoływać się do pojęcia części składowej w rozumieniu prawa cywilnego, gdyż nie mamy tutaj do czynienia z opodatkowaniem nieruchomości tudzież gruntu, ale z opodatkowaniem budowli w rozumieniu przepisów u.p.b. Dlatego też, jak wyjaśniono powyżej, decydujące jest pojęcie sieci telekomunikacyjnej jako funkcjonalnej i technicznej całości, na którą składają się różne elementy składowe, a nie fragment tej sieci, na dodatek rozpatrywany od strony siatki pojęciowej prawa cywilnego. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to, bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b.. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno-użytkową. Organy podatkowe słusznie przyjęły, że w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji, połączonych dla realizacji określonego zadania technicznego. Linia kablowa to taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią czy innym jej elementem np. kanalizacją kablową, w której jest umieszczona. W tym kontekście nie ma znaczenia dokonywanie ustaleń, które elementy tej sieci są dla jej funkcjonowanie niezbędne. Podobne stanowisko zajęto w wyrokach WSA: z dnia 2 kwietnia 2008r. o sygn. akt: I SA/Sz 733/07. z dnia 12 listopada 2008r., sygn. akt: I SA/Gd 546/08, z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt: I SA/Łd 139/08, z dnia 15 stycznia 2009r., sygn. akt: I SA/Kr 1165/08, z dnia 26 stycznia 2009r.sygn. akt: I SA/Gl 792/08, z dnia 07 sierpnia 2008r. sygn. akt: I SA/Po 604/08. Sąd zapoznał się z opinią prawną [...]W. N. oraz[...] M. W. przedłożoną do akt sprawy przez stronę skarżącą, jak również ze stanowiskiem doktryny w przedmiotowym zakresie, w tym artykułem prof. dr hab. Bogumiła Brzezińskiego i dr Wojciecha Morawskiego. - Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości (Przegląd Podatkowy, 10/2008, strona 20-30). Sąd nie podzielił złożonej do akt sprawy opinii stawiającej tezę, że kanalizacja wraz z przewodami nie stanowi budowli kładąc nacisk na brak fizycznego zespolenia obu elementów. Na marginesie polemizując z poglądami opinii w tej części podnieść można, że doktryna prawa cywilnego definiując część składową (art. 47 § 1 k.c.) mówi o ścisłym gospodarczym powiązaniu elementów, pozostawiając na uboczu ścisłe fizyczne powiązanie. O tym jak istotny jest to element świadczy fakt, że jako część składową telewizora wymienia się jego pilota mimo, że fizycznie nie są przecież zespolone. Tak też z akcentem na wieź gospodarczą rozumieć należy związek techniczno-użytkowy, o jakim mowa w art. 3 pkt 1b u.p.b. Wszelkie inne rozumienie tego pojęcia wypaczałoby intencje ustawodawcy i nie odpowiadało standardom dzisiejszej techniki. Wskazać też należy, że opiniujący nie podzielili zapatrywania Spółki o braku więzi funkcjonalnej pomiędzy kanałem a przewodami podnosząc, że wieź użytkowa (funkcjonalna) nie budzi wątpliwości. Dodatkowo należy zaakcentować, że po zapoznaniu się z tym dokumentem, Sąd stwierdził, że w istocie jest to opinia dotycząca wykładni przepisów prawa i Sąd uznał ją za uzupełnienie stanowiska reprezentowanego przez stronę skarżącą. Wprawdzie przepisy prawne w sytuacji, gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne pozwalają odwołać się do opinii biegłego, jednak ta reguła nie dotyczy opinii z zakresu prawa (za wyjątkiem prawa obcego). Opinia biegłego nie może wkraczać w sferę wykładni norm prawnych (vide wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007r., sygn. akt: I GSK 1056/06, wyrok NSA z dnia 18 września 2000r., sygn. akt: I SA/Ka 677/99). Doktryna podkreśla między innymi, że podatek od nieruchomości staje się poważnym zagrożeniem dla rozwoju branży energetycznej i telekomunikacyjnej, a powodem jest interpretacja przyjęta przez organy podatkowe i sądy administracyjne, iż kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej są budowlą w rozumieniu podatku od nieruchomości, pomimo, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiuje obiekt budowlany poprzez odwołanie się do pojęcia budowli, zaś definiując pojęcie budowli, prawodawca odwołuje się do pojęcia obiektu budowlanego. Powstaje więc błędne koło, tak więc logicznie nie jest możliwe ustalenie pojęcia obiektu budowlanego, do czego z kolei konieczne jest użycie pojęcia budowli. We wnioskach przyjętych w ww. opracowaniach mieści się w zasadzie postulat de lege ferenda; jednak jak zasadnie podkreślił w swym opracowaniu [...] W. N. istnieje uprawniony zakaz dokonywania przez organy podatkowe i sądownictwo administracyjne wykładni prawotwórczej. Nie da się bowiem zaakceptować wykładni prawotwórczej polegającej w istocie na swoistym "poprawianiu" ustawodawcy, a to ze względów zasadniczych, wynikających z konstytucyjnego podziału kompetencji władzy państwowej. W orzecznictwie sądowym sformułowano wobec prawa podatkowego tezę o konieczności preferowania w jego interpretacji pewności prawa i jego bezpieczeństwa oraz trzymania się litery prawa (vide wyrok NSA z 1 marca 2000 r. w sprawie i sygn. akt: SA/Wr 2915/98). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 23 czerwca 2003 r. w sprawie sygn. akt: FPS 2/03 potwierdził, że zakaz wykładni prawotwórczej, to jedna z podstawowych dyrektyw wykładni przepisów prawa (vide uchwała całej izby Sądu Najwyższego z 14 października 2004 r. w sprawie sygn. akt: III CZP 37/04). Reasumując, Sąd stwierdził, że organy podatkowe dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego tj. zakwalifikowały przedmiotowe linie do budowli, która w świetle art. 2 ust. 2 pkt 3 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a analizowane przepisy są na tyle precyzyjne i jasne, że niedopuszczalna jest ich wykładnia zaprezentowana przez stronę skarżącą. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa materialnego oraz przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.