II OSK 1170/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt IV SA/Gl 565/09 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 lutego 2010r. sygn.akt IV SA/GI 565/09 oddalił skargę M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2009r., wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego , Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach z dnia [...] maja 2009r. nr [...] odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w Tychach z dnia [...] października 1990r. nr [...] o braku podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu u M. K.. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 1990r. została wydana przez organ I instancji decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu u M. K.. Postanowieniem z dnia [...] października 2005r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach , na wniosek M. K., w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art.149 § 1 i art.150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie choroby zawodowej zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 1990r., a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2005r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] października 1990r.. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] stycznia 2006r., po rozpatrzeniu odwołania M. K., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2007r. sygn.akt IV SA/GL 833/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2007r.. Następnie w dniu 2 listopada 2007r. M. K. złożył ponowny wniosek o wznowienie postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 1990r., wskazując jako przesłankę wznowienia postępowania art.145 § 1 pkt 2 k.p.a. tj wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach odmówił wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 1990r., a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 8 września 2008r. sygn.akt IV SA/GL 402/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po uwzględnieniu skargi M. K., uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2008r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tychach z dnia [...] lutego 2008r.. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał , że podstawą odmowy wznowienia postępowania nie może być wynik ustaleń co do przyczyn wznowienia postępowania, gdyż te ustalenia nie mogą przedmiotem postępowania na tym etapie. Dopiero w następnym stadium postępowania, które toczy się po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ przeprowadza ustalenia co do przyczyn wznowienia postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach postanowieniem z dnia 6 marca 2009r. wznowił postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu M. K. , zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] października 1990r.. Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach decyzją z dnia [...] maja 2009r. nr [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w Tychach z dnia [...] października 1990r., a Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji m.in. wskazał na materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji tj. odpis postanowienia Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia [...] września 2008r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy przez pracowników instytucji wydających opinię o stanie zdrowia M. K. w toku postępowania w sprawie choroby zawodowej, tj. o czyn z art.271 § 1 kk – wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego oraz przedawnienia karalności czynu zabronionego, a także odpis postanowienia Sądu Rejonowego w Tychach z dnia [...] stycznia 2009r. utrzymującego w mocy powyższe postanowienie Prokuratury Rejonowej w Tychach. W takich okolicznościach organ I instancji uznając, że nie została spełniona przesłanka z art.145 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] października 1990r., a organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił, że organ nie wziął pod uwagę wyników badań okresowych, które są podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej uszkodzenia słuchu, natomiast wziął pod uwagę opinię Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu, którą skarżący "uważa za nieprawdę". Skarżący podniósł również, że postanowienie Prokuratury i Sądu nie mają znaczenia w sprawie, albowiem wydano je bez przeprowadzenia dochodzenia w związku z upływem okresu przedawnienia karalności czynów popełnionych w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że ponownie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające zostało prawidłowo uzupełnione, a z uwagi, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania oparty był o przesłankę z art.145 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc przesłankę, której nie obejmowało poprzednie postępowanie wznowieniowe, zasadnym było wznowienie postępowania. Natomiast w toku postępowania wznowieniowego organ prawidłowo ustalił, że powołana przez skarżącego podstawa wznowieniowa nie występuje. Określona w art.145 § podstawa wznowieniowa obejmuje sytuacje, w których musi istnieć fakt popełnienia przestępstwa stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu oraz związek przyczynowy między popełnieniem przestępstwa a wydaniem decyzji. Stwierdzenia przestępstwa nie może dokonać organ uprawniony do wznowienia postępowania, co wynika z ustawowego podziału kompetencji organów państwa. Natomiast wyjątkowo wznowienie postępowania może nastąpić przed stwierdzeniem popełnienia przestępstwa w sytuacji, gdy popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego ( art.145 § 2 k.p.a.). Innymi słowy we wskazanym przypadku popełnienie przestępstwa nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Jednakże fakt wznowienia w takiej sytuacji postępowania nie może zwolnić organu od uzyskania stwierdzenia popełnienia przestępstwa przez sąd lub inny właściwy w tych sprawach organ. Wyjątkowo, w myśl art. 145 § 3 k.p.a. , organ może również wznowić postępowanie, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach. Odnosząc te rozważania do okoliczności faktycznych sprawy Sąd wskazał, że skarżący nie przedłożył żadnego orzeczenia sądu lub innego organu, które stwierdzałoby popełnienie przestępstwa w związku z wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] października 1990r.. A nadto z znajdującego się w aktach odpisu postanowienia Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia [...] września 2008r. sygn.akt [...] wynika, że organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie poświadczenia nieprawdy przez pracowników instytucji wydających opinię o stanie zdrowia M. K., wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia opisanego czynu zabronionego oraz przedawnienia karalności czynu zabronionego. Postanowienie Prokuratury zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia [...] stycznia 2009r. sygn.akt [...]. W takich okolicznościach samo przeświadczenie skarżącego, o tym że popełniono czyn zabroniony nie jest przesłanką uzasadniającą popełnienie przez kogokolwiek czynu zabronionego. Tym samym prawidłowe jest stanowisko organów orzekających w sprawie o braku wystąpienia przesłanki z art.145 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro przez właściwe w tym zakresie organy państwowe nie został stwierdzony fakt popełnienia przestępstwa, w wyniku którego była decyzja w sprawie choroby zawodowej. Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od powyższego wyroku M. K. na podstawie art.173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł skargę kasacyjną , zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 ppsa, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.art 133 § 1 oraz art.134 § 1 ppsa w zw. z art.7 k.p.a., a to poprzez rozstrzygnięcie bez całościowej analizy akt sprawy, nie uchylenie zaskarżonej decyzji celem przeprowadzenia dowodu z akt sprawy prowadzonej w Prokuratorze Rejonowej w Tychach pod sygn.akt [...]; 2) naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art.174 pkt 2 ppsa, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.art 145 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., a to przyjęcie , że w przedmiotowej sprawie – wobec zawartych w postanowieniu Prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzenia dwóch podstaw odmowy wszczęcia tego dochodzenia - nie jest możliwe stwierdzenie wystąpienia przesłanki z art.145 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazując na powyższe zarzuty i powołując się na art.176 w zw. z art.185 § 1 ppsa skarżący wniósł o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tychach po wydaniu postanowienia z [...] marca 2009r. o wznowieniu postępowania w sprawie choroby zawodowej narządu słuchu M. K. zakończonej decyzją z dnia [...] października 1990r. uzupełnił materiał dowodowy m.in. o odpis postanowienia Prokuratora Rejonowego w Tychach z dnia [...] września 2008r. sygn.akt [...] o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy , oraz postanowienie Sądu Rejonowego w Tychach z dnia [...] stycznia 2009r. sygn.akt [...] utrzymujące w/w postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzenia. Skarżący podnosi, że oba w/w postanowienia zostały złożone do akt w postaci kserokopii, wobec czego-jako niepoświadczonym za zgodność dokumentom – nie przysługuje walor prawdziwości dokumentów urzędowych w rozumieniu art.76 § 1 k.p.a.. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach winien uchylić decyzję organu II instancji celem nakazania zebrania prawidłowego materiału dowodowego w postaci akt sprawy prowadzonej w Prokuraturze Rejonowej w Tychach, a jeżeli uzna to za stosowne również akt sądowych Sądu Rejonowego w Tychach Zdaniem skarżącego zasadność zgromadzenia w/w akt, a w szczególności akt prokuratorskich, jest oczywista wobec faktu, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zostało złożone przez M. K. po 18 latach od zdarzenia. W tej sytuacji, przedawnienie karalności musiało stać się podstawą odmowy wszczęcia postępowania karnego. Jednakże organ administracji mający – w myśl przepisu art.145 § 3 kpa – w swojej kompetencji ocenę wystąpienia przesłanki z art.145 § 1 pkt 2 kpa w przypadku, gdy postępowanie przed właściwym sądem lub organem nie może być wszczęte z powodu upływu czasu, winien zgromadzić ku temu odpowiedni materiał dowodowy. Kserokopia postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia nie czyni tej powinności zadość, lecz wymagać trzeba pełnych akt prokuratorskich. Dopiero po przejrzeniu akt prokuratorskich organ mógłyby wydać decyzję pozytywną lub negatywną dla M. K. . Nadto przepis art.76 § 3 k.p.a. wskazuje na możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu co do treści zawartych w dokumentach urzędowych. Konieczność ustalenia czynności w postępowaniu prokuratorskim wynika także z dyrektyw art.7 k.p.a. nakazującej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zarzut naruszenia art.145 § 3 k.p.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 2 k.pa. uzasadniony jest tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął, że jeżeli obok upływu czasu wystąpi inna przesłanka uniemożliwiająca prowadzenie postępowania o przestępstwo, to nie jest dopuszczalne zastosowanie przepisu art.145 § 3 kpa. Takie zapatrywanie Sądu I instancji jest nieprawidłowe. Prokurator odmawiając wszczęcia dochodzenia z powodu przedawnienia karalności musiał szczątkowo potraktować czynności dowodowe, gdyż były one z góry niecelowe. W tym kontekście powraca wskazana wyżej konieczność zebrania materiału dowodowego w postaci akt prokuratorskich celem ustalenia czynności podjętych przez organy ścigania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art.183 § 2 p.p.s.a.. Skarga kasacyjna w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie przewidzianej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. , czyli naruszeniu przepisów postępowania. Odnosząc się do wskazanych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ wynik sprawy, tj art.7, art.145 § 3 w zw. z art.145 § 1 pkt 2 kpa należy stwierdzić, brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten Sąd przepisów postępowania uregulowanych w ustawie p.p.s.a.. Modelowo zatem sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji powinien być na gruncie art.174 pkt 2 p.p.s.a. powiązany z naruszeniem odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Jednocześnie jednak, wskazując na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009r. ( I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1 ) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten Sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów ( s.38 i 39, por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2010r., sygn.akt II OSK 762/09 ). Jeżeli zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej nie został wyraźnie powiązany w skardze kasacyjnej z zarzutem naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, to zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet – nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji i tak przedstawiony zarzut rozpoznać merytorycznie ( wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010r., sygn.akt I FSK 354/09 ). W przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia przez organy wskazanych przepisów postępowania administracyjnego tj. art.7 i art.145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 kpa, powinien być zatem w świetle powyższych uwag potraktowany jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów k.p.a. przez Sąd pierwszej instancji. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art.7, i art.145 § 3 w zw. z art.145 § 1 pkt 2 kpa są niezasadne. Zgodnie z art.145 § 1 pkt 2 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Dla wznowienia postępowania nie ma znaczenia, czy przestępstwo miało wpływ na treść decyzji, wystarczy zaistnienie związku przyczynowego pomiędzy jej wydaniem a samym przestępstwem. Ponadto wznowienie postępowania na tej podstawie jest dopuszczalne, gdy fakt popełnienia przestępstwa j zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu karnego lub innego organu. Od tej zasady istnieje wyjątek polegający na możności wznowienia postępowania, jeżeli popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu publicznego ( art.145 § 2 kpa ) Wznowienie postępowania jest także dopuszczalne w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte wskutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa ( art.145 § 3 kpa ). Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie przedstawił żadnego orzeczenia sądu lub innego organu, które stwierdzałoby popełnienie przestępstwa, jak również niekwestionowane jest postanowienie Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia [...] września 2008r. akt [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie poświadczenia nieprawdy przez pracowników instytucji wydających opinię o stanie zdrowia M. K. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia opisanego czynu zabronionego oraz przedawnienia karalności czynu zabronionego. Postanowienie Prokuratury zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia [...] stycznia 2009r. sygn.akt [...]. Zarzut naruszenia art.7 kpa polegający na niedopuszczeniu jako dowodu w sprawie akt sprawy prowadzonej w Prokuraturze Rejonowej w Tychach, a także fakt, że oba w/w postanowienia złożenie zostały w postaci kserokopii jest niezasadny. Przede wszystkim zasady dotyczące prowadzenia postępowania dowodowego uregulowane są art.75 do 88a kpa, w tym zbierania dowodów dotyczy art.77 kpa. oceny dowodów art.80 kpa., a nie w art.7 kpa. Tym samym wskazana w skardze argumentacja nie wiąże się z wskazanym w skardze przepisem. Bezprzedmiotowy jest również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art.145 § 3 kpa. W rozpoznawanej sprawie organy administracyjne nie mogły zastosować tego przepisu albowiem, jak wynika z postanowienia Prokuratury Rejonowej w Tychach z dnia [...] września 2008r. ( sygn.akt [...]), utrzymanego w mocy postanowieniem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia [...] stycznia 2009r. ( sygn.akt [...]) organ odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie poświadczenia nieprawdy przez pracowników instytucji wydających opinie o stanie zdrowia M.K. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia opisanego czynu zabronionego. Wskazana przesłanka odmowy wszczęcia dochodzenia uregulowana jest w art.17 § 1 pkt 1 kpk . Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania , a wszczęte umarza, gdy czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. Powołana przesłanka ma charakter przesłanki materialnoprawnej, stanowiącej w rozumieniu prawa materialnego warunek odpowiedzialności karnej. Brak tej przesłanki eliminuje przestępność zachowania. Powołana dodatkowo w postanowieniu Prokuratury przesłanka przedawnienia karalności ( art.17 § 1 pkt 6 kpk ) nie zmienia powyższych ustaleń o niespełnieniu przesłanki materialnoprawnej stanowiącej warunek odpowiedzialności karnej. W takich okolicznościach sprawy w postępowaniu przed organami administracyjnymi nie mógł mieć zastosowania art.145 § 3 kpa , albowiem wyeliminowana została przestępność zachowania, wobec niespełnienia przesłanki prawa materialnego stanowiącej warunek odpowiedzialności karnej, ustalenia te są prawomocne. Wobec powyższego brak było podstaw prawnych pozwalających na uznanie, że postępowanie przed organami administracji było przeprowadzone z naruszeniem art.7, art.145 § 3 i art.145 § 1 pkt 2 kpa., a w konsekwencji nie można postawić Sądowi pierwszej instancji zarzutu dokonania niewłaściwej kontroli. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.