II OSK 1243/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska Protokolant Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1784/09 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od J. K. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 320 zł (trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1784/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2009 r., w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. Jak wynika z akt sprawy, J. K. pismem z dnia 21 maja 2009 r. wystąpiła do Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na 3 sztuki broni palnej sportowej do celów sportowych. Po rozpatrzeniu wniosku, Małopolski Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. l.dz. [...], którą odmówił J. K. wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. W dniu 17 lipca 2009 r. J. K. złożyła do Komendanta Głównego Policji odwołanie od powyższej decyzji Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art.10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w przypadku pozwoleń na broń sportową podstawowym kryterium oceny winna być intensywność zaangażowania w sport strzelecki, w tym jego zaangażowanie, poprzez ilość startów w zawodach sportowych. Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, organ uznał, że J. K. jest początkującym zawodnikiem w uprawianiu sportu strzeleckiego, w jego uprawianie zaangażowała się w 2008 r. biorąc udział w trzech zawodach sportowych. Organ odwoławczy podobnie jak organ I instancji wskazał, że dostęp do broni palnej powinny zapewnić przede wszystkim kluby i stowarzyszenia sportowe. Dodatkowo podkreślono, że strona nie wykazała w sposób niewątpliwy zasadności posiadania własnej broni palnej sportowej i dlatego wydanie jej pozwolenia na broń nie byłoby zgodne z interesem społecznym z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. J. K. pismem z dnia 6 października 2009 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1784/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, iż organy obu instancji naruszyły podstawowe zasady procesowe, polegające na ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i przedstawionych w uzasadnieniu decyzji twierdzeń, naruszyły zasady uznania administracyjnego (art. 7, art. 19, art. 20, art. 77 oraz art. 107 k.p.a.), zaś wydana decyzja – zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego – pozostaje w rażącej sprzeczności z tymi dowodami i nosi cechy dowolności. Dodatkowo dokonały wadliwej interpretacji przepisów art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, ponieważ zgodnie art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Stosownie zaś do art. 10 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Oznacza to, że okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń jest uprawianie sportu strzeleckiego. Natomiast przyjęcie, że tylko intensywność zaangażowania w sport strzelecki może wskazywać czy wnioskodawca uprawia go profesjonalnie, czy rekreacyjnie wskazywałoby na wprowadzenie przez organ dodatkowego, pozaustawowego kryterium przyznawania tego prawa, natomiast z żadnego przepisu nie wynika, iż tylko status zawodnika profesjonalnego, uprawiającego ten sport od wielu lat z poważnymi osiągnięciami uzasadniałby przyznanie pozwolenia na posiadanie broni. Prawo do broni nie jest nagrodą ani za wybitne osiągnięcia sportowe, ani też nie jest miarą długości okresu uprawiania tego sportu, a przyznanie takiego prawa zawodnikowi może właśnie służyć podniesieniu jego kwalifikacji sportowych. Zdaniem Sądu przyjęcie wadliwej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji przez organy administracyjne, doprowadziło do tego, że nie odniesiono się w należyty sposób do twierdzeń skarżącej, popartych pismem [...] z dnia 20 maja 2009 r., iż skarżąca bierze czynny udział w treningach i zawodach strzeleckich, uznając, że skarżąca jest zawodnikiem początkującym, uprawiającym sport jedynie rekreacyjnie. Organ nie zanalizował nadto w ogóle innych dodatkowych okoliczności, świadczących o tym, iż zainteresowanie i czynny udział w strzelectwie czysto sportowym skarżącej nie jest przypadkowy, ani krótkotrwały i musiał skrystalizować się znacznie wcześniej niż przynależność jej do [...]. Nie odniesiono się w sposób właściwy do przedstawionego przez skarżącą zaświadczenia Polskiego Związku [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., z którego wynika, że skarżąca posiada odpowiednie kwalifikacje, niezbędne do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, że posiada patent strzelecki i licencję uprawniającą ją do udziału we współzawodnictwie sportowym. Należy zauważyć, że stosownie do art. 53b ust. 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz.U. Nr 226, poz. 1675 ze zm.), posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wydanego przez właściwy związek sportowy, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji. Jakkolwiek posiadanie takiego zaświadczenia nie stanowi samodzielnej i jedynej przesłanki przyznania pozwolenia na broń, to jednak okoliczność posiadania takiego zaświadczenia powinna być wzięta pod uwagę przez organy Policji. Pismem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Komendant Główny Policji wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r. zaskarżając go w całości i zarzucając, naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 145 § 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. poprzez mylne przyjęcie, iż organy Policji naruszyły przepisy art. 7, art. 19-20, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. oraz dokonały wadliwej interpretacji przepisu art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji i w konsekwencji bezzasadne uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia [...] czerwca 2009 r.; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy polegające na pominięciu ustaleń co do charakteru konkurencji strzeleckich, których uprawianie wykazała skarżąca i wykorzystywanego przy tym rodzaju broni palnej. Wskazano również na naruszenie prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że okoliczności przedstawione przez J. K. jako osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia na broń palną sportową centralnego zapłonu, uzasadniają jego wydanie, gdy tymczasem wymienione okoliczności prowadzą do przeciwnych wniosków. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. J. K. pismem z dnia 31 maja 2010 r. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie. W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant Główny Policji, w piśmie z dnia 23 czerwca 2010 r., podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze kasacyjnej. Pełnomocnik Polskiego Związku [...], na żądanie Sądu, wraz z pismem procesowym z dnia 18 października 2010 r. przesłał do NSA; – uchwałę Zarządu PZSS nr 62 z dnia 19 listopada 2005 r. w sprawie wymogów minimalnych definiujących "czynne uprawianie strzelectwa sportowego", – wzór zaświadczenia, – odpis licencji zawodnika. Natomiast J. K. pismem z dnia 20 października 2010 r. wniosła ponownie o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W związku z pismem adwokata J. P. z dnia 23 czerwca 2010 r. i załączonym pełnomocnictwem, Sąd postanowił na rozprawie, uwzględnić wniosek Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Skarga kasacyjna Komendanta Głównego Policji została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, co odpowiada podstawie prawnej na jakiej oparto zaskarżone orzeczenie Sądu, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., należy uznać ten zarzut za trafny, bowiem Sąd w zaskarżanym wyroku wskazał na naruszenie "art. 7, art. 19, art. 20, art. 77 oraz art. 107 k.p.a.", jednak w żaden sposób nie uzasadnił na czym polega naruszenie tych przepisów. Samo stwierdzenie, iż "w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji naruszyły podstawowe zasady procesowe, polegające na ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i przedstawionych w uzasadnieniu decyzji twierdzeń, naruszyły zasady uznania administracyjnego (...), zaś wydana decyzja – zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego – pozostaje w rażącej sprzeczności z tymi dowodami i nosi cechy dowolności", nie jest wystarczające, bez odwołania się do konkretnych okoliczności i wskazania naruszeń konkretnych przepisów. Z powyżej cytowanego stwierdzenia Sądu można się tylko zgodzić z tym, że ocena prawna Sądu może być inna, niż ocena organów Policji, gdyż to jest jeden z elementów kontroli sądowej. Jednak pomimo tak kategorycznego i negatywnego stwierdzenia Sądu, nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dlaczego zdaniem Sądu organy Policji naruszyły przepisy art. 19 i 20 k.p.a. o właściwości organów. Gdyby tak było w rzeczywistości, to Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Poza tym wskazanie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku, naruszenia "art. 77 i art. 107 k.p.a." jest mało precyzyjne, gdyż każdy z tych przepisów posiada kilka jednostek redakcyjnych (paragrafów) i trudno się domyślać, o który z nich chodzi. Ponadto tak lakoniczna i ogólnikowa ocena (Sądu) zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, nie poparta żadnymi konkretami, nie odpowiada też wymogom wynikającym z art. 141 § 4 p.p.s.a. Gdyż nie wystarcza krytycznie ocenić zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, ale należy wcześniej przeanalizować okoliczności wzięte pod uwagę oraz te, których organ nie uwzględnił i dlaczego tak uczynił, zanim wyda się własną ocenę w sprawie. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca posiadają obszerne uzasadnienia, wskazujące na wszystkie okoliczności tej sprawy z odwołaniem się również do orzecznictwa sądowego w tych sprawach. Trudno więc domyślić się dlaczego Sąd uważa, że zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. decyzjami organów Policji. W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać również za usprawiedliwiony. Sąd w zaskarżonym wyroku nie zauważył też, że w tym samym czasie, kiedy odmówiono skarżącej wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej centralnego zapłonu, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. wydano pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej bocznego zapłonu (k. 36). Organ Policji w zaskarżonej decyzji, opierając się na materiałach przedstawionych przez Klub WKS [...] wskazał, iż przy rozpatrywaniu wniosku wzięto pod uwagę między innymi i to, że skarżąca występując z wnioskiem o wydanie pozwoleń na posiadanie trzech sztuk broni palnej sportowej, brała udział tylko w trzech zawodach sportowych, w tym w jednych zawodach w konkurencji z użyciem pistoletu centralnego zapłonu, gdyż zamierza dopiero w przyszłości specjalizować się w strzelaniu z tej broni. Mając na uwadze powyższe fakty organ uznał, że J. K. jest początkującym zawodnikiem i wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej (centralnego zapłonu) byłoby w tych okolicznościach nieuzasadnione. Nie można też się zgodzić z wykładnią art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, dokonaną przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na co wskazuje się w zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym naruszenia ww. przepisu, zamieszczonym w pkt 2. Błędne bowiem jest takie rozumienie art. 10 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń, jest wskazanie jednego z celów wymienionych w ust. 3 tego przepisu, w tym przypadku w celach sportowych (patrz: postanowienie NSA z 20 maja 2010 r., II OPS 6/09). Oprócz wskazania celu, w jakim osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń występuje z wnioskiem, powinna jeszcze wskazać okoliczności uzasadniające wydanie takiego pozwolenia. Ocena tych okoliczności bez wątpienia należy do właściwego organu Policji, co następnie podlega kontroli sądowej. Ustawa o broni i amunicji nie precyzuje, jakie to okoliczności w rozumieniu art. 10 ust. 1 uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Zważywszy na cele, w jakich może być wydane pozwolenie na broń, wymieniane w ust. 3 art. 10 ustawy, w każdym z tych przypadków okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia, będą różne. W przypadku ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych (art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3), oprócz wymagań formalnych określonych w ustawie, w orzecznictwie najczęściej jako okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia, brano pod uwagę: – przynależność do klubu sportowego, – udział i wyniki osiągane w zawodach, – posiadanie patentu strzeleckiego i licencji. Ponieważ ustawodawca nie określił żadnych okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń, a z drugiej strony uzależnił wydanie pozwolenia od istnienia takich okoliczności, które uzasadniają wydanie pozwolenia, to wszelkie próby zmaterializowania i zracjonalizowania stosowania tego przepisu, mogą być narażone na zarzut, że wprowadza się dodatkowe, pozaustawowe kryteria przyznawania tego prawa. Nie można też dokonując wykładni przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, opuścić (wyłączyć) tej jego części odwołującej się do "okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie (i) które uzasadniają jego wydanie". Poza tym należy zauważyć, że przepis art. 10 ust. 1 został sformułowany w trybie warunkowym, tzn. jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia, uzasadniają jego wydanie, to właściwy organ Policji wydaje takie pozwolenie. Z czego wynika też, że ocena czy okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia, należy do właściwego organu Policji, Dlatego też należy zgodzić się z tym, że "przesądzenie kwestii, czy »uzasadnioną okolicznością«, do której nawiązuje art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jest uprawianie sportu z wyróżniająco wysokim poziomem wyników, nie stanowi zagadnienia prawnego, które może zostać rozstrzygnięte poprzez dokonanie wykładni abstrakcyjnej przywołanego przepisu ustawy", gdyż rozstrzygnięcie tego jest uzależnione od szczegółowych ustaleń faktycznych. "Prawidłowe zastosowanie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wymaga nadania zawartemu w tym przepisie zwrotowi cennemu konkretnej treści, przez co autorytatywne stwierdzenie tego, jakie przyczyny usprawiedliwiają wydanie pozwolenia na broń sportową, a jakie muszą być uznane za niewystarczające, może nastąpić jedynie a casu ad casum" (postanowienie NSA z 20 maja 2010 r., II OPS 6/09). W powyżej cytowanym orzeczeniu nie wykluczono też możliwości przyjmowania przez organ jakichkolwiek dodatkowych kryteriów, mogących świadczyć o istnieniu okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Tym samym nie można też wykluczyć brania pod uwagę kryteriów przemawiających za odmową wydania pozwolenia na broń na podstawie powyższego przepisu. Zwrócono jednak uwagę w omawianym orzeczeniu, że "pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć odpowiednia korelacja. Inaczej powinno się postrzegać indywidualne potrzeby dotyczące rodzaju i ilości broni zgłoszone przez osobę będącą sportowcem wyczynowym (osobę startującą w zawodach i uzyskująca w nich wysokie lokaty), a inaczej potrzeby amatora, którego "aktywność sportowa" wyczerpuje się w okazjonalnym korzystaniu ze strzelnicy. Do każdego z tych przypadków podchodzić trzeba odmiennie, co przekłada się również na różny sposób konkretyzacji przesłanek, których zaistnienie zrównane być może z wystąpieniem w sprawie "uzasadnionych okoliczności" wydania pozwolenia na broń. Nie można w związku z tym wykluczyć, że w jednej sprawie wystarczającą podstawą faktyczną wydania pozwolenia na broń sportową będzie "uprawianie sportu strzeleckiego", a w innej wymóg ten będzie dotyczył "uprawiania sportu strzeleckiego z wyróżniająco wysokim poziomem wyników". Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 maja 2010 r. II OPS 6/09, nie jest tak oczywisty i uprawniony pogląd, że branie pod uwagę przez organy Policji różnych kryteriów związanych z uprawianiem przez stronę sportu strzeleckiego, jest wprowadzaniem dodatkowego, pozaustawowego kryterium, czy też wykładni zawężającej przepisów art. 10 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Udział osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń palną sportową w treningach, zawodach i zajmowane tam lokaty, są to fakty mogące w rozumieniu powyższych przepisów, stanowić okoliczności uzasadniające wydanie decyzji pozytywnej. Nie można więc twierdzić, że ocena tych dowodów "nie należy do kompetencji organów Policji", skoro ustawodawca właśnie tym organom powierzył kompetencje do wydawania pozwoleń na broń, uzależniając wydanie decyzji od ich oceny okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z jednej strony uważa, że ocena przebiegu kariery sportowej strony "nie należy do kompetencji organów Policji" w innym zaś miejscu tego samego uzasadnienia czyni organom Policji zarzuty z tego, "że nie odniesiono się w należyty sposób do twierdzeń skarżącej, popartych pismem [...] Klubu Sportowego [...] z dnia 20 maja 2009 r.", czy też "nie odniesiono się w sposób właściwy do przedstawionego przez skarżącą zaświadczenia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego z dnia 1 grudnia 2008 r." Po pierwsze, nie wiadomo co miał Sąd na myśli pisząc, "że nie odniesiono się w należyty sposób", czy też, że "nie odniesiono się w sposób właściwy", gdyż treść obu powołanych powyżej pism znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych decyzji. Faktem natomiast jest, że informacje zawarte w tych pismach w ocenie organów Policji nie stanowiły okoliczności uzasadniających wydanie skarżącej pozwolenia na broń palną sportową (centralnego zapłonu), ponieważ w zawodach z użyciem tego typu broni brała udział tylko jeden raz w życiu. Powyższe rozważania wskazują na to, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię, jest również uzasadniony, a w konsekwencji tego jest również trafny zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie stanął na stanowisku, że brzmienie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji upoważnia organy Policji do oceny okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń w oparciu o materiał dowodowy zawierający między innymi informacje o udziale ubiegającego się o wydanie pozwolenia na broń palną sportową w treningach, zawodach i osiąganych wynikach. Przynależność do klubu strzelectwa sportowego, posiadanie patentu strzeleckiego i licencji, nie mogą same przez się decydować o wydaniu pozwolenia na broń sportową. Należy jednak przy ocenie tych okoliczności w każdym indywidualnym przypadku, zachować umiar i właściwe proporcje, aby nie popaść w takie skrajności, że pozwolenie na broń sportową jest nagrodą tylko dla najlepszych (dla mistrzów) bądź, że przynależność do klubu sportowego stanowi furtkę umożliwiającą określonej grupie ludzi uzyskiwanie indywidualnych pozwoleń na broń. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzje organów Policji w dacie ich wydania, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie naruszały prawa, gdyż przedstawiany na tym etapie kariery sportowej skarżącej materiał dowodowy, nie dawał podstaw do uznania, że istnieją okoliczności uzasadniające wydanie pozwolenia na broń palną sportową centralnego zapłonu. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.