II OSK 1167/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. NSA Zofia Flasińska Protokolant: Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2217/09 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru instalacji nośników reklamowych oddala skargę kasacyjną II OSK 1167 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r. w przedmiocie zgłoszenia zamiaru instalacji nośników reklamowych. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. [...] S.A. po raz drugi zgłosiła "zamiar instalacji 2 nośników reklamowych typu BLW 18 i cityscroll, na działce ew. [...] w obrębie [...] w W.". W wyniku wcześniejszego zgłoszenia wydane zostały decyzje Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2007 r. o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia. Jedno odwołanie zostało rozpatrzone decyzją Wojewody Mazowieckiego utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję, natomiast drugie nie zostało rozpatrzone. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) sprzeciw do zgłoszenia przesłanego do właściwego organu w dniu 11 marca 2008 r., wskazując, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy do tego typu budowli nie może mieć zastosowania, a wniosek wymaga rozstrzygnięcia w trybie art. 28 tej ustawy. W wyniku wniesionego przez [...] S.A. odwołania, decyzją z dnia [...] października 2009 r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy, wskazał, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczyło budowy dwóch nośników reklamowych typu BLW 18 i cityscroll o wysokości - odpowiednio ok. 7,0 i 6,0 m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 2,0 x 2,80 m, na głębokości 0,6m). Powierzchnię tablic reklamowych inwestor określił odpowiednio na 20,6 m2 i 12 m2. Z opisu technicznego ww. inwestycji wynikało, iż prace budowane podejmowane przez inwestora będą polegały na wykonaniu nowych obiektów budowlanych w określonym miejscu, a nie tylko na ich instalacji. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie znajdzie, zatem, w ocenie organu, zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy on instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Organ stwierdził, że przedmiotowe tablice reklamowe są budowlą, o której mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, a więc wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy bezskutecznej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę wskazał, iż organy administracyjne prawidłowo uznały, że na podstawie Prawa budowlanego na realizację przedmiotowego urządzenia reklamowego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji uzasadniając swe stanowisko wskazał na treść art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 29- 31 ww. ustawy, art. 30 ust. 2 oraz dyspozycję art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż zaskarżona decyzja utrzymała w mocy, bezskuteczną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2008 r., gdyż sprzeciw wniesiono po terminie wynikającym z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, Sąd stwierdził, iż Spółka przedmiotową inwestycję zgłaszała dwukrotnie, na co dokładnie wskazywał organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Spółka również podnosiła w odwołaniu od decyzji z dnia [...] marca 2008 r., jak i w rozpoznawanej skardze, iż przedmiotowego zgłoszenia dokonała w dniu 27 października 2007 r. i od tej daty jej zdaniem należało liczyć termin do wniesienia sprzeciwu. Tymczasem w ocenie Sądu pierwszej instancji, wywód ten jest niezasadny, bowiem do pierwotnego zgłoszenia Prezydent m.st. Warszawa decyzjami z dnia [...] października 2007 r. wniósł sprzeciw. Inwestor ponownie zgłosił zamiar wykonania przedmiotowych tablic reklamowych w dniu 20 lutego 2008 r. (data złożenia w Biurze Obsługi Inwestorów Urzędu m.st. Warszawy), które to zgłoszenie zostało przesłane do Urzędu Dzielnicy Warszawa- Śródmieście w dniu 11 marca 2008 r. Prezydent m.st. Warszawy w dniu [...] marca 2008 r. wydał decyzję, w której zgłosił sprzeciw do zgłoszonych robót. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi inwestora w dniu 1 kwietnia 2008 r., a samemu inwestorowi w dniu 17 marca 2008 r. W związku z tym Sąd stwierdził, że organ I instancji nie przekroczył terminu do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego, a organy słusznie uznały, iż na przedmiotową inwestycję wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. w W., zaskarżając go w całości i zarzucają mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 40 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organ I instancji nie przekroczył terminu do wniesienia sprzeciwu wynikającego z art. 30 ust. 5 zdanie drugie Prawa budowlanego, ponieważ w terminie 30 dni od dokonania zgłoszenia organ doręczył sprzeciw samemu inwestorowi (skarżącej), chociaż już po ww. terminie sprzeciw został doręczony pełnomocnikowi inwestora (K. W.), 2. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. w ten sposób, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił, iż organ I instancji doręczając sprzeciw najpierw bezpośrednio skarżącej, a następnie jej pełnomocnikowi naruszył zasadę, iż jeżeli strona w trakcie postępowania ustanowiła pełnomocnika, pismo doręcza się pełnomocnikowi. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej, Spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka stwierdziła, że skutki materialnoprawne wniesienia sprzeciwu następują dopiero z doręczeniem go we właściwy dla decyzji administracyjnych sposób. Skoro, zatem skarżąca była przy dokonywaniu zgłoszenia reprezentowana przez pełnomocnika, to sprzeciw winien być doręczony temu pełnomocnikowi i dopiero z tym momentem wywołuje skutki prawne. Wskazując na treść art. 40 § 1 i 2 k.p.a. Spółka podkreśliła, że decyzja organu I instancji została wysłana zarówno bezpośrednio do skarżącej, jak i jej pełnomocnika, co narusza treść § 2 tego przepisu. Działanie natomiast przez przedstawiciela lub pełnomocnika wyłącza zasadę doręczania pism bezpośrednio stronie. To oznacza, że jeśli organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem przedstawiciela lub pełnomocnika, to okoliczność ta powinna być traktowana jak pominięcie samej strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną kasację, stwierdzić trzeba, iż rozpoznawana skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić trzeba uwagą, iż terminy wskazane w skarżonym wyroku i niezakwestionowane we wniesionej kasacji są wiążące dla Sądu kasacyjnego. W tym zakresie przypomnieć, zatem należało, iż Sąd pierwszej instancji wskazał, że zamiar wykonania przedmiotowych tablic reklamowych został zgłoszony w dniu 20 lutego 2008 r., przesłanie zgłoszenia do Urzędu Dzielnicy Warszawa- Śródmieście nastąpiło w dniu 11 marca 2008 r., natomiast decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu [...] marca 2008 r. i doręczona pełnomocnikowi inwestora w dniu 1 kwietnia 2008 r., a samemu inwestorowi w dniu 17 marca 2008 r. Stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest zasadności zarzutu opartego na błędnej wykładni art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w związku z art. 40 § 2 k.p.a. Autor kasacji błędną wykładnię powyższej normy upatruje przy tym na wadliwym w jego ocenie "przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż organ I instancji nie przekroczył terminu do wniesienia sprzeciwu wynikającego z art. 30 ust. 5 zdanie drugie Prawa budowlanego, ponieważ w terminie 30 dni od dokonania zgłoszenia organ doręczył sprzeciw samemu inwestorowi (skarżącej), chociaż już po ww. terminie sprzeciw został doręczony pełnomocnikowi inwestora (K. W.)." W myśl art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane sprzeciw właściwy organ może wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Jak już na to zwracano uwagę Spółka nie zakwestionowała faktu, że zgłoszenie właściwemu organowi zostało doręczone w dniu 11 marca 2008 r., a pełnomocnik inwestora odbiór decyzji wnoszącej przez organ sprzeciw z dnia [...] marca 2008 r. K. W. pokwitował w dniu 1 kwietnia 2008 r. Tak więc, przyjmując nawet wadliwą, a prezentowaną we wniesionej kasacji koncepcję, stwierdzić trzeba, iż w niniejszej sprawie sprzeciw został doręczony pełnomocnikowi inwestora K. W. w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi zgłoszenia. W związku ze stanowiskiem zaprezentowanym we wniesionej kasacji stwierdzić trzeba, iż art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane wskazuje wprost, iż zgłoszenie winno być organowi "doręczone", zaś sprzeciw przez organ "wniesiony". Tak jak to wielokrotnie wywodzono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pomiędzy terminem "wniesienie", a "doręczenie" brak jest tożsamości pojęć. Z tych też przyczyn nie można nakładać na podmiot zobowiązany innych obowiązków, czy też przypisywać stronie innych uprawnień, aniżeli te, które wynikają z treści normy prawnej, o tych prawach i obowiązkach stanowiącej. Nie można, więc podzielić zawartego w kasacji wywodu, iż sprzeciw winien stronie być doręczony w terminie 30 dni od daty doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia. Przechodząc do kolejnego zarzutu kasacji wskazać należy, iż zasadnie oczywiście strona skarżąca stwierdziła we wniesionej kasacji, że zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi." Uchybienia tej normy nie sposób jednak dopatrzeć się w niniejszej sprawie, bowiem pełnomocnikowi strony K. W. doręczono decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2008 r., dotyczącą wniesienia sprzeciwu. Co prawda słusznie przy tym wskazał skarżący, że powyższą decyzję przesłano też inwestorowi, jednak takie działanie organu nie stanowi naruszenia procedury w zakresie spełniającym dyspozycję art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skoro, jak to już wcześniej podkreślono powyższą przesyłkę skierowano zarówno do inwestora, jak i jego pełnomocnika, a data nadania przesyłki w obu przypadkach nastąpiła w dniu 12 marca 2008 r. Fakt przy tym odbioru decyzji wnoszącej sprzeciw pokwitowany przez inwestora w dniu 17 marca 2008 r. pozostawał bez wpływu na wynik sprawy. Z powyższych przyczyn, nie można było dopatrzeć się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 40 § 2 k.p.a. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając wystąpienia przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a., na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.